KOKENETEN: tomatencrème met scampis

Op weg van Montoldre naar Pézenas via de A75 kom je

langs het Lac du Salagou in het departement Hérault.

zijn hetzelfde als elders.

dit zeer bijzondere meer ligt een 50 km ten W van Montpellier,
op een hoogte van 140m.

Rondom is er enkel rode aarde (ijzeroxide),
op veel plaatsen bedekt met lava. 

het meer wordt toeristisch uitgebaat, maar niet fanatiek

Het is eigenlijk een gedoofde vulkaan, die via

een klein beekje water binnenkrijgt.

Aan de laagste kant heeft men een stuwdam gebouwd,

en de vulkaan is onder water gelopen.

Aan de dam heeft men gebouwd tussen 1964 en 1968.
Men had berekend dat het jaaaaaren ging duren
om het meer vol te krijgen, maar de natuur hielp een beetje. 
In 1969 werd het ineens tot de helft gevuld middels een enorm onweer.

Op sommige plaatsen steken nog basalten "schoorstenen"
uit de vulkaan omhoog. Die hebben weinig last van erosie
omdat het materiaal veel harder is dan lava.

Verschillende dorpjes werden verzwolgen door het water,
voor een paar was het op het nippertje,
zoals in het geval van Celles.
Volgende aflevering:  Pézenas.

We waren net terug van Spanje, met het vliegmachien

deze keer,
hebben wat administratieve klussen moeten oplossen,
de nieuwe wagen gaan halen, en we konden weer weg.
We hebben de wagen nu zo zes weken en
er staat al bijna 5000 km op de teller.
Die werden voornamelijk afgerold in Frankrijk.
Twee hoofdpunten stonden daar op het programma:
het 20-jarig bestaan van vakantiedomein
Espinet in Quillan (Languedoc-Rousillon) en een bezoek
aan Greta´s schoonzus Micky in Aups, tegen de

Gorges du Verdon.

Greta was vooral gefascineerd door de foto
die boven het bed hing.

perfecte cirkel.
Het plan is op zeer korte termijn (een deel van de stenen

liggen er al)
binnen de cirkel een terras aan te leggen met

zitbanken in een ronde.



Mijn mémoires komen voor een stuk uit Montoldre.
Let wel: geschreven met een echte pen (vogelveer)
Deze werd geplukt van een mémoirevogel.

We werden ontvangen in de salon met een drink en tapa´s.
Nu is er even een rustpauze terwijl Sue kookt
en Mike de arbeiders tracht te laten werken aan de Gite.

Het diner was "uit de kunst" en dat voor een Engelse!
Moet ik wel aan toevoegen dat ze 30 jaar in
Zwitserland heeft gewoond. Sue is lerares in handmassage
en andere wellness activiteiten, spreekt perfect Frans.
Mike is geofysicus, die regelmatig als consultant werkt
in Algerije en Canada in de olie business.
Op zijn Frans staat meer haar dan op zijn kop.
Heel interessante mensen die elkaar enkele jaren geleden
pas ontmoet hebben in Griekenland.

Heel interessante ervaring!
Als we in de buurt komen, gaan we zeker terug.

Terug in België, opent dit andere culinaire mogelijkheden,
maar toch eerst nog even iets Mediterraan,

met verse tonijn en pepers.
Yammy yammy.
Heel gemakkelijk te maken, en het is op voordat je het weet.

Om de trip door Frankrijk af te ronden, moest ik nog iets zeggen
en tonen van Leuc.
Leuc is een klein dorpje, even ten Zuiden van Carcassonne. 
Er is niks te zien of te doen, maar als je erdoor rijdt,

en zowat verder de wijngaarden en de velden in,

kom je op het einde van een weg aan een klein hotel.
Dit had ik gekozen omdat het volkomen veilig is voor
onze volgestouwde auto, op weg naar Spanje.

Eerst hebben we natuurlijk een verfrissing genomen

op het terras,  tot we een lawine geluiden begonnen te

horen uit een Wild West film. 

Wat ik onvoldoende doorhad, was dat het een plaats is
om paard te (leren) rijden.

Een massa paarden (was het nu 36 of 56?) kwamen
uit hun eentje uit de vallei naar boven op de heuvel,
waar het hotel ligt, na het einde van hun dagtaak. 

De kamer waar we sliepen ziet er vrij normaal uit, maar toch...
Soms ruiken hotelkamers naar schimmel, of boenwas, of naar verf, of hebben helemaal geen reuk, maar deze rook effenaf naar paarden.
Nu begrijp waarom de cowboys in de films altijd zo snel mogelijk
hun kamer verlieten en naar de Saloon gingen.

Hier zie je dus Greta, op weg naar de saloon, in het domein.
Het hotelletje is wel populair, want we zaten aan tafel
met Engelsen, Portugezen en Fransen.
De uitbater is een Duitser, ergens van aan het Zwarte Woud.
Het ontbijt ´s morgens werd grotendeels voor onze neus
weggekaapt door een bende Spaanse yuppies en yawns.
Geef mij maar een B&B.
Tot zover Frankrijk. Barcelona is voor een andere keer,
want eerst moeten er meer actuele dingen aan bod komen. 

Eerste mysterie: waarom was er zo een lang stilzwijgen

op deze weblog? 

Het antwoord zat vervat in een lange tekst

van enkele dagen geleden. 

Dit brengt ons tot het tweede mysterie: 

na lang zwoegen aan die tekst (ik zwoeg altijd

aan mijn teksten, tot mijn mond openvalt van het zwoegen

en zweten en mijn tong in aanraking komt

met het toetsenbord ter hoogte van de letters N H J U.

In extreme gevallen neem ik ook nog de cijfers 7 en 8 mee.

De spatiebalk is constant overdekt met een verharde laag

kwijl, maar ik zal niet verder in detail gaan bijvoorbeeld

over de toets alt gr).

Welnu dus, wanneer ik mijn tekst op de weblog plaatste,

zag ik gedurende de volgende drie minuten een grote witte

vlek voor mijn ogen, en mijn tekst was mysterieus

verdwenen naar de eeuwige jachtvelden.

De dag daarna probeerde ik weer, ditmaal met

een korte testtekst, en weer noppes.

Ik zeg altijd: blijven proberen, en ineens, weer heel

 mysterieus, lukte het weer wel.

Nu probeer ik met deze tekst nog eens (ik heb geen goesting

om mijn oorspronkelijke tekst opnieuw uit mijn duim

te zuigen),  en ik zal zien wat er gebeurt.

Mocht het lukken, dan kan ik op korte termijn verder

doorgaan met een aantal spetterende reportages

uit Frankrijk (en uit de keuken).

I cross my fingers.

Dit is mijn laatste cooking op Spaanse bodem (voorlopig). 

Met zachte dwang werd me meegedeeld dat er nog kipfilets

in de diepvries zaten, en dat alles moest worden

leeggeruimd tegen ons vertrek op woensdag.

  
Heb ik noodgedwongen maar iets gezocht in het

 kippenkookboek.

 
Eigenlijk een klassieker met mediterrane ingrediënten,

en gezond ook.

 Deze keer was het voor de lunch.
Greta ging voor de laatste keer bridgen, en voorzag een

after-bridge party, zodat ik beter op de middag kon koken.
Iedereen vond het lekker, maar voor mijn smaak was het

een beetje flauw, zodat ik volgende keer

een ietsepietsie cayennepeper zal toevoegen.

Het is een recept uit Nice, maar kon evengoed uit Ronda

of Valencia komen:

 
het klassieke mediterrane gezonde boerenspul.

 
Nog eens leuk om buiten te kunnen eten, met een glaasje

tinto om het af te ronden.

Woensdag vertrekken we...

Ik zag vandaag op het TV-nieuws van 18.00 uur dat er 10 cm

sneeuw ligt in Botrange.

Leuk vooruitzicht.

In elk geval: we laten hier een leegte achter. 

 
Deze leegte kan je hieronder bekijken.

Door de regen van de voorbije dagen zijn de aktiviteiten

wat beperkt. 

Het was echt dringend nodig: net voor de druppels

begonnen te vallen las ik in 2 (Engelse) weekbladen

over de "drought", de verschrikkelijke droogte

van deze winter.

 
Het was geleden van 1912 dat het nog zo droog was.

Het Vinuela stuwmeer, het grootste van

de provincie Malaga, stond op 28% van zijn capaciteit. 

Bijna een leegstand.

Er zullen nu wel een paar % bij zijn.

Gelukkig zijn er het laatste jaar enkele goede maatregelen

 genomen: de golf- en andere sportcomplexen moeten

hun eigen water ophoesten. (beeldspraak).

Ons drinkwater komt van een ontziltingsinstallatie

die gebouwd werd in 1994 en tot vorige winter nog

nooit gewerkt had. Om maar te zeggen dat het klimaat

dramatisch aan het veranderen is.

 
Binnenkort krijgen we in België nog droge zomers, stel je voor!

 
Nu is het hier weer heerlijk warm en droog, en woensdag

als we in waterland aankomen, zal het niet hetzelfde zijn.

 
Zoals Greta altijd zegt:

"België is een leuk land, maar ze moesten het overdekken".

Toen we in oktober (voor de tiende keer of zo)

naar Spanje reden voor de overwintering,

 
zijn we gezigzagd via de Dordogne/Périgord

en Languedoc-Rousillon tot in Spanje.

Hierbij een verkorte reportage over het gedeelte Dordogne.

Deze streek kunnen we niet loslaten, onder het motto:

de reis is belangrijk, niet de bestemming. 

één van mijn favorieten: Beaulieu-sur-Dordogne,
met een nog autenthiek Middeleeuws centrum,
waar niet het minste verkeer toegelaten is.
Alsof je uit de teletijdmachine van prof Barabas stapt op -500 jaar.

we gingen natuurlijk helemaal naar boven, naar en in het kasteel

...biertje.

volgende keer naar Leuc in de Languedoc en Barcelona

Ik was het van plan, niet in het minst omdat

het zomerweer was, en een Spanjaard hier in de buurt

me goesting deed krijgen.

Twee dagen na elkaar legde hij reuzegrote brochetten

op de rooster (of is het "het" rooster?

de rooster lijkt me meer iets om boeven op te leggen,

maar ik weet het niet zeker).

Toen ik de kwijl had doorgeslikt (met een blonde Leffe,

een mens moet op alles voorbereid zijn),

en de ingrediënten uit de winkel had verzameld,

begon het te regenen (niet helemaal onverwacht).

Zoiets kon mijn enthoesiasme niet temperen natuurlijk,

vanonder de ovengrill is het evengoed.

Greta vond het heel lekker (heeft ze 3X gezegd)

en heeft 1,5 brochette naar binnengespeeld, wat veel is

voor haar, gezien de afmeting (van de spies).

Ik heb me opgeofferd voor de resterende 2,5 brochette.

Hoe ik ze bereidde is heel makkelijk: iedereen kan het.

 
de gegrilde tomaten maken het af!

als je de tomaatjes insnijdt, doe dit aan de andere kant
van het kroontje (blijven beter staan)
als je hele malse ajuin hebt, moet je hem niet voorvermalsen natuurlijk

We hebben een paar rustige dagen achter de rug.
Je ziet me de Playboy bestuderen (voor de artikels!!),
lekker in het zonnetje op het terras.

moet men veel vocht opnemen, zegt mijn huisdokter altijd. 
Zodus, enkele km verder houdt Greta terecht halt bij bar Tropical.
Verandering van onderwerp: intussen is de wagen verkocht;
tenminste, we hebben al een voorschot mogen ontvangen.
We kunnen dus met een gerust(?) gemoed naar België vertrekken. 
De 16de april nemen we dus het vliegtuig en gaan we 15° lager moeten overleven.
Tot spoedig (morgen?).

Nu het opnieuw zomeruur is kunnen (moeten) we

op het terras achteraan ontbijten,

willen we in de zon zitten.

Om 9 uur kan een bakje koffie lekker smaken.

Greta ging dan maar (after)tennissen en Bob

bleef thuis met een lichte lumbago en een bakje koffie.

  de veteranen hebben het vandaag weer gehad

Wat zien we hier? Engelsen, Duitsers, een Italiaan,

en zelfs twee Belgen op het terras van Club del Sol.

"Verdorie, door mijn Alzheimer heb ik mijn epo thuis weer vergeten! 
En waarvoor dienen dan die blauwe pillen hier?"

De aardappel, patat, pieper kennen we in Europa

sinds de 16de eeuw, dank zij de Spanjaarden

die deze rare eetbare knol vonden bij de Inca´s.

Archeologen en geschiedkundigen ontdekten dat

de op grote hoogte in de Andes gevriesdroogde aardappel,

de chuno, reeds in 1400 een belangrijk consumptiegewas

bleek te zijn.

Terwijl mais onder koude gebukt ging, kwam

de aardappel vrolijk op.

Het gerechtje is opnieuw eenvoudig te maken

(wel wat geduld nodig om de aardappel leeg te scheppen),

en de keuken blijft in dit geval proper, wat ons Greetje

graag heeft.

Ofwel maak je dit als voorgercht of lunch voor 4,

ofwel als hoofdmaaltijd voor 2.

Lekker (vond Greta) en gezond.

En speciaal voor Philippe op witte borden geserveerd.

We hadden dit als lunch op ons terrasje aan de achterkant,

want vooraan was het niet te houden van de hitte.

Jammi jammi.

Als Greta aan een tennistornooi deelneemt is een

beker nooit ver weg. Wat moet het toch plezant zijn

als je zoveel talent hebt.  Ik heb met mijn tennis

nooit meer gewonnen dan een stenen pijp.

Maar... terug naar Greta en vrijdagavond.

 
Een beker winnen gaat natuurlijk niet zonder een receptie. 

De recepties van de Club Del Sol zijn altijd ongedwongen

en met live muziek (hoewel de manager, José,  

een Hollander is).  Greta staat natuurlijk ook altijd

op de eerste rij als het op dansen aan komt. 

Ze voelt dan niks van haar heup of haar knie

of haar stijve nek. 
Evenveel verdienste heeft Louisa, haar dubbelpartner

in de Dames Open reeks.  Ze wonnen al hun vijf

wedstrijden met bravoure en ook met hun racket.

Hierbij enkele sfeerbeelden.


Vooraleer de bekers te verdelen nog eerst even

 
een natje en een droogje met tapas, on the house.

De Club del Sol loopt warm, en vol.

De tennisdames gaan voor hun prijs.

 
De sympathieke Clubmanager José doet er nog

een flesje wijn bij....

...om de bekers mee te vullen.

Het (live)muziek barst los en big chief José

 
heeft alle moeite om Greta te bedwingen.

Op deze foto zie je duidelijk dat hij veel

 
last heeft van zijn pijnlijke tennisarm.

De man was er echt niet goed van.
Totaal bezweet is hij onmiddellijk hierna
zijn doornat hemd gaan vervangen!
Wat een man toch kan afzien.

Terwijl de dames zich uitleefden op de dansvloer
ontpopten Bob en Ramon zich als professionele
kelners (voor de eigen tafel).




Greta kwam tot de ontdekking dat er nog dames
rondliepen die de Macarena niet kenden, waarna
les 1 onmiddellijk startte.

 



Here we go again!

Al de vorige bekers van Greta bleken
nutteloos, maar deze doet vanaf nu dienst
als fruitschaal.

Onze buurman van boven, de stille Noor Raidar,

heeft eindelijk nog eens iets gezegd, maar het was

geen goed nieuws.

Om 2 uur ´s nachts was hij wakker en hij hoorde

een autoalarm. 

 
Hij is gaan kijken in de afgesloten

gemeenschappelijke ondergrondse garage en vond twee

auto´smet het alarm aan, onder meer de onze.

Hij voegde er nog aan toe dat aan de wagen geen

zichtbare schade was. 

Waarschijnlijk had hij nog wat prut in zijn ogen,

want er was wel een ruit ingeslagen, namelijk het

kleine raampje achteraan links, met de bedoeling

de deurkrukken te kunnen openen,

waar men in geslaagd is. 

Er is niets verdwenen, geen papieren, geen radio, nada.

Nu ik er goed over nadenk, denk ik te weten wat

men zocht: mijn recentste recept van

de "Varkenslappen met appel en roomsaus"!! 

Dom natuurlijk, ze hoefden maar even te wachten

en het stond al op het www. 

Domme dieven tegenwoordig! Waar gaat dat naartoe? 

Het vorige gerecht haalde ik uit een prachtig kookboek

dat we kregen van Nora en Steven, namelijk:

"Aan Tafel in Spanje en Portugal", maar deze keer

boor ik een andere bron aan. 

Op een blauwe maandag bestelde ik eens een CD

met gerechten, genoemd "Mediterranean Meals",

gemaakt en gekookt door de mysterieuze Engelsman

Mark Harrison. Ik heb er het stof eens afgeblazen

(van de CD), en ziehier het resultaat dat mag gezien

(en gegeten)worden (sorry Philippe, geen witte borden

voor de foto): iets pittigs, maar toch met een zoete tint.

Het was wel even lastig: een recept met Engelse

ingrediënten en kookwoorden vertalen naar

het Nederlands, en dan de juiste dingen gaan zoeken

in een winkel met Spaanse benamingen..

Toch is het lekker. Greta vond alleen dat het iets

te droog is, vandaar de suggestie om bij de saus

een glas cider (sidra) of witte wijn toe te voegen.

Tussen haakjes, als er el/tl staat is dat een eetlepel

of theelepel natuurlijk. Een echte el is 70 cm lang en

gaat niet in mijn pan, en een tl-lamp evenmin.

Mérida is gesticht door de Romeinse keizer Augustus

in 25 v.Christus onder de naam Emerita Augusta

en was de hoofdstad van Hispania Lucitania

( Spanje + Portugal) tijdens de Romeinse periode.

Tot zover de geschiedenis.

Genoeg gebergwandeld.

De vierde dag keren we terug naar Malaga 

via een omweg: Mérida.

In het ultranieuw museum van Mérida worden ALLE

Romeinse vondsten over gans Spanje samengebracht.

Juwelen, huishoudelijke voorwerpen, beelden, enz 

zijn hier te bekijken op een aangename manier. 

 



De mozaieken, afkomstig van vloeren, geven dagelijkse

taferelen weer van 2000 jaar geleden.



Ook van muurfresco´s zijn er nog enkele bewaard.

Het oorspronkelijk amphteater is OK, maar geef mij maar

dat van Nîmes of Verona bijvoorbeeld.

HIER zijn na de verdrijving van de Romeinen veel stenen

(bijvoorbeeld van de trappen) verdwenen, om ze te gebruiken

in andere gebouwen.
 



Greta houdt hier een vermoeid paaltje recht.

Enkele meters naast het amphiteater vind je (als je

de pijlen volgt) het theater, waar minder bloed vloeide.

Ook vanavond is er een of andere voorstelling,

zodat de techniekers (links onderaan) begonnen zijn

met de setup.




Wat doet deze man hier?
1.   hij doet een screentest met een camera voor vanavond
2.   hij is een terrorist van Al Qaeda met een laser achinegeweer
3.   hij heeft Jennifer Lopez gezien en filmt haar kont

Wie het juiste antwoord binnenstuurt op 23/03 vóór 23 uur
ontvangt een mooie prijs.




Hier zie je Jennifer Lopez door het raam naar binnen hangen
en kijken naar de Romeinse baden




Last, but not least: de mascotte van de wandelclub:

Rambling Rosie, compleet uitgerust met rugzak,

wandelstok en rode alcoholneus.  Echter kan niet.

Ten noorden van Guadalupe liggen de Montes de Toledo.

Vandaag gaan we ons zweet gutsen op het bruine zand

van de Montes Villuercas, die daar deel van uitmaken.

Het visueel verslag vind je hieronder.

de afbeelding hierboven is niet direct een copie

van een originele foto, maar een bewerkte

poetische ontboezeming van Greta.

Flou artistique.  Dat heeft ze flink gedaan.


Voor deze lange wandeling vertrekken we aan hetzelfde punt:

de Belgische weerkaarten...

slaat iedereen met verstomming. Nog zo ver?

Ermita del Humilladero.

Ons pad loopt langs de oude pelgrimsroute naar Santiago .

Mijn knieën kraken als een tweedehandse antieke kleerkast.

Deze plassen staan wel een pak te laag door de droge winter.

Picknick op het hoogplateau en op een boomstronk.

wat ze straks gaat kiezen in de bar, na de goede afloop.

Niets was makkelijker.

groep of 4) aan een rustbank. 

Degenen die slecht te been zijn mogen gaan zitten.

in hotel-bar-restaurant-café-enz Atalaya. 

De twee blondjes links zijn voor Bob (let op: dit is geen bier,

maar Clara), de twee bordeaux-kleurigen rechts

(Tinto de Verano) gaan zo dadelijk het keelgat van Greta

verblijden. 

Extremadura, Spanje, en Europa (hoewel het aantal

sterren niet meer klopt). 

Maar wie stoort zich daar nog aan na enkele Clara´s?

De alcoholdampen stijgen overvloedig de warme lucht in,

tot plezier van de vogels.

Dorp Guadalupe verwacht ons, en omgekeerd.

Spanje krioelt van de Ermitages (kluizen, maar

zonder geld).

Twee oude exemplaren daarvan staan in de buurt

van Guadalupe. Allen daarheen!

maar eerst nog even de kaart van de uitstap:

van Fuengirola naar Guadalupe (niet zo ver van Toledo),

via het natuurpark van Espiel.



Hierboven zie je 2 zonnetjes: de echte zon en Greta,

klaargestoomd voor de grote stap.

Hier bevinden zich de hotelkamers.


Hieronder, maar de zon was even weg:

de Ermita de San Blas, overspoeld door de gelovigen.

in aanwezigheid van Santa Cecilia, tussen 2 bloempotten.

Zelfs in de windwijzer zitten nog Moorse invloeden:

de halve maan, als onderdeel van het kruis.

ontdekken, gespecialiseerd in de verkoop van alambicen,

zoals deze hier.

rechts die van de Policia Local, en daar tussenin 2 Belgen.

De flikken zijn niet te zien, waarschijnlijk frieten gaan halen.

Dit is het pleintje voor de kerk.

Hier staan we aan de voorgevel van de kerk van

het Monasteria van Guadalupe, om 20´ over 2

(...kan je zien op de klok)

Gotisch met heel duidelijke invloeden van de Moren,

in de bogen bijvoorbeeld.

Binnenplaats van het hotel.

We slapen hier op de hoogste verdieping

(kan je niet zien) met torenhoge zolderingen.

De Madonna van Guadalupe, lekker verpakt.

Het pleintje voor de kerk, met de verwachte barretjes,

restootjes en winkeltjes en terrasjes.

Een gerecht dat in de provence overal en altijd

op tafel komt is natuurlijk ratatouile.

In Catalonië, net over de Spaanse grens hebben ze 

uiteraard dezelfde ingrediënten zomaar voor het grijpen.

Vandaar dat deze Spaanse variant voor de hand ligt.

Het grootste verschil zit hem in de toevoeging van 

stukjes Serranoham, wat de smaak ten goede komt.

Greta vond het lekker, meer moet dat dus niet zijn.

In het Spaans (Catalaans) heet dit "Pollo en samfaina".

Smaakvol en gemakkelijk te maken...