kom op met dat varken

Mérida is gesticht door de Romeinse keizer Augustus

in 25 v.Christus onder de naam Emerita Augusta

en was de hoofdstad van Hispania Lucitania

( Spanje + Portugal) tijdens de Romeinse periode.

Tot zover de geschiedenis.

Genoeg gebergwandeld.

De vierde dag keren we terug naar Malaga 

via een omweg: Mérida.

In het ultranieuw museum van Mérida worden ALLE

Romeinse vondsten over gans Spanje samengebracht.

Juwelen, huishoudelijke voorwerpen, beelden, enz 

zijn hier te bekijken op een aangename manier. 

 



De mozaieken, afkomstig van vloeren, geven dagelijkse

taferelen weer van 2000 jaar geleden.



Ook van muurfresco´s zijn er nog enkele bewaard.

Het oorspronkelijk amphteater is OK, maar geef mij maar

dat van Nîmes of Verona bijvoorbeeld.

HIER zijn na de verdrijving van de Romeinen veel stenen

(bijvoorbeeld van de trappen) verdwenen, om ze te gebruiken

in andere gebouwen.
 



Greta houdt hier een vermoeid paaltje recht.

Enkele meters naast het amphiteater vind je (als je

de pijlen volgt) het theater, waar minder bloed vloeide.

Ook vanavond is er een of andere voorstelling,

zodat de techniekers (links onderaan) begonnen zijn

met de setup.




Wat doet deze man hier?
1.   hij doet een screentest met een camera voor vanavond
2.   hij is een terrorist van Al Qaeda met een laser achinegeweer
3.   hij heeft Jennifer Lopez gezien en filmt haar kont

Wie het juiste antwoord binnenstuurt op 23/03 vóór 23 uur
ontvangt een mooie prijs.




Hier zie je Jennifer Lopez door het raam naar binnen hangen
en kijken naar de Romeinse baden




Last, but not least: de mascotte van de wandelclub:

Rambling Rosie, compleet uitgerust met rugzak,

wandelstok en rode alcoholneus.  Echter kan niet.

Ten noorden van Guadalupe liggen de Montes de Toledo.

Vandaag gaan we ons zweet gutsen op het bruine zand

van de Montes Villuercas, die daar deel van uitmaken.

Het visueel verslag vind je hieronder.

de afbeelding hierboven is niet direct een copie

van een originele foto, maar een bewerkte

poetische ontboezeming van Greta.

Flou artistique.  Dat heeft ze flink gedaan.


Voor deze lange wandeling vertrekken we aan hetzelfde punt:

de Belgische weerkaarten...

slaat iedereen met verstomming. Nog zo ver?

Ermita del Humilladero.

Ons pad loopt langs de oude pelgrimsroute naar Santiago .

Mijn knieën kraken als een tweedehandse antieke kleerkast.

Deze plassen staan wel een pak te laag door de droge winter.

Picknick op het hoogplateau en op een boomstronk.

wat ze straks gaat kiezen in de bar, na de goede afloop.

Niets was makkelijker.

groep of 4) aan een rustbank. 

Degenen die slecht te been zijn mogen gaan zitten.

in hotel-bar-restaurant-café-enz Atalaya. 

De twee blondjes links zijn voor Bob (let op: dit is geen bier,

maar Clara), de twee bordeaux-kleurigen rechts

(Tinto de Verano) gaan zo dadelijk het keelgat van Greta

verblijden. 

Extremadura, Spanje, en Europa (hoewel het aantal

sterren niet meer klopt). 

Maar wie stoort zich daar nog aan na enkele Clara´s?

De alcoholdampen stijgen overvloedig de warme lucht in,

tot plezier van de vogels.

Dorp Guadalupe verwacht ons, en omgekeerd.

Spanje krioelt van de Ermitages (kluizen, maar

zonder geld).

Twee oude exemplaren daarvan staan in de buurt

van Guadalupe. Allen daarheen!

maar eerst nog even de kaart van de uitstap:

van Fuengirola naar Guadalupe (niet zo ver van Toledo),

via het natuurpark van Espiel.



Hierboven zie je 2 zonnetjes: de echte zon en Greta,

klaargestoomd voor de grote stap.

Hier bevinden zich de hotelkamers.


Hieronder, maar de zon was even weg:

de Ermita de San Blas, overspoeld door de gelovigen.

in aanwezigheid van Santa Cecilia, tussen 2 bloempotten.

Zelfs in de windwijzer zitten nog Moorse invloeden:

de halve maan, als onderdeel van het kruis.

ontdekken, gespecialiseerd in de verkoop van alambicen,

zoals deze hier.

rechts die van de Policia Local, en daar tussenin 2 Belgen.

De flikken zijn niet te zien, waarschijnlijk frieten gaan halen.

Dit is het pleintje voor de kerk.

Hier staan we aan de voorgevel van de kerk van

het Monasteria van Guadalupe, om 20´ over 2

(...kan je zien op de klok)

Gotisch met heel duidelijke invloeden van de Moren,

in de bogen bijvoorbeeld.

Binnenplaats van het hotel.

We slapen hier op de hoogste verdieping

(kan je niet zien) met torenhoge zolderingen.

De Madonna van Guadalupe, lekker verpakt.

Het pleintje voor de kerk, met de verwachte barretjes,

restootjes en winkeltjes en terrasjes.

Een gerecht dat in de provence overal en altijd

op tafel komt is natuurlijk ratatouile.

In Catalonië, net over de Spaanse grens hebben ze 

uiteraard dezelfde ingrediënten zomaar voor het grijpen.

Vandaar dat deze Spaanse variant voor de hand ligt.

Het grootste verschil zit hem in de toevoeging van 

stukjes Serranoham, wat de smaak ten goede komt.

Greta vond het lekker, meer moet dat dus niet zijn.

In het Spaans (Catalaans) heet dit "Pollo en samfaina".

Smaakvol en gemakkelijk te maken...

Guadalupe is wel een eind van hier.

Naast de stad in Mexico en het gelijknamige eiland

in de Caraiben, is dit het enige echte en originele,

een dorpje in het noorden van de deelstaat

Extremadura, zo´n dikke 500 km van Malaga.

We gingen er naar toe met de Field Club,

maar tijdens de vier dagen werd het culturele aspect

zeker niet versmaad.

Hierna: een deel van de foto´s genomen door Greta

tijdens de eerste dag.

Het trekkinggedeelte was niet zo erg lang,

omdat de bus wel wat tijd nodig had

een 40 km voorbij Cordoba voor de eerste wandeling,

in het natuurpark rond Espiel.

We starten vanuit het Centro de Interpretation,

dat gevestigd is in een omgebouwd treinstation. 

Het weer is weer schitterend en de sfeer is uitstekend.

kunnen we er aan beginnen.

Hier zitten meer ooievaars dan mussen.

Het lijkt wel een reusachtig Zwin.

een Romeinse brug, die niet echt meer in gebruik is,

behalve voor verdwaalde wandelaars.

in de vallei blijven.  Later wordt het wat klimmen.

is het niet. Het heeft hier zeker een tijdje niet meer geregend,

en vandaag moeten we ons daar ook zeker geen

zorgen over maken.

de rivier over, via een andere Romeinse brug.

De aandacht gaat naar reuzekikkers die rustig zitten

en liggen te zonnebaden in de rivier.

met haar rode Romeinse stola.

Geen boterhammen morgen. Of is dit misschien

de langgezochte ingang van de Temple of  Doom?

voor het verorberen van de zelf meegebrachte picknick.

zorgt ervoor dat haar boterhammen niet onverwachts

kunnen onsnappen.

(sorry: de olijfboom) erin.

Tussen Cordoba en Guadalupe was het vroeger

een praktisch onbewoonde streek, door gebrek aan water

en dus aan landbouw.

Door een reusachtig project werden overal stuwdammen

gebouwd, zodat de landbouwers nu water ter beschikking

 hebben voor irrigatie van de akkers. 

Het gebied blijft echter zeer dun bevolkt

en draagt de veelzeggende naam La Siberia.

Het enige echte Hospederia del Real Monasterio

van Guadalupe!!

Dit reusachtig complex doet me onmiddellijk denken

minder bekend is dit veel interessanter.

In Guadalupe is een 4* Parador aanwezig,

maar wij verblijven bij de paters Franciskanen,

in het klooster zelf. Schitterend!

te froefelen.  Het "hotel" heeft slechts 2*, wegens

ontbreken van een zwembad en TV en radio en minibar

op de kamer, maar daar hebben de paters

nooit oog voor gehad, en gelukkig maar.

Het lijkt meer een versterkte burcht dan een klooster.

Het complex is nooit veroverd door de moslims,

omdat het een echt fort was, en daardoor zijn

een aantal katholieke schatten bewaard gebleven,

die op andere plaatsen zijn verwoest of gestolen.

Elke kamer is verschillend van grootte en van vorm.

Wij hebben er een met een bijkamer met een derde bed.

In een bepaalde kamer is een trap naar boven,

met nog een extra dubbel bed.

De muren zijn zo Middeleeuws dik dat je absoluut niets

In de gangen hangt een lichte geur van wierook en van

verdufte meubels, maar dat maakt het net zo authentiek.

Ik ben gaan kijken naar de lokale Parador,

maar die kan hier niet aan tippen. 

Leve de paters Franciskanen!

Dit is alles voor vandaag...

Bob kookt niet deze week, want morgenvroeg

gaan we vier dagen met de Field Club naar Guadalupe

(niet in de Caraiben, maar in Extramadura!),

waar we verblijven in de Hospederia van het  

El Real Monasterio de Guadalupe.

Toch zeker een 500 km van hier.

We trekken daar rond en komen de laatste dag terug

via de historische stad Mérida.

Prima wandelweer.

Ronda is een van die prachtige steden,

waar zowel cultuur als natuur uitbundig aanwezig zijn.

Wij daar dus naartoe met de Field Club.


Tot nog toe keken we in Ronda altijd vanuit de stad

de ravijn in, maar nu zien we het eens vanonder naar boven.  Ook niet mis.



Een rivier is hier nooit ver weg.  In deze staat zelfs H^_2O.



Om het half uur een kleine stop om wat zweet af te vegen

en wat bij te slurpen is altijd welkom.



De lente maakt zich meester van de aanwezigen, en we zien dat het goed is.



De zon is weer van de partij, en de gesprekken

gaan over het huidige weer in België,

wat ons toch wel bezorgd maakt.



Hier en daar moet een afsluiting worden geopend,

en opnieuw gesloten na de laatste stapper,

want anders ontsnapt het wildlife.



Galanterie is nooit ver weg voor dames in nood.



Geschikte wandelstokken helpen ook altijd

om een woeste bergrivier te overwinnen.



Na een paar uur zwalpen is een picknick welkom,

in een lekker zonnetje. Njam-njam.



Het kan zo lekker en goed worden dat je erbij zou

wegdromen.

Moe maar voldaan even de oogjes dichtknijpen

maakt van je (bijna) een nieuwe mens.

Ursula en Peter hebben heimwee naar hun Duitse heimat.



Stilte voor de storm want hier zie je een hoop sukkelaars

een erg steile klim doorworstelen, twintig minuten lang.

Dit is echt de plat de résistance, met een langgerekt peleton.

 Voor mijn arme knieën verkies toch ik toch nog dit

boven een gelijksoortige afdaling.



Na het bedwingen van de top kunnen we weer oog hebben

voor de natuurpracht...



...en voor Greta die iets uit haar rugzak wil

dat niet helemaal bovenaan zit...



Een kudde geiten liep even parallel met onze weg. 

Groot was de verbazing bij het vinden op ons pad

van een pasgeboren geitje.

Ernaast lag een plas bloed en het beestje was

nog helemaal nat.

De navelstreng hing er nog aan te bengelen. 

Het probeerde vruchteloos op zijn eigen pootjes te staan. 

De mama was waarschijnlijk weggeschrikt.



Engelsen doen altijd alles anders. 

Deze vult moeizaam zijn flesje met drinkwater

van achteraan de waterbron. 

Nochtans stond er vooraan geen file aan te schuiven. 

De paraplu is in aanslag, allicht om dorstige vliegen

weg te jagen.



Oef!  Aankomst in Benaojan.

De pinten van 1 € verwachten ons.



Degenen die de brug niet willen gebruiken kunnen

(op eigen risico natuurlijk) de rivier ook oversteken

op stepping stones.

Heel lekker en heel simpel.

Vooral Spaanse en meditterane ingrediënten,

maar overal te maken natuurlijk.

Gekookte aardappelen waren voorzien in het

oorspronkelijk recept, maar het is beter bijvoorbeeld

brocoli te nemen uit de diepvries, want anders zijn het teveel koolhydraten.

Benahavis ligt 20km ten westen van Marbella, in de heuvels

op een doodlopende weg. Er zijn meer restaurants dan lantaarnpalen,

en ligt in een prachtige natuurlijke omgeving.

We trokken er op uit om een wandeling voor te bereiden,

die we zullen doen op 25/11/2008 voor onze wandelclub.

Het weer was weer in orde en de weg lag breed open.

Dit is een voorbeeld van Spaanse signalisatie:

Greta maakt gebruik van de gelegenheid om te testen

of haar wandelschoenen waterdicht zijn.

Bob zoekt (tevergeefs) een makkelijke manier om de bergrivier over te steken.

Heel de tijd loopt het pad langs de rivier Guadalmina, Greta doet net hetzelfde.

Helemaal op het einde stopt het pad.

Greta hangt aan de fles en Bob telt tot zes.

Greta, in gedachten verzonken, is haar kluts kwijt.

Hij was in de rivier gevallen. 

Een fles water kan soms wonderen doen, zoals: veranderen in wijn.

Greta staat er op te wachten, maar het gebeurt niet.

Onze Spaanse gids tracht bij een andere oversteek het gat te dichten.

Quizvraag: welke bloemen zijn dit?

Na de geslaagde terugkeer in Benahavis is het tijd voor een natje en droogje.

Ramon´s flesje gaat de goede kant op. 

Deze week was het iets minder: Greta luste het niet zo direct,

maar ze is (nog) geen echte viseter.

Ik moet eerlijk toegeven dat ik het zelf wat te droog vond.

Daarom heb ik in het recept nog een eetlepel vocht

toegevoegd op het einde, lees hier maar:

Speciaal voor Philippe heb ik witte borden gebruikt.

Hij vond terecht dat het kleurenpalet niet in orde was.

Alles kan beter.

Deze week een wandeling in de buurt. Met de wagen naar Mijas Pueblo,

en even buiten het dorp naar de steengroeve.

De steengroeve is al een tijd gesloten,

en beplantingen moeten er voor zorgen dat de natuur

terug in zijn oorspronkelijke toestand wordt hersteld.





Gereed om naar boven te gaan, het bos in...



en wat vinden we in het bos?

Inderdaad: een enorme tank met bier.

Je ziet dat deze wandeling zorgvuldig voorbereid werd.



En dit is de dame (Ursula: in het geel) die alles voor ons

 geprepareerd heeft.

Je kan heel goed zien hoe fier ze is op haar prestatie.

Haar partner Peter (witte moustache) kijkt goedkeurend toe. 

van zalm wordt je kalm

met nog een velkant aan.

Meestal doet men dat om hem propertjes te kunnen bakken,

met het vel als scherm.

In dit geval was er wel een probleempje: op het einde moet er prei

op een bord komen en de vis daarbovenop

(het is nu immers mode om borden te serveren met voedselverdiepingen).
 
Echter, de vis moet na bereiden bovenop de prei gelegd worden.

Met het vel er nog aan wordt het moeilijk om te snijden natuurlijk.  

Mocht je dit ooit bereiden, dan doe je beter het vel er eerst af,

of je koopt (of vangt) zalmfilets zonder vel.

 Ik moest het dus naast elkaar leggen (zie foto).

Voor de rest is het gerecht perfect.

Greta geeft me een 5/5, en dat is de eerste keer.

Gewoonlijk haal ik een 3/5, sporadisch een 4.
Ze vindt zelfs dat dit mijn beste visgerecht is, ooit. Ik ben dus fier,

maar ik weet dat het volgende week een minder lekker gerecht zal zijn.

Nobody is perfect.

ingrediënten voor 2

bereiding

50 g gemengde noten (walnoten, cashew,…)

de oven voorverwarmen op 180°

25g geraspte oude kaas ( ik nam Manchego)

hak de noten in de mixer, maar niet te fijn

2 el verse room

meng noten, peterselie, room, kaas en mosterd

1 tl mosterd, niet te scherp

wrijf de vis in met zout, peper en citroensap

2 el fijngehakte bladpeterselie

olie een ovenschaal in en leg de vis er in

zout, peper

vis mag nooit bloot in de oven, wegens uitdrogen

2 zalmforelfilets (ik had er met een velkant)

bedek hem in dit geval egaal met het notenmengsel

citroensap

laat hem in de oven garen gedurende een 20´

olijfolie

intussen in olie de preiringen ongeveer 5´ roerbakken

500 g prei, in dunne ringen gesneden

de room erbij en nog 5-10´ bakken

5 cl slagroom

het vocht kan dan voor een deel verdampen

op smaak brengen met zout en peper

de prei op 2 borden scheppen en de vis erop leggen

aardappels

lekker serveren met aardappelpuree

bladpeterselie

meng er gehakte bladpeterselie onder

geraspte kaas

bestrooien met geraspte kaas,

even gratineren in oven

met een glaasje rood natuurlijk
ik moet eerlijk toegeven: het peterselieblaadje

had beter gekund (volgende keer let ik er op)

Kokeneten: varkenshaasje met jonge wortelen

Dit gerechtje kan elke amateurkok bereiden. Het is lekker en gezond,

en je wordt er (nog) mooier van, want zoals iedereen weet

krijg je goede en mooie ogen als je wortels eet.

Varkenshaasjes zijn het beste stuk van dit beestje, en zeker in Spanje,

afgezien van de Serranoham natuurlijk. De varkenshaasjes worden hier

om je oren geslagen, want er zijn er eigenlijk teveel van,

door het overvloedig aanbod van de Serrano.

Om dit te maken voor vier moet je twee haasjes voorzien (

elk zo´n 350g), ofwel een varkensfilet.

Hierbij het uitgeprobeerd receptje, met een foto als bewijs.

Vrijdag zijn we met de bus en met de collega´s van de wandelclub

naar het "Parque Natural van de Sierra Tejeda" gebold,

voorbij Almunecar, toch een dikke 100 km.
Het weer was schitterend, de omgeving prachtig.

Na het klassieke ontbijt in een plaatselijke Venta,

bracht de bus on boven de 1000 m hoogte.
Na de start moesten we een km stijgen, maar dan was het heel

de tijd (steil) afdalen, ongeveer 13 km, wat helemaal niet leuk was

voor mijn knieën.
Zoals gewoonlijk beloonden we onszelf met een welverdiend glazeke

alcool bij aankomst. Een lange dag verdorie!
P.S.bekijk even de lekkere appelsientjes en de amandelbomen in volle bloei.

van 1000 m boven de zeespiegel naar een paar honderd meter hoogte in vier uren + lunchstop: een marteling voor het oude lijf. Dag erna: helemaal stijf.

Kokeneten: visfilets met peterseliesaus (uit Ibiza),

extreem lekker.

Je moet niet tot in Ibiza gaan, want je kan het ook hier maken,

en gemakkelijk. Probeer maar eens!