no cooking

Prima wandelweer.

Ronda is een van die prachtige steden,

waar zowel cultuur als natuur uitbundig aanwezig zijn.

Wij daar dus naartoe met de Field Club.


Tot nog toe keken we in Ronda altijd vanuit de stad

de ravijn in, maar nu zien we het eens vanonder naar boven.  Ook niet mis.



Een rivier is hier nooit ver weg.  In deze staat zelfs H^_2O.



Om het half uur een kleine stop om wat zweet af te vegen

en wat bij te slurpen is altijd welkom.



De lente maakt zich meester van de aanwezigen, en we zien dat het goed is.



De zon is weer van de partij, en de gesprekken

gaan over het huidige weer in België,

wat ons toch wel bezorgd maakt.



Hier en daar moet een afsluiting worden geopend,

en opnieuw gesloten na de laatste stapper,

want anders ontsnapt het wildlife.



Galanterie is nooit ver weg voor dames in nood.



Geschikte wandelstokken helpen ook altijd

om een woeste bergrivier te overwinnen.



Na een paar uur zwalpen is een picknick welkom,

in een lekker zonnetje. Njam-njam.



Het kan zo lekker en goed worden dat je erbij zou

wegdromen.

Moe maar voldaan even de oogjes dichtknijpen

maakt van je (bijna) een nieuwe mens.

Ursula en Peter hebben heimwee naar hun Duitse heimat.



Stilte voor de storm want hier zie je een hoop sukkelaars

een erg steile klim doorworstelen, twintig minuten lang.

Dit is echt de plat de résistance, met een langgerekt peleton.

 Voor mijn arme knieën verkies toch ik toch nog dit

boven een gelijksoortige afdaling.



Na het bedwingen van de top kunnen we weer oog hebben

voor de natuurpracht...



...en voor Greta die iets uit haar rugzak wil

dat niet helemaal bovenaan zit...



Een kudde geiten liep even parallel met onze weg. 

Groot was de verbazing bij het vinden op ons pad

van een pasgeboren geitje.

Ernaast lag een plas bloed en het beestje was

nog helemaal nat.

De navelstreng hing er nog aan te bengelen. 

Het probeerde vruchteloos op zijn eigen pootjes te staan. 

De mama was waarschijnlijk weggeschrikt.



Engelsen doen altijd alles anders. 

Deze vult moeizaam zijn flesje met drinkwater

van achteraan de waterbron. 

Nochtans stond er vooraan geen file aan te schuiven. 

De paraplu is in aanslag, allicht om dorstige vliegen

weg te jagen.



Oef!  Aankomst in Benaojan.

De pinten van 1 € verwachten ons.



Degenen die de brug niet willen gebruiken kunnen

(op eigen risico natuurlijk) de rivier ook oversteken

op stepping stones.

Heel lekker en heel simpel.

Vooral Spaanse en meditterane ingrediënten,

maar overal te maken natuurlijk.

Gekookte aardappelen waren voorzien in het

oorspronkelijk recept, maar het is beter bijvoorbeeld

brocoli te nemen uit de diepvries, want anders zijn het teveel koolhydraten.

Benahavis ligt 20km ten westen van Marbella, in de heuvels

op een doodlopende weg. Er zijn meer restaurants dan lantaarnpalen,

en ligt in een prachtige natuurlijke omgeving.

We trokken er op uit om een wandeling voor te bereiden,

die we zullen doen op 25/11/2008 voor onze wandelclub.

Het weer was weer in orde en de weg lag breed open.

Dit is een voorbeeld van Spaanse signalisatie:

Greta maakt gebruik van de gelegenheid om te testen

of haar wandelschoenen waterdicht zijn.

Bob zoekt (tevergeefs) een makkelijke manier om de bergrivier over te steken.

Heel de tijd loopt het pad langs de rivier Guadalmina, Greta doet net hetzelfde.

Helemaal op het einde stopt het pad.

Greta hangt aan de fles en Bob telt tot zes.

Greta, in gedachten verzonken, is haar kluts kwijt.

Hij was in de rivier gevallen. 

Een fles water kan soms wonderen doen, zoals: veranderen in wijn.

Greta staat er op te wachten, maar het gebeurt niet.

Onze Spaanse gids tracht bij een andere oversteek het gat te dichten.

Quizvraag: welke bloemen zijn dit?

Na de geslaagde terugkeer in Benahavis is het tijd voor een natje en droogje.

Ramon´s flesje gaat de goede kant op. 

Deze week was het iets minder: Greta luste het niet zo direct,

maar ze is (nog) geen echte viseter.

Ik moet eerlijk toegeven dat ik het zelf wat te droog vond.

Daarom heb ik in het recept nog een eetlepel vocht

toegevoegd op het einde, lees hier maar:

Speciaal voor Philippe heb ik witte borden gebruikt.

Hij vond terecht dat het kleurenpalet niet in orde was.

Alles kan beter.

Deze week een wandeling in de buurt. Met de wagen naar Mijas Pueblo,

en even buiten het dorp naar de steengroeve.

De steengroeve is al een tijd gesloten,

en beplantingen moeten er voor zorgen dat de natuur

terug in zijn oorspronkelijke toestand wordt hersteld.





Gereed om naar boven te gaan, het bos in...



en wat vinden we in het bos?

Inderdaad: een enorme tank met bier.

Je ziet dat deze wandeling zorgvuldig voorbereid werd.



En dit is de dame (Ursula: in het geel) die alles voor ons

 geprepareerd heeft.

Je kan heel goed zien hoe fier ze is op haar prestatie.

Haar partner Peter (witte moustache) kijkt goedkeurend toe. 

van zalm wordt je kalm

met nog een velkant aan.

Meestal doet men dat om hem propertjes te kunnen bakken,

met het vel als scherm.

In dit geval was er wel een probleempje: op het einde moet er prei

op een bord komen en de vis daarbovenop

(het is nu immers mode om borden te serveren met voedselverdiepingen).
 
Echter, de vis moet na bereiden bovenop de prei gelegd worden.

Met het vel er nog aan wordt het moeilijk om te snijden natuurlijk.  

Mocht je dit ooit bereiden, dan doe je beter het vel er eerst af,

of je koopt (of vangt) zalmfilets zonder vel.

 Ik moest het dus naast elkaar leggen (zie foto).

Voor de rest is het gerecht perfect.

Greta geeft me een 5/5, en dat is de eerste keer.

Gewoonlijk haal ik een 3/5, sporadisch een 4.
Ze vindt zelfs dat dit mijn beste visgerecht is, ooit. Ik ben dus fier,

maar ik weet dat het volgende week een minder lekker gerecht zal zijn.

Nobody is perfect.

ingrediënten voor 2

bereiding

50 g gemengde noten (walnoten, cashew,…)

de oven voorverwarmen op 180°

25g geraspte oude kaas ( ik nam Manchego)

hak de noten in de mixer, maar niet te fijn

2 el verse room

meng noten, peterselie, room, kaas en mosterd

1 tl mosterd, niet te scherp

wrijf de vis in met zout, peper en citroensap

2 el fijngehakte bladpeterselie

olie een ovenschaal in en leg de vis er in

zout, peper

vis mag nooit bloot in de oven, wegens uitdrogen

2 zalmforelfilets (ik had er met een velkant)

bedek hem in dit geval egaal met het notenmengsel

citroensap

laat hem in de oven garen gedurende een 20´

olijfolie

intussen in olie de preiringen ongeveer 5´ roerbakken

500 g prei, in dunne ringen gesneden

de room erbij en nog 5-10´ bakken

5 cl slagroom

het vocht kan dan voor een deel verdampen

op smaak brengen met zout en peper

de prei op 2 borden scheppen en de vis erop leggen

aardappels

lekker serveren met aardappelpuree

bladpeterselie

meng er gehakte bladpeterselie onder

geraspte kaas

bestrooien met geraspte kaas,

even gratineren in oven

met een glaasje rood natuurlijk
ik moet eerlijk toegeven: het peterselieblaadje

had beter gekund (volgende keer let ik er op)

Kokeneten: varkenshaasje met jonge wortelen

Dit gerechtje kan elke amateurkok bereiden. Het is lekker en gezond,

en je wordt er (nog) mooier van, want zoals iedereen weet

krijg je goede en mooie ogen als je wortels eet.

Varkenshaasjes zijn het beste stuk van dit beestje, en zeker in Spanje,

afgezien van de Serranoham natuurlijk. De varkenshaasjes worden hier

om je oren geslagen, want er zijn er eigenlijk teveel van,

door het overvloedig aanbod van de Serrano.

Om dit te maken voor vier moet je twee haasjes voorzien (

elk zo´n 350g), ofwel een varkensfilet.

Hierbij het uitgeprobeerd receptje, met een foto als bewijs.

Vrijdag zijn we met de bus en met de collega´s van de wandelclub

naar het "Parque Natural van de Sierra Tejeda" gebold,

voorbij Almunecar, toch een dikke 100 km.
Het weer was schitterend, de omgeving prachtig.

Na het klassieke ontbijt in een plaatselijke Venta,

bracht de bus on boven de 1000 m hoogte.
Na de start moesten we een km stijgen, maar dan was het heel

de tijd (steil) afdalen, ongeveer 13 km, wat helemaal niet leuk was

voor mijn knieën.
Zoals gewoonlijk beloonden we onszelf met een welverdiend glazeke

alcool bij aankomst. Een lange dag verdorie!
P.S.bekijk even de lekkere appelsientjes en de amandelbomen in volle bloei.

van 1000 m boven de zeespiegel naar een paar honderd meter hoogte in vier uren + lunchstop: een marteling voor het oude lijf. Dag erna: helemaal stijf.

Kokeneten: visfilets met peterseliesaus (uit Ibiza),

extreem lekker.

Je moet niet tot in Ibiza gaan, want je kan het ook hier maken,

en gemakkelijk. Probeer maar eens!

Heerlijk weer natuurlijk.

Het typische aan de zoo van Fuengirola is: ze is klein maar fijn.
Er zit (of hangt) bijvoorbeeld maar een enkele python, maar ja,

als je er één gezien hebt, heb je ze allemaal gezien,

en zo sympathiek zijn ze ook weer niet. Ze slapen toch altijd. 

Anders ligt dat met de Nijlkrokodillen: die kropen rond,

scheel van de honger (zie foto).

Wijzelf hadden niet zo´n honger, maar wel dorst.

is het een zoo´tje of een zootje? Ik ben er een zootje van het maken. 
deze Nijlkrokodil wil ofwel mijn plan opeten of een stuk van mezelf!

hier trekken ze me met een bruine kikker op mijn hoofd!!

hop met de geit