VAN QUILLAN NAAR DE PROVENCE VIA DE VAR

Ik had een gerecht gevonden in een kookboek van Thailand: rundvleescurry.
Een hele verzameling ingrediënten zijn daarbij nodig,
die welig tieren in de Thaise natuur, maar in het Belgisch klimaat
laten die het wel afweten (en zijn dus niet zo evident te vinden).
Maar zie, in een gewone supermarkt zoals Delhaize vind je
al die goodies samengebald in één enkel blik.
Als je dat blik dan opent, komt daar een aroma uit
om te beginnen zweven. Heerlijk!
Dat maakt dat dit smakelijk gerecht eenvoudiger te maken is dan stoofvlees. 
Iets voor mij dus.
Greta vond dat er wat meer groenten bij moesten
en liet wat gesneden wortelschijfjes met ajuin
stoven in de microgolf. Smaakte er lekker bij.
De helft werd achteraf ingevrozen.

 Nu we terug zijn uit Spanje liggen er nog een paar dingetjes

in de schuif over ons verblijf in Quillan.

Greta is ter gelegenheid van 20 jaar Espinet gaan wandelen

met andere "toeristen". 

Bob is thuisgebleven met een  vervelende rug.

De dag voordien was er ook een wandeling, in de streek

van Dorémi.

Vandaag gaat het naar Fa.

Volgende keer naar (Costa del) Sol.

 Ik ben er niet bij maar Greta laat het niet aan haar hartje komen.
Recht naar de bar.

 Bloemen die doen denken aan onze wandelingen in Spanje

Deze stadsbewoner, dhr. H.W. uit L., ziet voor de eerste keer

in zijn leven een echte koe.

Gelukkig kan zijn vrouw hem tot bezinning brengen.

Hier, in deze bungalow, brengen we elk jaar een tijdje door,

zowat rond de eerste mei.

Dit jaar wordt gevierd met een nieuwe koelkast.
De vorige was nog met een zwengel.

En van op het terras zien we de vallei (als de bomen

tijdig gesnoeid worden).

Niets ontbreekt...maar een Leffe zou welkom zijn.

Ceci n´est pas une chaise (Magritte)
Ceci n´est pas une terrasse (Greta)
Ceci n´est même pas une photo (Bob)

  Altijd maar werken...

...en dan...

Het mirakel heeft niks te zien met Quillan, want daar in de Pyreneeën
hebben ze er al eentje gehad (Lourdes).
Het gaat hierover het Marbella Mirakel.
Toen we de eerste juli het terras van het appartement betraden,
viel me iets op in de bloemenbakken: een echte tomatenplant,
met een echte tomaat eraan bengelend.

Nu moet je weten dat we hier al 2,5 maanden weg zijn,
dat er niemand is binnen geweest en dat we op de eerste verdieping wonen,
en dat het terras niet aan een of andere openbare weg
of een andere bereikbare plaats raakt.

Is er een tomatenspecialist in de buurt? Ja?
Laat me weten hoe dit kan via een e-mailtje op deze blog please.
Dit is een echte foto, echt waar, niet gefotoshopt door Greta!


Lang geleden ook dat er nog een receptje is gepasseerd.
Het is eigenlijk te warm om lang in de keuken te blijven.
Het is nu bijvoorbeeld na 17u en de temperatuur op het terras
bedraagt 28.8° in de schaduw.

Dus ook het verwijderen van onkruid in de plantenbakken
is niet te doen in de vlakke zon. Alleen onze tomaat Jim voelt zich opperbest.
Hij krijgt nu al een lichtroze blos (de foto hierboven is al enkele dagen oud) .
Ik heb dus alleen hier het recept(je) van een lekker dingetje, klaar in een wip.

Om alle misverstanden te vermijden: de kok hier, en in Duinbergen IS GRETA!!
Ik doe enkel één experimentje per week, op een niveau om net mee te kunnen
met "Start to Cook" van mijn Guru Piet Guizentruit.

Aan de andere kant: "Vleesfestijn met tomatendressing" opent perspectieven.
In elke Spaanse bar, waar er olie, azijn en papieren servietjes op de tafels staan
(en dat zijn ze allemaal), kan je ontbijten met "Tostada con Tomate".
Dat is verse tomatenpulp (ja, met de velletjes!), waar je een doorgesneden en geroosterd broodje mee bestrijkt, en begiet met olijfolie en eventueel wat azijn.

Heerlijk is dat met een kopje koffie!  (de papieren servietjes dienen
om de gemorste olie en tomaat van je hemd/blouse te vegen).
Om kort te gaan: ziehier een aangepast huiselijk receptje
voor deze tomatendressing, die je hieronder ziet in het midden van de tafel.
Ik wens op te merken dat AL de rest: aardappelsalade, gemengde salade,
vlees is bereid door GRETA. 
Het moest ook eens  gezegd worden vindt ze, en gelijk heeft ze.

De bedoeling was een vlezige BBQ te doen, maar technische problemen hebben dat belet.
Hier dus het"Vleesfestijn met TOMATENDRESSING".
P.S. onze Jim werd er niet in verwerkt.

Vragen over recepten of e-mailen van dergelijke dingen is altijd mogelijk.
Gebruik de e-mail functie van de blog. Welkom.


...en hier zit dan onze echte kok. Het pruillipje is toevallig, want alles is lekker.
Greta heeft trouwens in de supermarkt de basilicumpasta gevonden.
Gewoon een tube, zoals tandpasta. We nemen deze, en nog andere,
zoals look en dille zondag mee naar België. 

Even een tussendoortje.

We verblijven nu al een tiental dagen in Spanje.

De zomer heeft hier toegeslagen met temperaturen

om "fffff..." tegen te zeggen.

De weerberichten uit België zijn blijkbaar anders.

 
Slecht tot maandag, naar het schijnt.

We gaan zondag terug, dus dat komt goed uit.

Je ziet Bob hier met 2 vrienden op het strand.

Ik lijk veel groter, maar dat klopt niet omdat ik

crocs aan heb met plateauzolen.

In de achtergrond ligt Marbella, maar je ziet

er niet veel van door de hitte en het vocht.

Ik ben de enige op het strand met een t-shirt aan.

Op de oorzaak kom ik ook nog terug.

Het strand ziet er (in de zomer) wel helemaal anders uit

dan aan de Belgische kust.

Het is meer een georganiseerde chaos.
Toch beter dan met de betonnen kazernes van België.

Vlak bij onze woonplaats staan er nu dingen

die in de winter volledig verdwijnen.

Er komt een lopende winkel voorbij: zonnebrillen,

sacochen, DVD´s, uurwerken...

We waren dus in Pézenas, brachten een aangename tijd door
met goede herinneringen in Cap d´Agde, zeggen hello
tegen het Canal du Midi, en rijden naar Quillan, via Béziers en Narbonne. 
Alles bij mekaar hebben we daar in het laatste decenium
toch wel de meeste van onze vakantietijd doorgebracht.   

Een goeie extra reden om dit jaar Quillan te "doen"
is zonder meer de viering van het 20-jarig bestaan
van het vakantiedomein Espinet met Vlaams management.

De Blanquette en Crémant de Limoux vloeit (hier geregeld) 
bij beekjes.
Bij aankomst in Bungalow 13 zit onze eerste bezoeker
ons al op te wachten.
Dezelfde van altijd (hij trekt in elk geval hard op die van vorig jaar).

De eerste mei is er een keiharde receptie aan het nieuwe aangelegde meer,

in aanwezigheid van de grote Espinet chefs, Koen en Martine, uit Kontich.

Koen is diegene die met zijn handen niet van Greta kan blijven.
Gelukkig voor hem is Martine niet in de buurt.
We kunnen te voet terug, dus op een glaasje min of meer kijken we niet.

Na een paar dagen ontnuchteren, en wat tennisgedoe,
zijn we gereed voor het grote werk: het galadiner. 
Gezien het maar een achtgangen diner is, hebben ze gelukkig
enkele hapjes en drankjes voorzien vooraf .
Tussen de prominente aanwezigen bevindt zich Benny Andersen,
de  toetsenman van het vroegere popgroepje Abba. 
Hij laat zich hier deskundig begeleiden door André,
de maitre d´hotel, bij de keuze van de hapjes.

Hoe langer in Quillan, hoe meer pret, of heeft er iemand

een pilletje Viagra in het drankje gedaan?

Sommigen vragen het zich af.

Dit noemt men: de hoofden bij mekaar steken.
Aan de lege glazen te zien, zitten we zo ongeveer aan de vierde gang.

Een gang later beginnen de overburen ook al los te komen.

Gang acht.
Eindelijk eens een foto van een gerechtje dat ik zelf niet moet maken.

The morning after.  Een wandelingetje door het domein
om enkele grammetjes kwijt te geraken.

Einde deel 1. Come and see next ...

Een steamer had ik nog nooit gebruikt.
Denk nu niet direct aan de steamer van Piet Huizentruit,
die uit de space shuttle lijkt te komen.
Ik gebruik gewoon plastic spul, met twee verdiepingen, zie foto

Dit gerechtje laat toe alles ineens te stomen,

klaar zonder veel moeite.

In de onderste verdieping ligt bloemkool,

in roosjes gesneden.

En ook de pieperkes, gescheiden met een tussenschotje.

Een 5 minuten voor het einde wordt er een verdieping

bovenop gezet met de vis. Ik had roodbaars genomen,

maar hoe harder de vis, hoe beter.

Greta lustte het niet zo, maar dat lag niet aan het gerecht.

Vis is haar ding niet, maar daar heeft ze ongelijk in.

Ze vond ook dat er een saus bij moest, en daar

kan ik ze wel gelijk geven. Het gerecht valt

(volgens de auteur) wel sterk in de smaak bij kinderen.

Een eindje zonnige weg scheidt Pézenas van de Middelandse Zee. 
Een dagje Cap d´Agde is welgekomen, en het terugzien
van dit aangename kustplaatsje na een jaar of 10 valt best mee.
Met weinig moeite vinden we ons kleine hotelletje terug,
vooral omdat het schitterend zicht (vanuit de hotelkamer)
op zee in ons geheugen is blijven hangen.



De zoute zeelucht en de stralende zon dwingt ons tot een wandeling,
o.m. langs een van de twee jachthavens.
Greta is natuurlijk al klaar om in te schepen.



Even een paar snuisterijen kopen in een winkel,
met een merkwaardige toonbank.



En dit is zeer belangrijk: hier toon ik je wat je al heel lang wou weten.
Ik laat je met eigen ogen zien hoe je een olifant kan vangen.
De enige goede methode is: hem hard aan zijn linkeroorlel trekken.
Niet voort verklappen hé! 
 

Na al deze inspanningen hebben we wel een glaasje verdiend!



De haven krioelt van restaurents en té gekke boten.



Zelfs boten met bretellen, die worden rond gereden ...



...en in en uit het water worden gehesen.

Deze keer iets voor jong én oud.

Voor de jongeren: een echte hamburger,

en voor de senioren: echte knolselder

(werkt langer en beter dan voetselder!)

Dit is een bereiding voor 2, maar ik had nogal honger, en heb een ietsje meer gemaakt.
Denk nu niet dat de fles wijn al bijna leeg was vóór het eten,
want we drinken daar al 2 maanden van. Vandaar.



Ik wou eerst het gerecht nog noemen "Hamburger

Titanic Style", maar ik heb me tijdig bedacht.

Men moet respect hebben voor de artistieke vrijheid

van de fotograaf, d.i. Greta zoals gewoonlijk.

Alles is nu Eco. Vandaar maak ik een Ecosoepje:
niks wegggooien, alles cycleren of recycleren.
Dus: heb je van die lekkere radijzen in huis: 
verwerk ze in een salade, steek er een paar in je holle tand,
maar WERP DAT LOOF NIET WEG!! 
het heeft een grote ecowaarde, je maakt er gewoon soep van. 
Wie geen spinazie lust zou ik het niet aanraden,
geef het loof in dat geval aan de konijnen.
Onthoud dat de smaak die van spinazie benadert.
Hierbij het receptje, eenvoudig als altijd.

Het stadje Pézenas leek ons een geschikte en geschifte

plaats om een dag- en nachtje door te brengen.

Op het eerste zicht stonden ze ons niet met toeters en bellen

 
op te wachten, maar het viel achteraf wel mee.

we hadden geboekt in de B&B Villa Juliette,
aan de rand van het stadje.

Het weer is in orde, zodat ons Greetje haar verfrissingetje
buiten in het zonnetje kan nemen.

Het huis ligt aan een redelijk drukke weg, maar is van
de buitenwereld afgesneden door een stevige en hoge muur.
Op de binnenplaats is voldoende parkeergelegenheid.
Er zijn 4 logeerkamers en alles is bezet.

In de tuin is ook nog een zwembad,
voor de hete dagen en nachten.

De slaapkamer is niet te ruim, en maar matig gestoffeerd.
De douche en lavabo zijn zo klein, dat als je de zeep laat vallen,
je gat buiten op straat hangt.

Vanuit de kamer is er wel een mooi zicht
op het park aan de overkant van de weg.

We hebben dan ook deskundig de straat overgestoken
en kuieren een tijd rond in het prima verzorgde park.




Zwarte gezwollen zwanen zwijmelen zwemmend
in het zilte zog onder het zwoele zwerk.
Gezwind zwelgen ze zeven zware zwanworsten
uit Zwankendamme.

Greta houdt ook veel van poëzie, en denkt na
over de grote dingen des levens.

Bob heeft nog een beetje ontbijtconfituur
aan zijn vinger hangen en probeert het er af te likken.

Een wandeling door het oude centrum van Pézenas
heeft nog nooit iemand kwaad gedaan.

Sommigen zetten de bloemetjes buiten,
en sommigen de was.




Je moet overal je stekje hebben.

Eén bepaald restaurant is ook een kunstgalerij.
Ze zijn erg sterk in het gebruik van vreemde talen.

En de avond wordt besloten in het leuke Art Nouveau
restaurant "Molière", dat is de man die hier gewoond heeft.

In de gauwte nog een droomsoepje:
was goed eerst je handen, want je zal je vingers aflikken!

Op weg van Montoldre naar Pézenas via de A75 kom je

langs het Lac du Salagou in het departement Hérault.

zijn hetzelfde als elders.

dit zeer bijzondere meer ligt een 50 km ten W van Montpellier,
op een hoogte van 140m.

Rondom is er enkel rode aarde (ijzeroxide),
op veel plaatsen bedekt met lava. 

het meer wordt toeristisch uitgebaat, maar niet fanatiek

Het is eigenlijk een gedoofde vulkaan, die via

een klein beekje water binnenkrijgt.

Aan de laagste kant heeft men een stuwdam gebouwd,

en de vulkaan is onder water gelopen.

Aan de dam heeft men gebouwd tussen 1964 en 1968.
Men had berekend dat het jaaaaaren ging duren
om het meer vol te krijgen, maar de natuur hielp een beetje. 
In 1969 werd het ineens tot de helft gevuld middels een enorm onweer.

Op sommige plaatsen steken nog basalten "schoorstenen"
uit de vulkaan omhoog. Die hebben weinig last van erosie
omdat het materiaal veel harder is dan lava.

Verschillende dorpjes werden verzwolgen door het water,
voor een paar was het op het nippertje,
zoals in het geval van Celles.
Volgende aflevering:  Pézenas.

We waren net terug van Spanje, met het vliegmachien

deze keer,
hebben wat administratieve klussen moeten oplossen,
de nieuwe wagen gaan halen, en we konden weer weg.
We hebben de wagen nu zo zes weken en
er staat al bijna 5000 km op de teller.
Die werden voornamelijk afgerold in Frankrijk.
Twee hoofdpunten stonden daar op het programma:
het 20-jarig bestaan van vakantiedomein
Espinet in Quillan (Languedoc-Rousillon) en een bezoek
aan Greta´s schoonzus Micky in Aups, tegen de

Gorges du Verdon.

Greta was vooral gefascineerd door de foto
die boven het bed hing.

perfecte cirkel.
Het plan is op zeer korte termijn (een deel van de stenen

liggen er al)
binnen de cirkel een terras aan te leggen met

zitbanken in een ronde.



Mijn mémoires komen voor een stuk uit Montoldre.
Let wel: geschreven met een echte pen (vogelveer)
Deze werd geplukt van een mémoirevogel.

We werden ontvangen in de salon met een drink en tapa´s.
Nu is er even een rustpauze terwijl Sue kookt
en Mike de arbeiders tracht te laten werken aan de Gite.

Het diner was "uit de kunst" en dat voor een Engelse!
Moet ik wel aan toevoegen dat ze 30 jaar in
Zwitserland heeft gewoond. Sue is lerares in handmassage
en andere wellness activiteiten, spreekt perfect Frans.
Mike is geofysicus, die regelmatig als consultant werkt
in Algerije en Canada in de olie business.
Op zijn Frans staat meer haar dan op zijn kop.
Heel interessante mensen die elkaar enkele jaren geleden
pas ontmoet hebben in Griekenland.

Heel interessante ervaring!
Als we in de buurt komen, gaan we zeker terug.

Terug in België, opent dit andere culinaire mogelijkheden,
maar toch eerst nog even iets Mediterraan,

met verse tonijn en pepers.
Yammy yammy.
Heel gemakkelijk te maken, en het is op voordat je het weet.

Om de trip door Frankrijk af te ronden, moest ik nog iets zeggen
en tonen van Leuc.
Leuc is een klein dorpje, even ten Zuiden van Carcassonne. 
Er is niks te zien of te doen, maar als je erdoor rijdt,

en zowat verder de wijngaarden en de velden in,

kom je op het einde van een weg aan een klein hotel.
Dit had ik gekozen omdat het volkomen veilig is voor
onze volgestouwde auto, op weg naar Spanje.

Eerst hebben we natuurlijk een verfrissing genomen

op het terras,  tot we een lawine geluiden begonnen te

horen uit een Wild West film. 

Wat ik onvoldoende doorhad, was dat het een plaats is
om paard te (leren) rijden.

Een massa paarden (was het nu 36 of 56?) kwamen
uit hun eentje uit de vallei naar boven op de heuvel,
waar het hotel ligt, na het einde van hun dagtaak. 

De kamer waar we sliepen ziet er vrij normaal uit, maar toch...
Soms ruiken hotelkamers naar schimmel, of boenwas, of naar verf, of hebben helemaal geen reuk, maar deze rook effenaf naar paarden.
Nu begrijp waarom de cowboys in de films altijd zo snel mogelijk
hun kamer verlieten en naar de Saloon gingen.

Hier zie je dus Greta, op weg naar de saloon, in het domein.
Het hotelletje is wel populair, want we zaten aan tafel
met Engelsen, Portugezen en Fransen.
De uitbater is een Duitser, ergens van aan het Zwarte Woud.
Het ontbijt ´s morgens werd grotendeels voor onze neus
weggekaapt door een bende Spaanse yuppies en yawns.
Geef mij maar een B&B.
Tot zover Frankrijk. Barcelona is voor een andere keer,
want eerst moeten er meer actuele dingen aan bod komen. 

Eerste mysterie: waarom was er zo een lang stilzwijgen

op deze weblog? 

Het antwoord zat vervat in een lange tekst

van enkele dagen geleden. 

Dit brengt ons tot het tweede mysterie: 

na lang zwoegen aan die tekst (ik zwoeg altijd

aan mijn teksten, tot mijn mond openvalt van het zwoegen

en zweten en mijn tong in aanraking komt

met het toetsenbord ter hoogte van de letters N H J U.

In extreme gevallen neem ik ook nog de cijfers 7 en 8 mee.

De spatiebalk is constant overdekt met een verharde laag

kwijl, maar ik zal niet verder in detail gaan bijvoorbeeld

over de toets alt gr).

Welnu dus, wanneer ik mijn tekst op de weblog plaatste,

zag ik gedurende de volgende drie minuten een grote witte

vlek voor mijn ogen, en mijn tekst was mysterieus

verdwenen naar de eeuwige jachtvelden.

De dag daarna probeerde ik weer, ditmaal met

een korte testtekst, en weer noppes.

Ik zeg altijd: blijven proberen, en ineens, weer heel

 mysterieus, lukte het weer wel.

Nu probeer ik met deze tekst nog eens (ik heb geen goesting

om mijn oorspronkelijke tekst opnieuw uit mijn duim

te zuigen),  en ik zal zien wat er gebeurt.

Mocht het lukken, dan kan ik op korte termijn verder

doorgaan met een aantal spetterende reportages

uit Frankrijk (en uit de keuken).

I cross my fingers.

Dit is mijn laatste cooking op Spaanse bodem (voorlopig). 

Met zachte dwang werd me meegedeeld dat er nog kipfilets

in de diepvries zaten, en dat alles moest worden

leeggeruimd tegen ons vertrek op woensdag.

  
Heb ik noodgedwongen maar iets gezocht in het

 kippenkookboek.

 
Eigenlijk een klassieker met mediterrane ingrediënten,

en gezond ook.

 Deze keer was het voor de lunch.
Greta ging voor de laatste keer bridgen, en voorzag een

after-bridge party, zodat ik beter op de middag kon koken.
Iedereen vond het lekker, maar voor mijn smaak was het

een beetje flauw, zodat ik volgende keer

een ietsepietsie cayennepeper zal toevoegen.

Het is een recept uit Nice, maar kon evengoed uit Ronda

of Valencia komen:

 
het klassieke mediterrane gezonde boerenspul.

 
Nog eens leuk om buiten te kunnen eten, met een glaasje

tinto om het af te ronden.

Woensdag vertrekken we...

Ik zag vandaag op het TV-nieuws van 18.00 uur dat er 10 cm

sneeuw ligt in Botrange.

Leuk vooruitzicht.

In elk geval: we laten hier een leegte achter. 

 
Deze leegte kan je hieronder bekijken.

Door de regen van de voorbije dagen zijn de aktiviteiten

wat beperkt. 

Het was echt dringend nodig: net voor de druppels

begonnen te vallen las ik in 2 (Engelse) weekbladen

over de "drought", de verschrikkelijke droogte

van deze winter.

 
Het was geleden van 1912 dat het nog zo droog was.

Het Vinuela stuwmeer, het grootste van

de provincie Malaga, stond op 28% van zijn capaciteit. 

Bijna een leegstand.

Er zullen nu wel een paar % bij zijn.

Gelukkig zijn er het laatste jaar enkele goede maatregelen

 genomen: de golf- en andere sportcomplexen moeten

hun eigen water ophoesten. (beeldspraak).

Ons drinkwater komt van een ontziltingsinstallatie

die gebouwd werd in 1994 en tot vorige winter nog

nooit gewerkt had. Om maar te zeggen dat het klimaat

dramatisch aan het veranderen is.

 
Binnenkort krijgen we in België nog droge zomers, stel je voor!

 
Nu is het hier weer heerlijk warm en droog, en woensdag

als we in waterland aankomen, zal het niet hetzelfde zijn.

 
Zoals Greta altijd zegt:

"België is een leuk land, maar ze moesten het overdekken".

Toen we in oktober (voor de tiende keer of zo)

naar Spanje reden voor de overwintering,

 
zijn we gezigzagd via de Dordogne/Périgord

en Languedoc-Rousillon tot in Spanje.

Hierbij een verkorte reportage over het gedeelte Dordogne.

Deze streek kunnen we niet loslaten, onder het motto:

de reis is belangrijk, niet de bestemming. 

één van mijn favorieten: Beaulieu-sur-Dordogne,
met een nog autenthiek Middeleeuws centrum,
waar niet het minste verkeer toegelaten is.
Alsof je uit de teletijdmachine van prof Barabas stapt op -500 jaar.

we gingen natuurlijk helemaal naar boven, naar en in het kasteel

...biertje.

volgende keer naar Leuc in de Languedoc en Barcelona