de overkant

 

hoor mij
als ik fluister
over het pad

naar het meer
met roepende vlinders
en broze libelles

leg je oor te luister
hoe zachte klanken
waaien langs mijn tong
en ranke lippen

van het harpspel
uit mijn ademende ziel

het zijn witte engelen
die ook uit mijn zuchten
nog geurende roosjes knippen

 

voor jou
die dit leest in stilte
en het licht van morgen
nu al ervaart in kilte

weet
dat ik
je omarm,
zomaar,
in gedachten
en heel even

mijn lach is warm

het is om jou,
weliswaar
van verre,
enige nabijheid
te geven

 

gebogen
leun ik
op de steunen
van mijn
statigheid

een rustpunt
terzijde van de schouw
een monument
van waardigheid

een hoge zetel met leder
en uit donker eikenhout
opgebouwd

de jaren zijn
ons aan te zien

als het sierlijk schrijnwerk
verschoten rouwt

de haard uitsterft
gelijk mijn toekomst
die stilaan verflauwt

 

 

ik zie uit
naar morgen
waar het licht
nog onbevlekt is

alsof ik
in de toekomst
word geborgen

een verwachting
zonder gemis

 

mijn handen steek ik uit
gedragen door vragende armen
kom maar, fluistert mijn stem
ik til je naar mijn rozenbed
zal je tere huid verwarmen

ik strijk langs je kwetsbaar lijf
mijn ogen op je gericht
verlegen zie je naar binnen
dat verraadt je glimlachend gezicht

kom maar, fluistert mijn stem
voel de stilte in ons dalen
kijk ook naar mijn rimpels
ze tonen de zachtheid
geboren uit sprakeloze verhalen

 

als het jaar zijn einde nadert
verblijf ik wat dieper vanbinnen
de hemel duikt dan
ongevraagd in mijn ziel

alsof ik het sterven,
haast gedwongen
moet leren beminnen

het hangend grijs
dringt zich door mijn huid
om de maakbaarheid te vertragen
en de winterslaap te verkiezen
tot mijn allerlaatste bruid

als hoop verder reikt dan het zicht
en bergen zich uitstrekken tot de kim
in de laatste smeulende dagen

kan ik slechts wachten op wat licht
en mij, aan de natuur ootmoedig,
in overgave te gedragen

 

mag ik
van jou zijn

dromend langs
de lijnen van jouw
gedachten

die ik doe spannen
of laat vieren
naargelang
een verlangende zucht
is te verwachten

dan wel
een oogstrelende aanraking
de afstand kan verzachten

al golvend
in de beweging
van zachte tinten

mag ik
van jou zijn

in het spel
van liefdevolle
omhullende
lichte linten

 

 

ik keerde jou
de rug toe

en ging met loze
woorden henen

je zag niet
dat mijn tranen

in een zoete zuchtende
wind verdwenen

 

ik kijk mijn moeder
in de ogen
zij spreekt van verre,
dwalend in het bos

ze wordt in het heden
door haar verleden bedrogen
de waarheid
laat steeds meer los

 

 

nog even
dan lengen
de dagen

ik zie nu al licht,
bij vlagen

draag nog wel
het vlies van
ledigheid

klevend aan mijn,
onvoorwaardelijke,
mensheid

Julius

 

ik tracht met mijn scherven,
op de Plaza della Pietà,
sprakeloos,
weer heelheid te verwerven

wanneer ik oog in oog sta
met de fontein
waarvan de stralen
huilend de leegte erven,
van de val verhalen

en druppels uiteenspatten
op reeds uitgesleten groeven
van de marmeren Moeder,

zodat ze verpletterend
een verlies vertalen

ik zoek de scherven
opnieuw te verwerven
in het voortdurend geruis
dat de stem verbeeldt
van een scheppende hoeder

 

vertel mij van dromen,
nog verborgen,
maar waarin zeker
het verleden
wordt ontnomen

ik ga nog één keer langs
bij de velden van weleer
die verhalen van droogte
en diepe verlatenheid

die nog steeds de huid
bekrassen, keer op keer
en waar mijn levensvocht
verdampt in gelatenheid

herinner mij
aan de dag van morgen
die vertelt van het
ontluikende groene gras

waarin ik mij dan,
zozeer weet geborgen
alsof nu al het heden,
gisteren was

 

 

als het hemels dak,
vochtig grijs en
alles omhullend,
het ademen beperkt

vraag ik me af
of zich nu reeds
de contouren vormen
van mijn zielverlaten
glazen zerk,
al doende
het ongewisse
met eeuwigheid
vullend

het uitzicht draagt
niet verder dan heden

morgen,
wat dat ook zij,
lijkt een beeld
uit een verleden

een woord
in hoofden geteeld
en zo lang in mijn
wiegend geloof beleden