catwalk

in diese struukgewasse
naobie braome ende netelgroei
soekt die griesbruune foggel
siene plecke ende raopt klien biestkes
fur siene keinders in die nestebaole
ut foer um tu lefe ende um selfe
ientloos tu singe fur ons allemaole

og, miene gotteku
dies beeske skreewt dun leegte fol
rolt geluuje deur miene siele
icke kenne nie mer dencke
an swarte ende slegte saoke
veur effe worrik opgeligt
deur himmelse klaengcke
um so ofer miene tu waoke

um miene icke fur effe tu sterckere
as die piene von ene verlaotene
gelieke ene skerpmes miene lief
deur sniet ende opsluut
in ene kelderkerckere

hore doch daor in't lofboske
ene nogtegaole singe
hie fult die stille naor ferre gebiet
ut is geliek dunne onsichbaore Got
maor tone in't kliene die kragte
van siene groote lievesgebot

ghie nimt ene wonder waor
die hie uut losse hant
oewe harte trille doet
ut is siene snaovel diene
sulcks op gewoone aortse wiese oet


(iegene taole)

ik ga
ik ga dan als het middag is
vraag niet naar de dag, mijn vrienden

mijn tijd en morgen
zijn reeds van slag door de dwaling
in mijn hoofd

bijna naar gister gebracht
of nog verder in de eeuwige vergetelheid
geborgen

zo moet hij hebben gedacht
in heldere momenten

het scheppen
is hem door geboorte ingehaald
op zoek naar een nieuwe lente

slechts het sterven heeft hij nog
vertaald

onder witte lakens der dramatiek
op een aards baldakijn van staal

de meester van verbeelde woorden
van kijken omzetten in linnenbeelden
en van woorden naar strofen

hij koos voor een spoedige dood
en teelde een leven lang
mijn moedertaal

ik draag jou
tot aan de kale rotsrand
een gapend gat
beheerst ons zicht

zeer nabij, naar omlaag
een steile wand
verder weg toont de hemel
zijn immens gewicht;

een oneindig uitdijend gewelf
dat mijn bestaan verengt,
ongrijpbaar voor mij als mens

mijn gedachten worden
allengs, als gedwongen,
naar binnen gericht
op zoek naar een laatste wens

het afscheid valt zwaar
niet alleen in de geest
of in je ogen
doch ook in de laatste stap
op het onvolkomen pad

ik ben klaar,
jij nog het meest




(fictie)

"ga niet weg roep ik naar de gebochelde vrouw
wij nemen je er gewoon bij, zien je als normaal
we loensen wat naar links en hijsen je met een touw
naar de tiende verdieping",
aldus opent de verteller zijn verhaal

een geroezemoes verspreidt zich door de zaal
is hier nog wel sprake van fatsoen en respect
begeven wij ons wellicht op een glijdende schaal
als wij een medemens noemen bij,
in dit geval, haar gebrek

een stoel nadert het podium in vliegende vaart
geschreeuw uit alle hoeken van het wijkgebouw
zelfs de koffiejuffrouw, tot op heden fijn besnaard
schreeuwt naar de acteur " krijg de klere"
in een gepruttel dat eindigt in een venijnige snauw
'jij wordt hier tot Persona Non Grata verklaard"
zei de met haar op de tanden uitgedoste kenau

de zaal kijkt haar verstomd doch vol bewondering aan
welke wijze woorden laat zij hier zweven
zelfs het nobele lokaal bestuur is het niet ontgaan
hier wordt nog eens verbale daadkracht bedreven

op het toneel, stilaan gevuld met gebroken meubilair
overgoten met zwarte koffie en lauwe thee
roept de aangeslagen kunstenaar "dit is niet fair,
de ongelukkige vrouw waarover ik wilde spreken
is een travestiet, hij draagt een kussen met zich mee"

zou me blij moeten voelen
maar dwingen is niet vrij

zo bedoelt de doodgewaande
wanneer ik even de oude eik raak
waarachter ik mij verschuil
het winters wit weer aan mijn zij

in de dageraad met een waas
over de vijver gespreid
zoals de doffe echo
van Pasen die de leegte
in mijn hart verraadt

stil ben ik na gister:
is dat nu de opstanding
die ik bemin
en waar ik mij zo op verlaat

als ik niet ben gelijk jij wilt,
in jouw spiegel;
een bloem die eeuwig weerkaatst,
tot onophoudelijk bloeien bereid

raak ik verstild,
word ter plekke geplaatst
achter in de rij der verscheidenheid

zal je mij dan nog zien
als ik verdwaal in de tuin
van de verschraalde mildheid

ook mijn denken wordt vertroebeld
door ontkende geluiden
mijn ziel door hartstocht
naar het aardse bezoedeld
of afgedekt door vergrijsde
gepantserde huiden

toch kijk ik verder, hoe kan ik anders
als ik weet hoe ik, zo de mens is
groots in de schepping doch kwetsbaar
in zijn bestaan

is het niet zo dat we van nature,
erkenning zoeken en dezelfde weg
in willen slaan

de roos
knakt op
twee balken

doornen etsen
de geest

de mens hoopt
op herleving

mijn hart
het meest

soms als een ja
- immers je ogen zijn nog toe -
op zich laat wachten

durf jij al de handen
te ontvuisten in kwetsbaarheid
verkrampt als zij waren

de geest moe
door duistere gedachten

weerbarstig
neergedaald ter helle
die door stemmen
daar henen geleid werden
om jou te tarten, te kwellen

al snij je diepe wonden
om te gehoorzamen aan de
satanische dwang

het leidt slechts
tot een tijdelijk uitademen
van verwrongen lucht
gedragen door spookgezang

soms als een ja
op zich laat wachten
- immers je ogen zijn nog toe -
de leden zwaar, te moe

kunnen aardse engelen
je toch even dragen,
het uitzicht verzachten

een lyrische ontboezeming
en dan nog wel kort samengevat
vraagt van de rede
een vroegtijdig bedijken

vaak bezat door overvloeiende
gevoelens, zo willoos bereden,
wordt van mij
het bovenmenselijke gevraagd

immers het stoppen van
innerlijke weerbarstigheden
is vaak ook nog dubbel gelaagd

al heeft men weet van een doofpot,
verstandelijk opgebouwd

ooit worden de sluizen overmatig belaagd
en wat dreigt wordt ontegenzeglijk
uit mijn overtollige boezem gedouwd

mijn kamer kent twee ramen
zover ik nu kan overzien
ik kijk thans van voren
naar buiten en zie
de staart van een gier

nog hangend in de lucht
een aanvalsplan beramend
op het stervend lijf
van een te vroege mier

gister zag ik
door de ruit aan achterkant
het uitzicht op schitterende
gele narcissen
zij hadden al vroeg
mijn achtertuin bemand

in de vervagende jaargetijden
wilden zij, weliswaar onbewust,
wat eens het voorjaar heette,
de naweeën van een winter bestrijden

om het komen en gaan
te aanschouwen
ben ik met ogen toegerust
en zie dat de natuur met
het tonen van twee gezichten
de schaduw en het daglicht kust

mijn idool woont in Rooi
een meiske met allure
langharig blond met
een dijk van een stem
over haar lijntje nog maar
te zwijgen;
"daor kunde ge eindeloos naor ture"

bij druilerig weer
in de kiosk op de markt
wordt zij door het volk toegejuicht

de burgervader,
zeer goed geluimd,
doet de loftrompet haast
eindeloos schetteren

waarna zij zwaaiend en roepend,
ontelbare malen,
in de gewenste dankbare
houding buigt

Rooi staat weer op de kaart
zo laat de eerste man weten
nu hebben we onze Nikki
Hello World, zingt zij,
here we are

mijn dorp heeft zich weer
in de publiciteit gebeten

als minnenijd
stuurloos wordt
voortgedreven

ongrijpbaar vaak
en in helderheid
zeer slecht bedreven

slaat de twijfel
steeds meer toe
en waar immer mijn
genegenheid toe leidt
schijnt als het ware,
gelijk los zand te zijn
dat door de vingers glijdt

dan ken ik niet meer mijzelf
ben ontketend van eigenwaarde
en dool ik doorgaans door mijn
malend hersengewelf

ik raak niet meer
de vruchtbare aarde,
liefdevol sprekend
over mijzelf

uitgestrekt als een
dalende springer
met parachute

lig ik op pril gewas
nog amper bovengronds,
ik spreek over gras

stengelachtig
en broos van natuur
als het ware zacht neergevlijd
maar zeker tot dragen bereid

zo woel ik met mijn lippen
wat kort geplukt
maagdelijk groen

en aanschouw
de steltlopende snippen
die door weinig wuivend riet
aan het oog worden ontrukt

zwalkend door
de gebroken vliezen
van mijn lage hemel heen
gaat de jonge naamloze geur

verraadt zonder enig geluid
dat de aarde is herboren
in vele gedaanten;
zogezegd,
te kust en te keur

ik weet niet wat mij overkomt
het lot gaat met mij op de loop
men raakt hier toch van verstomd
als je het overzicht verliest
ja, mijn denken geraakt in de knoop
heb ik nu werkelijk zo hard gefietst

was me niet bewust
van enige demarrage
ok, het was even voluit
maar dat heb je met
een talentvolle lust
het is niet zomaar
dat men halverwege de berg stopt
en zijn inspiratie sust

althans zo komt mij dat voor
dat is zonneklaar
maar wat ik wel zie langs de route
zijn renners met een lekke band
is dat nu een sportief gebaar
of hoor ik ze roepen
ga maar voor mijn zoete

ik zie geen hand meer voor de ogen
de mist heeft mij ingesloten
omdat geluk verblindt
het succes heeft mij bedrogen
ik ga niet meer door het lint

ik dicht licht en
vluchtig vandaag
of de zon wel of niet schijnt,
is even niet de vraag

verhaal vooral van eenvoud
vederlicht gewogen,
zo zeg ik tegen mijzelf

neen, geen gezouten tranen
en diepe voorhoofdsrimpels
als ik in onpeilbare zieltjes delf

daarop
zult u mij heden
niet betrappen

laat ieder het verstaan
van diepgang raakt men
immers niet opgetogen

wel van erotiek, Bossche bollen
en heerlijke appelflappen
of eigenaardige gedichten

waar heeft deze man het toch over
zie ik u peinzen
op uw denkbeeldige gezichten

ja, het ging over niets
nog lichter van gewicht
tevens kunt u mij niet betichten
van goddeloos veinzen

gelukkig,

ik ben niet voor diepgang
gezwicht

ik zal uw naam niet noemen
gehoon of gelach
is even uit den boze
noch dat ik u wil roemen
ik maak van niets gewag
te dien aangaande

het is niet aan mij
de deksel van
een beerput te lichten
of op een zeepkist staande
luid te roepen:

deze man is een ...
oh, daar ging ik
bijna in de fout
pas op,
zeg ik tegen mijzelf.
niet weer voor je
schaduw zwichten

en mijn haat naar u
als het langzaam likken
aan een lolly,
kleur voor kleur,
af te snoepen

dan wel kond te doen
van de geur van uw zweet
onder oksel en voeten

neen,
dit lijkt voor het moment
zelfs voor mijn inborst
iets te boud
mijn geweten zal dan
moeten boeten

ook het schreeuwen
dat ik van u houd
zal gepaard gaan,
vergeef het mij,
met eeuwig geeuwen

ik laat niets over u los
dat is,
openhartig gezegd,
gewoon gemeen

ik gooi u niet
voor de leeuwen;
ben niet als menigeen

vandaag verlaat
de dood het sterven
en zoekt in de kringloop
der seizoenen
alom weer de geboorte
te verwerven

in aangelegde plantsoenen
of op verweesde plekken
waar de mens
geen hand heeft
in het natuurlijk stekken

daar kleurt de lentebodem
weer de winterse graven
verschijnt vernieuwd leven
uit onze baarmoeder aarde

 

tussen het licht van de lente
en het zwart van de dood
beschrijft het vaarwel
de eeuwige winter

een leven uit het lood
met verlangen naar verlossing
in de uitademing tijdens de laatste tel

hoe kan men sloten verbreken
van deuren die als muren lijken
met broos levenssap besmeurd

waar de hopende ziel is uitgeweken
en een toekomst al in de jeugd
reeds blijkt afgewezen,

volprezen afgekeurd
heeft men het vertrouwen
reeds vroegtijdig verbeurd
gepaard aan duivelse vrezen

de aangereikte witte linten
kunnen tranen niet drogen
of gaten dichten
veiligheid vervloog eer
het hart het wilde gedogen

warmte kent nog slechts
zwarte tinten