diepgang

ik zal uw naam niet noemen
gehoon of gelach
is even uit den boze
noch dat ik u wil roemen
ik maak van niets gewag
te dien aangaande

het is niet aan mij
de deksel van
een beerput te lichten
of op een zeepkist staande
luid te roepen:

deze man is een ...
oh, daar ging ik
bijna in de fout
pas op,
zeg ik tegen mijzelf.
niet weer voor je
schaduw zwichten

en mijn haat naar u
als het langzaam likken
aan een lolly,
kleur voor kleur,
af te snoepen

dan wel kond te doen
van de geur van uw zweet
onder oksel en voeten

neen,
dit lijkt voor het moment
zelfs voor mijn inborst
iets te boud
mijn geweten zal dan
moeten boeten

ook het schreeuwen
dat ik van u houd
zal gepaard gaan,
vergeef het mij,
met eeuwig geeuwen

ik laat niets over u los
dat is,
openhartig gezegd,
gewoon gemeen

ik gooi u niet
voor de leeuwen;
ben niet als menigeen

vandaag verlaat
de dood het sterven
en zoekt in de kringloop
der seizoenen
alom weer de geboorte
te verwerven

in aangelegde plantsoenen
of op verweesde plekken
waar de mens
geen hand heeft
in het natuurlijk stekken

daar kleurt de lentebodem
weer de winterse graven
verschijnt vernieuwd leven
uit onze baarmoeder aarde

 

tussen het licht van de lente
en het zwart van de dood
beschrijft het vaarwel
de eeuwige winter

een leven uit het lood
met verlangen naar verlossing
in de uitademing tijdens de laatste tel

hoe kan men sloten verbreken
van deuren die als muren lijken
met broos levenssap besmeurd

waar de hopende ziel is uitgeweken
en een toekomst al in de jeugd
reeds blijkt afgewezen,

volprezen afgekeurd
heeft men het vertrouwen
reeds vroegtijdig verbeurd
gepaard aan duivelse vrezen

de aangereikte witte linten
kunnen tranen niet drogen
of gaten dichten
veiligheid vervloog eer
het hart het wilde gedogen

warmte kent nog slechts
zwarte tinten

je hijgt het verleden achterna
kom hier, ik vul jouw deel
met mijn kracht
het is snuiven aan het lot
ontvang van mij een bod
uit de hand van een zot

ik gedraag me vreemd,
als ben ik in de war
ontkleed me van het normale
roep krijsend, ik ben de nar

verdwijn gij doemdenkers
speel met mij en
verlies alle kwalen

ik speel op een koninklijke luit
met een overdaad aan snaren
bescheidenheid is uit
zo kan ik verklaren

verheug je met mij
op de zin van het leven

die is kort;

denk niet te veel
je bent er maar even

ik zie het dons
zweven in de ochtendzon
wanneer het licht zich
over je huid verspreidt

ik wil je minnelijk raken,
voel al warmte opkomen
in mijn lijf

samen met jou
zal ik de eerste
lentezuchten slaken

de winternacht
met mijn ogen
bevechten

als ik de schaduw
nog sluimerend aanwezig
uit jou verdrijf

 

de winterjas glijdt
langzaam van mijn schouder
ik had hem daar geparkeerd
het is immers zonnig weer

en de binnenstad, vereerd
met een zwoele zuidenwind,
kent volle terrasjes
met uitgestalde witte kuiten
van lunchende dames
in de vroege voorjaarssfeer

even weg van kantoor
maar wel met sigaretten
en andere snuisterijen
in modieuze lederen tasjes

juist voor twee
over elkaar geslagen
lelieblanke benen,
raakt mijn kledij
onze moeder aarde

het behoeft geen betoog
dat ik moeite heb met bukken
ook al ben ik nog zo vrijgevochten
zonder vrees voor vlezige stukken

ik behoor eerst haar jawoord te vragen
eer ik naar de bodem reik
"mag ik", vraag ik schuchter,
gepast en zonder uit te dagen


 

hij schuift vooruit
en dan weer terug
doch niet in gelijke mate

in wisselende standen
spuugt hij geluiden voor zich uit
op verschillende tonen en maten

of naar links
dan wel rechts
maar immer in de lucht

waar bollende wangen,
droge keel met opgezette aders
in de nek en op het hoofd
tezamen met verlangende lippen

uitzien naar een tussentijdse
inhalende zucht
omdat de inhoud van de behaarde borst
doorlopend van zijn volume wordt beroofd

de vleugels van de briesende neus
zijn roodblauw gekleurd
niet door het volop musiceren
doch door het smeren
van luchtpijp en vullen van de
overhangende buik

zo onderhoudt de schuiftrompettist
zijn repertoire met cola en bier

en weet hij ritme te houden
in het blazen, drinken, ademen
en slikken,
alles op zijn beurt,
door neus en bovenluik


 

troosten kan ik
slechts met woorden
maar besef terdege
dat zij de zee er niet
van kan weerhouden
oud zout in jouw wonden te legen

de spiegel van de dag
zo ogenschijnlijk alledaags
legt de leegte bloot
het scheurt het hart in stukken
maakt van de pijn
in de ogen gewag
ziet helen alsmaar mislukken

waar geen leven is,
daar verschijnt de dood
in alles wat de ander
niet meer herkent

zelfs de zeepbel
licht en dromerig van aard
draagt het gewicht van lood
en met de weg naar het licht
ben je niet meer bekend

althans zo kruipt de
schreeuwende stilte
dolend voort

je hoort niet meer mijn roepen
het blijkt, terecht,
gedoofd geluid,
in het kielzog vermoord

 

de schaduw
achtervolgt mij
als zij een oogje
op me heeft

ik loop daarom
het liefst
in duisternis

mijn hersenschim
en ik
rusten dan,
ongedwongen,
in de avondgeest

 

als de straat dreigt dood te lopen
of de lantaarn te weinig belicht

vergeet dan voor een wijle
de naamplaatjes op deuren
of namen van stijlen

schrap nummers
die aan bordjes zijn toegedicht
erken dat het onkruid tussen
klinkers is geslopen

daarmee schep je
nog geen wanorde
of ruïnes in spe

plaats je geen vlaggen
op zwarte lijkauto's
als zou het graf wachten

het is loslaten van routine
ruimte scheppen
voor wellicht een nieuw idee

opnieuw een schoonheid zoeken,
het voortschrijdend leven achten

 

zie mijn pink
aangevoerd door
de kleine nagel
als schild

terwijl mijn
geringste teen,
in deze, ter
rechter zijde,

ook wel de
minste vinger
aan mijn voet,

kneuterig is te noemen
en door verwijdering
van een eksteroog
genadeloos gevild

 

als vandaag
een lenteblad
jou niet zal bereiken

dan leg ik nu
mijn hand
op je wang
we zijn even
als gelijken

ik kijk je aan
nee, wees niet bang
we zijn in
vriendschapsland

om elkaar
in het voorbijgaan
met sprakeloze warmte
te verrijken


 

er is een tijd van komen
de eerste stap van gaan
een poging tot scheppen
om dat weer los te laten

ja, ik was met veel begaan
maar het meeste bleek al
in een ver verleden verlaten
of tot stof te zijn vergaan

torens van gestapelde beelden
bouwde ik om me heen
het was slechts mijn gegeven tijd
inkleuren
het waren de momenten van stilte
die ik met leegte deelde

ik verfde lucht met dichte deuren
om op illusies te kunnen bouwen
maar het innerlijk getuigde al vroeg
dat ik over de toekomst zou rouwen

ik was geboren om te sterven
te dichten om het donker te verlichten
het ademen voor anderen te erven

doch teneinde voor het niets te zwichten

 

mijn liefdevolle hand wil geven
en zo volkomenheid schenken
ik word door onbaatzuchtige
passie gedreven
wil jou met een pauwenstaart zwaaiend
in mijn richting wenken

waar ik het pad alvast
met rozenblaadjes heb gestreeld
opdat je vrijelijk voort kan schrijden
en gratie wordt toebedeeld
om omzichtig tot rijkdom te leiden

toch geraakt
nog eer je die weg bewandelt
een steen op mijn hart
en valt de duisternis
over mijn ziel

het lot heeft zich
teruggekanteld
de dag raakt plots verblind
toen ik, ongewild,
van de duivel beviel
 

en toen,
andermaal,
zeeg de stilte

er ontbrak lippentaal
overdonderend
de allengs ingeslopen kilte

het klare licht
groeide donker dicht
verbetenheid
enkel op zwart gericht

ruimten met
verstomde gedachten

wirwar van spinsels
die de werkelijkheid
verachtten

vandaag worden woorden uitgelicht
soms aan elkaar geregen
zwaar of licht van gewicht
doch in de mond gelegen

uitgesproken
en meer dan alleen
op pennenlikkers gericht

heden is de dag van het dicht
het verbloemd verbeelden
of afdrukken van vergane weelde

opdat hopelijk menig lezer zwicht
en zich herkent in de ander
poëzie is voor het volk
het wil dromen bij dag en nacht

meedraaien in een strofenkolk
waarin het naakte bestaan
tijdelijk wordt verzacht
of de kunstenaar
in het vlees steekt
met uw eigen dolk

als dan de avond valt
en bundels zijn versleten
doe ik de gordijnen toe

ik wil van geen rijm meer weten

hij was nog zo jong
de ruige adonis
die mijn ziel beroerde
toen hij mijn hart bezong

wat was het toch
dat mij diep ontroerde

ikzelf was al vergrijsd
reeds lang gearriveerd
in het zogenaamde leven
de wereld bereisd
met weelde omgeven.

hij keek me uitnodigend
met grote open kijkers aan
mij zuigend in zijn stralende lach


elke beweging die hij maakte
schokte mijn gevestigd bestaan,
zonder te vragen greep ik zijn hand
doch raakte verward in al mijn zielenlagen

zwom ik nu in een
verwarmd bed met rozen
of vertelde mijn jeugd
over de gemiste kans
in mijn voorlaatste dagen
 

ik loop voor
de muziek uit
dat doe ik wel vaker

speel op
mijn oude dwarsfluit
het largo van
mijn eeuwig verdriet

in mijn rug voel ik
de trilling van de trommelaars
met koude rilling gepaard
in weemoedig gelid, het geluid
van de klarinettenbroeders

ik loop vooruit
de tragiek in mijn benen geaard
de laatste gang, gedragen,
van mijn jonge bruid

mijn lief,
sluit je ogen
en kijk mij aan

zie de
kleurrijke regenbogen
die ons binden
en als vanzelf
onze harten vinden

je teder lijf
raakt mij
binnen de
ruimte van
zij aan zij

ik hoef
niets te zeggen
je bent in mij