Naar de inhoud

J.V.E. Dreyfsandt zu Schlamm: Gedichten 4

akke.beakke.be
Donderdag 12 april 2007

symfonie van de wind


 
blaas mijn lief in de oren van de wind

waar de toon van je zuchtende adem

binnenschrijdt en zijn verwachting vindt

in een meeslepend zuigend decorum 

 

ik zal met je zweven op dromerige stromen

het zijn de verweven sliertige draden

die ons dragen en immer nader komen

nimmer zal één ons met donkerte beladen

 

al zijn het stormen of buien met tranen

dan wel licht met schichtig vuur vermengd

ik hoef hen niet tot een speelse symfonie te manen

ze zijn reeds lang met het eeuwige aangelengd

 

blaas mijn lief in de oren van de wind

waar reeds lang het geringe wordt bemind

geen woord zou er kunnen verdwalen

het gevoel kan het immers in eenvoud vertalen

 
 
 
 
Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00
Dinsdag 10 april 2007

ode aan mijzelf





ik kan mijzelf
aan u niet onthouden
soms schep ik een verduisterd einde
opgaand in niets van al het zijnde
een leegte bekroond met cum laude

maar als ik dan zie hoe u
zonder mij in barre koude moet leven
pak ik het plankje met brie,
smeer mij uit
en door nederige liefde gedreven
speel ik tevens op een valse kinderfluit

ik amuseer de schare
kan mijzelf een brok gezonde
arrogantie niet onthouden
immers hoe kan ik baren
mijn grootsheid verklaren
als de bescheidenheid zonder loods
de haven uit zou varen

zeg nu zelf, dat is toch de dood
aan je zijde scharen
daarom, ik strek mijn dikke nek
nog eens flink naar u uit
wat zou u nou moeten beginnen
als ik wegzak in de drek

 
 
 
Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 13:19
Dinsdag 10 april 2007

verjaardag



hallo broer, hoe gaat het met jou
het was toch gister dat je verjaarde
ik ging elders naar het toilet
daar hing geen kalender
waar jouw naam was opgezet
 
hoe oud ben je nu geworden
ja, ik vraag dat elk jaar
zou niet graag willen
dat je een foutief ingeschatte leeftijd
ziet als een ongeïnteresseerd gebaar
 
had je nog visite deze keer
of koos je zoals gewoon
de drukte buiten de deur
je gaat het liefst aan die dag voorbij
en na zoveel jaren
wordt het toch een sleur
 
met mij gaat het goed
zo zijn eigen gangetje
soms nog bij de kinderen
wat stoeien met een behangetje
en het roken wil ik nog
altijd minderen
 
nou broer, nog een fijne avond
het was weer goed van je te horen
immers we blijven familie
mooi, dat we elkaar niet uit het oog
zijn verloren






 
 
 
Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 13:18
Maandag 9 april 2007

zachte huid

 

in het landschap
van de zachte huid
ontwaart voor mij
nieuw leven

de bast van de
oude blauwe eik
opent zich als
een jonge maagd
om zonlicht smachtend
te verweven
met een roep die
om bevruchting vraagt

en doet niet anders
dan wordt opgedragen
door de ringen van zijn
bestaand verleden

maar zich ook opent
voor geleedpotigen
die parend naar
de toekomst vragen







Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 12:33
Zondag 8 april 2007

luisterende luchten



ik wilde de volheid bezitten
een leegte ontvluchten met
zoveel donkere muren
en mijn armen doen strekken
naar luisterende luchten
om de vullende verwachting
blindelings op te wekken
die tot in eeuwigheid zou duren


verdwaasd trek ik me op
langs dode takken
de handen geschuurd
nu vol met blaren
zocht de eenzaamheid te bedaren
die al bij aanvang van het leven
voor mij bleek ingehuurd

Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 13:43
Woensdag 4 april 2007

ik heb je lief

telkens als ik je zie,
weerspiegeld
in mijn ogen,
kan ik een lach
niet weerstaan
telkens word ik
naar jou toe gezogen

reeds vroeg viel de avond
waarbij de huid
opgerekt door jaren
steeds meer ruimte vond
om de vergankelijkheid
zichtbaar te verklaren

telkens als ik je zie
spreek ik in alle stilte
die ene hoopvolle zin;
ik heb je lief
mijn vertrouwde onderkin

Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00
Maandag 2 april 2007

in de woestijn

als ik roep hoor jij mij niet
het zijn jouw vroegste oren
waarin ik blijkbaar
dode klanken schiet

wat kan ik nog zeggen
als ik niet in het heden
kleuren kan schilderen

dan raak ik toch verloren
of wordt mijn tong
van woorden afgesneden

schoonheid dreigt
bij voorbaat te verwilderen

 

Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00
Zondag 1 april 2007

troost




al richt ik mijn ogen
nog zo omhoog
en mijn diepste een sterk
verlangen kent naar
het Hoogste mededogen
 
toch blijf ik zoeken
naar aardse hoop
sterker nog,
ik word juist met de
menselijke onmacht
meegezogen
 
ik ben van stof
ondergeschikt aan de natuur
in mij brandt de vergankelijkheid
dat dooft na korte of lange duur
wat rest is mijn dodenhof
 
zie hier wat ik deel
met al dat ademt
het is ook het vertrouwen
dat over alles asemt
mijn leven past in het Geheel
het blijkt soms een troost
waarop ik kan bouwen


 
Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 14:57
Zondag 1 april 2007

aai me



aai me maar, lijkt het gras
mij toe te roepen
ik ben nog vochtig van de
schenkende dauw

laat mij je hand begeleiden
over mijn groene sprieten
voel de aardse trouw;
ze is zo zacht als zijde

als straks de ochtend gloort
en wij het licht begroeten
zal je zeker, met mij, ervaren
waarom de dag ons bekoort
dampend zal hij verklaren
ik heb de nacht vermoord

Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 09:18
Dinsdag 27 februari 2007

meervoud



vele geledingen
doordrenken
mijn denken
en feitelijk
bestaan

ze brengen zo
vaak verwarring
in de weg die ik
ja ik, moet gaan

soms trekt
mijn verdriet mij
naar binnen
of geniet ik intens
van mijn zinnen
om het lijfelijk genot
te beminnen

soms wip ik
in de speeltuin
van het leven
naar verre hoogten
en duivelse diepten
of verzuip in de
mallemolen
van gedwongen
hersenspinsels
die mij alle kanten
heen zwiepten

dol gedraaid
val ik neer
en kijk wijsgerig
naar wat ik deed
ik ben toch geweldig
het is het enige
dat ik zeker weet

Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00
Dinsdag 27 februari 2007

de engel des eenvouds

nog vroeg en wel bij
de schemerende dageraad
verscheen aan mij de engel
des eenvouds
het was wel heel onverwacht
en gestuurd zonder
enig voorafgaand beraad
dat toonden zijn woorden aan
geheel op eigen houtje heeft
hij aan mij een bezoek gebracht



gij, Julius, zo sprak hij met eerbied
zijt een toonbeeld van ijdelheid
nog nimmer dat ik de hemel verliet
voor een mens die daar zo aan lijdt
blindheid voor eigen kunne,
overschatting van uw wezen
minstens het vagevuur ligt in uw verschiet
alhoewel een enkele reis naar de hel
in het spoorboekje reeds is te lezen



waarde vrind er is nog hoop
zei hij met gedempte stem
luister goed naar mijn raad
houdt uw schroom opnieuw ten doop
al is het maar voor even
er is dan nog een goede kans
dat wij samen plezier beleven
ik zit namelijk met mijn
bescheidenheid in de knoop



Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00
Dinsdag 27 februari 2007

dreaming dance

mijn vingers missen
het strelend raken
ogen staren ver
van mij weg
zoekend naar
jouw tranen


geen woord verlaat
mijn mond
want al wat ik zeg
zweeft door stervende
eikenlanen
of draait slechts in mijn
nabijheid rond


daarom stuur ik
je een wens;
i am still here
in a dreaming dance


Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00
Dinsdag 27 februari 2007

bevroren tranen


er zijn van die momenten
dan splijt een oud gevoel
zich van mijn nieuwe lente
als oude zuigende wortels
schraal, zo gevoelloos koel

een onbegrepen negatief
verbeeldt in grijs en zwart-wit
hoe de ziel werd verscheurd

nimmer zal die herinnering
alsnog in zorgende liefde
worden ontwikkeld
laat staan in een zomers
boeket worden gekleurd

ook al wordt men gedragen
door het hoogste goed
van onmisbare mensen
de wederkerende scheut
van plotse eenzaamheid
heeft niets te wensen

de pijn wordt eerst verzacht
als men wederom heeft ervaren
hoe het gevoel ooit is verkracht
Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00
Dinsdag 27 februari 2007

groeiend blauw


in mijn ochtendrijk
ben ik alleen
zo mooi alleen

donker is nog
het gordijn
naar het licht

maar toch
geluiden van mijn kippen
of nabije hond
kleuren de
bevalling van de dag

dit is rust
na slapen

stilte

balanceren
tussen zwart en wit
nog niets moet
zo luister ik
nog in mijzelve

zie langzaam
de contouren
van de geboorte

het beeld
van de dagelijkse
schepping
omrand met
groeiend blauw

Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00

Meer van J.V.E. Dreyfsandt zu Schlamm: Gedichten 4

↑ Terug naar de berichten