uiten

als in de ochtend de sluier verdwijnt
van een verte uit lang verleden tijden
en ik weer word aangelijnd
in het zicht van een bloeiende weide

zullen zeker paden worden geslecht
met verwilderde struiken aan weerszijde
wordt ongetwijfeld de tederheid weer echt
die de angst mij zo lang doet vermijden

niemand kan nog nieuwe sloten graven
weet het zeker, morgen, dan zie ik het leven
het zal mij voeden, de oorspronkelijke dorst laven
ik ga alles in een nieuw perspectief verweven

jij met je zwarte stipjes
en je vleugeltjes als rode jas
je pootjes als tedere lipjes
mijn vriendje, toen je bij me was

ik had je gepakt uit de lucht
met grassprietjes in een doosje gedaan
vanmorgen slaakte ik een zucht
je was stilletjes van mij heengegaan

zij komt, om de hoek, en hoopvol
kijkend naar het beeld van morgen
het meisje van de blije verwachting
nog in de ziel van de engel geborgen
vol van licht en sprakeloze achting

wat zou ik haar toch willen troosten
wanneer de dag haar allengs zal overvallen
en ware schaduwen zullen oogsten
ik zou trachten haar te beschermen
tegen onvermijdbare nachtelijke wallen

in haar zie ik het plezier
van dansen in het natte gras
of nog tevreden zijn met
onbeantwoorde vragen

ik zal bij jou, meisje van heden,
immer blijven zoeken naar
het paradijselijk verleden
dat je zeker in je hartje
altijd mee zult blijven dragen

raak de spaken in het wiel niet met vlakke hand
ook al lijken ze, op snelheid, de snaren van een harp
soms hoort men het ruisen als de wind hen vangt

zie naar het draaien van een cirkel met rubber omrand
en weet dat ze voorwaarts rechtsom zullen draaien
evenwel lijkt het onbegrijpelijk voor het verstand
dat de steunende sprieten achterwaarts waaien

zoals bekend ontbreekt nimmer het ventiel
vroeger opgebouwd uit een staaf met slangetje
het verstoort enigszins de schoonheid van het wiel
maar blijft door zijn omvang in een onbenullig rangetje

in vogelvlucht, dus onbegaan
met mijn aanwezig verlangen
vlucht zij weg van mijn tederheid
ze laat zich niet in mijn ziel vangen

en worden mijn woorden allengs verzwegen
dwingende gedachten gaan op de loop
terwijl het mogelijke messcherp wordt ingesnoerd
ik word door mijn eigen verwachting gevloerd

het zijn zo van die momenten
waarvan men zegt, deze lente
draagt geen vruchten
daarom zal ik zelf naar de winter vluchten

slaat u dit maar over
het dient geen enkel nut

het gaat niet over liefde
of de vermaledijde dood

en zeker niet over de
bekende bodemloze put

laat staan andermans nood
kortom: het is flut

een paar flitsen
vormen de leegte
van morgen
ik had het diep
verborgen

je kent dat wel,
ooit als verloren
aan het daglicht
onttrokken

mijn gevoelens zouden
vervreemden
opdat alleen het verleden
mij zou lokken

het licht spoort traag naar binnen
wil het zwart ongevraagd verdrijven
hoeft zich geen moment te bezinnen
het wil de ruimte vergroten en beklijven

eerst nog gepaard gaand
met botsende schaduwen als
ongewenste vreemdelingen op zijn weg
doch gulzig zoals het immer is
vreet het de nacht naar binnen
opslaand binnen zijn alomvattende heg

snoer hem de mond
roept men van verre
hij is het niet waard
behandel hem als een hond
of schiet hem naar de sterren

gebruik je macht
om te onderdrukken
en sluit je geweten stevig af
met gezag zal het niet lukken
kortwiek hem als straf

eerst was hij welkom
werd luidkeels toegejuicht
echter het weer draaide
het volk morde:
ontneem hem zijn woorden

en zowaar, het gebeurde
hij werd wederom afgetuigd

ik verhaal over een plek vanbinnen,
waar men zegt, zij dan, die het weten
het paradijs is te vinden van weelderig
beminnen met een schoonheid,
onvoorstelbaar breed uitgemeten

ik open schroom mijn deuren,
bekleed met een dikke huid
begeef me op het pad in de
voorgeschreven richting
doch bij iedere stap vermeerdert zich
een wenend geluid, het blijkt mijn ziel
schreeuwend om enige verlichting

overmand door mededogen
wil ik bij haar geraken, strek mijn armen
oprecht teder ver vooruit,
zou niets liever dan over haar willen waken;

ik kan het niet,
er is te veel pijn die haar omsluit

even raak ik je aan,
slechts met mijn ogen

jouw hand omsluiten
zou immers niet gaan
je kunt gewoonweg
geen liefde gedogen

ik hoor je schreeuwen
met gedroogde tranen
je lijkt als verstijfd

wil je de dood manen
dat je snel wordt ingelijfd

kuierend is de gang
door mijn welriekende gaard
overeenkomstig mijn vaak
toegedachte luie aard

ik heb mij aan
wat komt dat komt
overgeven en het vreemde
als verzuurd vruchtwater
tijdig afgedreven

bij een boterbloem
verscholen in het gras
sluit ik de ogen en
hoor al een vroeg gezoem

hier zet ik me neer
en word zeker, als vanzelf,
in een dutje gezogen

ik ga voorwaarts, de linkervoet eerst
kan ook de rechter zijn, 't is om het even
een schrede die men voorziet en beheerst
en traag een afdruk in het steengruis ververst
zoals de dode even de adem mocht beleven

het spoor naar de laatste toekomst wordt getrokken
in de stoet vergezeld van verstilde zwarte kraaien
zij kennen de mimiek van een afscheid het best
weten de doden over het veld te zaaien
en ons vaardig naar de gapende aarde te lokken

terwijl de touwen langzaam worden gevierd
en de vaart naar de hemel onbetwistbaar lijkt
ofwel het sterfelijke zeker voor het eeuwige wijkt
wordt het notenhout, na de landing, met zand ontsierd