Archief

mag ik
van jou zijn

dromend langs
de lijnen van jouw
gedachten

die ik doe spannen
of laat vieren
naargelang
een verlangende zucht
is te verwachten

dan wel
een oogstrelende aanraking
de afstand kan verzachten

al golvend
in de beweging
van zachte tinten

mag ik
van jou zijn

in het spel
van liefdevolle
omhullende
lichte linten

 

ik keerde jou
de rug toe

en ging met loze
woorden henen

je zag niet
dat mijn tranen

in een zoete zuchtende
wind verdwenen

ik kijk mijn moeder
in de ogen
zij spreekt van verre,
dwalend in het bos

ze wordt in het heden
door haar verleden bedrogen
de waarheid
laat steeds meer los

nog even
dan lengen
de dagen

ik zie nu al licht,
bij vlagen

draag nog wel
het vlies van
ledigheid

klevend aan mijn,
onvoorwaardelijke,
mensheid

ik tracht met mijn scherven,
op de Plaza della Pietà,
sprakeloos,
weer heelheid te verwerven

wanneer ik oog in oog sta
met de fontein
waarvan de stralen
huilend de leegte erven,
van de val verhalen

en druppels uiteenspatten
op reeds uitgesleten groeven
van de marmeren Moeder,

zodat ze verpletterend
een verlies vertalen

ik zoek de scherven
opnieuw te verwerven
in het voortdurend geruis
dat de stem verbeeldt
van een scheppende hoeder

vertel mij van dromen,
nog verborgen,
maar waarin zeker
het verleden
wordt ontnomen

ik ga nog één keer langs
bij de velden van weleer
die verhalen van droogte
en diepe verlatenheid

die nog steeds de huid
bekrassen, keer op keer
en waar mijn levensvocht
verdampt in gelatenheid

herinner mij
aan de dag van morgen
die vertelt van het
ontluikende groene gras

waarin ik mij dan,
zozeer weet geborgen
alsof nu al het heden,
gisteren was

als het hemels dak,
vochtig grijs en
alles omhullend,
het ademen beperkt

vraag ik me af
of zich nu reeds
de contouren vormen
van mijn zielverlaten
glazen zerk,
al doende
het ongewisse
met eeuwigheid
vullend

het uitzicht draagt
niet verder dan heden

morgen,
wat dat ook zij,
lijkt een beeld
uit een verleden

een woord
in hoofden geteeld
en zo lang in mijn
wiegend geloof beleden