Sei Finalmente
Amália Rodrigues

Sei finalmente que afirma ou fazem apostas
Que não sou, infelizmente, aquela de quem tu gostas
Oh, meu amor, fala-me toda a verdade
Seja qual for, peço-te eu, por caridade

Tem compaixão desta dor, tem dó de mim
Eu vi um sim onde os outros viram não
E a minha luz, só tu foste, mais ninguém
A minha cruz pode ser o teu desdém

Não se me dá que se riam por meu fado
Que me digam não ser já a mulher do teu ideal
Oh, meu amor, que à minha alma te encostas
Diz o que for, peço-te eu de mãos postas

Eindelijk weet ik
Amalia Rodrigues

Eindelijk ken ik de uitslag van de weddenschap
Ik ben helaas niet degene die je verkiest
Oh, mijn geliefde, vertel me de hele waarheid
Hoe dan ook, ik bid u, uit liefdadigheid

Heb medelijden met deze pijn, heb mededogen met mij
Ik zag iets, waar anderen niets zagen
En mijn licht, was jij, en niemand anders
Mijn kruis zou uw minachting zijn

Laat niet toe dat er gelachen wordt met mijn fado
Dat er gezegd wordt dat ik niet langer uw ideale vrouw ben
Oh, mijn geliefde, dat mijn ziel zich bij u mag vleien
Zeg dat het zo is, ik bid u, met gevouwen handen

(eigen vertaling)

Nog zo’n jonge Portugese groep waarvan je de roots vermoedt bij de fado,
maar die een heel eigen stijl hebben…
vrolijk…
maar toch met beide voeten geënt op de werkelijkheid…

Deolinda

Um Contra o Outro

Anda,
Desliga o cabo,
Que liga a vida,
A esse jogo,
Joga comigo,
Um jogo novo,
Com duas vidas,
Um contra o outro.

Já não basta,
Esta luta contra o tempo,
Este tempo que perdemos,
A tentar vencer alguém.

Ao fim ao cabo,
O que é dado como um ganho,
Vai-se a ver desperdiçamos,
Sem nada dar a ninguém.

Anda,
Faz uma pausa,
Encosta o carro,
Sai da corrida,
Larga essa guerra,
Que a tua meta,
Está deste lado,
Da tua vida.

Muda de nível,
Sai do estado invisível,
Põe o modo compatível,
Com a minha condição,
Que a tua vida,
É real e repetida,
Dá-te mais que o impossível,
Se me deres a tua mão.

Sai de casa e vem comigo para a rua,
Vem, q'essa vida que tens,
Por mais vidas que tu ganhes,
É a tua que,
Mais perde se não vens.

Sai de casa e vem comigo para a rua,
Vem, q'essa vida que tens,
Por mais vidas que tu ganhes,
É a tua que,
Mais perde se não vens.

Anda,
Mostra o que vales,
Tu nesse jogo,
Vales tão pouco,
Troca de vício,
Por outro novo,
Que o desafio,
É corpo a corpo.
Escolhe a arma,
A estratégia que não falhe,
O lado forte da batalha,
Põe no máximo o poder.

Dou-te a vantagem,
Tu com tudo,
Eu sem nada,
Que mesmo assim,
Desarmada,
Vou-te ensinar a perder.

…Sai de casa e vem comigo para a rua,
Vem, q'essa vida que tens,
Por mais vidas que tu ganhes,
É a tua que,
Mais perde se não vens…

Bron: portugal.blog.nl
Optredens in België: Brussel op 22 oktober, Leuven op 23 oktober, Antwerpen op 27 oktober
Website: Deolinda

'OqueStrada' não é fado
celebra o fado e os seus fadistas
não é World music
celebra o mundo à portuguesa!

'OqueStrada' speelt geen fado
zij viert fado en hun fadistas
het is geen Wereldmuziek
zij viert de wereld op zijn Portugees!

Oxalá te Veja
Misschien zie ik je

Tenho dores fechadas em caixinhas
Contra mim, contra ti, contra lá
Contra os dias que passam a meu lado

Tenho dores fechadas em caixinhas
Contra aqui, contra ali, contra cá
Que me dizem, estou aqui, estamos lá

Ah diz-me lá, ah diz-me aqui
Oxalá, oxalá te veja ao meu lado,
Ao pé de mim

Tenho dores fechadas em caixinhas
Contra mim, contra ti, contra lá
Contra os dias que passam a meu lado

Tenho dores fechadas em caixinhas
Contra aqui, contra ali, contra cá
Mas que me dizem, estou aqui, estamos lá

Ah diz-me lá, ah diz-me aqui
Oxalá, oxalá te veja ao meu lado,
Ao pé de mim, ao pé de mim

Ah oxalá te veja ao meu lado
Ah oxalá te veja vem aqui
Ai oxalá te veja ao meu lado,
Ao pé de mim, ao pé de mim

Glória à Hermínia,
Ao marceneiro e tais fadistas
Glória à ginginha,
Ao medronho e à Revista
Glória!, à Hermínia
Glória

À Hermínia, ao marceneiro e tais fadistas
À ginginha, ao medronho e à Revista

Contra mim, contra ti, contra lá
Contra aqui, contra ali, contra cá
Contra mim, contra ti, contra lá
Contra mim, contra ti, contra lá

Francisco Ribeiro was een stichtend lid van de Portugese groep Madredeus. Hij was cellist, componist, tekstschrijver, zanger, organisator en producer. Hij overleed op 14-09-2010, slachtoffer van leverkanker.

Francisco Ribeiro foi um membro fundador do grupo português ‘

Em 1997, Francisco Ribeiro abandonou os Madredeus para completar a sua formação musical em Inglaterra. Longe do olhar público, o violoncelista regressou a Portugal em 2006 e, em Dezembro de 2009, ressurgiu em primeiro plano com a edição de “A Junção do Bem”, o primeiro álbum do seu projecto Desiderata.

Foi membro da Stroud Symphony Orchestra e Gloucester Symphony Orchestra em 2002/03. Era licenciado pela Bath Spa University em Música/Composição e tirou o curso de Music Tech pelo Gloucester College. Estudou violoncelo com o Professor Henrique Fernandes e com Ruth Zagni. Foi aluno da

Co-compôs a banda sonora do filme ‘

Colaborou com

Bron: Wikipédia

Traditionele fado rechtstreeks uit het hart van Lissabon op de Gentse Feesten 2010

In de kleine fadohuizen of ‘casas de fado’ in wijken zoals de Bairro Alto en Alfama staat improvisatie op ‘standards’ nog steeds centraal. Débora en João blinken als ‘fadistas’ van de nieuwe generatie uit in het telkens weer creëren van nieuwe melodielijnen en ‘roubadinhos’, of het nu gaat om fado’s die de industriële revolutie en de dictatuur overleefd hebben (zoals de klassieke ‘fado menor’ en de verschillende soorten ‘fado alexandrino’) of om fado’s die grote namen zoals Fernando Farinha, Amália Rodrigues of Alfredo Marceneiro bekend gemaakt hebben. Muzikale begeleiding door de Portugese gitaar en de 'viola de fado'.

JOÃO ESCADA – fadista
João is een meester in de ‘fado castiço’ stijl en beheerst de kunst om de juiste fado op het juiste moment te kiezen.

DÉBORA RODRIGUES – fadista
Débora zingt al jaren in verschillende fadohuizen in Lissabon zoals ‘O Faia’
(zie ook Beatriz da Conceição en António Rocha van het project ‘Tears of Lisbon’

FERNANDO SILVA – guitarra portuguesa
Fernando werkt vandaag als één van de vaste ‘guitarras portuguesas’ in het bekende fadohuis ‘O Luso’ in Lissabon, waar hij onder andere Celeste Rodrigues begeleidt, de 87-jarige zus van Amália Rodrigues. Hij speelde en speelt samen met tal van artiesten, van ‘bairristas’ (traditionele fadozangers) tot meer internationaal bekende namen als Mafalda Arnauth, Dulce Pontes, Mariza, George Dalaras, Rão Kyao, Pablo Gonzo, Carlos do Carmo … .

ANA LUÍSA – viola de fado
Als enige die niet geboren en getogen is in Portugal, begon zij 15 jaar geleden fado te zingen en is ze de drijvende kracht achter de vzw Saber da Vida waarmee ze de traditionele fado in ere wil houden. Ze begeleidde o.a. een aantal winnaars van de ‘Grande Noite de fado’, het belangrijkste jaarlijkse fado concours in Portugal.

I.s.m. Saber da Vida, Nakhla vzw en Masereelfonds Gent Heirnis

Info & reservatie

info: vzw Uitbureau, 09 233 77 88

reservatie: vzw Uitbureau Gent, Kammerstraat 19, 9000 Gent

Data & locatie

uitvoerders: Débora Rodrigues, João Escada

data: zat, 17/07/2010 t/m zon, 25/07/2010 - 21:30 - 23:15

lokatie: Oude Houtlei 56, 9000 Gent

prijs: 14.00€ (tickets incl. consumptie)

O Mar e o Cabo Carvoeiro...

(klik op de afbeelding om de foto's te bekijken)

De Kaap Carvoeiro bevindt zich op het meest westelijke punt van het schiereiland van Peniche in een gebied met prachtige landschappen met interessante geologische formaties die in de loop der tijddoor de zee zijn uitgehouwen. Bekijk bijvoorbeeld Nau dos Corvos, een enorme rots waarvan de vorm doet denken aan een groot halfgezonken schip.

Deze locatie biedt prachtige uitzichten op zee en de eilandengroep Berlengas is bovendien een perfecte plek om zeevogels te observeren.

O Cabo Carvoeiro está situado no extremo ocidental da península de Peniche, numa zona de grande beleza paisagística pelas curiosas formações geológicas que o mar esculpiu ao longo dos tempos, de que é exemplo a Nau dos Corvos, um enorme rochedo cuja forma faz lembrar uma grande embarcação semi-naufragada.

Este local que oferece vistas deslumbrantes sobre o mar e as ilhas Berlengas é também um excelente ponto de observação de aves marinhas.

Bron: Visit Portugal

Portugal is mooi… Portugal is prachtig…

Daarom wil ik jullie laten meegenieten van een schitterende reportage, mij toegestuurd door een Portugese dame uit Lissabon, maar waarvoor je toch een klein uurtje moet uittrekken om hem te bekijken…

Portugal getoond door de Spaanse televisie

Hieronder de tijden waarmee je kunt afstemmen op een bepaald onderdeel.

Ponte Lima 9,00 / Douro 13 / Porto 15 / Alentejo 22 / Évora 22,41 / Marvão 25,57 / Castelo Vide 26,55 / Costa Alentejo 28 / Alcácer 29 / Aveiro 30 / Viseu 33 / Museu Grão Vasco 34 / Coimbra 35,50 / Termas Monfortinho 40,47 / Monsanto 41,57 / Penha Garcia 42,45 / Batalha 44,26 / Sintra 46 / Torre Belém 48,16 / Pastéis Belém 53,15 / Bº Alto 53,58 / Cabo Roca 56, 07

Ondertussen krijgen jullie misschien zin om dit land eens in ‘t echt te komen bekijken… en is het is altijd handig om Nederlandstaligen in de buurt te hebben die je wegwijs kunnen maken… daarom hieronder enkele linken naar Belgen en Nederlanders die ik hier ondertussen heb leren kennen.

Logeren bij Belgen/Nederlanders in Portugal

Vooreerst Lies met haar Casa das Figueiras, zij woont hier ondertussen al meer dan 20 jaren, is genationaliseerd Portugese en wordt door de Portugezen de Belgolaise genoemd (samentrekking van Portuguese en Belga). Wij hebben haar leren kennen toen wij op zoek waren naar ons huisje, wij hebben namelijk bij haar gelogeerd in één van haar huisjes.
Klik HIER!

Een ode aan de gesproken fado...

Een internationaal gekende melodie gespeeld op een Portugese beiaard door een Franse beiaardier die gestudeerd heeft aan de Mechelse beiaardschool…

 

Maria do Mar (1930) is een Portugese stomme film gerealiseerd door José Leitão de Barros. Het is het eerste docudrama en ook het eerste etnodrama uit de Portugese filmgeschiedenis; op internationaal vlak het tweede na Moana (1926) van Robert Flaherty. Het is, samen met Moana, een pionierswerk voor de visuele antropologie.

(Visuele antropologie is een kleine subdiscipline binnen de culturele antropologie. De nadruk ligt hier op de etnografische film, wat inhoudt dat je laat zien wat mensen doen, met als achterliggend idee dat in het handelen van mensen de kern van cultuur besloten ligt. Het aanschouwelijk maken via een audiovisuele productie is de meest directe manier van representeren, met name voor handelingen en non-verbale communicatie.)

De première van de film ging door in Lissabon op 20 mei 1930 in de bioscoopzalen Odeon en São Luiz en hij kwam uit in de stad Porto op 9 juni van datzelfde jaar in de zaal Aguia do Ouro.

Het verhaal:

De film begint met de schipbreuk van een vissersboot in het vissersdorpje Nazaré, waarbij alle opvarenden verdrinken, uitgenomen de stuurman. Het hele dorp is boos op hem. Zij vinden dat hij die avond niet had mogen uitvaren. Hij pleegt, onder druk van de weduwen, zelfmoord. De stuurman had een dochter Maria. En een van de weduwen die de stuurman tot zelfmoord pushte, had een zoon Manuel. 
Door deze gebeurtenissen werden de twee families elkaars vijanden. Maar net als in Shakespeare’s Romeo en Julia, hielden deze zoon en dochter van elkander. De trigger was een zwempartij, waarbij Maria bijna verdronk en waarbij Manuel haar redde van de verdrinkingsdood. Ze trouwden, maar de twee geliefden werden afgewezen door hun respectievelijke schoonmoeders. Na verloop van tijd kregen zij een dochtertje.
Op zekere dag gebeurde er iets, waardoor iedereen ten onrechte dacht dat het kindje van het jonge paar gestorven was. De grootmoeders werden zich opeens ten volle bewust van hun liefde voor de baby en zij sloten, samen met het hele dorp, opnieuw vrede met elkaar.

Op dit meest westelijke deel van Europa is de Atlantische Oceaan erg wild en voor de vissers betekende het dat iedere keer dat zij uitvaarden om hun dagelijks brood te verdienen, zij hun leven riskeerden. Hun families werden constant geconfronteerd met een zee die hun vader, echtgenoot of zoon nooit meer teruggaf… door de eeuwen heen hebben duizenden Portugese vissers zo het leven gelaten…

Tot zijn bekendste films behoren Maria do Mar (1930), de eerste Portugese geluidsfilm A Severa (1931), Ala-Arriba! (1945), en een levensverhaal over Portugal's nationale dichter Camões (1946).

Meer weten? K

Door een tip van de man van onze lerares Luísa, ben ik op zoek gegaan naar de woorden van Fado Malhoa.
(Muito obrigada José!)

Dit gedicht, dat door José Galhardo geschreven is, is een eerbetoon aan de schilder José Malhoa, die het meest ‘Portugese’ onderwerp van Portugal op doek heeft kunnen zetten, nl. de Fado.

De muziek voor deze fado werd geschreven door Frederico Valério en werd voor het eerst door Amália Rodrigues gezongen in een merkwaardige kortfilm uit 1947 (Fado Molhoa, 11 min.), waarin de fadista binnenin het schilderij zit…

Fado Malhoa
Por Amália Rodrigues
Letra: José Galhardo
Música: Frederico Valério

Alguém,
que Deus já lá tem,
- pintor consagrado - 
que foi
bem grande e nos dói
ser já do passado,
pintou numa tela,
com arte e com vida,
a trova mais bela
da terra mais querida.

Iemand,
die reeds overleden is,
- een begeesterd schilder
(=José Malhoa) -
was
heel beroemd en het maakt ons droevig
dat hij er niet meer is,
hij schilderde een doek,
kunstzinnig en naar het leven,
het mooiste lied (fado)
van de meest geliefde grond (Portugal).

Subiu
a um quarto que viu
à luz do petróleo
e fez
o mais português
dos quadros a óleo:
um zé de samarra (*)
com a amante a seu lado,
com os dedos agarra,
percorre a guitarra,
e ali vê-se o Fado!

Hij verheerlijkt daarop
een kamer, verlicht
door een petroleumlamp
en maakt aldus
het meest Portugese
olieverfschilderij:
een man van het volk (*)
met een minnares aan zijn zij,
met zijn vingerspel,
tokkelt hij op de gitaar,
en kijk dát is Fado!

Faz rir
a ideia de ouvir
com os olhos, senhores.
Fará,
mas não para quem já
ouviu, mas em cores.
Há vozes de Alfama
naquela pintura
e a banza derrama
canções de amargura.

Het lijkt lachwekkend
om te horen
met de ogen, mijne heren.
Het zij zo,
maar niet voor degenen die
het reeds hoorden, maar dan in kleuren.
Er zitten stemmen van Alfama
in deze schilderij
en de banza(= portugese gitaar) verspreidt
liederen vol bittere smart.

Dali
vos digo que ouvi
a voz que se esmera:
boçal,
um faia banal
cantando à Severa.
Aquilo é bairrista;
aquilo é Lisboa,
boémia e fadista,
aquilo é de artista;
aquilo é Malhoa!

Vandaar
ik zeg u dat ik hoorde
de stem die streeft:
brutaal,
een banale losbol,
zingend zoals Severa.
Dat is van deze wijk,
dat is Lissabon,
bohemien en fadista,
dat is artistiek;
dat is Malhoa!

(eigen vertaling)

(*)

Wil je een recentere versie beluisteren, bekijk dan deze video met het doek van Malhoa…

Link naar het Museu da Cidade in Lissabon, waar het doek te bezichtigen is: klik HIER!
Link naar het Museu José Malhoa in Caldas da Rainha, waar de schilder geboren is: klik HIER!

As Mil e Uma Noites (Alf Lailah Oua Lailah) é uma obra clássica da literatura Persa, consistindo numa coleção de contos orientais compilados provavelmente entre os séculos XIII e XVI. São estruturados como histórias em cadeia, em que cada conto termina com uma deixa que o liga ao seguinte. Essa estruturação força o ouvinte curioso a retornar para continuar a história, interrompida com suspense no ar. O uso do número 1001 sugere que podem aparecer mais histórias, ligadas por um fio condutor infinito. Usar 1000 talvez desse a idéia de fechamento, inteiro, que não caracteriza a proposta da obra.

Schahriar, rei da Pérsia, vitimado pela infidelidade de sua mulher, mandou matá-la e resolveu passar cada noite com uma mulher diferente, que mandava degolar na manhã seguinte. Recebendo como mulher a Sherazade, esta iniciou um conto que despertou o interesse do rei em ouvir-lhe a continuação na noite seguinte. Sherazade, por artificiosa ligação dos seus contos, conseguiu encantar o monarca por mil e uma noites e foi poupada da morte.

A história conta que, durante três anos, moças eram sacrificadas pelo rei, até que já não havia mais virgens no reino, e o vizir não sabia mais o que fazer para atender o desejo do rei. Foi quando uma de suas filhas, Sherazade, pediu-lhe que a levasse como noiva do rei, pois sabia um estratagema para escapar ao triste fim que a esperava. A princesa, após ser possuída pelo rei, começa a contar a extraordinária "História do Mercador e do Efreet", mas, antes que a manhã rompesse, ela parava seu relato, deixando um clima de suspense, só dando continuidade à narrativa na manhã seguinte. Assim, Sherazade conseguiu sobreviver, graças à sua palavra sábia e à curiosidade do rei. Ao fim desse tempo, ela já havia tido três filhos e, na milésima primeira noite, pede ao rei que a poupe, por amor às crianças. O rei finalmente responde que lhe perdoaria, sobretudo pela dignidade de Sherazade.

Fica então a metáfora traduzida por Sherazade: a liberdade se conquista com o exercício da criatividade.

O original em árabe recebia o título de as 1000 noites, que foi alterado mais tarde por ser o número 1000　um número de mal agouro na cultura árabe. A história de Aladim e a lâmpada maravilhosa foi incluída mais tarde por ser muito apreciada e está entre as histórias mais famosas que Sherazade conta. Merecem destaque também as de Simbad (o marinheiro que fica rico em sete viagens fantásticas) e de Ali Babá (que consegue fortuna enganando os famosos quarenta ladrões).

De vertellingen van Duizend-en-één-nacht

Het verhaal gaat dat de koning Sjahriaar door zijn vrouw bedrogen was. Om herhaling te voorkomen besluit hij voortaan elke avond een nieuwe maagd te huwen en haar de volgende ochtend ter dood te brengen. Na enige tijd huwt hij de dochter van zijn grootvizier: Sjahrazad (meestal geschreven als Sheherazade).

Om aan de executie te ontkomen vertelt zij hem in de huwelijksnacht een verhaal dat nog niet af is. Om te weten hoe het afloopt spaart hij haar. De volgende nacht komt het vervolg, maar ook dat verhaal is niet af. De koning gunt haar nog een nacht. Dit houdt Scheherazade 1001 nachten vol en elke nacht wordt afgesloten met een onvoltooid verhaal. Ondertussen schenkt zij hem enkele kinderen. Wanneer de verhalen uiteindelijk ten einde zijn, is de koning zo van haar gaan houden, dat hij haar gratie schenkt en ze zijn definitieve vrouw mag worden.

De bekendste verhalen uit de verzameling zijn:

·

Deze verhalen werden echter aan de verzameling toegevoegd in de Franse vertaling van

De Russische componist Nikolaj Rimski-Korsakov heeft eind 19e, begin 20e eeuw balletmuziek geschreven voor uitvoeringen van het klassiek ballet Sheherazade, waarin ook het stuk van Sindbad de Zeeman voorkomt. De compositie wordt tegenwoordig minder als balletstuk uitgevoerd maar meer als concertmuziek.

Minder bekende verhalen zijn:

·

Deze nacht, rond 02:40, werd Portugal wakkergeschud door een aardbeving...
Hier volgen een paar berichtgevingen uit het Portugese journaal van vanmiddag en vannacht...

Ondanks het feit dat er in Portugal geen echt Sinterklaasfeest bestaat (de kinderen krijgen hun cadeautjes van Pai Natal op kerstavond), wil ik toch dit liedje opdragen aan alle kinderen, groot en klein, rijk en arm...
Trouwens, vorige week in de Portugese les, vond onze juf dat dit een heel mooi liedje was (hm)...