Fernando Lameirinhas...

Raquel Peters werd geboren in Albufeira in 1984 en zingt al sinds zij twaalf jaar is. Zij volgde gedurende 10 jaren les in de volgende disciplines: zang, piano en muzikale opleiding en dat in het Conservatorium Maria Campina in Faro en het Muziekconservatorium in Albufeira.

Zij won verschillende Fado-wedstrijden, uitgeschreven in Albufeira, Portimão, Loulé, Lagoa e Vila do Bispo, evenals de “Grande Noite de Fado”, georganiseerd door de “Casa da Imprensa”, die doorging in het stadstheater van S. Luiz in Lissabon op 3 december 2005.

Zij trad op in o.a. Brazilië, Kaapverdië, Frankrijk, Spanje en Madeira. Op 6 oktober 2004 (datum van de vijfde verjaardag van het overlijden van Amália Rodrigues) nam zij deel aan het programma “Amália... é impossível esquecê-la” (Amália… is onmogelijk te vergeten) uitgezonden door de RTP (Portugese zender) op uitnodiging van de fadista Braga João.
In maart en april zal zij, op uitnodiging, de Argentijnse zangeres Marisa Santos vergezellen op een tournee door Portugal.

Bron

Hier een verwijzing naar een vorig bericht, met hetzelfde lied, gezongen door Dulce Pontes en met als titel “A Cancão Do Mar”: KLIK HIER!

Uxia Sennle, kortweg Uxia, is één van de verrassendste Galicische zangeressen. Op basis van traditionele liederen of hedendaagse poëzie uit Galicië, andere streken van Spanje of Portugal crëert ze hedendaagse songs waarin verleden en heden moeiteloos samengaan.
Zie ook vorig bericht hieronder...

Galicisch-Portugees of Portugees-Galicisch (Galicisch: galego-portugués of galaico-portugués, Portugees: galego-português of galaico-português) was een West-Iberische Romaanse taal die in de middeleeuwen gesproken werd in het noordwestelijke deel van het Iberisch Schiereiland.

 
Galicië

Modern Portugees, Galicisch en Fala stammen allen af van deze taal. De term Galicisch-Portugees wordt ook wel gebruikt om de taalgroep van deze drie moderne talen aan te duiden.

Galicisch-Portugees kwam in gebruik rond het jaar 600 in het Koninkrijk Galicië, en in het jaar 800 was het de spreektaal van heel noordwest-Iberië. De taal werd oorspronkelijk alleen gesproken in het gebied tussen de Golf van Biskaje en de Douro-rivier, maar het taalgebied verspreidde zich verder naar het zuiden uit naarmate meer van het Iberisch Schiereiland op de Moren veroverd werd tijdens de Reconquista.

De oudst bekende geschreven teksten in het Galicisch-Portugees zijn gevonden in een document dat hoofdzakelijk in het Vulgair Latijn was opgesteld. Dit document, Doação à Igreja de Sozello, dateert uit 870. Geleidelijk verving Galicisch-Portugees het Latijn als schrijftaal en begin 13e eeuw zien we de eerste documenten die geheel in het Galicisch-Portugees opgesteld werden.

De taal werd gebruikt voor (gezongen) poëzie en andere literatuur op het Iberisch Schiereiland vanaf eind 12e eeuw tot midden 14e eeuw. Er zijn zo'n 160 dichters bekend, waarvan zo'n 1700 gedichten zijn overgeleverd. Het bekendste werk is wel de Cantigas de Santa Maria, een verzameling van 420 liederen die voornamelijk over de heilige Maria handelden. Traditioneel worden deze liederen toegeschreven aan koning Alfons X van Castilië.

Koning Dionysius van Portugal, die ook poëzie in het Galicisch-Portugees schreef, verving in 1290 Latijn met Galicisch-Portugees als officiële taal van Portugal. In die tijd had de taal nog geen naam en werd het de lingua vulgar genoemd.

Nadat Portugal in 1139 onafhankelijk werd, begonnen Galicië (dat bij Castilië en Léon bleef) en Portugal uit elkaar te drijven. De taal in Portugal en Galicië begon steeds meer te verschillen qua uitspraak en woordenschat, en langzamerhand ontwikkelde het Galicisch en Portugees zich tot twee aparte talen. De twee talen zijn echter nog steeds goed onderling verstaanbaar, vooral tussen noord-Portugezen en Galiciërs. Een derde Galicisch-Portugese taal, het Fala, word gesproken door zo'n 5.000 tot 10.000 mensen in het noordwestelijke deel van de Spaanse provincie Estremadura, langs de grens met Portugal.

Bron: Wikipedia
A versão Portuguese em Wikipedia: CLIQUE AQUI!

Aan alle blogbezoekers
wens ik van harte
een spetterende start voor 2008...
Moge vrede, voorspoed en gezondheid
deel uitmaken van elke dag
van het nieuwe jaar…

En vandaag vieren we… mijn verjaardag…!
(alweer een jaartje ouder)
neem gerust een stukje taart met je mee…
voor de koffie mag je zelf zorgen…

O Ano-Novo é um evento que acontece quando uma cultura celebra o fim de um ano e o começo do próximo. Todas culturas que têm calendários anuais celebram o "Ano-Novo". A celebração do evento é também chamada ‘réveillon’, termo oriundo do verbo ‘réveiller’, que em francês significa "despertar".
A comemoração ocidental tem origem num decreto do governador romano Júlio César, que fixou o 1° de janairo como o Dia do Ano-Novo em 46 a.C. Os romanos dedicavam esse dia a Jano, o deus dos portões. O mês de Janeiro, deriva do nome de Jano, que tinha duas faces - uma voltada para frente e a outra para trás.

Nieuwjaar is een gebeurtenis waarop een cultuur het einde van een jaar en het begin van het volgende viert. Alle culturen welke jaarkalenders volgen vieren “Nieuwjaar” (in de Westerse Wereld is dit op 1 januari, in andere culturen vaak op andere data). Deze viering wordt ook soms ‘réveillon’ genoemd, een uitdrukking afkomstig van het Franse werkwoord ‘reveiller’, dat ‘ontwaken’ betekent.
De westerse herdenking vindt haar oorsprong in een decreet van de Romeinse gouverneur Julius Caesar die 1 januari als de dag van Nieuwjaar vastlegde in het jaar 46 na C. De Romeinen wijdden deze dag aan Janus, de god van poorten (god van het begin en het einde, van het openen en het sluiten). De maand januari werd afgeleid van de naam van Janus, afgebeeld als een man met twee gezichten (die representeerden oorspronkelijk de zon en de maan).

Bron: Wikipedia em Português… CLIQUE AQUI! - en in het Nederlands… KLIK HIER!

Então é Natal
(Ook dit is Kerstmis)
John Lennon / Yoko Ono
versão: Claudio Rabello

De kerststal

Een kerststal is een voorstelling van de geboorte van Jezus met figuren van hout of gips, die vooral in katholieke gezinnen rond Kerstmis in huis te vinden is, vaak onder de kerstboom. In sommige plaatsen is het gebruikelijk om een levende kerststal met echte spelers neer te zetten.

De invoering van de kerststal wordt toegeschreven aan Franciscus van Assisi, die omstreeks het jaar 1200 in Italië leefde.

Naast Jezus, Maria en Jozef zijn vaak ook andere figuren aanwezig die in het kerstverhaal voorkomen, zoals herders - eventueel aangevuld met enkele schapen - en de drie koningen Caspar, Balthazar en Melchior.

Verder behoren de os en de ezel vaak tot de groep, hoewel bij levende kerststallen de os niet erg vaak voorkomt.

Dit alles en nog meer kan je lezen in Wikipedia, maar dan wel in het Portugees…
CLIQUE AQUI!

Een kerstboom is een naaldboom die traditioneel rond kerstmis in huis wordt gehaald om versierd te worden met kaarsjes, ballen, slingers, engelenhaar, uiteenlopende decoratieve figuren (engelen, rendieren, pakjes... ) en eventueel een piek. De traditie van de kerstboom is allengs uitgebreid tot verlichte en versierde bomen op pleinen en in parken, straten en tuinen.

De kerstboom gaat terug op een voor-christelijk, ook wel 'heidens' vruchtbaarheidssymbool. De groenblijvende boom vertegenwoordigt daarin de vernieuwing van het leven.

Om de Portugese versie te leren kennen, stuur ik jullie door naar Wikipedia: KLIK HIER!

Kertsmis en de winterzonnewende

De Germanen vierden rond Midwinter (21 december) reeds midwinter- of joelfeesten (winterzonnewende) waarbij het boze werd verjaagd en het licht werd begroet. In de Scandinavische talen heet Kerstmis tot op vandaag ‘yule’.

In de vierde eeuw zorgde keizer Constatijn de Grote ervoor dat Kerstmis op 25 december zou vallen. Op deze datum werd rond de Middellandse Zee tot dan toe de zonnegod vereerd onder vele verschillende namen zoals Ra in Egypte en Helios in Griekenland. In het late Romeinse Rijk was dit vooral de zonnegod Sol Invictus (=de onoverwinnelijke zon). Omdat Jezus het Licht van de Wereld genoemd werd (zie Joh. 1), 'besloot' Constantijn dat hij rond deze feestdagen geboren moest zijn. Bovendien waren de dagen rond 25 december reeds vrije dagen der saturnaliën. De geboorte van Jezus nam in de kerkelijke kalender daarvoor geen bijzondere plaats in, hoewel ze wel gevierd werd, en tot op de dag van vandaag geldt Pasen in het christendom eigenlijk als veel wezenlijker dan Kerstmis. Jezus werd volgens het evangelie aan het einde van het Joodse (of Romeinse) jaar geboren, maar door de kalenderwijzigingen en de verschillen in tijdrekening, is de overzetting waarschijnlijk niet zeer accuraat, te meer, daar ook melding gemaakt wordt van kudden schapen in lagere (en dus warmere) velden rond Bethlehem. Het weiden van schapen in Palestina is rond 25 december thans echter zeldzaam, hoewel toentertijd niet geheel onmogelijk - de schapen die voor de offerdienst in de Joodse Tempel gefokt werden, graasden het hele jaar door, ook in de omgeving van Bethlehem (Baith Lahaim- huis van het brood). De datum is ook niet met zekerheid als niet-authentiek te bestempelen, want uit de oude christelijke liturgieën - die van vóór de 4e eeuw - stamt reeds de viering van Epifanie (Feest van de Openbaring/Driekoningen) in dezelfde wintertijd.

De aansprekende thematiek en de reeds bestaande tradities hebben Kerstmis echter tot het voornaamste feest in het jaar gemaakt. De huidige tradities rond het kerstfeest zijn van land tot land verschillend, zoals ze ook lang niet allemaal even oud zijn. Duidelijk is dat de Amerikaanse kerstgewoonten, in het kader van de voortschrijdende door de VS gedomineerde globalisering, overal elders doordringen.

Het woord ‘Kerstmis’ betekent eigenlijk ‘Christus-mis’, omdat dit feest gewijd is aan de geboorte van Jezus die christus wordt genoemd. Het woord ‘kerst’ is uit het woord ‘christus’ ontstaan; zo betekent ‘kerstenen’ bijvoorbeeld ‘christelijk maken’. De Mis is de christelijke viering van het offer van de eucharisti, waarin aan het einde van de dienst gezegd of gezongen wordt ‘Ite Missa est’ (vert.: Gaat het offer is voltrokken).

Portugese versie in Wikipedia: KLIK HIER!

Het personage van de kerstman werd geïnspireerd door Sint Nicolaas, Aartsbisschop van Mira uit de vierde eeuw. Nicolaas had de gewoonte om mensen die in financiële moeilijkheden zaten, anoniem te helpen. Hij liet dan een zak met gouden munten achter bij de schoorsteen van de huizen. Hij werd heilig verklaard omwille van de vele mirakels die aan hem werden toegeschreven.
De transformatie naar kerstsymbool gebeurde in Duitsland en verspreidde zich van daaruit over de gehele wereld.

O personagem Pai Natal foi inspirado em São Nicolau, Arcebispo de Mira, no século IV. Nicolau costumava ajudar, anonimamente, quem estivesse em dificuldades financeiras. Colocava o saco com moedas de ouro a ser ofertado na chaminé das casas. Foi declarado santo depois que muitos milagres lhe foram atribuídos.
Sua transformação em símbolo natalino aconteceu na Alemanha e daí correu o mundo inteiro.

Bron: Wikipedia.
Daar wordt nog meer verteld, o.a. over de kleuren van de kleren van de kerstman, te wijten aan een reclamecampagne tijdens de kerstperiode van Coca-Cola in de jaren dertig van vorige eeuw…

Vrolijk Kerstfeest !

Vrede op aarde
aan allen…

Even genieten van een fado… met - omwille van de kerstsfeer - de toepasselijke titel “Maria”. Het is een traditionele fado uit Coimbra gezongen door António Manuel en een gedicht "Regresso a Coimbra" (Terugkeer naar Combra) van Francisco de Vasconcelos, voorgedragen door Fernando Afonso. De begeleiding gebeurd door de groep Canto d'Alma.

Costa de Caparica is het plaatsje waar wij het tweede deel van ons laatste verlof (november 2007) doorbrachten en dat ligt een tiental km ten zuidwesten van de Taagmonding, aan de Atlantische oceaan. Dus, de ideale uitvalbasis om van daaruit Lissabon te bezoeken. Er is een gemakkelijke verbinding via de overzetboot in Cacilhas en naar Belém in Trafaria…

 
Klik op de kaart voor groter formaat !

De Costa de Caparica is een deelgemeente van de gemeente Almada met een oppervlakte van 10,88 km² en 11 707 bewoners (2001). De bevolkingsdichtheid bedraagt 1 076 bewoners/km².
Costa de Caparica werd tot stad bevorderd op 9 december 2004.

Bron: Wikipedia

Extensa praia com cerca de 13 kms de areias brancas e finas, a Costa de Caparica é, desde há decades, o principal local de encontra entre os homens e o mar de toda a região. Verão após Verão as brancas ondas do Atlântico e o largueza do seu areal têm exercido uma sedução irrestível sobre os amantes de praia, transformando esta antiga paragem de pescadores em estância de veraneio cosmopolia.

Met zijn stranden van fijn wit zand, uitgestrekt over ongeveer 13 kms , is Costa de Caparica reeds gedurende tientallen jaren het belangrijkste raakpunt van mensen en zee uit gans de regio. Zomer na zomer hebben de witte golven van de Atlantische Oceaan en de uitgestrektheid van zijn gebied een onweerstaanbare aantrekking uitgeoefend op de minnaars van het strand, die deze oude vissersplek veranderden in een kosmopolitische badplaats.

Bron: toeristische brochure van de Região de Turismo de Setúbal-Costa Azul met vertaling door mezelf.

“Les amants de Teruel” is het droevig verhaal over de Spaanse geliefden Diego de Marcilla en Isabelle de Segua, evenbeelden van Tristan en Isolde of Romeo en Julia.
De muziek is geschreven in 1962 door Mikis Theodorakis, als soundtrack voor de film “Les Amants de Teruel” en werd origineel gezongen door Edith Piaf.
Tijdens een concertvoorstelling in 2005 zongen Giorgos Ntalaras en Dulce Pontes een Grieks-Franse versie van dit lied in duet, met als titel “Omorphi Poli” (Mooie stad), dat ook de oorspronkelijke titel was van dit lied.
Een Portugese versie “Os Amantes” is opgenomen in 2006 op haar album “O coração tem três portas”(Het hart heeft drie deuren).

En aangezien wij op dit blog graag ‘internationaal’ gaan, kunnen jullie hieronder luisteren naar de Frans-Griekse versie, mét tekst…
Veel luistergenot…