Dag 3 Oostvoorne - Bloemendaal donderdag 19 juni 2025

Wat een ambiance, Lenie en Jan zijn druk bezig in de grote keuken-woonplaats. We zijn met zes gasten, iedereen helpt wat en enkele minuten later zitten we allemaal aan de lange prachtig gedekte tafel. Het gastenpaar geniet duidelijk van het gezelschap, hoe geestig kan een lang praatontbijt zijn. Lenie en Jan willen ieders dagplanning teweet komen. We hebben allemaal tijd zat.

 Moeder en dochter blijven in de omtrek wandelen. Een stel fietsers uit Leuven willen Brielle bezoeken en wij moeten om elf uur met het veer naar Hoek van Holland. Om tien uur is het afrekenen een foto en daar gaan we dan voor onze derde fietsdag. Lenie en Jan erg bedankt voor dit meer dan geslaagd verblijf, jullie zijn pracht mensen. Bij leven en welzijn willen we ooit nog eens terugkeren.

We starten rustig door een groene oase richting het Oostvoornse meer. Een diep en helder brak water meer. Via een smalle dam, het Brielse Gatdam komen we op de Maasdam en de Maasvlakte. Over een lange viaduct en tussen sporen en drukke industrie belanden we aan “Futureland”. Wel meer dan 30 fietsers staan ongeduldig te wachten op de veerboot. Wij houden een praatje met een snelfietser met een zware speedpedelec. Hij is zijn batterij aan het vervangen. Hij heeft er al meer dan 100km opzitten en denkt er nog eens zoveel te doen. Proficiat man!

Het inschepen op de veerboot gebeurt vlug en zeer keurig. Je moet de fiets afgeven, de tweekoppige bemanning stapelen de fietsen op een veilige plaats. Enkele minuten later varen we door de drukste haven van Europa. Alom veel bewondering hoe de kleine veerboot tussen de voorbijvarende, imposante, schepen uit alle delen van de wereld laveert. In 50 minuten hebben we precies een minicruise dwars door de altijd bedrijvige zeehaven meegemaakt. Om twaalf uur zijn we bij de aanlegsteiger van de Nieuwewaterweg in Hoek van Holland. Dit is een open toegang vanuit zee naar Rotterdam en Dordrecht. Dit kanaal kan afgesloten worden door de Stormvloekering. Dit enorm kunstwerk hebben we in 2010 op onze “Noordzee-IJsselmeertocht” uitvoerig bezocht met de vrienden van de Bende van Bob. Op de kaai van Hoek van Holland fietsen we voorbij het “Kindertransport” monument. Het monument is er als aandenken aan de vele Joodse kinderen die door een vrijwilligersorganisatie eind jaren dertig naar Engeland gebracht zijn. Ze waren op de vlucht voor Nazi-Duitsland.  Ze zijn opgevangen in gastgezinnen en kindertehuizen in het Verenigd Koninkrijk Hun ouders hebben ze nooit meer terug gezien! Het gaat om meer dan tienduizend kinderen uit Duitsland, Oostenrijk en Polen.

Hoek van Holland is ook de start- of finishplaats van twee grote internationale fietsroutes: de Maasfietsroute en de Rijnfietsroute. Vanaf hier volgen we nu de heerlijke Noordzeeroute door de duinen met af en toe zicht op zee. Wat een zaligheid in het zonnetje met een rustig briesje kan het echt niet beter meevallen. We vorderen snel en zijn in een wip voorbij 's-Gravenzande en Monster.  Iets voorbij dit kustdorp ligt het strandgebied met de “Zandmotor” bij Ter Heijde. Het is een kunstmatige zandbank, een soort schiereiland, gevormd door een massa zand vanuit zee hier te storten. Het is de bedoeling dit natuurlijke proces te gebruiken om stranden en duinen op een veilige breedte te houden. Zouden ze dat niet doen, dan zou de zee een bedreiging vormen voor het westen van Nederland, dat beneden zeeniveau ligt.

Na Kijkduin is het niet meer zover naar Den Haag. Er zijn hier veel nieuwbouwprojecten bezig. Na een smal bosgebied “het Westduinpark” komen we na 30km bij de fameuze Vishaven Scheveningen. Het is een plek met tal van eetcafés. Rik wil ook zijn batterij bijladen en in Het Haringhuisje vleien wij ons tussen de uitbundige plaatselijke Hagenezen neer. Het is zalig in het zonnetje genieten van een koel wit wijntje met kibbeling. Wat een unieke plek met uitzicht op de haven, de bedrijvigheid van de visafslag in de zilte zeelucht.

We moeten nog 50 km en het is al drie uur, met een stevige tred volgen we de dijk tot aan het bekende Kurhaus en iets verder de fameuze Scheveningen Pier. We moeten een klein eindje een grote weg volgen tot we linksaf de groene duinen induiken richting watertoren. Deze sierlijke watertoren bij het pompstation is nu onze baken tussen de duinenbegroeiing. De toren is een rijksmonument en gebouwd om water te winnen in de duinen.

Het doet deugd om door de brede duingordel naast elkaar te kunnen rijden. Tussen waterplassen en open zandhellingen vorderen we goed, hier en daar zien we waterfilter installaties. In dit duinengebied van Meijendel wordt drinkwater door infiltratie gezuiverd en opgepompt. Het is een breed uitgestrekt duingebied, met veel hoogte reliëf en lage natte delen. Toch zijn er hier en daar ook bosgedeelten en begroeiingen. Bij knooppunt 40 kruisen we een strandslag we zijn ter hoogte van Wassenaar. We blijven doordrammen op het duinenfietspad bij Berkenheide tot Katwijk. Hier en daar zien we bunkers en antitankmuren toch nog steeds overblijfselen van WOII. En plots zijn we op de dijk van Katwijk en horen de Noordzeebranding. Katwijk is wel erg eenvoudig en niet voorzien van hoge bebouwing zoals wij gewoon zijn aan onze kust. Blijkbaar wil de sterk gereformeerde gemeente niet al te veel toerisme toelaten. We houden een korte pauze aan de oude kerk en de witte vuurtoren of vuurbaak, zoals ze dat hier noemen. Wanneer we Katwijk aan Zee verlaten moeten we over de oude Rijnmonding.  Het ziet eruit als een verzand kanaal.

Tussen Katwijk en Noordwijk komen we opnieuw in een duinengebied “de Coepelduynen”. Dit is wel een smalle strook van ongeveer 1 km een duingraslandschap met wat duinpannen. Wanneer we uit de duinen komen en naar de dijkboulevard willen rijden, is de weg totaal afgesloten. Vanop een terras worden we toegeroepen dat we Noordwijk niet binnen kunnen komen. We stallen onze fietsen en grote dorst doet ons tussen de plaatselijke volkscafégasten belanden, op het terras van de “Rosser”. Met wat overdreven kabaal komen wij teweet dat Noordwijk in het weekend ingenomen is door de NAVO-top. Een luxehotel doet dienst als hoofdkwartier voor veel wereldleiders. We lessen onze dorst met een koele blonde Affligem en worden ondertussen wijzer hoe we aan de andere kant van Noordwijk geraken. De terrasgangers zijn helemaal niet opgetogen met die moeilijke situatie en drijven de spot met Rutte en Trump, wat een toestand maken we nu weer mee! Veel gemakkelijker dan voorspeld, komen we zonder probleem op GPS aan de fameuze vuurtoren.

Iets verder duiken we aan het “Atlantikwall Museum” de duinen binnen. Dit is een Duits bunkercomplex met ondergrondse gangen welke tientallen bunkers verbinden onder het zand. We volgen het fietspad richting de golfclub en Noordwijkerhout. Bij knooppunt 31 komen we op een grote parking met enkele drukke strandtenten en een slag naar zee. Het fietspad rechtdoor geeft toegang tot de Amsterdamse Waterleiding duinen. Gelukkig staan er paaltjes en is gemotoriseerd verkeer verboden. Toch moeten we ons slingerend tussen de kriskras geparkeerde auto’s een weg banen naar de ingang en het duinenfietspad. We blijven uiteraard op het fietspad van de LF-K, de duinen zijn ontoegankelijk. Enkel onder toezicht van een boswachter mogen kleine groepen op sommige plaatsen wandelen. Het grootste deel van het natuurgebied is beschermd landschap met poeltjes, rietkragen, bossen en duinen. Volgens aanwijzingen leven er in dit gebied, vossen, damhertenwilde konijnen, eekhoorns, schapen, bunzings, egels, reeën. Ook tal van vogels zoals de zwaan, het ijsvogeltje, torenvalk, kuifeend, brilduiker, aalscholver en vele spechten soorten.

Na bijna 20km ononderbroken fietsen door duinen zijn we in Zandvoort, dit oude vissersdorp is nu een van de meest geliefde badplaatsen van Nederland geworden. Op gps dwarsen we de drukke straten om bij het “Visscherpad” te geraken. Net voor de spoorovergang moeten we rechtsaf op het pad. Langs dit zand-duinpad zouden talloze vissersvrouwen dagelijks met manden vol verse vis naar de markt in Haarlem gestapt zijn. Blijkbaar blootsvoets ploegend door het mulle duinzand!

Na een vijftal kilometer verlaten we het groene duinpad en zijn stipt om 6 uur op ons Vrienden op de fiets verblijf in Overveen. Onze gastvrouw Marianne is blij dat wij er zijn en we moeten langs een achtergelegen poortje onze fietsen bergen. In haar bloemrijke tuin genieten we samen van een biertje in de schaduw. We krijgen een zeer ruime kamer op de 1°verdieping, gelukkig heeft onze gastvrouw de stralende zon buiten kunnen houden en toch is het er nog snikheet. Na een korte verfrissing en een deugddoende douche krijgen we honger. We wandelen, het is een prachtavond naar restaurant “Loetje” waar we op het overvolle terras samen met vele dorpsbewoners genieten van een ruim avondsouper en het nodige vocht. Wat loom wandelen we terug en zoeken, toch een beetje vermoeid onze bedjes op. Slaapwel zonder snurken liefst!