Dag 2 Vrouwenpolder - Oostvoorne woensdag 18 juni 2025

Hier in die zalig stilte, hebben we reuzegoed geslapen. Iets later dan gedacht zijn we beiden goed uitgerust, om vol goede moed, aan onze tweede fietsdag te starten. En daar is Janny al met ons ontbijt. We moeten een flinke inspanning leveren om al dat lekkers binnen te spelen. Een dikke pluim voor ons gastgezin. We genoten van het VOF-verblijf bij de familie Almekinders. Maar vertrekken zonder foto zou zonden zijn. Tot ziens beste Janny en Jaap en wie weet tot nog eens.

Onder een stralende hemel en met een flauw briesje rijden we richting Veersedam. Na Breezand komen we op de 3 kilometer lange dam, deze dam sluit het Veerse Meer af en is onderdeel van de Deltawerken. Op de fiets zien we links van ons de zee en het strand. We rijden een klein stukje op Noord-Beveland. We temperen onze snelheid en snuiven de zilte zeelucht op. Wat is het zalig fietsen, we hebben geluk met het weer, hier kan de wind nochtans een vervelende spelbreker zijn.

Knooppunt 4 is de start van de Oosterschelde Stormvloedkering, een waterbouwkundig wonder. Ik kan Rik veel vertellen over dit grootste en beroemdste Deltawerk. Ik heb de bouw hiervan bewust meegemaakt met studiebezoeken en stages, als student Bouwkunde. De Oosterschelde is een van de grootste wateren van Zeeland. Door de combinatie van zoet en zout water is dit een uniek stuk natuur. De flora en fauna is daardoor zeer divers. Na de watersnoodramp in 1953 werden de Deltawerken gebouwd. Na 9 km dwars door zee, bereiken we het eiland Schouwen-Duiveland.

We kunnen de idyllische paadjes dwars door het Westerschouwe-bos niet negeren toch? Dit is het grootste bos van Zeeland met een heuvelachtig duinlandschap, zandverstuivingen, valleien en duinweiden. Een uniek gebied met schapen, konijnen en vele vogelsoorten. Volgens aanwijzingen nestelen er hier heel wat roofvogels zoals buizerd en haviken. Ook zouden er reeën, damherten en shetlandpony’s vrij rondlopen.

In Burgh kunnen we niet voorbij “Bakkerij Sonnemans” hier wordt al heel lang op ambachtelijke wijze brood en taart gebakken. We genieten van een lekkernij met koffie in het zonnetje onder de bomen.  Na een korte rustpauze rijden we dwars door mijn favoriete eiland naar Renesse. Opnieuw belanden we in de dorpskern op een wekelijkse markt. Het is te voet rond de kerk. Met veel moeite en wat gedrum, geraken we uit de menigte en rijden richting de Noordzee. Bij knooppunt 76 moeten we rechtsaf op de Duinweg. We rijden heel dicht bij het strand maar de hoge begroeiing belet ons het zicht op de zee.

We hebben al 36km op ons tellertje wanneer we op de Brouwersdam plots voor een totaal afgesloten weg- en fietspad staan. Er is geen doorkomen aan. De strenge bewakers en het veiligheid personeel doen iedereen rechtsomkeer maken. Vooraleer we de omleiding zoeken, willen we iets eten en drinken en bezetten een tafeltje op het terras van het strandpaviljoen “Dickenz. Een La Trappe en een koude schotel gaan vlot binnen, terwijl we genieten van het weidse zicht over de Noordzee. Onze ober deelt ons mede dat er een festival met spektakel “Concert at Sea” in het weekend plaats vindt op de Brouwersdam. Nu is de opbouw volop bezig. Er zijn 3 dagen lang optredens met muziek, straattheater, eten en drinken. Terug naar knooppunt 84 en nu op de dam kant Grevelingenmeer richting “Port Zélande “. Vanaf hier zijn we in de provincie Zuid-Holland. De Brouwersdam is 6,5 kilometer lang en is de verbinding tussen de eilanden Schouwen-Duiveland en Goeree-Overflakkee.

Van ver zien we de vuurtoren en volgen het pad langs de Visschershoek, een oude boerderij, naar de Groenendijk. Op dit duinpad, blijven we de weidse gouden stranden, aan onze linkerzijde volgen. Het eiland Goeree-Overflakkee staat bekend als zeer kerkelijk. Men omschrijft het als de Biblebelt, ook wel de Bijbelgordel genoemd, waar christelijke tradities en geloofsovertuigingen sterk verankerd zijn. Meerdere gemeenten hier, hebben een hoge concentratie aan orthodox-protestantse inwoners met traditionele opvattingen. Elk dorp telt meerdere kerken en kerkgemeenschappen, soms wel een vijftal, hebben ze ons verteld???

Hoe kan je toch genieten van fietsen door een uitgestrekt duingebied waar stuifduinen, slikken, brede stranden en bos elkaar afwisselen. We hebben echt de weergoden aan onze kan met veel zon en een deugddoend briesje, gewoon zalig! Onze zintuigen worden geprikkeld door de geur van het zoute van de zee en het voorzichtige geruis. Vóór we dit natuurgebied verlaten dokkeren we op kinderkopjes voorbij de Kwaaien hoek. Een naam welke, verwijst naar de verraderlijke stroming en zandbanken waarop menig schip zou zijn vergaan. Plots verlaten we de groene duinen en zijn verrassend in het piep kleinen gehucht Havenhoofd. Het beeld ‘De Visserman’ staat aan de vroegere en verdwenen vissershaven. "Op hoop van zegen uitgevaren gezwoegd gezweet op wilde baren. De vis wordt duur betaald ... Door de visserman aan wal gehaald."  Staat er op het paneeltje! Na een vervelend stuk grote weg door een industriegebied zijn we aan het Haringvliet.  We zijn nu in Stellendam en moeten over de dam en de Haringvlietsluizen, ook een fameus bouwwerk onderdeel van de deltawerken. Bij knooppunt 64 zijn we bij het door vrijwilligers bediend reddingstation KNRM Stellendam. De bemanning is professioneel opgeleid voor het reddingswerk aan de Noordzeekant en de Haringvlietkant met een reddingsboot. Iets verder ligt het vogelobservatorium Tij, aan de boorden van het Haringvliet. Het heeft de vorm van een ei en is 8m hoog en 11m lang, met een 360° uitzicht over de Scheelhoekeilanden in het Haringvliet.

Bij Rockanje zijn we op het voormalig eiland Voorne. Rockanje is een klein dorp aan de Noordzeekust met een overvloed aan gevarieerde natuur. Vooraleer we het dorp verlaten, doet grote dorst ons op het dorpsplein halthouden. Op het terras van “de Jongens” drinken we samen met vele rustende fietsers nog een biertje. In een wip zijn we het dorp weer uit en komen in de Voornse duinen. Deze duinen zijn relatief jong, nog steeds vormen zich voortdurend nieuwe duinen. Men houdt de duinen open met Exmoor-pony’s en Galloway-runderen. De wind zorgt ervoor dat het zand geregeld opstuift.  Ver kan het niet meer zijn we hebben 77km op onze teller en jazeker na enkele groen beuken dreven staan we verwonderd voor ons overnachtingsadres.

Onze olijke gastvrouw Lenie heeft ons opgemerkt. We moeten langs een brede betonnen helling, onze fietsen bergen in een enorme garagekelder. Op de eerste verdieping van het grote huis betrekken we een ruime kamer met een gemeenschappelijke badkamer. Maar als Lenie het venster opent kunnen we onze ogen niet geloven, welk groot zonneterras we ter beschikking hebben, samen met de drie andere gastenkamers. “Hier zouden we wel een koel wijntje willen kraken” zeg ik lachend tegen onze gastvrouw. “Dan bezorg ik jullie dat wel” is Lenie’s antwoord.  Samen met onze buren, een dame en haar dochter, zitten we enkele minuten later te genieten van zon en wijn, met veel geklets. De vrouw is ongeveer onze leeftijd, een verwoed stapster. Zij verkent samen met haar begeleidende dochter de Voornse duinen en bossen en geraakt maar niet uitgepraat over al dat moois hier! Maar lieve mensen we krijgen honger. En ja, Lenie raad ons allen bistro “De Landbouw” aan. Niet ver en prima zegt ze. “Ik reserveer wel, jullie kunnen op mijn kosten daar aperitieven”. Wat een top gastvrouw zeg!

Dit 75 jaar oude café in Oostvoorne, is nu een gezellig restaurant met rondom een terras. We krijgen onmiddellijk een mooi plaatsje op het terras. De gedienstige ober weet duidelijk dat we gestuurd zijn door Lenie. Enkele minuten later is er al drank. Na een prachtig vleesvariatie en een ijsdessert, rijden we voldaan terug naar de Berkenrijweg. Niet veel later kruipen we wat moe maar tevreden onder de lakens. Wat een mooie dag. Slaapwel.

05-01-2026 om 15:33 geschreven door Via de la Plata

Dag 3 Oostvoorne - Bloemendaal donderdag 19 juni 2025

Wat een ambiance, Lenie en Jan zijn druk bezig in de grote keuken-woonplaats. We zijn met zes gasten, iedereen helpt wat en enkele minuten later zitten we allemaal aan de lange prachtig gedekte tafel. Het gastenpaar geniet duidelijk van het gezelschap, hoe geestig kan een lang praatontbijt zijn. Lenie en Jan willen ieders dagplanning teweet komen. We hebben allemaal tijd zat.

 Moeder en dochter blijven in de omtrek wandelen. Een stel fietsers uit Leuven willen Brielle bezoeken en wij moeten om elf uur met het veer naar Hoek van Holland. Om tien uur is het afrekenen een foto en daar gaan we dan voor onze derde fietsdag. Lenie en Jan erg bedankt voor dit meer dan geslaagd verblijf, jullie zijn pracht mensen. Bij leven en welzijn willen we ooit nog eens terugkeren.

We starten rustig door een groene oase richting het Oostvoornse meer. Een diep en helder brak water meer. Via een smalle dam, het Brielse Gatdam komen we op de Maasdam en de Maasvlakte. Over een lange viaduct en tussen sporen en drukke industrie belanden we aan “Futureland”. Wel meer dan 30 fietsers staan ongeduldig te wachten op de veerboot. Wij houden een praatje met een snelfietser met een zware speedpedelec. Hij is zijn batterij aan het vervangen. Hij heeft er al meer dan 100km opzitten en denkt er nog eens zoveel te doen. Proficiat man!

Het inschepen op de veerboot gebeurt vlug en zeer keurig. Je moet de fiets afgeven, de tweekoppige bemanning stapelen de fietsen op een veilige plaats. Enkele minuten later varen we door de drukste haven van Europa. Alom veel bewondering hoe de kleine veerboot tussen de voorbijvarende, imposante, schepen uit alle delen van de wereld laveert. In 50 minuten hebben we precies een minicruise dwars door de altijd bedrijvige zeehaven meegemaakt. Om twaalf uur zijn we bij de aanlegsteiger van de Nieuwewaterweg in Hoek van Holland. Dit is een open toegang vanuit zee naar Rotterdam en Dordrecht. Dit kanaal kan afgesloten worden door de Stormvloekering. Dit enorm kunstwerk hebben we in 2010 op onze “Noordzee-IJsselmeertocht” uitvoerig bezocht met de vrienden van de Bende van Bob. Op de kaai van Hoek van Holland fietsen we voorbij het “Kindertransport” monument. Het monument is er als aandenken aan de vele Joodse kinderen die door een vrijwilligersorganisatie eind jaren dertig naar Engeland gebracht zijn. Ze waren op de vlucht voor Nazi-Duitsland.  Ze zijn opgevangen in gastgezinnen en kindertehuizen in het Verenigd Koninkrijk Hun ouders hebben ze nooit meer terug gezien! Het gaat om meer dan tienduizend kinderen uit Duitsland, Oostenrijk en Polen.

Hoek van Holland is ook de start- of finishplaats van twee grote internationale fietsroutes: de Maasfietsroute en de Rijnfietsroute. Vanaf hier volgen we nu de heerlijke Noordzeeroute door de duinen met af en toe zicht op zee. Wat een zaligheid in het zonnetje met een rustig briesje kan het echt niet beter meevallen. We vorderen snel en zijn in een wip voorbij 's-Gravenzande en Monster.  Iets voorbij dit kustdorp ligt het strandgebied met de “Zandmotor” bij Ter Heijde. Het is een kunstmatige zandbank, een soort schiereiland, gevormd door een massa zand vanuit zee hier te storten. Het is de bedoeling dit natuurlijke proces te gebruiken om stranden en duinen op een veilige breedte te houden. Zouden ze dat niet doen, dan zou de zee een bedreiging vormen voor het westen van Nederland, dat beneden zeeniveau ligt.

Na Kijkduin is het niet meer zover naar Den Haag. Er zijn hier veel nieuwbouwprojecten bezig. Na een smal bosgebied “het Westduinpark” komen we na 30km bij de fameuze Vishaven Scheveningen. Het is een plek met tal van eetcafés. Rik wil ook zijn batterij bijladen en in Het Haringhuisje vleien wij ons tussen de uitbundige plaatselijke Hagenezen neer. Het is zalig in het zonnetje genieten van een koel wit wijntje met kibbeling. Wat een unieke plek met uitzicht op de haven, de bedrijvigheid van de visafslag in de zilte zeelucht.

We moeten nog 50 km en het is al drie uur, met een stevige tred volgen we de dijk tot aan het bekende Kurhaus en iets verder de fameuze Scheveningen Pier. We moeten een klein eindje een grote weg volgen tot we linksaf de groene duinen induiken richting watertoren. Deze sierlijke watertoren bij het pompstation is nu onze baken tussen de duinenbegroeiing. De toren is een rijksmonument en gebouwd om water te winnen in de duinen.

Het doet deugd om door de brede duingordel naast elkaar te kunnen rijden. Tussen waterplassen en open zandhellingen vorderen we goed, hier en daar zien we waterfilter installaties. In dit duinengebied van Meijendel wordt drinkwater door infiltratie gezuiverd en opgepompt. Het is een breed uitgestrekt duingebied, met veel hoogte reliëf en lage natte delen. Toch zijn er hier en daar ook bosgedeelten en begroeiingen. Bij knooppunt 40 kruisen we een strandslag we zijn ter hoogte van Wassenaar. We blijven doordrammen op het duinenfietspad bij Berkenheide tot Katwijk. Hier en daar zien we bunkers en antitankmuren toch nog steeds overblijfselen van WOII. En plots zijn we op de dijk van Katwijk en horen de Noordzeebranding. Katwijk is wel erg eenvoudig en niet voorzien van hoge bebouwing zoals wij gewoon zijn aan onze kust. Blijkbaar wil de sterk gereformeerde gemeente niet al te veel toerisme toelaten. We houden een korte pauze aan de oude kerk en de witte vuurtoren of vuurbaak, zoals ze dat hier noemen. Wanneer we Katwijk aan Zee verlaten moeten we over de oude Rijnmonding.  Het ziet eruit als een verzand kanaal.

Tussen Katwijk en Noordwijk komen we opnieuw in een duinengebied “de Coepelduynen”. Dit is wel een smalle strook van ongeveer 1 km een duingraslandschap met wat duinpannen. Wanneer we uit de duinen komen en naar de dijkboulevard willen rijden, is de weg totaal afgesloten. Vanop een terras worden we toegeroepen dat we Noordwijk niet binnen kunnen komen. We stallen onze fietsen en grote dorst doet ons tussen de plaatselijke volkscafégasten belanden, op het terras van de “Rosser”. Met wat overdreven kabaal komen wij teweet dat Noordwijk in het weekend ingenomen is door de NAVO-top. Een luxehotel doet dienst als hoofdkwartier voor veel wereldleiders. We lessen onze dorst met een koele blonde Affligem en worden ondertussen wijzer hoe we aan de andere kant van Noordwijk geraken. De terrasgangers zijn helemaal niet opgetogen met die moeilijke situatie en drijven de spot met Rutte en Trump, wat een toestand maken we nu weer mee! Veel gemakkelijker dan voorspeld, komen we zonder probleem op GPS aan de fameuze vuurtoren.

Iets verder duiken we aan het “Atlantikwall Museum” de duinen binnen. Dit is een Duits bunkercomplex met ondergrondse gangen welke tientallen bunkers verbinden onder het zand. We volgen het fietspad richting de golfclub en Noordwijkerhout. Bij knooppunt 31 komen we op een grote parking met enkele drukke strandtenten en een slag naar zee. Het fietspad rechtdoor geeft toegang tot de Amsterdamse Waterleiding duinen. Gelukkig staan er paaltjes en is gemotoriseerd verkeer verboden. Toch moeten we ons slingerend tussen de kriskras geparkeerde auto’s een weg banen naar de ingang en het duinenfietspad. We blijven uiteraard op het fietspad van de LF-K, de duinen zijn ontoegankelijk. Enkel onder toezicht van een boswachter mogen kleine groepen op sommige plaatsen wandelen. Het grootste deel van het natuurgebied is beschermd landschap met poeltjes, rietkragen, bossen en duinen. Volgens aanwijzingen leven er in dit gebied, vossen, damhertenwilde konijnen, eekhoorns, schapen, bunzings, egels, reeën. Ook tal van vogels zoals de zwaan, het ijsvogeltje, torenvalk, kuifeend, brilduiker, aalscholver en vele spechten soorten.

Na bijna 20km ononderbroken fietsen door duinen zijn we in Zandvoort, dit oude vissersdorp is nu een van de meest geliefde badplaatsen van Nederland geworden. Op gps dwarsen we de drukke straten om bij het “Visscherpad” te geraken. Net voor de spoorovergang moeten we rechtsaf op het pad. Langs dit zand-duinpad zouden talloze vissersvrouwen dagelijks met manden vol verse vis naar de markt in Haarlem gestapt zijn. Blijkbaar blootsvoets ploegend door het mulle duinzand!

Na een vijftal kilometer verlaten we het groene duinpad en zijn stipt om 6 uur op ons Vrienden op de fiets verblijf in Overveen. Onze gastvrouw Marianne is blij dat wij er zijn en we moeten langs een achtergelegen poortje onze fietsen bergen. In haar bloemrijke tuin genieten we samen van een biertje in de schaduw. We krijgen een zeer ruime kamer op de 1°verdieping, gelukkig heeft onze gastvrouw de stralende zon buiten kunnen houden en toch is het er nog snikheet. Na een korte verfrissing en een deugddoende douche krijgen we honger. We wandelen, het is een prachtavond naar restaurant “Loetje” waar we op het overvolle terras samen met vele dorpsbewoners genieten van een ruim avondsouper en het nodige vocht. Wat loom wandelen we terug en zoeken, toch een beetje vermoeid onze bedjes op. Slaapwel zonder snurken liefst!

05-01-2026 om 15:24 geschreven door Via de la Plata

Dag 4 Rondje Zuid-Kennemerland vrijdag 20 juni 2025

Hoe kan je een Vrienden op de Fiets gastendame gelukkig maken! Wij hebben om 8H30 met Marianne afgesproken om te ontbijten. Maar, sterk door de gordijnen priemende zonnestralen hebben ons vroeger wakker gemaakt. En toch zit onze gastvrouw ons ongeduldig op te wachten om samen te ontbijten. We zullen ons best moeten doen, want op de grote tafel is er geen plaatsje meer vrij. Terwijl wij ons tegoed doen aan al dat lekkers, kan Marianne haar levensverhaal kwijt. Zonder ophouden worden wij ingewijd in haar familie, horen wij welke avontuurlijke toestanden zijn beleefde in Amerika en waar haar kinderen en kleinkinderen nu wonen. We blijven maar koffie slurpen en dit terwijl Marianne bijna zonder adem valt en de verhalen blijven komen. Om 10H maken we haar duidelijk dat wij vandaag hier in de omtrek een rit willen maken. “Weet je” zegt ze “jullie hebben meer dan een week nodig om alles te zien en te bewonderen in de Zuid-Kennemerlandse duinen”. Dat belooft!

We vertrekken onder een stralende zon uit Overveen een dorp in de gemeente Bloemendaal, bij Haarlem. Vroeger noemde dat hier Tetterode en gezien er toen ook veel blekerijen waren noemt men deze buurt wel eens Blekersveld! "Blekerijen zijn grote, in de openlucht gelegen wasserijen", op grasvelden en duintoppen bedekt met gebleekt textiel, dat in het zonlicht lag te drogen. Bij knooppunt 21 zijn we bij het poortgebouw van “Elswout”.  Men noemt dat hier een buitenplaats.  Een buitenplaats is een zeer groot domein meestal was het een zomerverblijf voor heel rijke stedelingen.

Elswout is een 85 hectare groot gebied en dankt zijn ontstaan aan zandafgravingen in de 17e en 18e eeuw ten behoeve van de aanleg van de Amsterdamse grachtengordel. In het bos leven eekhoorns, reeën, vleermuizen en zelfs boommarters. Ook vogels zoals grote bonte specht, buizerd en bosuil voelen zich hier thuis.  We fietsen rond het domein onder de reuze beukenbomen. Langs de Duinlustweg zijn we plots terug aan het Visscherspad bij “Kraantje-Lek”. Hier waren we gisteren toch ook? Wat een kabaal van joelende kinders op het speelplein. En er zijn er die zich naar beneden laten rollen van een hoge zandduin. Deze duin noemt de “Blinkert”. Volgens de overleving! Bestaat deze herberg al eeuwen, en was het een rustpunt. Ook voor de vissersvrouwen uit Zandvoort, op weg naar Haarlem met hun vis, ze stopten hier om hun emmers te vullen bij de pomp. Vandaar de naam “Kraantje-Lek”, omdat het kraantje steeds bleef lekken. Anderen houden het op een lekkende jeneverkraan in de oude herberg….

We maken een grote bocht rond deze zandduin en rijden nu dicht bij het spoor voorbij het “Ecoduct Duinpoort”. Dit is een natuurbrug over de spoorweg, waardoor dieren van het ene naar het andere leefgebied kunnen lopen. Langs het Duinpieperpad rijden we dicht bij het Circuit Zandvoort. We horen duidelijk het gebrul van optrekkende racewagens. Bij het strand van Bloemendaal aan Zee volgen we op korte afstand de zee tot aan de parking Parnassia. Eindelijk duiken we rechtsaf het Natuurgebied binnen. Het is hoofdzakelijk een wandelpad maar toch zijn er ook aanwijzingen voor de fietsknooppunten. Wat een zalige rust op dit slingerend pad, met soms sterke hoogte variaties, over duintoppen en door duinvalleien. Wat een uitzicht, ruige vlakten met helmgrassen, afgewisseld met dennenbossen en lage struiken.

Bij het Vogelmeer houden we een korte pauze. Er is een vogel hut met wat bedrijvigheid er staan vogelaars met enorme kijkers. Op een paneel lezen we dat er hier talloze soorten vogels in en rond het meer leven. Verschillende soorten ganzen en aalscholver zijn het hele jaar door te zien. Maar rondom het meer zitten ook veel zangvogels, zoals kwikstaart, heggenmus, tapuit, blauwborst en nachtegaal. Ook de raaf en de klapekster zijn hier regelmatig te spotten.

Op een lang recht fietspad de Elzenweg bij Groot Olmen moeten we halthouden. Een flinke groep fietsers staan te fotograferen. Ook wij zien tussen struikgewas een groep grote grazers. Volgens kenners…zouden het Wissenten zijn! Wij kunnen ze echter niet goed meer opmerken ze verdwijnen tussen het struikgewas. Enkele enthousiastelingen vertellen ons met veel animo dat het de grootste grazers zijn in dit duingebied en het landschap openhouden. Ze leven compleet in het wild en worden met gps-signalen gevolgd. De mannen wisten er veel over te vertellen en waren al eens vroeger met een boswachter op excursie geweest. Toen hadden ze ook Konik paarden, damherten en vossen gezien. De wisent is een verre verwant van ons huisrund, maar hebben een veel slankere bouw, een hoge rug, korte, naar boven gekromde horens en een vrij egale donkerbruine vacht.

Bij knooppunt 6 moeten we rechtdoor naar Duin en Kruidberg een landgoed in Velsen, deel van het Park Zuid-Kennemerland. Op het landgoed bevindt zich het monumentale landhuis nu in gebruik als hotel. We hebben grote dorst en op het drukke terras bij de hoeve is het hoog tijd voor een Tripel. Hier lezen we dat het landgoed zich uitstrekt van Santpoort-Noord tot de Noordzeekust. Het landgoed gaat noordelijk over in het Landgoed Midden-Heerenduin en zuidelijk in het natuurgebied van de Kennemerduinen.

Net vóór we uit de bebossing komen rijden we de “Westerveld” begraafplaats voorbij. Deze begraafplaats is alom bekend als een van de eerste crematoria van Nederland. Er staat een monument voor de schrijver van de Max Havelaar, Multatuli. Eduard Douwes Dekker werd wel in Gotha Duitsland gecremeerd, maar het monument bevat de urnen met zijn as en die van zijn echtgenote. Dit was een initiatief van de Vereniging voor Facultatieve Lijkverbranding. In Driehuis volgen we de richting Beeckestijn. Beeckestijn is weer een van die schitterende landgoederen. Wel één van de weinige die in zijn geheel bewaard is gebleven. Het is een prachtig voorbeeld van de cultuur van de Hollandse buitenplaats. Ook de omliggende tuinen en parken vormen één van de belangrijkste historische tuinen van Nederland.

We zijn heel dicht bij het Noordzeekanaal in Velsen en buigen nu af langs Santpoort-Noord en Santpoort-Zuid naar Bloemendaal. Wat moet dat hier toch een rijke buurt zijn…Overal prachtige grote villa’s met enorme tuinen. Het valt op, er zijn zeer veel groene parken, prachtig onderhouden wegen en rustige fietspaden. Wij zouden het beschrijven als een miljoenenkwartier! Wanneer we in de wat meer gewone buurt komen doet honger en dorst ons op het terras van café 't Hemeltje belanden. Deze zaak lijkt meer iets voor ons en volkser. En ja hoor we worden joviaal verwelkomt en vlug maar keurig bediend. Rik besteld een ½ liter Heineken, hij weet dat ik hiervan huiver, maar dat is zijn keuze ik krijg een La Trappe Quadrupel. Santé…. Met een typische Hollandse grootmoeders bal en een sandwich stillen we onze honger. Vóór we vertrekken maken we een afspraak om deze avond hier te komen souperen. Het is bijna 3 uur, laat ons maar vertrekken….Net de hoek om in de Mollaan ligt het Thijsse’s Hof. Dit is de oudste heemtuin van Nederland. Gesticht door Jacob P. Thijsse een plaatselijke schoolmeester. In de Hof worden voor een breed publiek planten- en diersoorten uit Zuid-Kennemerland getoond in natuurlijke begroeiingen. Naast de meer dan 500 soorten hogere planten en circa 24 soorten broedvogels zijn er vele andere planten en dieren te zien. We hebben juist een veel te lange rustpauze genomen en besluiten onze rit te vervolgen zonder bezoek aan de tuin… 

Langs een wat oplopende sierlijke laan met grote bomen, moeten we linksaf richting knooppunt 17. Het bordje Ruïne van Brederode is nauwelijks te zien tussen al dat onstuimig groen! De ruïne van het vroegere “Kasteel van Brederode” was eigendom van de heren van Brederode. Het dateert al van in dertiende eeuw en speelde een grote rol in het rijk van de Oranjes. Nu is het een rijksmonumenten.  In de wintermaanden is de ruïne gesloten, dan houden de vleermuizen hier hun winterslaap.

Langs de Bergweg duiken we een donker bos binnen. Dit zou wel eens het door Martine Bijl bezongen “Bloemendaalse Bos” kunnen zijn denken we? Het is oppassen voor honden soms lopen ze los mee met ons. Dit is niet prettig en wat gevaarlijk. Wanneer we uit het bos komen moeten we langs een 180° bocht de duinen binnen naar “Bleek en Berg”. Blij we voelen terug de zon. Op de fietspaden langs de Oosterplas en aan het uitzichtpunt van de Starreberg wordt het heel druk. Ouders met bakfietsen duwen ons zelfs van het pad, van arrogantie gesproken! Jonge vaders doen stoer zonder rekening te houden met hun kroost en de vele ouderlingen!

Aan het “Bezoekerscentrum De Kennemerduinen” zijn we blij dat we even kunnen rusten, op het terras snoepen we een warme appeltaart met koffie. Toch willen we binnen een kijkje nemen. Onmiddellijk krijgen we van de attente baliedames enkele vragen. Waar komen jullie vandaan? Wanneer we vol lof zijn over onze onvergetelijke dag in het park krijgen we nog een korte rondleiding. We moeten ons flink inspannen om de rest van onze tocht af te werken, het is warm en we voelen ons heel loom. Oei dit hadden we nu echt helemaal niet verwacht. We komen op een uiterst drukke weg terecht “de Zeeweg”. De auto’s vliegen hier voorbij met een overdreven snelheid en de baan kruisen is gekkenwerk. Gelukkig kunnen we enkele honderden meters verder opnieuw het groen binnen duiken! We rijden richting “Kopje van Bloemendaal” wat dit betekend ondervinden we heel vlug. Het weggetje doet ons flink op de trappers lopen. Op korte afstand moeten we zeker +/- 40 meter stijging overwinnen. Bovenop bevindt zich een uitzichtpunt met een stenen tableau waarop 51 meter als hoogte staat gegraveerd. Er is ook een toren vanwaar je de zee, IJmuiden en Amsterdam kunt zien. Wij wanen ons in Knokke-Zoute de wat oudere villastijl lijkt er erg op, dit is hier meer dan een “Miljoenenkwartier”.  Blijkbaar is deze korte nijdige klim geliefd bij Strava fanaten….

 Op een smal klinker baantje dalen we vlug tussen statige bomen tot we onvermijdelijk rechtsaf moeten. We zien een plaat “Caprera” wat dit Italiaan te betekenen heeft zijn we ’s avonds bij ons souper teweet gekomen. Langs statige witte villa’s en buitenplaatsen met koetshuizen en tuinen welke wij liever duinbos noemen, peddelen we rustig terug naar onze vernachtingsplaats in Overveen. We zijn blij wanneer we bij Marianne een deugddoende douch kunnen nemen. Iets later rijden we naar “’t Hemeltje”.

We worden met veel zwier door een jongeling een tafeltje bij twee mannen aangewezen. Het kan ons niet deren, in het bruin café hangt er een meer dan gezellige sfeer. Zo’n familiale huislijke omgeving hadden we ons niet kunnen voorstellen…Wanneer we onmiddellijk een La Trappe bestellen. Als onze tafelburen ons taaltje horen weten ze duidelijk dat wij, “Belgen” zijn. Zoals gewoonlijk wijs ik er hen op dat wij wel “Vlamingen” zijn. Er volgt een uitleg en ze zijn blij dat ze weten dat we hun taal beheersen. Het wordt een boeiend gesprek met onze nieuwe vrienden die ons de specialiteit van de dag als menu aanprijzen. Gebakken Pietermanfilet met kappertjes, rode ui & peterselie geserveerd met een saladegarnituur en gebakken aardappeltjes. Met een Dame Blanche als dessert was het werkelijk een festijn. Onze tafelgenoten moeten ons plots verlaten, zijn willen een voorstelling bijwonen op ”Caprera”???

Wanneer ik bij het afrekenen, aan de patron van de zaak, vraag wat Caprera betekent, Krijgen we eindelijk een deftige uitleg. Het is een van de enigste openluchttheaters van Nederland hier in de duinen. Tussen mei en september zijn er optredens, meestal cabaret, popmuziek, klassieke muziek, theater, film en kindervoorstellingen. De tribune van het theater is tegen een duinpanne gebouwd en biedt zitplaatsen aan 1100 gasten. Bij grote concerten zijn er ook staanplaatsen. Deze avond is er een optreden van cabaretier Theo Maassen. Wij dachten dat Caprera een Italiaans eiland was! Na deze uitzonderlijke snoepavand, kunnen we onze gedachten blijkbaar niet meer 100% orderen. Tijd om onze bedjes op te zoeken. Marianne is tevreden dat we terug zijn en wil kost wat kost nog een slaapmutsje presenteren. Na een poosje maken we onze gastvrouw duidelijk dat we morgen nog een flinke fietsdag willen overleven. Slaapwel.

05-01-2026 om 15:14 geschreven door Via de la Plata

Dag 5 Bloemendaal – Delft zaterdag 21 juni 2025

Zoals afgesproken zijn we om 8½ uur present aan de ontbijttafel. Marianne overlaad ons opnieuw met een overvloed aan veel lekkers. Ze vindt het spijtig dat we haar streek al verlaten. Opnieuw heeft ze zelf weinig tijd om mee te eten, ze is helemaal nog niet uitverteld we moeten kost wat kost nog wat koffie slurpen. Maar de plicht roept. Tot ziens Marianne we waren hier heel graag. Houd je kloek en wie weet tot later…Fietsen beladen en daar gaan we dan voor onze 5° fietsdag.

Het geluk is werkelijk met ons. Het is vandaag opnieuw stralend weer om zuidwaarts te rijden. We fietsen langs het spoor door het dorp tot aan de Brouwersvaart. Iets verder is er een meertje, de Brouwerskolk namen die doen terugdenken aan bierbrouwers. De vele bierbrouwers uit Haarlem moesten hun water van hier met bootjes langs deze vaart tot in de stad brengen. En dat mijn fietsmaat Rik, nu juist een brouwer chemicus van beroep is geweest! Nu op de Zeeweg richting de Noordzee en onder het fameuze “Ecoduct Zeepoort”. Er zijn hier dichtbij drie ecoducten in dit duinengebied. Door dat er wegen en spoorwegen zijn hebben ze gezorgd voor een doorlopend leefgebied voor dieren en planten met deze oversteekbruggen. Door de bouw van deze 3 ecoducten ontstond er een ononderbroken natuurgebied van Noordwijk tot Velzen aan het Noordzeekanaal. Iets voorbij het sterrenrestaurant “de Bokkedoorns” duiken we linksaf de duinen binnen. We volgen nu het Duinpieperpad in de tegenovergestelde richting van gisteren. Er is nog meer gehuil van optrekkende racewagens dan gisteren op het Circuit. Gelukkig ligt deze racebaan achter de hoge duinen. 

Op het schelpenpad dicht bij Zandvoort dorp komen we in een andere vegetatie. Vroeger waren de dorpelingen vissers maar hadden ook kleine tuintjes in de kalkrijke duinen welke ze moesten bemesten. Men noemt dat hier “Zeedorpen” landschap! Na de kruising met het spoor zijn we dicht bij een golfterrein. Bij knooppunt 77 aan het “Ecoduct Zandpoort”, moeten we onvermijdelijk op het fietspad langs de Zandvoortselaan. Moesten we hier rechtdoor rijden zouden we in de Amsterdamse Waterleidingduinen terecht komen. Maar hoe werkt dat allemaal??? De Amsterdamse waterwinning in de duinen werkt als een natuurlijk filter. Er wordt Rijnwater uit de rivier de Lek vanaf Nieuwegein +/- 50km, aangevoerd door buizen en in duinplassen gepompt. Dat water zakt door het zand en wordt gefilterd. Dat is een natuurlijke zuivering doormiddel van de duinbodem. Maar dit water wordt weer opgepompt en dan als drinkwater gebruikt, mits nog een eindbewerking in een waterfabriek. Dat proces duurt maanden…Bijna geheel Amsterdam gebruikt dit water.

Neen we zijn nog niet uit het rijke gebied. We doorkruisen sierlijke lanen met grote bomen. Ook hier in Bentveld en Aerdenhout kennen ze er ook iets van, overal fraaie vrijstaande huizen en villa’s in deze gemeenten. Net na de Vogelzangseweg duiken we linksaf het bos binnen. We komen verschillende plaatjes tegen zoals “Buitenplaats Leyduin” waar er een paardenrenbaan zou geweest zijn. Wij zien echter enorme dikke bomen en veel grote varens en hier en daar een kabbelend beekje. Ter hoogte van de Vinkenduin en Woestduin volgen we opnieuw de Vogelzangseweg. Hier op de vinkenbaan werden vroeger in het najaar vinken gevangen met netten. De krokant gebakken vogeltjes waren een lekkernij…Allé dit zou je toch nooit denken van Nederlanders! Op een fietspad gelegen aan de voet van ontoegankelijk ruige duinen belanden we in een klein dorpje, De Zilk het begin van het bollenteelt gebied. Vooral de hyacinten, narcissen- en tulpenteelt is een belangrijke bron van inkomsten. Bij de Ruigenhoek, lessen we onze dorst, en buigen af langs de Delftweg naar Langeveld. Gelukkig belanden we opnieuw in de duinen aan de Oostkant van Noordwijk. Dit dorp was vanouds een vissersdorp, deze oude dorpskern is een beschermd dorpsgezicht.

Na veel industrie en drukke hoofdwegen belanden we, bij de Trekvaart. Deze vaart was een belangrijke route voor trekschuiten tussen Haarlem en Leiden, door de Bollenstreek. Het is een ware verademing om samen met de vele fietsers het drukke bootjes toerisme te kunnen volgen. Iedereen is met dit schitterend weertje blij en we worden van alle kanten begroet…Na de Klinkenbergerplas bij Warmond en Oegstgeest zijn we in Leiden. Leiden is een stad waar de Oude Rijn door stroomt voordat deze, even verderop, in zee uitmondt. Op gps is het een plezier om door de stad te fietsen. We volgen kanaaltjes en waterlopen. Bij het kruisen van de Stille Rijn zetten we ons op het terras van bistro Grenare. Een gezellige drukte doet ons onze honger en dorst stillen met een lange rustpauze. Leiden is altijd een grote en belangrijke stad geweest in de Nederlanden hoofdzakelijk door de lakennijverheid. Het stedelijk gebied rond Leiden is een van de grootste agglomeraties van Nederland.

We hebben net 50 km op de teller wanneer we de stad verlaten via het Rijn-Scheldekanaal., iets verder volgen we de Vliet. Het is werkelijk niet te geloven er is op dit kanaal een file aan bootjes van allerlei slag. Velen houden zelfs een feestje aan boord. De Vliet loopt van Leiden via Voorschoten naar Leidschendam, door een groene zone. Aan de brug met sluis in Leidschendam is er geen doorkomen meer mogelijk. Een opeenstapeling van fietsers en wandelaars doet ons stoppen en we belanden op het terras van de “Pannenkoe”. Wat een toestand …toch geraken we vlug aan een koffie met een kersentaart. Ondertussen beleven we het chaotisch gewriemel van onhandige toeristen bootjes in de sluis. Rond de sluis staan oude koopmanshuizen, getuigen van een handelscentrum.

We blijven nu het kanaal volgen, soms noemen ze het Trek Vliet soms Zuid-Vliet maar plots wordt het Delfsche Vliet vanaf de Hoornbrug in Rijswijk. Onvoorstelbaar hoe we steeds door groene zones op goede fietspaden vlug vorderen. We rijden Delft binnen langs rustige grachten. Delft is een van de oudste steden van de Nederlanden. Wij kennen de stad door het Oranje verhaal van Willem van Oranje, in deze stad vermoord. Ook vanwege de wereldberoemde schilder J Vermeer en het Delfts Blauw. Delft binnen rijden doen we langs een gracht, de Nieuwe Delft. We blijven maar grachten kruisen, je waant je in Brugge met al die kanaaltjes. Op de markt bewonderen we het stadhuis om rond de Grote kerk en op gps bij ons Vrienden op de Fiets adres te komen.

 Hartelijke ontvangst door de heer des huizes. Wat een prachtige nieuwbouw aan een samenloop van grachten. We moeten onze fietsen in een berging plaatsen en onmiddellijk samen met onze gastheer een biertje nippen. Als onze gastvrouw verschijnt neemt ze ons mee door de woning, we krijgen de gehele 2° verdieping ter beschikking. Het is bijna een zelfstandige woning met kamer, badkamer, zitplaats en terras. Wat een rijkelijke bedoening. Morgenvroeg rond 8 uur breng ik jullie het ontbijt, horen we van de vriendelijke dame. We krijgen een huissleutel en zijn hier zo vrij als een vogel. Na een deugddoende douche staan we te popelen om de stad te verkennen. Maar we houden het niet lang vol, op het terras van “Het Konings Huys” op de markt, genieten we van een mosselsouper. Wat loom en moe, zoeken we vlug onze bedjes op. Slaapwel.

05-01-2026 om 15:04 geschreven door Via de la Plata

Dag 6 Delft - Zierikzee

zondag 22 juni 2025

Onze sympathieke gastvrouw heeft al vroeg ons ontbijt gebracht. Het is smullen in het zonnetje met zicht op veel groen en een samenloop van grachten. Op welke idyllische plaats wonen onze vrienden hier toch. Wanneer Rik de weersberichten nakijkt voorspellen ze later op de dag minder warm weer en een strakke westenwind. Laat ons maar vertrekken nu het er nog schitterend uitziet. Van de heer des huizes kunnen we geen afscheid nemen hij is al met zijn morgentocht bezig. Dan maar een foto met de gastvrouw. Bedankt beste mensen jullie hebben ons laten genieten van Delft.

Op gps zijn we vlug bij knooppunt 85 aan het kanaal “de Gaag”. De trekweg langs dit kaarsrechte water is een droom voor wielertoeristen die ons aan grote snelheid voorbijvliegen. Bij de kruising van de snelweg A4 is er een aquaduct, de Gaag stroomt in een betonnen bedding over de autoweg. Pal naast het aquaduct loopt ons fietspad richting Schipluiden. We moeten dwars door het dorp en blijven nu de Oostwaag volgen. In dit groene gebied zijn er echt veel grote maar wel oud uitziende boerderijen dicht bij het pad. Bij punt 66 moeten we rechtsaf over een mini-brugje en volgen nu de Noordvliet tot Maassluis.

We rijden nu dwars door Maassluis, de anders zo levendige stad lijkt doods.  Zouden de protestantse of calvinistische wortels hier de oorzaak van zijn? Winkels en cafés zijn nog gesloten en veel volk zien we niet, of is het nog tevroeg? We verlaten de Noordvliet en rijden over het marktplein strak omhoog en rechts tot bij de “Monstersche Sluis”. Deze sluis is een cultuurhistorisch monument en wordt in stand gehouden en bediend door een groep vrijwilligers. Over een typisch Hollands brugje rijden we naar de Grote Kerk deze staat werkelijk op een eiland. Ook hier is alles stil en doods.

Bij fietsknooppunt 40 moeten we met het veer over “Het Scheur”. Een verbinding tussen de Nieuwe Maas bij Vlaardingen en de Nieuwe Waterweg bij de Maeslantkering. Het is een tak van de Rijn-Maas delta. We houden op het veer een praatje met een nieuwsgierige wielertoerist die ons wat aanwijzingen geeft om over de vele kanalen te geraken. Na Rozenburg een mini-eiland tussen al die grote vaarwegen is het strikt op gps aandachtig onze track volgen. Na een 180° bocht zijn we op de Calandbrug. Recht voor ons langs de kanaaloever zien we het grootste windscherm ter wereld. Het is een imposante constructie, bestaande uit meer dan 100 gebogen betonnen platen van 25 meter hoog, die gezamenlijk een lengte van 1750 meter bestrijken. Hier staat heel veel harde zijwind, waardoor de lichte hoge autoschepen zouden kunnen kapseizen tegen de brug.

Vervolgens rijden we over het Hartelkanaal, het kanaal wordt hoofdzakelijk gebruikt door de duwvaart. Dit kanaal staat in open verbinding met de zee, en heeft dus ook een getij. 200m verder moeten over het Brielse Meer. Dit langgerekte meer vormt de scheiding tussen Voorne en het Europoortgebied. Bij Vierpolders rijden we zijdelinks langs Brielle richting Hellevoetsluis. Hellevoetsluis is een historische vestingstad gelegen aan het Haringvliet en omringd door mooie natuurgebieden.  Na het industriegebied van Stellendam zijn we op de Haringvlietdam, over deze dam reden we ook enkele dagen geleden. Toch houden we een korte pauze om de werking van de spuisluizen van dit Deltawerk te bewonderen.

Bij Havenhoofd zijn we op Goeree-Overflakkee en drammen we door tot Goedereede. Langs het havenkanaal zien we van ver de wel bijzondere lompe kerktoren snel dichterbij komen. Hoe groot kan de teleurstelling zijn. Het pittoreske centrum is leeg. Ook de “Stadscafé” waar ik met de bende altijd veel plezier gemaakt heb is dicht. Hoe is dat mogelijk op een zonnige zondagmiddag? Het zal wel te maken hebben met hervormde- of gereformeerde Protestantse Kerk zeker??? En dat juist hier…Paus Adrianus VI, de enige Nederlandse Paus die er ooit is geweest op het einde van de vijftiende eeuw, een tijd pastoor was in Goedereede. Het enige wat in Goedereede nog herinnert aan Paus Adrianus VI is het beeldje dat vöör de kerk staat. Het beeld is niet al te uitbundig, eerder sober. Zou Adrianus ook een sobere paus geweest zijn

Dit mooie stadje verlaten zonder eten en drinken doen we niet. Samen met enkele andere zoekende fietsers stappen we binnen in Gasterij ’t Sas. De wat onwennige dienster voelt zich overdonderd, toch kunnen we genieten van een Karmeliet met een boerenomelet. We hebben 42km op onze teller wanneer we richting Ouddorp-Haven aan de oevers van het Grevelingenmeer rijden. De zon wordt gesluierd en er is al een meer dan voelbare tegenwind. Door een erg waterrijk gebied met veel sloten en kreken belanden we op de Grevelingendijk. Voor we aan het jachthaventje zijn, rijden we voorbij “de Schans” een toch wel nog goed zichtbaar verdedigingswerk met vier bastions en grachten. Vöör we aan de dam komen fietsen we nog door een vogelkijkgebied “de Punt”. Hier zijn uitgestrekte rietvelden en ondiepe slikken. Een ideaal gebied voor steltlopers, kluten en zelfs de kleine zilverreiger.

We blijven langs de kant Grevelingenmeer om over de Brouwersdam op Schouwen-Duiveland te geraken. Op het einde van de dam gaan we links langs het meer richting Scharendijke. Het is zalig op en neer door lage bosjes tot bij het alom gekende watersportcentrum Scharendijke te komen. Scharendijke de ideale plek voor surfen, zeilen en duiksporters. Bij knooppunt 86 rijden we richting Den Osse door duikers als een van de meest bezochte duikplaatsen bestempeld. Den Osse heeft deze populariteit te danken aan de diversiteit van het onderwaterleven. Naast kreeft, krab, paling vind je hier ook zeeanemonen en velden met zeegras en wieren.

Langs een bochtige dijkweg rijden we met zicht op de molen en de jachthaven Brouwershaven binnen. Hier wil ik een goede daad van 2 jaar geleden herhalen. Rik maakt er geen punt van en volgt mij richting “de Brouwerie”. Hier rechtover wonen Rinus en Bea waar Antoine en ikzelf hen op 1/09/2023 een onvergetelijke voormiddag presenteerden. Wanneer ik aanbel, is het een en al verwondering door Bea, zij herkent mij onmiddellijk. Bij de koffie is het ononderbroken vertellen over de dag waarop mijn fietsvriend Antoine hier, zijn gebruikelijke humoristisch betoog presenteerde. Wanneer ik hen echter de feiten van het afgelopen jaar over onze vriend en mezelf vertel volgt er een lange stilte. Nu vertellen beiden over hun lichamelijke gebreken en medische toestand. Rinus is nu beter dan toen maar Bea heeft te kampen met hartproblemen. Wat hebben wij die mensen gelukkig gemaakt met een deugddoende babbel. Het krasse paar laat ons met moeite vertrekken, het gaat jullie goed Bea en Rinus!

Op het grote marktplein ziet het er heel verlaten uit op een zondagnamiddag. We hebben het al anders meegemaakt. Bij zonnig weer is hier geen plaats vrij op de vele terrassen. Nu zien we slechts één terras open met och arme enkele mensen…Toch genieten we van een koele lekkere Grimbergen bij “De Schatkamer”. We rijden nog even rond het stadje van Jacob Cats, de hier geboren staatsman. Langs de Grote- of Nicolaaskerk de nog steeds in gebruik zijnde kerk verlaten we Brouwershaven…Maar er zijn toch zovele kerkgemeenschappen hier. Men zegt wel eens??? “Dat iedere Zeeuw zijn eigen kerk wil hebben. Dit mag dan overdreven zijn, een zekere waarheid zit er toch wel in”.

 We moeten echter nog 10km tegen een wel erg snel opkomende strakke westenwind naar onze overnachtingsplaats Zierikzee. Mijn fietsvriend Rik hoopt dat zijn ondersteuning voldoende is tot bij ons vrienden op de Fietsadres. Langs een rechte weg dwars door landbouwpolders geraken we in Zierikzee. We kennen Zierikzee als een bruisende oude havenstad met veel rijke historie, waarvan er nu nog steeds veel te zien is. Over de Zuidwellebrug rijden we de stad binnen. Deze brug is een Rijksmonument en enkel open voor voet- en fietsverkeer, dit komt tengoede aan een autoluwe stad. Niet veel verder zijn we op onze eindbestemming, een klein wit rijhuis is ons overnachtingsadres voor deze nacht. Na een telefoontje komt onze gastvrouw Rosemarijne openen. We moeten de fietsen in de woonkamer stallen. We worden een slaapkamer aangewezen op de verdieping, alles minder comfortabel dan de vorige dagen maar het is maar voor één nacht. Toch zijn we heel vlug op stap en willen nog een stadswandeling maken.  

We wandelen naar de Dikke Toren deze steekt met 62 meter overal bovenuit. Hier dichtbij is de Varreput deze is gegraven om de stoffen te spoelen in de tijd dat hier de lakennijverheid bloeide. Dan langs een pleintje met kikkers en fonteinen, men noemt het hier Klein Montmartre, omdat er soms door lokale kunstenaars iets wordt georganiseerd. Langs de Vismarkt, de vroegere visserij één van de belangrijkste welvaartsbronnen voor Zierikzee, komen we op het havenplein. Na een beetje zoeken, bemachten we, een mooi plaatsje op het terras van “Hector”. Voor onze laatste avond op onze meer dan geslaagde tocht willen we er een smulavond van maken. De patron heeft blijkbaar ons Vlaams gehoord en presenteert ons een bisque met zeevruchten, Zeeuwse oesters en tonijn. We laten het ons met plezier smaken. Na nog een dessertje en een praatje met de baas verlaten we met een goed gevuld buikje de binnenstad. Onze gastvrouw is opgetogen dat wij niet laat terug zijn. Na nog een kort praatje zoeken we onze bedjes op. Op hoop van zegen dat we onze slaap kunnen vinden onder de pannen. Slaapwel.

05-01-2026 om 14:53 geschreven door Via de la Plata

Dag 7  Zierikzee - Brugge

maandag 23 juni 2025

Zoals verwacht hebben we een ellendige nacht doorgemaakt. Een vliegende storm heeft ons belet om onze slaap te vinden. Blij dat wij om 8h afgesproken hebben om te ontbijten. Terwijl we ontbijten laat ik Rik mijn plannen voor vandaag horen. We moeten straks over de Zeelandbrug zo’n 5km dwars door de Oosterschelde met minsten 6BF. Ik stel mijn fietsvriend gerust, want ik heb ondertussen telefonisch hulp gevraagd aan mijn fietsmaat Robrecht. Hij zal ons met zijn auto komen ophalen bij het veer in Breskens. Met een algemene tevredenheid verorberen het ontbijt. Fietsen beladen, afrekenen en afscheid nemen van onze gastvrouw Rosemarijne. Bedankt en tot ziens Zierikzee!

Wanneer we aan het Havenkanaal komen hadden we het echt zo heftig niet kunnen voorstellen. We hebben alle moed nodig om recht te blijven en verder te fietsen. Toch vraag ik Rik als hij het ziet zitten om in mijn wiel over de fameuze brug te geraken. We stellen onze E-bike fietscomputer op maximum ondersteuning en drammen richting Zeelandbrug. De windvaan geeft de windrichting recht op de neus. En de brug heeft een helling omhoog, dubbele pech. Met een slakken snelheid van +/- 10km/h is het een kunst om recht te blijven. We stoempen een half uur lang zonder ophouden tot we over die verdoemde Oosterschelde zijn. Ondertussen heb ik wel 10 keer het lied van de “Eenzame fietser…. Van Boudewijn de Groot” gezongen!!! Als wij op Noord-Beveland komen houden we even een korte rustpauze, Rik zijn fietscomputer wijst nog slechts ondersteuning voor 15km! Maar enkele km verder, mits iets lagere ondersteuning, staat hij al terug op 30km. Dus in Middelburg geraken we zeker.

Na de Zandkreeksluis, een sluis tussen de Oosterschelde en het Veerse Meer, onderdeel van de Zandkreekdam, volgen we op korte afstand de oevers van het meer. Bij knooppunt 25 zijn we in Wolphaartsdijk. Hier noemen ze dit op zijn Zeeuws, Wolfersdiek. Een erg toeristisch dorp aan het meer gekend voor zeilen, vissen, duiken of windsurfen. In de haven zijn voldoende ligplaatsen voor plezierjachten. We rijden met een stevige zijwind richting Arnemuiden, voorbij het natuurgebied “De Piet”. Een waterrijk gebied met afwisselend graslanden en bosjes aan het meer. Vele soorten watervogels overwinteren en broeden hier zelfs. Bij Oranjeplaat houden we een korte pauze waar we het Veerse meer achter ons laten. We hebben 30km op ons tellertje en Rik kan nog +/- 15km met zijn batterij. We volgen het spoor dwars door Arnemuiden.

Bij het station van Middelburg dwarsen we het kanaal en rijden het centrum van de hoofdstad van Zeeland binnen. Vlug zijn we op de Markt. Op dit historische plein staat het prachtige stadhuis, omringd door horeca en winkels. Het is net voor de middag en overal is er al volle bedrijvigheid. Zoals naar goede gewoonte rij ik recht naar café Bommel naast het stadhuis. Het is voor mij een vertrouwde plaats waar wij met de bende van Bob nooit voorbij konden zonder een terrasje. Rik kan zonder moeite zijn fietsbatterij opladen terwijl we genieten van een laatste eetstonde met een wijntje en een dessert. Ondertussen heb ik mijn vroegere fietsvriend Robrecht kunnen verwittigen dat wij omstreeks 15h in Breskens zullen zijn.  Een uur later omstreeks 16h, zijn we goed en wel aan het station Brugge. Bedankt Robrecht wat een service! Rik en Bob spreken af om binnen enkele weken nog een flinke najaar tocht te maken.

We hebben samen een pracht tocht beleefd van 525km. Spijtig het is alweer afgelopen. Wat een mooi weertje hebben we gehad zes van de zeven dagen warm en volle zon met een licht briesje. Onze zevende dag een met storm zullen we maar vlug vergeten. Ik kan het niet genoeg benadrukken, Nederland is ons absolute favoriete fietsland! Nogmaals hebben we heel wat onbekends gezien en beleefd. De aaneenschakeling van natuur-, bos- maar vooral duinen is onvergetelijk. Dank aan de stichting “Vrienden op de Fiets” alle bezochte adressen waren tiptop en bij iedereen werden we als huisgenoten ontvangen. De ontbijtstonden waren huiselijk en de gesprekken heel spontaan.

De grootste rijkdom in het leven is gezondheid, liefde, vertrouwen en vriendschap.

 Tot een volgende keer!

 Groetjes Bob!

05-01-2026 om 14:44 geschreven door Via de la Plata

2025

Lentefietstocht

Westhoek & Monts des Flandres

Rik & Bob

Dagboek van een fietstocht van 23 tot 26 april 2025

We zullen het proberen…Na maanden van onderzoeken, vaststellingen en uiteindelijk bestralingen, wil ik mijn fietsritueel verderzetten. En wat meer is ook mijn fietsmaat Rik is nieuw. We zijn en blijven koppige West-Vlaamse doorzetters. Daar gaan we dan voor een korte tocht van vier dagen.

Hierna volgt het verslag dag na dag.

Dag 1 Brugge - Ieper woensdag 23-04-2025

Vol enthousiasme ontmoet ik Rik aan het perron in het station Brugge. Mijn nieuwe fietsmaat heeft er al dik twee uur sporen opzitten en is blij mij te zien.  Rik heeft gelukkig heel wat ervaring met lange afstandsfietstochten, hij kreeg van mij de reisroute-track en kan zijn GPS instellen net zoals mijn Garmin. Na een korte uitleg zijn we vertrokken.  De weerberichten zijn eerder pessimistisch en voorspellen regenvlagen, toch kunnen we onze regenkledij in de fietstassen laten en dit gelukkig ook voor de volgende dagen. We vertrekken voor onze tocht, uit de hoofdstad van West-Vlaanderen langs de Smedenpoort. Deze poort is een van de vier overgebleven stadspoorten van Brugge.

We rijden zuidwaarts langs de Diksmuidse Heirweg, een oude verbindingsweg tussen Aardenburg en Kassel. Zonder veel autoverkeer komen we langs een bos- en landbouwgebied en voorbij het domein "Tudor" en Beisbroek.  Nadat we de E40 gekruist hebben zijn we in Zedelgem aan het Vloetemveld, een voormalig militair domein en krijgsgevangenkamp. Momenteel is het een beschermd natuurgebied. Na wat gekronkel tussen de velden zien we het kasteel d’Aertrycke. Dit kasteel ligt diep verscholen in het West-Vlaamse Houtland in een prachtig provinciedomein. Het neogotische kasteel is gebouwd in opdracht van August de Maere, de geestelijke vader van de haven van Zeebrugge. Bij de kruising met de Groene 62, een voormalige 22 kilometer lange spoorweg tussen Oostende en Torhout, welke nu een natuur-wandel- en fietspad is, willen we een eet-en drankpauze nemen. Maar we hebben geen geluk, de brasserie in het vroegere station van Wijnendale is gesloten.

We hebben 20 kilometer op ons tellertje, wanneer we voorbij het Kasteel van Wijnendale het Wijnendalebos binnen vliegen. Dit is het bos waar hertogin Maria van Bourgondië een dodelijke val van haar paard maakte in 1482. Ook de waterburcht is heel bekend in de Belgische geschiedenis, Leopold III en de toenmalige regering hadden hier hun laatste en dramatische gesprek over de capitulatie 1940. Dit conflict leidde na de oorlog tot de Koningskwestie. Zalig fietsen we op de paadjes door dit goed bewaard Wijnendalebos. We lezen op de borden dat dit bos in beheer is bij Natuur en Bos. Een deel is reservaat, voorbehouden aan de talrijke planten en dieren die er in alle rust kunnen gedijen. Blikvangers zijn de imposante zomereiken, de weelderige voorjaarsbloeiers en de grote collectie paddenstoelen en de vele soorten vleermuizen die in de boomholtes een veilig onderkomen vinden.

Wanneer we de boswegels verlaten zijn we in Kortemark, dorp van vele molens.  In het centrum van Kortemark bevinden zich De Krekemeersen. Hier willen we toch kost wat kost onze dorst lessen, ik weet dat er pal in het dorpscentrum een echt volkscafé is. De gemeentearbeiders wijzen ons de weg naar café ’t Oud Cortemarck. Wat kan een tripel deugd doen! Mijn fietsmaatje, wordt er uitbundig van……”Iedereen spreekt hier West-Vlaams”. Laat hij zich met verwondering ontvallen. Rik is een geboren West-Vlaming en uitgeweken naar het Antwerpse en wordt er zelfs emotioneel van, zijn echte moedertaal te horen! We blijven maar kletsen met de tooghangers, tot we beseffen dat we vandaag nog in Ieper moeten geraken. Met moeite laten ze ons vertrekken, wat een gezellig boeitje was dat jongens! We peddelen verder door het natuurgebied van de IJzer- en Handzame vallei naar de Vrijbosroute een fietssnelweg langs een oude spoorwegbedding. Door een idyllisch landschap komen we voorbij “Station De Geite”. Dit is een voormalig stationnetje aan gesloten spoorlijn 63.

Na Staden en Stadenberg, vorderen we snel. Er zijn hier op deze flauwe heuvelrug vergezichten tot in het Ieperse.  Deze heuvelrug vormt ook de waterscheidingslijn tussen IJzer en Leie. Bij het gehucht Schaapsbalie rijden we voorbij het een overblijfsel van het Vrijbos. Een bos met loofbomen van wel 100 jaar. Een paradijs voor spechten, roofvogels, reeën en vleermuizen. Net vóór Langemark ligt het “Deutscher Soldatenfriedhof” maar wanneer we Langemark door rijden beseffen we dat we hadden moeten rechts afslaan voor een bezoek aan dit kerkhof. We kennen beiden deze militaire begraafplaats en besluiten maar door te rijden. Bij fietsknooppunt 23 rijden we enkele honderden meters naar links en houden een rustpauze aan de vroeger afspanning “Haagbos”. Hier rechtover het café “Sportman” houden, de plaatselijke bewoners van het gehucht, iedere eerste maandag van de maand, een kleine Last Post bij de gedenkplaat voor de Welsche dichter Hedd Wyn. Net vóór het “Sas van Boezinge rijden we voorbij meerdere WOI-gedenktekens zoals het "Carrefour des Roses". Een Bretoens kalvariekruis en oriëntatieplaat bij appelbomen een verwijzing naar het Bretoense landschap.

Bij het kanaal Ieper-IJzer of is het Ieperleekanaal? Moeten we over het Sas van Boezinge.  Dit is een historisch sluizencomplex met verdedigingswerken. Het kanaal is 14 km vanaf Ieper tot de Knokkebrug, waar het in de IJzer uitmondt. Langs de boorden van dit kanaal fietsen is een zaligheid met een verrassend gevarieerd landschap. We rijden wat trager en zoeken de oorlogskanaalsite John McCrae. Ik weet dat er in de kanaalberm een weggetje loopt tot vlak bij de militaire begraafplaats Essex Farm Cemetery. Net ten noorden van de begraafplaats bevinden zich betonrestanten van een medische post en is een monument opgericht voor John McCrae en zijn gedicht In Flanders Fields, dat hij hier zou hebben geschreven. Er is verrassend veel volk op bezoek, het zijn allemaal Engelssprekenden, vol bewondering wat er allemaal bewaard is van die verschrikkelijke oorlog.

Bij het einde van het kanaal zijn we in Ieper, de grootste stad in de Westhoek. De Kattenstad wordt ook wel de Vredesstad genoemd. Wanneer we door de Menenpoort op de markt belanden is het een en al bewondering voor de Lakenhalle, Europa’s grootste burgerlijke complex in neogotische stijl. Nu is het door de stadsdrukte op GPS richting ons overnachtingsadres Vrienden op de Fiets bij het Kanaal Ieper - Komen. Het wordt voor Jacqueline en mij een enthousiast en blij weerzien, op 30-08-2021 was ik hier ook samen met mijn fietsvrienden van de Bende van Bob. Met een biertje in de luchtige living geraken we er maar niet over uitgepraat.

 We zijn niet de enige gasten, Jacqueline heeft nog een vier koppige Nederlandse familie in haar ruim verblijf. Na een wasje en een plasje staan we te popelen om in de stad te souperen. Wanneer ik vraag aan onze gastvrouw om ons te vergezellen is ze onmiddellijk bereid. Na enkele minuten zijn we op pad. We stoppen op de Grote Markt en op ’t hoekje tegen de Lakenhallen stappen we het sfeervolle restaurant ’t Klein Stadhuis binnen. Het wordt smullen en genieten van de lekkere keuken met veel gepraat. Elk van ons heeft veel te vertellen. We blijven te lang hangen, maar we zijn blij dat we onze gastvrouw een mooie gezellige avond bezorgd hebben. Opgetogen over onze meer dan geslaagde eerste fietsdag met heel wat beter weer dan voorspeld zitten we vlug in onze bedjes. Slaapwel.

Dag 2 Ieper - Abeele donderdag 24-04-2025

Na een zalige nacht, popelen we om samen met het andere fiets gezin in Jacqueline haar schitterend huis te ontbijten. Het wordt een waar eet-en praatfestijn. ’t Zal moeilijk worden om hier weg te geraken. Het Hollands stel bestaat uit grootvader, vader en twee zonen. Grootvader was een verwoed lange afstand fietser en wil absoluut zijn kleinzonen de Westhoek laten zien en de gruwel van WOI laten aanvoelen. Zij willen vandaag de voornaamste oorlog-sites bezoeken. Wij vinden het een prachtige aangelegenheid en betreuren dat dit zo weinig gebeurt. Wij hebben voor vandaag een stevig ritje van 70 km voorzien met heel wat hoogte meters en een stukje Frans-Vlaanderen. Afrekenen en afscheid nemen van onze nieuwe vrienden en gastvrouw, met een foto natuurlijk. Dank Jacqueline, je deed meer dan je best ’t was onverbeterlijk.

We willen langs het kanaal terugrijden naar Ieper, maar baggerwerkzaamheden doen ons door een vervelende kleimodder-strook voet aan de grond zetten.  Dit kanaal is 18 kilometer lang.  Ook al was het kanaal dan een economische mislukking, op vlak van natuur werd het een succes. Op vele plaatsen ontstond een grote verscheidenheid van open water, ruigten, wilgenstruweel en gesloten bosjes. Het is nu een paradijs voor wandelaars, fietsers en natuurliefhebbers.

Na een korte pauze op de grote markt van Ieper, zijn we bij de Menenpoort. Men is bezig met de allerlaatste renovatie werken, straks is er heropening. Deze stadspoort op de weg naar Menen werd in 1927 door de Britten gebouwd aan de oostzijde van de stad voor de Britse soldaten die in de Eerste Wereldoorlog sneuvelden. Meer dan 54.000 namen van vermisten zijn aangebracht op de binnenzijde. Via de Vestingen van Ieper willen we naar Zillebeke. Deze vestingen, zijn de best bewaarde van ons land. Ze hebben echter een bewogen geschiedenis achter de rug. De huidige structuur van de vestingen is gebaseerd op het werk van de Franse vestingbouwkundige Vauban. In de vestingmuren zijn er op verschillende plaatsen overwelfde ruimtes die doorheen de geschiedenis voor verschillende doeleinden werden gebruikt.  Het is kil en grijs wanneer we langs de Zillebekevijver op de paadjes goed vorderen. De vijver ontstond in de 13de eeuw, toen voor drinkwater, de lakennijverheid en het voeden van de stadsgrachten een aantal vijvers werd aangelegd rond de stad Ieper, door afdamming van de Zillebeek. Tegenwoordig dient de vijver voor de productie van oppervlaktewater en is het een natuurlandschap dat ook wordt gebruikt voor recreatie.

Vóór we bij het domein van de Palingbeek komen fietsen we na de dorpskern van Zillebeke, voorbij het “Larch Wood (Railway Cutting) Cemetery”. Een begraafplaats in een lariksbosje aan de spoorwegovergang. Nu door de Palingbeek, een groot natuurgebied aan het oude kanaal Ieper-Komen. Het is het grootste provinciedomein van West-Vlaanderen. Het is een zaligheid om te fietsen in dit glooiend en bosrijk landschap. Na poelen en moerassen, oud en jong bos, boomgaarden en bloemrijke graslanden, komen we aan de Golfclub. Tussen veel landbouw en na een helling zijn we in Wijtschate. We hebben iets meer dan 20km wanneer we in het allerkleinste stadje Mesen zijn. Mesen ligt op de taalgrens en heeft +/- 1.000 inwoners. Na de markt duiken we richting Ploegsteert tot bij het Iers Vredespark. We bewonderen de ronde toren, het is een typisch Iers symbool. Men herdenkt hier alle Ierse soldaten die sneuvelden tijdens WOI. Het Vredespark verwijst ook naar de Mijnenslag van 1917. Toen streden katholieke en protestantse Ierse soldaten zij aan zij.

En nu een beetje echt diep West-Vlaams wanneer we in Wulvergem toekomen, met een kleine inspanning moet dat voor iedereen wel verstaanbaar zijn toch!  

“Wulvergem is de kleinste, moar oek d'oudste dêelgemêente van Euvelland. 't Dorp legt dus in 't zuudn van West-Vloandern. 't Wunt à peu près 260 man. Wulvergem is ountstoan lik e nederzettieng an de heirweg Kassel-Wervik van de Romeinn. Wulvergem is in de streke surtout bekend voe zyn tonêelgroep, 't Nieuw Wulvergems Toneel, da stikkn in 't West-Vlams speelt.”

Het volgende dorp is Nieuwkerke, ook een grensgemeente. We buigen af na de grote aardappelfabriek naar Dranouter.  Deze alom bekende gemeente vanwege het jaarlijkse Dranouter Folk Festival, ligt aan de voet van de Kemmelberg. Jaarlijks begin augustus komt er een massa festivalgangers dit dorpje bezoeken. Rik vreest dat hij, met de heuvels in ’t vooruitzicht, zijn fietsbatterij moet bijladen. Bij Restaurant “De Bralle” is dit helemaal geen probleem. Terwijl we ons tegoed doen aan een meer dan lekker middagmaal met het nodige vocht en een lange rustpauze, is zijn batterij opgeladen.

Onze lange eet-drank en rustpauze heeft deugd gedaan. Aan de kerk van Loker buigen we af en starten enkele zware beklimmingen. We moeten over de West-Vlaamse heuvels…. De Baneberg is de eerste helling en begint heel langzaam tussen de wijnvelden van “Entre-Deux-Monts”. Na wat zwoegen zijn we op de Rodeberg. Nabij de top staat de Lijstermolen. Iets verder bij de Vidaigneberg bevindt zich een stoeltjeslift, deze zweeft over het dal en de wijnstokken. Nu naar de Zwarteberg, pal op de grens met Frankrijk. Hier moet ik spontaan terugdenken aan mijn 1° grote tocht naar Santiago de Compostela. Hugo, mijn schoonbroer en één van de 4 Camino-fietsers, zag de plaat met “France” en spurtte als eerste over de grens, maar enkele 10-tal meter verder stond hij na enkele vloeken stil. Zijn versnellingsapparaat weigerde toen al voor het eerst! God zal het geweten hebben!

Aan de Franse zijde heet de helling Mont Noir, naar het gelijknamige gehucht op de top. De heuvel ligt op de grens van Westouter en Sint-Janskappel en van Boeschepe in Frankrijk. De naam is afkomstig van de familienaam De Zwarte! In het gehucht Berthen bij de kerk wil ik kost wat kost Rik een “Picon” laten proeven. We houden een rustpauze in het mij en mijn vrienden van de Bende, bekend “Café de la maison Commune”. Hoe gezellig kan het zijn, er is onmiddellijk ambiance in een mengeling van Frans en oud Vlaams. De eigenares, “madam Moustach” is de vriendelijkheid zelve. Deze plek is als een terugkeer naar vervlogen tijden, waar mensen met elkaar praten en lachen, zo zouden er meer van dit soort plaatsen moeten zijn! We hebben wat lome benen na onze Picon-pauze en de zwaarste beklimming moet nog komen. Op naar Mont des Cats, een getuigenheuvel van wel 165 meter hoog. Op de Catsberg bij de Abdij hebben we 60km op de teller. Abbaye du Mont des Cats is een cisterciënzerabdij van de trappisten, we houden er een pauze om op adem te komen.

Na een lange en bochtige afdaling zijn we tussen het jonge groen in Godswaersvelde en stomen door naar Boeschepe. De Boeschepeberg, onderdeel van het West-Vlaams Heuvelland, ligt tegen de Frans-Belgische grens. Het is een dorp van landbouw en hoppeteelt. Iets buiten het dorp zien we de “Ondankmeulen” met ernaast het restaurant de “Vierpot “. Hier willen we deze avond souperen. Afstappen binnenspringen, een afspraak maken en onze dorst lessen met een deugddoende tripel. Op de menukaart lezen we volgende tekst in ’t Vloms:  

“An't harte van de vlaenderen in 'n westhoek. 'T is daer een autentiken 'n vlamsch herberg. Gy hat doer de kaliteit vingen. Deze herberg is byj de mullen, mee een uutgenomende vuuwe op de bergen van vlaenderen. Veele weggen voor 'n voetganger. 'd Herberg is oopen van 'n 12hoo  toet'n aevend. Van 'n Dunderdag toet 'n Zundag.”​

Drie kilometer verder, zijn we aan de grens in Abele en enkele 100m verder bij onze “Vrienden op de Fiets” familie Laurent. Onze gastvrouw laat ons wat schuchter binnen door een hek. De paarden en honden mogen niet ontsnappen begrijpen we onmiddellijk. “Wij zijn nog maar net dit jaar logeeradres geworden” krijgen we te horen. We betrekken een ruime kamer op de verdieping, maken kennis met de heer des huizes en worden gegroet door de twee jonge hondjes. Na een korte babbel vertel ik hen hoe alles precies werkt bij het merendeel van de gastgezinnen en dat het vele malen als een familie aanvoelt. Onze gastvrouw is duikinstucteur en moet deze avond lesgeven. Na ons uitgebreid souper in de “Vierpot” houden we nog een lange babbelavond met de gastheer. Maar morgen moeten we ook nog fietsen, vlug liggen we in dromenland. Slaapwel!

06-12-2025 om 12:39 geschreven door Via de la Plata

Dag 3 Abeele - Pollinkhove vrijdag 25-04-2025

Zalig geslapen en benieuwd, hoe ons gastgezin hun eerste ervaring als “Vrienden op de Fiets” zullen zijn. Samen met een nu wel zeer spraakzame gastvrouw genieten we van een stevig ontbijt. We leren heel wat over het leven als duikinstructeur en zijn verwonderd wat zij zo allemaal meegemaakt heeft. Dank beste mensen en nog veel plezier als gastgezin. Na enkele foto’s fietsen we richting het dorp.

Abeele is een straatdorp ligt hoofdzakelijk op het grondgebied van Poperinge en de deelgemeente Watou, maar ook voor een stukje in de Franse gemeente Boeschepe. Het is iets frisser dan dat we dachten, grijs maar droog. Via het Helleketelbos en het kruispunt Vuile Seule zijn we plots na een helling aan een van de oudste en meest bekende café’s “de Helleketel”. Het bruin café bestaat al vanaf 1895, ik was er al heel wat keren met mijn vroegere fietsvrienden en er was steeds heel wat ambiance……Waar is de tijd gebleven???

Rechts van ons in de verte tussen de hoppevelden, zien we de Sint-Bernardus brouwerij. In het hart van de hoppestreek wordt er bier gemaakt welke tot de verbeelding spreekt van menig bierliefhebber. Sint-Bernardus, ook een van mijn absolute voorkeur bieren, staat meer dan 75 jaar wereldwijd bekend voor hun authentieke, kwaliteitsvolle bieren van hoge gisting. Tussen de frisse jonge groene velden en langs oude boerderijen dalen we langzaam. Bij knooppunt 14 moeten we over de Doodstappenbeek en zijn we in de Nord. Toch voelt alles hier puur Vlaams aan. De dorps en straatnamen worden wat verfranst maar blijven duidelijk Vlaams klinken. Langs het Bois de Beauvoorde en de Groenestraete zijn we in Steenvoorde.  We vliegen voorbij “Estaminet du Bûcheron” een erg bekende afspanning in een voormalige hoppe-ast. Alles lijkt potdicht en gesloten zou de zaak wel nog gerund worden? We zijn blij wanneer we net voorbij het drukke Steenvoorde aan een groot kruisbeeld de velden induiken. In het piepklein dorp, Terdeghem houden we halt bij de molen. Deze “Steenmeulen van St-Arnould”, is de enige stenen molen die in de streek nog overeind staat. Het is een beschermd gebouw en van het Nederlandse type, met 3 verdiepingen, die lange tijd werd gebruikt voor de productie van olie en meel.

Sainte-Marie-Cappel of Sint-Maria Kapelle ligt op een hoogte. Hier ligt de bron van de Penebeek. Op een kruispunt bij “Ferme des 4 chemin” zijn twee arbeiders een klein kapelletje aan het herstellen. Na een praatje met hen vernemen we dat enkele groot landbouw eigenaren gezamenlijk besloten hebben alle vervallen kapelletjes op te knappen. Mooi vinden we dat dit net hier in Sainte-Marie-Capelle gebeurt! We blijven langzaam stijgen en zien de Casselberg recht voor ons opduiken.

Wanneer we de kasseien op draaien is het hard duwen en puffen. Mijn maat Rik heeft moeite met de steile kasseibeklimming. Wanneer ik het marktplein oprij en mij omdraai is hij niet te bespeuren. Na enkele minuten komt hij rustig tot stilstand net op de plaats waar wij toch een terrasje willen doen. Het doet deugd om hier samen in het zonnetje te genieten van een frisse trippel. Cassel is gelegen op de 176 meter hoge Casselberg, het hoogste punt van de Westhoek. Het is een kleinstedelijk centrum met dagtoerisme. Het charmante versterkte stadje werd in 2018 door het Franse publiek verkozen tot het mooiste dorp van Frankrijk. Er zijn gezellige steegjes en erg smalle straten met een fenomenaal uitzicht, bij helder weer kan je tientallen kilometers ver kijken, tot aan de zee toe.

We blijven nog wat door de steegjes en poortjes fietsen. We verlaten het toch wat drukke stadje langs de weg naar Watten en buigen af richting Zermezeele. We dalen met grote snelheid met overzichtelijke bochten door een weids landbouwgebied tot in het dorp. Bij een snel kabbelende beek “le Zermezeele Becque” moeten we richting Wormhout. Het is kronkelend langs boerenwegels met Vlaamse namen zoals l'Haeghdoorne en Denhout Straete. Wanneer we over de Pene, een zijriviertje van de IJzer rijden, zijn we in Wormhout. Wormhout zou betekenen “nederzetting bij een bos aan een kronkelende beek”??? We vliegen het drukke café “Le relais de la poste” en bestellen een typisch gerecht van hier “Potjesvleesch”. Dit is een specialiteit in Frans-Vlaanderen en de Westhoek. Het is een koud gerecht dat bestaat uit stukjes kip, konijn, kalfs- en varkensvlees in gelei.

Na onze middagpauze moeten we nog 30km, het is wat moeilijk om terug in ons ritme te komen. We verlaten het dorp aan een druk rond punt richting Bray Dunes. Nu volgen we de LF1 de vroegere Noordzeeroute voorbij Pont de Wylder richting Bambecque. Binnen enkele kilometers zijn we terug in België, ik stel voor toch nog een Picon te proeven. Mijn fietsmaat is onmiddellijk akkoord en we stappen Café Au Tilleul binnen. We worden vrolijk ontvangen door Brigitte en Christian. Op het zonnige en bloemrijk terras brengt de gastvrouw ons twee ongelofelijk goede Picon’s.  Natuurlijk krijgen we de nodige uitleg wat hier het geheime recept is. En dan nog in een mengeling van Frans en Vlemsch. Ook baas Christian komt ons vertellen dat ze hier in de zomermaanden een massa Vlaamse fietsers en wandelaars over de vloer krijgen. Na nog een tweede Picon worden we met een vrolijke lach en veel praat, rondgeleid door de ruime eetzaal en de bar. Met spijt moeten we van hen afscheid nemen, wat een gezellige plek zeg en de Picon’s veel lekkerder dan die van gisteren in Berthen.

Na het gehuchtje Kruystraete, zijn we plots in Oost-Cappel. In het gehucht 't Kappeltje was vroeger de grensovergang met een douanepost, die nu niet meer gebruikt wordt. Maar het postje wordt nog steeds uitgebeeld met een douanier….of commies ervoor. We blijven de Grensstraat volgen tot Klein-Leisele Na een vervelend eindje op de drukke N364 buigen we af op rustigere boerenbaantjes naar Elzendamme en Gijverinkhove. Door een prachtige dreef komen we langs een wel wat grote kerk voor zo’n dorpje. Na heel wat kronkels door grote en weidse landbouwakkers rijden we voorbij het “Monument B17 Pollinkhove”. Op 13 januari 1943 stortte de B-17Britse bommenwerper hier neer op de wijk Groene Boomgaard.

100 meter verder zijn we op het erf van ons gastgezin in Pollinkhove. We worden met open armen ontvangen door het gastenpaar Delanote. Ik ken hen van een vorig verblijf met mijn vrienden van de Bende van Bob in 2018 op de najaar Fietstocht naar de Westhoek. Ik had afgesproken met Franklin om zeker om 17h toe te komen…. We zijn ruim op tijd, onze gastvrouw laat ons onmiddellijk de gastenkamer betrekken en we krijgen de sleutel van de woning. Ons huis is nu van jullie, wij moeten deze avond naar een feestsouper…. horen we.

Kort nadat ons gastgezin vertrokken is, rijden wij naar Alveringem-dorp. We vieren samen onze eerste meer dan geslaagde fietstocht met een uitgebreid souper.  Waar kan je dit beter doen dan bij het alom bekende restaurant “’t Potje Paté”. Gelukkig had ik voor onze start een reservatie gedaan, in de ruime serre krijgen wij een mooi plaatsje. We laten het niet aan ons hart komen en bestellen het gastronomische menu met ambachtelijke streekproducten. Het is duimen en vingers aflikken, wat is dat genieten van een gevarieerde mengeling van topkwaliteit aan allerlei soorten vleesproducten. We worden door de gastvrouw op een onberispelijke wijze bedien met de nodige uitleg, echt top. We sluiten onze eetavond af met enkele tripels Sint-Bernardus.

Het is donker wanneer we terug op ons

 zijn. Net nu komen de Delanote’s ook het erf opgereden. Franklin wil ons absoluut nog een Westvleteren Trappist laten proeven. Hij is een echte “duivel-doet-het-al” in het dorp, is in allerlei plaatselijke verenigingen en zelfs ook wel voorzitter. Franklin is al meerdere keren gehuldigd. We worden allemaal wat moe en willen onze bedjes induiken, morgen wacht nog een flinke fietsdag. Slaapwel!

Dag 4 Pollinkhove – Brugge zaterdag 26-04-2025

   Dat onze gastheer een bezige bij is, ondervinden we, wanneer we het sanitair opzoeken. Franklin is volop deeg aan het kneden en zijn oven aan het opwarmen. “Straks eet je brood van mijn eigen graan”, grijnst hij fier. En jazeker bij het overvloedige ontbijt, genieten we samen met ons gastgezin. Het is ons buikje rond smullen….wat een festijn. Ondertussen krijgen we een geschiedenisles over de streek met sappige verhalen over het drukke leven van ons gastenpaar. Het leven in de Westhoek is boeiender dan je denkt! Zo was Franklin 45 jaar voorzitter van de feestcommissie Pollinkhove. Bij het Davidsfonds, de cultuurraad, de Landelijke Gilde en het VVV Lo-Reninge. En ja, 50 jaar zingend lid van het zangkoor Sint-Bart en lid van de kerkfabriek. Ja hoor, zegt onze gastvrouw lachend, hij heeft meer dan zijn best gedaan! We blijven maar praten en koffie slurpen en zijn er ons niet van bewust dat het half voormiddag is. Opkrassen en afscheid nemen. Mensen hoe zalig kan het zijn bij “Vrienden op de Fiets”. Bedankt familie Delanote en tot later wie weet???

Het is fris, maar prachtig fietsweer. Nu in noordelijke richting tussen de weidse velden naar de Lovaart. Dit is een kanaal welke een verbinding vormt tussen het Kanaal Nieuwpoort-Duinkerke en de IJzer nabij Fintele. Deze vaart is 14 km lang en doet dienst voor plezier vaart en als afwatering voor het overtollig water uit de IJzer. Nu voorbij de brug van Alveringem tot aan de voetgangersbrug. Hier dwarsen we de Lovaart richting Lampernisse. Een klein stil dorpje midden vlakke graslanden. Na 15 kilometer zijn we aan de Frontzate. Dit is een kaarsrechte groene as van zo'n 13 km door rustige polders. Hier zie je vele restanten uit de eerste wereldoorlog. Deze oude spoorlijn verbond Kaaskerke met Nieuwpoort.

In de Eerste Wereldoorlog werd de IJzervlakte onder water gezet en was de spoorwegberm de grens van het ondergelopen gebied. Het Belgische leger trok zich achter de spoorlijn terug. Na Pervijze en Ramskapelle zijn we plots in Nieuwpoort. Rond de Ganzepoort en de IJzersluizen komen we aan het kanaal Plassendale - Nieuwpoort op de Boterdijk. We zijn verwonderd hoe vlug we vorderen. Na Schuddebeurze en de Rattevalle gehuchtjes van enkele huizen, rijden we voorbij een rustig wandelende Jean-Marie De Dekker. De flamboyante Middelkerkse burgemeester moet elke dag enkele kilometers wandelen na een hartoperatie. Toch worden we heel joviaal begroet door de anders zo stoere politicus.

In het polderdorp Leffinge willen we middagmalen. We rijden het dorp binnen tot aan de imposante Onze-Lieve-Vrouwekerk een mastodont voor zo’n bescheiden dorp vinden we. We ploffen neer op het terras De Swaene. In het zonnetje verorberen we een croque met groentjes en een Sint-Bernardus. Na een praatje met plaatselijke wielertoeristen hervatten we onze tocht, we zijn juist in de helft van onze kilometers voor vandaag. We blijven op de kanaal trekweg, iets voorbij Snaaskerke voelt de wind wat strakker aan of worden we wat moe misschien??? Bij Oudenburg stoppen we bij een vogel uitkijk punt, weilanden en sloten vormen een gevarieerd landschap blijkbaar ontstaan door turf ontginning. Het laaggelegen poldergebied met brakke en zoetwater kwellen is van groot belang voor planten, maar ook voor allerlei weide- en moerasvogels. We lezen op de infopanelen dat er hier rietganzen, kolganzen, grutto, kluut, kievit, tureluur en scholekster kunnen gespot worden.

Vanaf de Plasssendale brug en sluis moeten we nu het kanaal Brugge-Oostende volgen. Dit kanaal sluit in Brugge via de ringvaart aan op het kanaal naar Gent, de Damse vaart en het Boudewijnkanaal. Tussen Brugge en Oostende loopt het kanaal voor een deel in de historische bedding van de Ieperlee. Na het Paddegat, Stalhillebrug en Nieuwegebrug zijn we vlug voorbij en via de Jonckheere fietsbrug en langs Expresweg belanden we waar we vier dagen geleden vertrokken aan het station Brugge. Met een flinke knuffel nemen we afscheid van elkaar. Maar gelukkig voor niet lang half juni starten we onze tocht naar Kennemerland. Beste Rik, het was een reuze geslaagde en aangename tocht met jou als nieuwe fietsmaat. Je deed het uitstekend en was waar het moest een zorgzame maat. Hopelijk kunnen wij dit nog lang en vele malen herhalen. Houd je kloek.  Bob.

06-12-2025 om 12:23 geschreven door Via de la Plata

Dag 15 Breda – Antwerpen

zaterdag 29-06-2024

Veel vroeger op dan gewoonlijk. Het is onze laatste fietsdag en Pol moet in de namiddag thuis zijn…We zijn blij wanneer we na het koffie zetten, in Yvonne haar koelkast ons ontbijt vinden. Feitelijk hebben we geen al te beste nachtrust gehad, het bed was echt wel heel klein voor twee mannen!

En toch zijn we vliegensvlug klaar, fietsen beladen en daar gaan we dan voor onze laatste fietskilometers. Spijtig we hebben, heel uitzonderlijk, geen foto van onze vriendelijke gastvrouw.

Hoe rustig kan het toch zijn op een zaterdagmorgen. Zonder enig verkeer verlaten we de meest Bourgondische stad van Nederland. Na 3km komen we aan de Mark, hier laten we Breda achter ons en volgen deze rivieroever op een zalig fietspad. De Mark ontspringt bij de Zandvenheide in Merksplas. Via Wortel en Hoogstraten stroomt de Mark naar het noorden en in Nederland wordt het de Bovenmark tot Breda. Het is dus een grensrivier met vergezichten, boerderijen en bomen en struiken. Na het kruisen van de autosnelweg A58 rijden we aan knooppunt 43 over de grens naar Meersel-Dreef. In dit dorp loopt de grens over de weg en tussen de huizen. Maar daar merken we helemaal niets van natuurlijk. Wat wij wel merken…de tegenliggende fietsers begroeten ons niet meer! Iets wat bij onze Noorderburen wel het geval was. Hoe kan dat nu toch? Wij blijven koppig iedereen begroeten maar worden als abnormaal bekeken of genegeerd!

In Meer verlaten we de Mark, nu is het een landbouwgebied tot Minderhout.

Minderhout zou feitelijk “minder bos” betekenen…Vanaf hier rijden we dichter tegen de E19 tot Sint-Lenaarts. Tussen Brecht en Sint-Lenaarts komen we aan het kanaal Dessel – Schoten. Oppassen, hier zijn de groepen snelle cyclotouristen de baas. Met grote snelheid vliegen ze ons voorbij op de kaarsrechte trekweg.  Na Sint-Job-in-'t-Goor belanden we in Schoten aan de rand van Antwerpen. Nu over het Albertkanaal naar het Provinciaal domein Rivierenhof in Deurne aan rivier Grote Schijn met Kasteel en Vijvers. We besluiten bij het station Berchem nog door te fietsen tot het centraal station Antwerpen, hier zijn liften om op het perron te geraken. Omstreeks 15h30n zijn we in Brugge en is onze “Dwars door Nederland Fietstocht” ten einde.

Epiloog Dwars door Nederland Fietstocht 2024

Ook al hebben we een pracht tocht beleefd. Voelen we ons wat ongelukkig. We hebben onze trouwe fietsvrienden Antoine en Robrecht erg gemist…

Ik kan het niet genoeg benadrukken, Nederland is ons absolute favoriete fietsland! Nogmaals hebben we heel wat verdoken troeven op deze tocht ontdekt! Het was een ware aaneenschakeling van verrassende natuurgebieden.

Spijtig, ‘t is alweer voorbij!

Klagen over het weer kunnen we altijd maar de eerste week was een week waar we ettelijke keren uitgeregend en als waterratjes op onze overnachtingsplaats toekwamen…Maar de tweede week maakte alles goed met zon en warmte is het vlug vergeten.

Dank aan de stichting “Vrienden op de Fiets” bijna alle bezochte adressen waren tiptop en bij iedereen werden we als huisgenoten ontvangen. Meestal waren de ontbijtstonden onvergetelijk en heel spontaan.

Tot een volgende keer Groetjes Bob!

15-11-2024 om 16:53 geschreven door Via de la Plata

Dag 14 Woudrichem – Breda

vrijdag 28-06-2024

Een rustige nacht is een absolute zaligheid hier. Op het afgesproken uur wagen wij ons naar buiten. En ja de weergoden zijn ons gunstig gezind. Er wordt een mooie dag aangekondigd. Emmy heeft de tafel in de tuinpergola al klaargezet. Het lijkt een schilderij, hier worden we uitzonderlijk verwend met al het lekkers wat je maar kunt bedenken. Ons gastgezin mag echt fier zijn, hier is het werkelijk een droom om gast te zijn. Toch moeten we na een wel heel lange babbel net zoals verleden jaar, opnieuw afscheid nemen van Jan en Emmy.

Op de Groenendij fietsen we terug naar Woudrichem. We willen absoluut nog eens op de vesten van de oude stad fietsen. De vestingwerken zijn nog authentiek, zoals ze in opdracht van Willem van Oranje zijn aangelegd. Halverwege de 20° eeuw werd de militaire functie officieel opgeheven. De visserij is heel belangrijk geweest, zo is er hier nog een Visserijmuseum. Ook de robuuste Martinuskerk en de molen zijn prachtige bewaard. Slot Loevestein ligt iets verder op een soort eiland. We volgen de Afgedamde Maas tot Rijswijk. Deze rivier is een oude tak van de Maas en eindigt bij Woudrichem waar de Waal overgaat in de Boven-Merwede. We fietsen westwaarts richting Werkendam, maar eerst zien we Fort Altena. Een van de vele verdedigingswerk van de Nieuwe Hollandse Waterlinie. Deze forten moesten het rijkere Nederland beschermen tegen invallen van buitenlandse legers.

Op de Sasdijk van Werkendam heerst er grote bedrijvigheid, het is oppassen geblazen. Na de kruising van de Steurgatbrug zijn we aan de Biesbosch bij de Selevia Hoeve. We hebben geluk samen met een groepje fietsers kunnen we mee met het klein pontje naar de andere oever van de Steur.  We blijven de mooie groene dijk langs het watervolgen en genieten van de betoverende schoonheid van de Biesbosch.

De waterlopen waarlangs we nu fietsen krijgen bij elke splitsing een andere naam. Na de Steur komen we aan het Gat van Paulus en iets verder bij Gat van het Zand of Loopgauw. Bij knooppunt 14 aan de Aakvlaai, zijn we op het meest zuidelijke van de Biesbosch. Het is een wildernis van struiken, waterplanten en wilgenbosjes. Op de indicatiepanelen wordt vermeld dat dit gebied vol reeën, bevers, hazen en talloze zeldzame vogels zit. Op de vele eilandjes hebben wij enkel wilde paarden kunnen spotten!

Bij Keizersveer kruisen we de Bergsche Maas en buigen af naar Waspik. Dit is een rustig liefelijk dorp met een merkwaardig versierde kerk. Onze dorst lessen doen we in een cultuurcafé. We volgen een waterloopje de Donge het is een typische laaglandbeek. Dit is een verzameling van beekjes met bronnetjes van regenwater uit zeer lage gebieden.

We rijden Dongen binnen om een kleinigheid te eten, maar het is ietsje telaat enkel in een frituur geraken we nog aan wat friet en drank. Na het kruisen van het Wilheminakanaal duiken het bos “Boswachterij Dorst” binnen, wat een verademing na al dat druk verkeer. Dit uitgestrekt bosgebied bevindt zich tussen Rijen, Oosterhout, Teteringen en Dorst. Het gebied bestaat voornamelijk uit grove dennenbos dat op een heidegebied is aangeplant. Vroeger noemde dit gebied de Seterse Heide.

Zonder dat we het goed en wel beseffen zijn we aan de grens met Breda.  Nu is het opletten, we moeten gelukkig maar, op een afgebakend fietspad de rijksweg volgen. Bij de brug over de Mark is het op gps tot aan ons verblijf. Zonder enig probleem staan we na 65km bij ons Vrienden op de Fiets adres van Yvonne. We moeten onze fietsen achteraan in een weelderig binnen tuintje stallen. “Maar eerst iets fris drinken” beveelt onze vriendelijke dame. Yvonne heeft blijkbaar nood aan een praatje. Maar we blijven meer dan één uur aan de babbel…Wanneer we onze gastvrouw om de wifi vragen om het thuisfront op te roepen, is ze heel verwonderd. We moeten er erg mee lachen…Yvonne was er bij de aanvraag om bij haar te verblijven, van overtuigd dat wij een stel waren! Ze vindt het stom en wij wuiven haar gedachten weg. Ze zoekt de aanvraag op en ziet inderdaad dat wij fietsvrienden zijn! Dat zal ons lang bijblijven, verzekeren we haar lachend.

Na een wasje en een plasje staat we te popelen om de stad te verkennen. Maar Yvonne toont ons hoe wij morgenvroeg moeten tewerk gaan. Alles zal mooi in de koelkast te vinden zijn en koffie maak je zelf maar. Deelt zij ons mee, ik sta heel laat op en jullie zullen al weg zijn. We rekenen af en bedanken haar voor het prettig en gastvrij verblijf…

Ver geraken we niet, de drukte bij Biercafé De Beyerd doet ons halthouden. Hier kan je niet enkel souperen maar ook proeven van meer dan 125 verschillende bierspecialiteiten. We houden van de sfeer van het typisch “Bruin café” en met onze vriend Antoine in gedachten, bestellen we onmiddellijk een Paix-Dieu, zijn lieveling bier. De patroon heeft zelfs een souper suggesties op basis van Val-Dieu bier, dat kunnen we niet afslaan toch!  En het heeft ons gesmaakt. Onze wandeling in de stad Breda sluiten we af met een ijscoupe.

11-11-2024 om 17:19 geschreven door Via de la Plata

Dag 13 Maarssen – Woudrichem

donderdag 27-06-2024

Als we op het afgesproken uur komen ontbijten genieten we van de stralende zon. Tia verwent ons met een overvloedig ontbijt, terwijl Piet zijn werk heeft met voederen van de dieren. Toch willen ze beiden weten hoe wij de avond in het dorp beleefd hebben. Grote hilariteit, als wij vertellen dat wij bij de Dorps Gek soupeerden…Piet raadt dit eetadresje telkens aan bij zijn gasten en iedereen is steeds vol lof! Na nog een hartelijke babbel nemen we afscheid van dit prachtige Vrienden op de Fiets gastenpaar….

Vandaag rijden we zuidwaarts, op naar de grote rivieren! Toch houden we eraan om nog eens door Maarssen te fietsen. Maarssen bestaat uit twee delen, het oude gedeelte ten noorden van het kanaal Maarssen-dorp, aan de andere zijde van het kanaal, een relatief nieuw gedeelte Maarssenbroek. Toch lijkt Maarssen groter dan wij dachten, na 5km zijn we aan de Haarrijnseplas, een zandwinningsplas. We rijden dwars door dit meer tot bij “Kasteel de Haar” Dit wordt aangewezen als het grootste en meest luxueuze kasteel van Nederland! We moeten er omheen fietsen en toch hebben we het gevoel dat al dat groen hier bij dit fameuze kasteel hoort.

Op de Breudijk net vóór Harmelen zijn er kersen te koop…zonder aarzelen rijden wij het erf van de “kersen boerderijwinkel van familie Oosterom" op. Het is hier precies feest. Een grote groep van een nabijgelegen zorgboerderij, met mentale beperking, zitten samen met hun begeleiders en een accordeoniste te zingen op het terras. We kopen kersen en snoepen die samen met de zich kostelijk amuserende bende op!

Tot een van de begeleidsters ons uitnodigt om mee te zingen. “We zijn Vlamingen” vertellen we haar. “Dat maakt niets uit, zing dan in jullie taal”! De olijke accordeoniste is onmiddellijk mee als we het Brugs lijflied neuriën….. En daar gaan we dan in duo:

Zie 'j van Brugge zet je vanachter

Je moe' van voaren in de reeke nie' gon stoan

Zie 'j van Brugge zet je vanachter

Mé zowwe zot van voaren zoed da' toch nie' goan

Want ze zeggen damme zot zin

Mo dat is dwoaze proat

Me zyn verdrooid zo zot nie' ofdat onze mutse stoat

Mo zie' van Brugge zet je vanachter

Je moe' van voaren in de reeke nie' gon stoan

Zie 'j van Brugge zet je vanachter

Of héél d'n boel zoe kennen no d'n knoppen goan

Ons publiek is uitzinnig en we worden met gejuich en applaus bedankt. Toch houd ik eraan in mijn mooiste Nederlands uitleg te geven bij de tekst van dit lied. Het refrein refereert naar de geschiedenis van Brugge onze stad. ’s Avonds werden de poorten van de stad gesloten en aan de Bruggelingen werd gevraagd om achteraan in de rij te staan wachten bij het Oud Sint-Janshospitaal. Dit om de zieken van buiten de stadspoorten te laten voorgaan. Feitelijk een barmhartige bedoening toch! Als dank krijgen we nog een ijsje van de familie Oosterom. Elke dag een goede daad was vroeger de leuze bij onze zeescoutsgroep…en we zijn dit niet vergeten! Maar nu vlug verder, we hebben nog maar 12km en het is al 11h…

 In Harmelen dwarsen we enkele keren de Leidse Rijn om door een groen boerenland in Montfoort te arriveren. Langs de Hollandse IJssel fietsen we naar Oudewater. Dwars door een polderlandschap met grote boerderijen.

In Oudewater is het wat kronkelen langs grachten en over bruggetjes. Oudewater ligt aan de monding van het riviertje de Lange Linschoten en de Hollandse IJssel. In het historische centrum nemen we een kijkje in de Grote of Sint-Michaëlskerk. Het is een gotische hallenkerk. We worden hartelijk begroet door de dominee en houden een gezellig praatje met hem. De kerk was eerst een katholieke kerk en is sinds 1572 in protestantse handen.

Door een dunbevolkt veenweidegebied, het Polsbroek komen we in Schoonhoven. Jaja het dorp van Frank en Corrie de stappers, welke wij ontmoet hebben in Ootmarsum. We willen hier middagmalen in het stadje. Op de Oude Haven bij “de Blauwe duif” hebben we prijs, we kunnen niet voorbij dit drukbezet zonnig terras.

Samen met vele leeftijdgenoten genieten we van een deugddoende trippel en een lunch. Schoonhoven is een charmant en idyllisch stadje, de Zilverstad genoemd aan de rivier de Lek. We verlaten de stad via de Veerpoort. Deze poort is onderdeel van de waterkering en wordt bij hoog water met houten deuren gesloten. Met het veer belanden we op de andere oever van de Lek.

Na dit toch wel heel drukke veer met heel wat zwaar verkeer zijn we vlug in Nieuwpoort. We kruisen dit minivestiging stadje langs vestingwallen. We vinden het absoluut een mooi en goed bewaard stadje met typische Hollandse huisjes. Maar we zijn er in een wip voorbij! Nadat we de Lek verlaten hebben is het kilometers door een groen landschap met lage weiden en landbouw. Arkel is het eerste dorp nadat we het Merwedekanaal gekruist hebben. Nu fietsen we tussen het kanaal en de Linge tot Gorinchem…..of is het Gorkum?

Gorinchem een belangrijke vesting in de Oude én de Nieuwe Hollandse Waterlinie. De vestingwallen of stadswallen lopen helemaal rond de stad met uitzicht over de rivieren. Op die dijkwallen staan imposante kanonnen en molens. We moeten door erg gezellige en levendige winkelstraatjes. Voorbij de Lingehaven en het sluis komen we aan de veersteigers. Hier moeten we toch wel even opletten er liggen meerder veerboten, na wat vragen worden we doorverwezen naar de juiste boot naar Woudrichem. Betalen moet met een App maar dat lukt ons niet hopelijk kunnen we straks pinnen. Maar aan boord vinden ze het toch lastig, voelen we duidelijk! Het is een eindje varen op dit imposante water waar Waal, Afgedamde Maas en Merwede samenkomen, met verschillende tussenstops.

We hebben 70km op ons tellertje als we van het veer stappen en door de Gevangenpoort van Woudrichem rijden. Deze poort is de enige overgebleven waterpoort als onderdeel van de vestingwerken. In de Middeleeuwen had Workum een ommuring met vijf poorten. Maar deze poort diende later als gevangenis.

Op aanwijzen via mail van onze VOF-gastvrouw, gaan we eerst onze souper avond vastleggen. Ook hier hebben ze moeilijkheden met horecapersoneel volgens Emmy. En het is nog waar ook, als we bij restaurant “de Stroming” willen reserveren, worden we eerst afgewezen. Na wat aandringen bij de baas kunnen we toch een plaatse voor 2 bemachtigen tegen 19h. Maar nu eerst naar ons verblijf voor deze avond. Wat een prettig weerzien bij de familie Van Strien. Verleden jaar waren we hier ook maar toen met vier nog…Na een lange babbel met veel uitleg over onze afwezige vrienden en in ’t bijzonder over de toestand van Antoine, moeten we ons spoeden om te gaan avondmalen. Op het terras van het drijvend restaurant van “de Stroming” bij de haveningang, genieten we bij deze warme rustige avond van het gevarieerd souper met het nodige vocht…Alles duurt wat lang maar wij hebben tijd in overschot! Tevreden van onze prachtige fietsdag kruipen we onder de dekens…Slaapwel.

09-11-2024 om 14:40 geschreven door Via de la Plata

Dag 12 Hilversum – Maarssen

woensdag 26-06-2024

Vandaag iets vroeger op dan anders omwille van de beroepsbezigheden van ons gastgezin. ….Geen probleem voor ons, wij passen ons aan. Na een heerlijke rustige nacht, ontbijten we samen met Eelco en Katja. Het sportieve stel zijn benieuwd naar ons dagprogramma. Ze vinden het uitstekend dat we vandaag door het Gooi en langs de Vecht zullen rijden….”jullie zullen het zich niet beklagen” krijgen we van beiden te horen. Bedankt vrienden jullie deden het uitstekend, we zijn hier echt verwend geworden. Katja is als eerste weg per fiets en enkele minuten later nemen wij afscheid van Eelco, een foto en weg zijn wij!

Na 3 kilometer zijn we in het centrum van Hilversum. Ik wil absoluut het toch wel gekende stadhuis zien. Dit gebouw “Het Raadhuis” een hoogtepunt uit de vele ontwerpen van architect Willem Dudok. Het gebouw geniet internationale bekendheid en is een gebouw uit kubistische volumes en horizontale gevellijnen met een toren. Het geheel is gemetseld met gele lange bakstenen. Het is een streng eigenzinnig en individualistisch ontwerp van de jaren 1930.

Even verderop duiken we het Corversbos in. Nu voorbij Landgoed Gooilust, één van de vele landgoederen die ’t Gooi rijk is. Het is de moeite met dit prachtig fietsweer hier nu voorbij deze mooie siertuinen te kunnen rijden. Bij knooppunt 10 zijn we midden in het Spanderswoud met hier en daar bunkers. We belanden na dit bos op een groen weids boerenland met veel rechte beken.  Na wat kronkelen staan we aan de stervormige vestingen van Naarden. Maar het lijkt wel een dubbele omwalling met grachten. We rijden rond het stadje en toch willen we ook het centrum zien. Bij de kerk houden we samen met de talrijke toeristen een zonnige koffiepauze. Naarden is een van de best bewaarde vestingsteden en onderdeel van de Nieuwe Hollandse Waterlinie.

Na het kruisen van een drukke autosnelweg de A1 fietsen we op een dijk naast het Gooimeer. Dit is een groot randmeer dat ontstond bij de inpoldering van zuidelijk Flevoland, dit meer was vermoedelijk vroeger de Zuiderzee? Heel vlug moeten we opnieuw onder een nog drukkere autosnelweg de A6 en zijn in Muiderberg. Opnieuw langs het water maar nu noemt dit het IJmeer. We houden een pauze op de dijk waar de talrijke watervogels van dichtbij te bewonderen zijn. Verder in het water liggen er een reeks groene eilandjes, het zijn paradijzen voor trek- zang en watervogels en ontoegankelijk.

Op een 2 kilometerlange kaarsrechte Polderweg ontmoeten we enkele stappers. We worden door de heren herkend als die “Gekke Belgen” van de reeks “Dwars door de Lage landen”… Het is een echte tv-hype, wordt ons met veel enthousiasme verteld. Maar onze maag begint te rammelen, op naar Muiden.

Maar eerst komen we aan het Muiderslot. Het Muiderslot is de oudste waterburcht van Nederland. We rijden door het poortgebouw en bewonderen met ontzag het fameuze slot. Grote dorst doet ons een plaatse zoeken op het overdrukke terras van Ome Ko bij de sluisbrug. Maar het personeel kan de drukte niet aan. We peddelen het stadscentrum binnen over het grote oude sluizencomplex. Dit is de verbinding tussen de rivier de Utrechtse Vecht en het IJmeer. De sluizen zouden 350 jaar geleden gebouwd zijn. ’s Zomers stroomt het water van het IJmeer naar de Vecht. Maar als het water in de Vecht te hoog staat stroomt het andersom. In de winter staat het water in de Vecht en het IJmeer normaal even hoog.

Na enkele kilometer komen we langs de Vecht in Weesp hier hebben we meer geluk.  Op het zonnige terras van ’t Helletje langs de kade genieten van een koude schotel en een trappist. Ondertussen worden we uitgebreid gebrieft hoe Oranje het doet op het EK. Een groep leeftijdsgenoten willen weten wat fietsende Vlaming hier uitspoken…na een lange babbel moeten wij kost wat kost verder en worden door hen luidruchtig uitgewuifd. Wat een gezellige boel! Vlug zijn we bij het Torenfort aan de Ossenmarkt. Het is een van de laatste torenforten waarmee de waterlinie werd versterkt. Het is in baksteen uitgevoerd rond met een diameter van 34 m en de muren zijn 1,8 m dik. We verlaten Weesp en blijven nu langs de Vecht. De tocht gaat door veengebied en langs akkers en plassen. We komen langs molens en gemalen die het gebied al eeuwen drooghouden. Dit gebied konden ze in een oorlog onder water zetten. In en rond het water is het overal groen met veel soorten waterplanten. Na het verlaten van Weesp zijn we op de andere oever. Vanop de dijk hebben we een prachtig zicht op de rivier. De woonboten bij het gehucht de Horn zijn niet te tellen!

Na een grote meanderende bocht komen we na een sluisje bij Fort Uitermeer. Het fort beschermde de ’s-Gravelandse Vaart, en de schutssluis. Het is ook een onderdeel van de Oude en Nieuwe Hollandse Waterlinie en de Stelling van Amsterdam. Na de Spiegelplas duiken we een bosje binnen op een eng zandpaadje. We fietsen hier op een smal eiland in de Ankeveense Plassen.

Volgens aanwijzingspanelen zouden we in dit bijzondere landschap, het gezang van de snor en de kleine karekiet moeten horen, ook het hoempen van de roerdomp is mogelijk. Maar we kennen er te weinig van! Ook al houden we ons een tijdje stil, enkel het geluid van zwemmende jongelui kunnen we thuiswijzen!

Bij kilometer 45 moeten we samen met een groepje leeftijdsgenoten wachten op het pontje. Hier kruisen we de Vecht met een elektrisch fietspontje naar Nigtevecht. De jeugd van het dorp houdt op het graspleintje aan de oever een zwem- en duikdemonstratie. Wat een ambiance met dit zomers weertje, we houden samen met de andere fietsers een rustpauze.

Kronkelend op de Eilandseweg tussen het Amsterdam-Rijnkanaal en de Vecht belanden we in Vreeland. Na het kruisen van de rivier houden we koffiepauze. Vanaf Breukelen wordt het heel wat drukker op de dijkweg, vermoedelijk wordt deze mooie fietsweg als sluipweg gebruikt...Ook hier is er weinig eerbied voor het fietstoerisme publiek, we worden bijna van de weg gemaaid! Wat een toestand en dit in het absolute fietsland Holland! Hier op de oever staan er verschillende monumentale herenhuizen, eentje ervan wordt vermeld als Kasteel Gunterstein.

Op de Vecht blijven de kleine pleziervaartuigen met zwaaiende bemanning richting Maarssen ons begeleiden. We kunnen het ons voorstellen hoe zij genieten van op het water van deze betoverende schoonheid van de Vecht tijdens hun rondvaart! Wat een pracht langs deze groene oevers, met oude kastelen en statige landhuizen die een rijkdom uitstralen. Blij dat we van deze bijzondere historische waterweg met alles wat erbij hoort hebben kunnen genieten……

Na 65 kilometer zijn we ter bestemming, de gps-track stopt, jawel net voor het huis van onze Vrienden op de Fiets. Het gastgezin ontvangt ons met open armen. Na een drankje en een praatje met Piet en Tia krijgen we de 2° verdieping ter beschikking. Een prachtige slaapplaats met eigen sanitair, wat een luxe. Piet bezorgt ons enkele eetadressen en raad ons aan het wandelpad langs de rivier te nemen tot in het dorp. Toch is het verder dan gedacht we slenteren zeker 2km langs de Vecht. Langs de oever ligt het vol plezierbootjes met souperende bemanningen…. Het is een plezier om iedereen te begroeten en hun blijgezind te zien genieten van de avondzon.  We krijgen er honger van! Zelfs op voorbijvarende sloepen is men aan ’t eten en drinken….

In het dorp bij de brug is het precies feest. We gaan kijken en op het terras van eetcafé “De Dorpsgek” is er veel ambiance. We vleien ons neer tussen de plaatselijke bevolking en voelen ons onmiddellijk zoals thuis. Hier draait blijkbaar alles om een warme gezellige sfeer. De patroon komt ons met een humoristische kwinkslag begroeten, heerlijk zo’n warme ontvangst! Het is op deze warme avond werkelijk genieten van een heerlijk menu met enkele Quadrupel La Trappe. Met een flink gevuld buikje stappen we langs het overpad terug naar ons slaapadres. Na nog wat praatjes met buiten zittende plaatselijk mensen bij hun prachtige typische huizen, zijn we zoals afgesproken goed op tijd terug. Wat een heerlijke dag, Slaapwel!

01-11-2024 om 11:29 geschreven door Via de la Plata

Dag 11  ’t Harde - Hilversum

dinsdag 25-06-2024

Wat hebben we zalig geslapen. Plots komt de gastvrouw met ons ontbijt. “Jullie moeten zelf koffiezetten en ik wil onmiddellijk afrekenen” krijgen wij als morgen begroeting te horen…Toch wijzen wij Marion erop dat wij ons onderkomen prima vinden doch dat onze ontvangst en het eten helemaal beneden peil is. We vinden dit niet fijn. Zij trekt haar schouders op en verdwijnt…we zien haar niet meer terug! Wat zouden wij hier misdaan hebben.  Later komen wij teweet dat we hier in de bijbelgordel zijn, met protestantse en gereformeerde gemeenschappen.  Zou het daar iets mee te maken hebben? We hopen van niet …. We hebben heel andere en aangename ervaringen en uitstekende herinneringen uit het verleden. Allé raar toch dat we zoiets moeten beleven hier! Inpakken, fietsen beladen en weg dan maar zonder afscheid of foto….

Het dorp van ’t Harde zijn we zo voorbij na enkele kilometers zijn we aan de rand van de Veluwse bossen. Het is prachtig fietsweer met een aangename temperatuur, toch is het frisser in de bomendreven. Langs een moeilijk paadje komen we bij het stuifzandgebied De Haere. Het is een kwetsbaar natuurgebied waar zeldzame planten en dieren voorkomen.

De zandvlakte wordt afgewisseld met heide en bosjes met jeneverbesstruiken.  Na een tunnel onder de A28 kruisen we een dubbelspoor. Hier voelen we ons opnieuw echt in de Veluwe. Dicht bij Nunspeet moeten we door het Zandenbos. Een aangeplant bos waar vroeger stuifzand was, staan nu grove dennen. Die bomen hielden het zand tegen en maakten dat er heuveltjes ontstonden. Na de Zandenplas een recreatiegebied, rijden we evenwijdig met de autosnelweg en een golfterrein. Gelukkig verlaten we aan knooppunt 13 de autostrade, gedaan met het erg storen verkeersgeluid. Na het bruggetje kruisen we een wildrooster en zijn nu echt terug in de natuur.

Tussen Elspeet en Vierhouten is het afwisselend heide en bos.  In dit Vierhouterbos zouden er diverse dieren leven…Niets van gemerkt natuurlijk. Geen van de aangewezen soorten zoals herten, wilde zwijnen, vossen of dassen lieten zich zien! Bij knooppunt 73 Stakenberg buigen we rechtsaf richting Harderwijk. Toch blijven we door natuurgebieden rijden zoals de Leuvenumse Bossen, het Hulshorsterzand eer we in de bewoonde wereld komen.

Bij kilometer 32 zijn we in Harderwijk stad aan de Veluwerand en vroeger gelegen aan de Zuiderzee. Deze Hanzestad heeft talrijke monumenten bewaard we rijden langs een oude versterkingsmuur met de Vischpoort en de strandboulevard. Hier plots een telefoontje. Ik had oude gekenden, van op onze Bodensee fietstocht 2019, verwittigd dat wij Harderwijk zouden doorkruisen vandaag. Nel en Ab de Haas, hebben wij ontmoet fietsend langs de Rijn op 29 mei 2019. Ergens bij en gezamenlijke rustpauze rond Rheinfelden. Ab de Haas is al jaren radiomaker en bezieler van Wereldmuziek zender El Mundo. Ik bleef hem jarenlang volgen. Zowel Nel als Ab waren altijd benieuwd naar de fietsavonturen van “De bende van Bob” en bleven met mij in contact hierover!

Op het einde van het Zeepad op de LF22 aan Knooppunt 9 staan onze vrienden ons enthousiast op te wachten. Wat een ontvangst na al die jaren….Op hun zonnig terras met zicht op het Wolderwijdmeer geraken we maar niet uitgepraat. We worden getrakteerd met drank en taart. We blijven maar genieten van dit onverwacht weerzien echt uniek zoiets moois te beleven.

Het afscheid van onze leeftijden- en fietspassiegenoten is moeilijk. We worden lang en hartelijk uitgewuifd. Bedankt vrienden het gaat jullie goed. We blijven het randmeer volgen tot aan de sluis van de Ankervaart. Vanaf hier wordt het druk op het fietspad langs het Nijkernauw.

Op 55km zijn we in Spakenburg. Vanaf hier zouden we in de provincie Utrecht moeten zijn. Spakenburg opnieuw een van die kleurrijke havendorpen lijkt wel een openluchtmuseum. We dokkeren traag door het historische hart met een pittoreske kern. Je voelt nog steeds het visserijverleden wanneer je langs de oude platboden kotters komt. Ze zijn niet te tellen en men werkt er nog steeds aan op de scheepshelling.  We krijgen er dorst van, op een van de vele zonneterrasjes vlijen we ons neer, wat doet die frisse trappist deugd zeg! Ondertussen worden we getrakteerd op een voetbal Oranje gekke voorstelling. Men zou wel vergeten dat het EK-voetbal bezig is, en Oranje er nog bij is!

Op het einde van een kaarsrechte weg in Bunschoten buigen we rechtsaf richting Eembrugge. Langs de Eem een rivier belanden we in Baarn. Hier houden we een in de zon samen met de schoolverlatende jeugd, een ijsjespauze. Ondertussen komen we teweet dat de vroegere koninklijke residentie van koningin Juliana “Soestdijk” hier dichtbij in deze gemeente ligt.

Wij zijn amper het dorp uit en duiken opnieuw een bos binnen. Het is het Baarnse Bos op een uitloper van de Utrechtse Heuvelrug. Aan knooppunt 63 plots een plaat Hilversum en iets verder “Welkom in Noord-Holland”. Met de GPS is het nu op naar ons Vrienden op de Fietsadres in de Mediastad. Maar we hebben geluk we moeten de stad niet binnen onze VOF ligt aan de zuidrand in een groengebied. We worden meer dan hartelijk begroet door Eelco. Wat verlegen volgen wij de erg sportief uitziende man in het prachtige huis. We krijgen op de verdieping een heel ruime kamer met bijhorend sanitair ter beschikking. Onze gastheer had ons iets later verwacht en gezien wij bij hem deze avond souperen, stellen wij voor eerst iets te gaan drinken in de omtrek. “Bij de Zonnestraal in het bos hierachter is er een drank-terras” stelt Eelco ons voor…Enkele minuten later genieten we van een trappist op het zonneterras van de Zonnestraal. Het is een gerenoveerd paviljoen van een instituut-zorghotel “Professor Henri ter Meulen.”

Samen met ons gastgezin genieten we van een prachtig smakelijk souper. Eelco heeft ons culinair verwend. We blijven nog uren babbelen met het erg sportieve en reislustige paar Katja en Eelco. Na het bekijken van hun vele fotoalbums van ettelijke verre reizen worden we allen moe, hoog tijd om onze bedjes op te zoeken. Slaapwel!

23-10-2024 om 11:22 geschreven door Via de la Plata

Dag 10 Steenwijk – ’t Harde

maandag 24-06-2024

Wanneer ik onze track op mijn roadboekje voor vandaag bekijk, ziet hij er helemaal anders uit dan de vorige dagen. Er is geen donker groen en of roze te bespeuren, dus ook geen bossen en heide! We moeten door een waterrijk landschap met veel laag gelegen weiden. Onze gastheer Peter heeft de tafel mooi gedekt en we genieten van het ontbijt, gelukkig heeft hij zijn jonge hond ergens opgesloten, wat een zalige rust. Onze pezige vriend, een prille zeventiger blijkt hier toevallig beland te zijn. Op een  van zijn tochten kwam hij in Steenwijk, zag het huis waar hij nu in woont te koop staan en is hier gebleven. Als ik hem vertel dat zijn huis een zekere architecturale waarde uitstraalt, is hij zeer vereerd. Hij komt zelfs met bewijzen dat het huis hiervoor bekend staat in de omtrek.

Om 10h nemen we afscheid van onze gastheer, we rijden nog eens door het centrum en verlaten de stad langs de vestingen richting Scheerwolde. We rijden bewust niet naar Giethoorn. Dit al te druk toeristisch overspoeld dorp ligt slechts enkele kilometers van onze route, maar we kennen de overdreven drukte. Het is hier net zoals bij ons in Brugge en willen deze massa toeristenstroom absoluut vermijden….

Langs een kanaal, het Steenwijkerdiep,  met veel yachting werven komen we in Scheerwolde. Dit dorp was een verblijfplaats voor polderarbeiders bij de veenafgraving. Nu zijn de gronden hier geschikt gemaakt voor de tuinbouw. We rijden iets verder in het Nationaal Park Weerribben Wieden. Een gebied waar eeuwenlang turf gewonnen werd. Men trok veen uit het water waardoor gaten ontstonden. Deze gaten noemt men weren. Naast die stroken lag het veen te drogen op hogere stroken legakkers, dit waren de ribben! En doorbroken ribben noemt men dan wieden met water !!!

Er zouden hier otters leven. Natuurlijk hebben wij die niet gezien. Wat wij wel duidelijk, al was het van ver konden spotten waren zilverreigers. Net voor het dorp Baarlo staat een plaat Muggenbeet. We vermoeden dat er  zich hier inderdaad veel muggen ophouden! Maar neen dit mini plaatsje van enkele huizen noemt zo. Dwars door de weilanden, met oneindig zicht over een landschap van breed water en wuivend riet komen we in Blokzijl. Blokzijl is een klein stadje in de kop van Overijssel. Door een doolhof aan straatjes en steegjes met kronkelende kanaaltjes, komen we aan een sluis. We worden tegengehouden, de sluismeesteres moet eerst een groep pleziervaartuigen doorlaten. Het is een erg gezellige boel we worden uitbundig door alle schippers en bemanning begroet en vriendelijk toegewuifd…..Hier kunnen automobilisten een voorbeeld aannemen ofwel “Een puntje aan zuigen” .

Het sterren restaurant “Kaatje bij de Sluis” is al ruim 45 jaar een culinaire ervaring waar gastronomie, gezelligheid en sfeer zich tot een bijzonder resultaat mengen. Driesterren kok Sergio Herman heeft hier zijn eerste opleiding gekregen.  Ik herken het Hotel-Restaurant “Kaatje bij de sluis” ook al is het meer dan 20 jaar geleden dat ik hier overnachtte en gesoupeerd heb. Olala waar is de tijd naartoe ?

Na 25km dokkeren we op de kinderkopjes Vollenhove binnen. Het is een kleine stad met een haventje en het lag vroeger aan het IJsselmeer. Na de inpoldering en het ontstaan van Flevoland is dat nu helemaal anders. Nu ligt  Vollenhove te midden van een rustige omgeving van water en groene landschappen. Je ziet nog duidelijk dat hier vroeger, denkelijk gedurende de Hanzeperiode, het stadje bloeide, er valt heel wat historie te zien. We rijden rond de haven en zien van ver dat er een dame een terras klaar zet. Dorst en goesting doet ons stoppen. We zijn de eersten en de waardin van Palingrokerij Konter roept ons binnen: “ Hier kan je alles bekijken en bestellen, ik breng  het op het terras”. Na enkele minuten komt ze met broodjes vers gerookte paling en maatjes met voor elk een flinke trappist. “Verleden jaar was hier een Vlaamse Filmploeg, ze spraken net zo’n taaltje zoals jullie”. Als wij haar vertellen dat wij ook te zien waren in een van de afleveringen van Arnoud Hauben, Herkent ze ons en zegt het tegen alle terrasgangers…  Straks moeten we nog handtekeningen uitdelen lachen wij haar toe! Liever maar bescheiden West-Vlamingen blijven zeker!

Palingrokerij Konter is in 1911 opgericht in Vollenhove aan de toenmalige Zuiderzee. Sindsdien wordt er al ambachtelijk paling en andere vis soorten gerookt en geleverd aan groot- en detailhandel. Wanneer we over de brug van het Vollerhovekanaal zijn, rijden we de jonge provincie Flevoland binnen. Het is ook de kleinste van de twaalf provincies. Flevoland bestaat uit de Noordoostpolder en de Flevopolder, beide ontstaan door drooglegging van delen van de voormalige Zuiderzee, met daarbinnen de voormalige eilanden Urk en Schokland. We blijven het kanaal volgen tot Kraggenburg.  Het is hier opvallend groen en net voor we afbuigen aan het Voorstersluisje, rijden we voorbij het “Rijksmonument Waterloopbos” dit is een historisch openlucht laboratorium waar honderden onderzoeken uitgevoerd zijn naar het gedrag van water. Er zijn zelfs restanten van het onderzoek naar de Deltawerken.

We hebben 40km op ons tellertje wanneer we over de brug van het Ketelmeer fietsen. Beneden ligt de stormvloedkering Ramspol , uniek in zijn soort. Het is de enige balgstuw ter wereld die als stormvloedkering dienst doet. De totale kering bestaat uit 3 balgen van een zwaar en zeer sterk rubberdoek, dat opgeblazen een barrière van 10 m hoog en 240 m lang vormt. Normaal ligt de balg in een soort bak op de bodem van het water, zodat de scheepvaart vrije doorvaart heeft. Door een natuurgebied van rietmoerassen en zandplaten komen we aan de monding van de rivier de IJssel.

Na IJsselmuiden zijn we plots aan de fameuze brug met de gouden wielen en rijden nu Kampen binnen. Hoog tijd voor koffie en een gebakje, menen we. Op de IJsselkade met zicht op de rivier genieten we in het zonnetje van een zalige rustpauze. Rustig willen we door het historische gedeelte van Kampen, een eeuwenoude Hanzestad, rijden. Langs monumentale mooie oude poorten zijn we in de binnenstad. Je kan hier blijven rondrijden, maar we moeten verder. Wanneer we een stadskaart raadplegen beseffen we dat Kampen feitelijk een eiland vormt. De stad wordt omringd door de IJssel, Kattendiep, Keteldiep, Reevediep en de randmeren: Vossemeer en het Drontermeer. Uniek wat hier allemaal ondernomen wordt tegen eventuele overstroming is de “Hoogwater Brigade”. Dit zijn 250 vrijwilligers uit Kampen die met mobiele onderdelen een waterkering bouwen.

We vervolgen onze route lans een lang gerekt meer het “Drontermeer” een  smal randmeer, dat is ontstaan bij de inpoldering van Oost-Flevoland.  Met een stralende zon rijden we Elburg binnen. Eén van Nederlands meest bezienswaardige Hanzesteden. Vroeger een bedrijvig vissersstadje aan de Zuiderzee. Vandaag de dag een toeristische site. We moeten, het kan ook niet anders te voet door de straatjes wandelen, wat een wandeldrukte….We krijgen er dorst van. Maar het is maandag en veel keuze is er niet, we wringen ons tussen kwetterende leeftijdsgenoten…..

een flinke trappist kan deugd doen.

We verlaten de drukte van de binnenstad langs een prachtige omwalling. Overblijfselen van de oude stadsmuur mogelijkse verdedigingswerken van toen Elburg nog een Hanzestad was. Vijf kilometer verder zijn we aan ons eindpunt voor vandaag ‘t Harde…..het was een flinke rit van 80km. We kronkelen door enkele groene dreven en staan plots voor ons overnachting adres. Maar hoe geraken we hier binnen. Alles is afgesloten, er is nergens een voordeur en of deurbel te bespeuren. Na een poosje wagen we het erop de poort te openen en via de tuin op de woning toe te stappen. Er is een zijdeur zonder bel…..na een tijdje kloppen komt  Marion openen. Wat afstandelijk krijgen we een mooi verzorgd en ruim achterliggend huis met keuken, zitruimte en slaapkamer ter beschikking. “Om 19h breng ik jullie avondmaal” krijgen wij te horen en ze verdwijnt terug in haar woning…..Zoiets zijn we helemaal niet gewoon bij Vrienden op de Fiets.

Ja en inderdaad stipt om 19h komt Marion met ons avondmaal, gelukkig hebben we in de loop van de dag goed gegeten, zo’n erg karige avondmaal, dat is ons nog nooit overkomen! Gelukkig is het maar voor één nacht, morgen beter toch !!!

Wanneer we nog wat in het zonnetje zitten te keuvelen, komt er plots een jonge heer op ons af. Grote verwondering het is Henrik Kos Radio-Podcastmaker van het Nederlands programma “Fietskriebels”. Ik had voor onze start ons programma doorgestuurd. Hij is ons,  gezien wij in zijn buurt kwamen,  komen opzoeken….Voor ons toch een echte aangename verrassing. De opname duurt meer dan één uur en is te beluisteren bij het openen onderstaande link:

https://drive.google.com/file/d/18N2sV5jK-zuMofJgOXlVo9cOhbjeZmAU/view?usp=drive_web

 Wat een avond …..we danken Henrik en zijn erg benieuwd! Een hele belevenis, hoog tijd om de bedjes op te zoeken. Slaapwel !

17-10-2024 om 18:54 geschreven door Via de la Plata

Dag 9 Zuidlaren – Steenwijk

zondag 23-06-2024

Vroeg uit de veren vandaag. Toch zijn we niet de eersten onze collega fietsers zijn al klaar. Het wordt een feestelijk ontbijt, wat worden we hier verwend door Corry. Er is echt van alles. We blijven maar aan de praat. Ons tafelgezelschap wil alles weten van onze vele fietstochten…..Wanneer ik onze vriend Fred het dagverslag Dag 8 Zuidlaren – Coevorden van onze Rond Nederlandtocht van maandag 15-06-2015 laat voorlezen, is hij uitermate vereerd. “Wat je me nu vraagt kan ik als geen anderé” lacht Fred. En ja als een volleerd Nederlands redenaar,  met toneel allures, luisteren we geboeid naar zijn poëtisch betoog. “ Als leraar Nederlands was dit indertijd mijn specialiteit” geeft hij grif toe….Ferdinand wilt niet onderdoen en geeft ons een amusant concert op zijn trekzak en nadien met de tuba. Wat een plezante bende hier geraken we met moeite weg! Toch moeten we de fietsen beladen en starten. Het afscheid valt iedereen erg zwaar. Heel lang worden we door ons gastenpaar uitgewuifd!

Van Zuidlaren volgen we richting Westlaren.  Door het bos van Slootsbergen rijden we over de Drentse Aa, een beek, richting Tynaarlo. Tynaarlo is een oud brinkdorp, dit betekend een kerk met daarrond huizen en boerderijen maar daar merken wij helemaal niets van. Na het dorp Vries belanden we opnieuw in een enorm bos. Het Langeloërduinenbos ligt in een gebied met hier en daar wat heide, plots zijn we in het plaatsje Norg. We rijden al kilometers aan een stuk door pure natuur, over smalle bospaadjes, door duinen en lage struiken. Echt zalig met dit aangenaam zonnetje en een heerlijke temperatuur.

Westervelde, dit is ook een klein esdorp met een driehoekige brink met veel bomen, hier zijn er zoals het hoort, wel enkele boerderijen rond te zien.  Na het kruisen van het Veenhuizerkanaal duiken we het Fochteloërveen binnen. Een goed bewaard natuurgebied met schitterende vergezichten. Wat is het rustig in dit pure natuurgebied. We lezen op een informatieplaat dat dit een hoogveengebied is met veel veenmossen en een tehuis voor zeldzame soorten dieren en planten, zoals de kraanvogels, en een sterk bedreigde vlindertje, het veenhooibeestje.

Wanneer we uit het bos van Ravenswoud komen rijden we voorbij de plaat Appelscha. Volgens aanduidingen zouden we nu in de uiterste zuidoostelijke hoek van Friesland zijn ! We hebben 35km op ons tellertje en krijgen dorst en honger, net over het kanaal vleien we ons neer op het zonneterras van eetcafé Hulst.  We zijn gelukkig als eersten aan de beurt en worden netjes bediend. Na enkel minuten wordt het terras door een grote groep E-bikers bezet. Het personeel kan de overrompeling onmogelijk bolwerken.  Wat een toestand!

Appelscha is een dorp in de gemeente Ooststellingwerf, de naam klink erg Fries. Het ligt ten zuidoosten van Drachten, tussen Oosterwolde en Dwingeloo. Hier zijn ze trots Fries te zijn overal hangt de vlag in de voortuin, met de blauwe en witte diagonale banen en de zeven rode blaadjes en geen hartjes. Eén kilometer verder duiken we opnieuw een bos binnen, iets verder komen we op een enorm heidegebied. Het Aekingerzand of Kale Duinen met het hoogste punt van Friesland. Op deze 20 meter hoge stuifduin staat een uitkijktoren nog eens 35m hoog.

We blijven op rustige zandpaadjes door de bossen en natuurgebieden rijden. Nu zijn we in de Friese Wouden dit is één van de grootste natuurgebieden van Nederland, met ruim 6000 hectare bos, heide, stuifzand en beekdalgraslanden.. Dit Drents-Friese Wold behoort tot de mooiste en belangrijkste natuurgebieden van Europa  en is daarom aangewezen als Natura2000 gebied. Na het dorp Wapse zijn we opnieuw in Drenthe en komen nu in het buurtschap Veldhuizen.  Een buurtschap is een huizengroep buiten de bebouwde kom van een dorp, meestal zonder kerk. In Vlaanderen is dit simpelweg een gehucht.

Toch koersen we nu al 10km door boerenland afgewisseld met kleinere bosjes tot we in Ooster- en Westerzand belanden. Er zijn geen deftige paden en toch wagen we het erop, de wandelpaadjes zijn uiterst smal en af en toe helemaal niet geschikt om te fietsen. Slijk en water doen ons meermaals afstappen toch  blijven we koppig doordraven. Wat verder is alles opgelost in het Holtingerveld  Hier liggen fietspaden, variërend van smalle schelpenpaden tot brede asfaltpaden. Onderweg liggen voldoende picknickplaatsen en bankjes

Langs een kaarsrecht pad bij Het Schier zien we nog een Hunebed in een zand-heide vlakte. Volgens aanwijzingen zou dit het meest zuidelijk gelegen hunebed zijn. Deze zandvlakte is ook een militair oefenterrein.

We naderen onze overnachtingsplaats en moeten vaststellen dag we bijna een gehele dag door bossen en heiden gereden zijn. Onvoorstelbaar als we bedenken dat dit bijna 75km aan een stuk is.

De GPS brengt ons zonder probleem in Steenwijk bij ons Vrienden op de Fiets adres. Het is even wachten tot Peter, onze gastheer tevoorschijn komt. We moeten onze fietsen door een al te weelderige tuin in de moeilijk te bereiken achter berging stallen. “We zullen eerst en vooral de dorst lessen”  zegt onze olijke vriend uitnodigend. Toch is het niet eenvoudig, wanneer we de pergola binnen stappen blijkt zijn jonge hond hier de absolute baas. Peter kan hem niet in bedwang houden en wij worden beiden heftig besprongen en overvloedig belikt…..Na enkele minuten lukt het onze vriend toch het jong en enthousiast beest in toom te houden. Het wordt nog een lange uitvoerige babbel met veel woorden en gebaren. We onthouden een ondeugende uitleg bij een van de schilderijen in de woonkamer. Het stelt “Het laatste avondmaal” voor, maar dan wel met, voor hem bekende dames in de plaats van de 12 apostelen. Onze vriend Peter heeft er zijn eigen humoristische bedenkingen bij!

Na een wasje en een plasje duiken we de stad binnen. Het is zondagavond en het stadje lijkt uitgestorven en leeg. Nochtans wordt Steenwijk als een charmante stad in de provincie Overijssel omschreven. Het zou een rijke geschiedenis en gezellige sfeer hebben. Daar merken wij op dit ogenblik bitter weinig van! Gelukkig vinden wij op de markt een zonnig en gezellig terras waar we uitvoerig buiten kunnen souperen. We zijn een week onderweg, het mag wel eens zeer uitgebreid zijn toch! En ja we worden zeer goed en verzorgd bediend het is er prima. Na nog een ijstoetje slenteren we naar onze slaapplaats. Wat moe maar tevreden na zo’n mooie dag kuipen we onder de lakens. Slaapwel!

14-10-2024 om 11:01 geschreven door Via de la Plata

 Dag 8 Coevorden – Zuidlaren

zaterdag 22-06-2024

 Dag 8 Coevorden – Zuidlaren Plots een seintje op de telefoon. “Ontbijt is klaar”. En jaja wij vliegensvlug naar beneden, waar we voor het eerst ons gastgezin kunnen begroeten. Samen met Jacqueline en Jos genieten we van het uitgebreid ontbijt en we blijven lang napraten in het achtergelegen veranda. Zullen we hier nog weggeraken?

Jacqueline en Jos wonen in een huis waar op de stoep bij de voordeur een “struikelsteen” geplaatst is. Het is een steen in beton 10 x 10 met een messing plaatje waarin de naam, geboorte- en overlijdensdatum en de plaats van overlijden wordt gestampt. Het is het voormalig woonhuis van Aleida Bardina Krammer vermoord in Auschwitz. Hier starten we onze 8° fietsdag, het is kil en grijs maar er wordt beter weer voorspeld op naar Zuidlaren dan maar….

We rijden toch nog eens door het centrum van Coevorden een dorp met een typische Drentse sfeer dicht bij Duitsland en aan de grens met Overijssel. Door een mooi nieuw aangelegd park geraken we zonder probleem uit het centrum richting Dalen. Van ver zien we de “Bentermolen” een mooi gerestaureerde stellingmolen waar af en toe nog gemalen wordt.

Na het esdorp Dalen duiken we de groene natuur binnen richting Erm. Langs een enorm recreatiegebied het “Ermerzand” naderen we onvermijdelijk de grote stad Emmen. Dit is de grootste stad in Drenthe, met meer dan 100.000 inwoners. Toch is het niet de hoofdstad van de provincie dat is dan weer Assen Het is echter een open groene stad. We vermijden het centrum en zijn blij als we op een mooi bospad de stad uit peddelen. Langs dit Valtherbospad liggen een trio Hunebedden D38,  D39 en D40 in een heideveld vlak naast het fietspad.

Er staan 32km op ons tellertje als we in Odoorn zijn, een prachtig Drents brinkdorp met een bosrijke omgeving wat een zaligheid om hier door te fietsen. Na het dorp belanden we op een zandwegel door een bos en heidegebied. Vlak bij knooppunt 6 stoppen we bij “Ode aan de zon”.

Een beeld met een poëtische inhoud en geïnspireerd uit de mythologie. De rode granietstenen zijn hier geplaatst door een kunstenaar Rob Schreefel. We blijven door een rustig bos op het pad tot Borger bekend door het grootste hunebed van Nederland. Vóór we het dorp uitfietsen verorberen we koffie met een belegd broodje op het zonnige terras van “Puur Ambacht”. Wat loom verlaten we het “Hunebedden-dorp” zonder een bezoek te brengen aan het informatiecentrum, dat deden we wel in 2015, zie de oude foto hierbij met Hugo en Antoine…..

We zijn 50km onderweg als we op de “Hondsrug” door Drouwen rijden.  Nabij Gasselte in de boswachterij Gieten-Borger met een vennetje 't Nije Hemelriek  in de gemeente Aa en Hunze.

Bij het verlaten van het dorp Rolde komen we in een enorm heide landschappen gebied. “Het Balloërveld” het dankt zijn naam aan het nabijgelegen dorpje Balloo, aan de rand van het Nationaal Beek- en Esdorpenlandschap Drentse Aa. Het heideveld ligt op een hooggelegen plateau en het Rolderdiep. Heide wordt hier afgewisseld met veenmeertjes, dennenbosjes en zandverstuivingen her en der. We doorkruisen dit grote gebied op smalle kronkelende zand paadjes.

Na een heuvelbocht staan we plots tussen een grote kudde schapen, het is een gedwongen rustpauze. Hier zijn schapen, herdershonden en herderin de baas. We willen met de vrouw een praatje slaan, maar ze wandelt ons stoïcijns voorbij. Ze lijkt wel in hogere sferen te verkeren, onverstoorbaar en onverschillig loopt ze door. Nadien horen we dat het de schrijfster Marianne Duinkerke is. Samen met Albert Koopman beheren zij in opdracht van Staatsbosbeheer als herders het Balloërveld. Herder Marianne Duinkerken gaat dagelijks met de kudde het Balloërveld op en geeft regelmatig lezingen over haar leven als schaapherder en het bedrijf. Aan ons heeft ze helemaal niets verteld!

Ten oosten van Assen rijden we naar een mooi bewaard esdorp Taarlo. Centraal in het dorp ligt de brink, omgeven door meerdere grote boerderijen. Na het dorp  komen we in de Zeegser Duinen met een prachtig bos en veel lage struiken, hier stroomt de Drentsche Aa. Feitelijk vinden wij dit meer een beek dan een rivier….met een wat verouderde molen een typisch Hollands plaatje. En plots na +/- 80km rijden we voorbij de plaat  Zuidlaren. We zijn helemaal in het noorden van de provincie Drenthe  niet zover meer van de stad Groningen hier loopt ook het beroemde Pieterpad. Nu op zoek naar ons Vrienden op de Fiets verblijf. Plots worden wij geroepen, het is onze gastvrouw Corry, zij heeft ons zien voorbij crossen. Terug dan maar, uitbundiger kan je niet begroet worden menen wij….

”Jongens, wat is dit lang geleden”…. Inderdaad in 2015 waren we hier ook toen met “De bende van Bob”…

Onmiddellijk moeten we plaats nemen op het zonneterras en gastheer Ferdinand komt er aan met een fris biertje. Na een poosje worden we begroet door het echtpaar Marga en Fred, twee leeftijdsgenoten die hier ook als fietsers overnachten. We blijven allen druk aan de praat tot we beseffen dat we nog het dorp in moeten om te souperen. Na een wasje en een plasje rijden we tot Zuidlaren centrum. Op het terras van het Italiaans restaurant “Sapori la Fiera” genieten we van een feestelijk avondmaal met zuidelijke sfeer.  Wat moe maar voldaan kruipen we niet al te laat onder de dekens. Slaapwel!

03-10-2024 om 15:35 geschreven door Via de la Plata

Dag 7 Tubbergen – Coevorden

vrijdag  21-06-2024

Het blijft donker en toch is het tijd om op te staan. Geen goede vooruitzichten voor vandaag, er wordt ons een gehele dag regen voorspeld! Na een lange babbel met onze gastvrouw Rosemarie aan de ontbijttafel wordt het hoog tijd om op te stappen. Het is niet warm maar regenen doet het voorlopig niet….Fietsen beladen, een foto en vertrekken dan maar! We zijn nog het dorp niet uit en het is al zover. Vlug regenkledij aan …wat een ellendig weer!

Na een vijftal kilometers  zijn we in het esdorp Geesteren. Blijkbaar is een “esdorp” een plaats welke vroeger in de wintertijd niet bereikbaar was. Doordat deze plaats veel lager lag in het veen- en moerasgebied welke vaak overstroomde ‘s winters. We volgen nu een aantal kilometers het Geesterstroomkanaal. Op korte afstand peddelen we voorbij een Veenmuseum met oude hutjes en veentreintjes, maar alles ligt er triestig en uitgeregend bij….

We moeten heel wat kronkelen en weten niet meer goed in welk dorp we zijn soms staan platen Vroomshoop, soms Den ham maar ook Vriezenveen! Het blijft maar water gieten nu al bijna 2 uur onophoudelijk.

We blijven doordrammen in bossen en heidevelden…..We zouden in het Vecht dal moeten zijn niet zover van Ommen bij landgoed Eerde, maar ook de Regge en Junne. In het bos Eerderveld moeten we afwisselend door loof- en naaldbossen, soms zelfs af en toe door kale stukken. Maar met de donkere wolkenluchten moeten we heel attent zijn op de natte overgroeide paadjes. Een beetje verscholen zien we de Sahara liggen. Een grote zandverstuiving van Natuur- en Staatsbosbeheer. Met al die regen hebben we geen zin om af te stappen. In Nederland heeft men twee rivieren met de naam de Vecht. Deze hier de Overijsselse Vecht en de Utrechtse Vecht waarlangs wij op dag 12 van Hilversum naar Maarssen zullen rijden. Ze maken het  aardrijkskundig soms toch een beetje moeilijk in Nederland!

Onze maag begint te rammelen, plots duikt voor ons tussen de bomen door een plaat met “Vakantiepark Beerze Bulten”. We vliegen de Brasserie Hagehorst binnen en verorberen een lekker soepje met nadien een koffie met dessert. We moeten kost wat kost verder het blijft maar zwaar regenen, regenkledij of niet we zijn door en door nat tot op onze huid, wegwezen maar….op naar onze laatste 30km.

Bij Diffelen aan de Distelbelt is er een zeven meter hoge uitkijkheuvel.  Nog iets verder een stuw op de Vecht met een vistrap. Flink trappend vliegen we het dorpje Rheeze voorbij. We blijven op korte afstand de Vecht volgen tot Hardenberg. Hier in deze gemeente is het heel wat drukker. Het is ook niet te verwonderen want  de gemeente is een waar economisch centrum met vele bedrijven. De Vecht welke we volgen loopt dwars door het centrum.

Oei het is met dit duistere regenweer erg oppassen, zo’n drukte zijn we niet meer gewoon….Wat zijn we blij als we na enkele grote rotonden de drukte achter ons kunnen laten. Terug in de rustige natuur van het buurtschap Ane. Nu door het Engelandse Bos op een wat hogere stuifzandrug.  Nadien kabbelen we verder op een groene dijk met wilgen, elzen en rietkragen.

Na 76km in de onophoudelijke regen zijn we eindelijk in Coevorden heel vlug vinden we ons overnachtingadres, maar ramp hier doet niemand open…..zouden we tevroeg zijn? We gaan nog een koffie drinken op het marktplein. Hopelijk is de familie  straks wel aanwezig! Maar neen om 18h30 is er nog steeds niemand thuis enkel de hond en de kat komen door het raam piepen. Het hekje naar de tuin blijkt open, we wagen het om de achtertuin binnen te stappen en zien op de achterdeur een bericht waarbij wij teweet komen wat en hoe we hier tewerk moeten gaan…..Het gastenpaar zal heel wat later thuis komen, het huis is voor ons.

We kunnen onze doorweekte fietskledij in de achterliggende schuur te drogen hangen.  Nadat we de Wifi code vinden en opzetten, zien we een bericht van Jacqueline onze gastvrouw. Haarfijn wordt uitgelegd hoe we tewerk moeten gaan bij hen thuis. We nemen vlug een warme douche en wandelen, nu het droog geworden is, het centrum binnen. Vlug vinden we op de markt het Italiaans restaurant “Da Giorgio”. Zoals het hoort bij  een Italiaan worden we met veel zwier getrakteerd op een culinaire mengeling van zuiderse creaties met aangepaste wijn. Buon appetito! We voelen ons wat moe en slenteren naar ons verblijf waar we nog steeds alleen zijn…..Veel rust wordt ons echter niet gegund. Het Nederlands voetbal elftal heeft zich geplaatst voor de volgende EK-ronde en dat moet gevierd worden met vuurwerk en autogetoeter tot ver na middernacht! Slaapwel zal voor een volgende keer zijn.

30-09-2024 om 16:53 geschreven door Via de la Plata

Dag 6  Enschede – Tubbergen

donderdag 20-06-2024

Gelukkig hebben we om 8h30 afgesproken om te ontbijten….opstaan geblazen!  Louise is blij en opgewekt, haar tafel is mooi gedekt en we worden verwend met een feestelijk ontbijt. Het is fris maar het blijft wel nog een tijdje droog, heeft ze juist gehoord op de radio. We blijven nog wat koffie slurpen. Louise heeft nood aan een babbel, maar we maken haar duidelijk dat wij vandaag in Tubbergen willen geraken! Fietsen beladen en opkrassen dus.

Ze maken het ons wat moeilijk hier…..Enschede  is een stad in Twente. Maar

Twente is geen provincie maar wel een landstreek in het oosten van het land! De stad Enschede ligt in de provincie Overijssel, is ook de grootste stad, maar niet de hoofdstad van de provincie…..dat is dan weer Zwolle! En wij die dachten dat Twente een voetbalploeg was….en ja we hebben nog gelijk ook. FC Twente is hier de grote eredivisieploeg van de stad, we beginnen het te begrijpen! Maar in Vlaanderen is Enschede echter bekend geworden door de “Vuurwerkramp” die hier jaren geleden plaatsvond. Dit maakte dat we Enschede herinneren, de tv-beelden uit 2000 zijn voor eeuwig op ons netvlies geprent.

We vertrekken door een tunneltje onder de A35 en door een groot park naar het centrum. We peddelen gezwind door een soort poorthuis naar de “Oude markt”. Verrassend ver van onze startplaats menen we, er staat al 6km op onze teller als we op de Oude Markt zijn. We herinneren ons deze plaats van onze “Rond Nederland-tocht 2015” toen in de namiddag was het hier zeer druk en hebben er onze dorst gelest! Nu zijn we hier bijna de enigen. Na wat kronkelen door horecastraten komen we plots in een oude industriebuurt. Deze oude fabriekspanden zijn mooi opgeknapt en lijken wel woonwijken te zijn!

Toch zijn we opgelucht wanneer we opnieuw in een groene natuur belanden richting Eschbeek. Bij Hof Espelo, een van die vele Twentse landgoederen staan er fameuze beuken in een lange dreef richting Lonneker, wat een bomenpracht! Na het golfterrein “’t Sybrook” duiken we het bos binnen voor wel 10km. Het Haagse Bos of Haagerbrook zoals het soms wordt aangeduid.

Een broek is een laaggelegen gebied dat nat blijft door opwellend grondwater.

We zijn in de helft van onze rit, hoog tijd voor een middagstop. In het dorp De Lutte kunnen we niet voorbij de talrijk uitnodigende terrassen. En wat een toeval ook in 2015 zaten we op dezelfde terras van eetcafé “de Vereniging” om te middagmalen. Na een poosje wordt het dorp overrompeld met E-Bikes fiets senioren. Wat kunnen zonnestralen wonderen doen en vele leeftijds genoten op de fiets krijgen.

Ook wij worden in de gesprekken van de kwetterende hongerige en dorstige fietsers betrokken. Grote verwondering als ze horen dat wij Vlamingen zijn en voor 14 dagen door Nederland fietsen.  En raar maar waar….”Jullie zijn toch die gekke Belgen van op TV” ??? vraagt er een van de dames. We worden zelfs herkend en moeten toegeven dat we Arnout Hauben verleden jaar ontmoet hebben op onze fietstocht. Neen, het was geen opgezet spel en wel toeval….enkelen hebben ten onrechte hun twijfels hierover!

We geraken maar traag terug op gang. De lange rustpauze heeft onze spieren verkrampt. Vijf kilometer verder dwarsen we een rivier en duiken het Lutterzand binnen. De rivier de Dinkel stroomt slingerend door het gebied en zorgt hier en daar voor mooie zandstroken en spectaculaire afkalvingen. De natuur en het glooiende landschap is gevarieerd met dennenbomen, loofbomen, jeneverbessen, zandverstuivingen en heidevelden. Het is ook een hemel op aarde voor tal van vogels en de oever van de Dinkel is het domein van de oeverzwaluw en de ijsvogel. Bij het knooppunt 58 zouden we bij de Duitse grens moeten zijn, maar daar hebben we niets van gemerkt.

We rijden via Mekkelhorst naar Denekamp ook hier komen we terug aan de  rivier de Dinkel. Na vele kronkels of meanders komen we bij het Landgoed Singraven met daaromheen watermolens.

Wanneer we richting Ootmarsum rijden krijgen we plots ander weer het wordt zwaar bewolkt en de wind begint op te komen….

Toch willen we dit kunststadje binnen rijden. Hier is het heel wat drukker. Ootmarsum is de plek voor kunstenaars en kunstliefhebbers. Hier vind je talloze galerieën en musea. Maar wij hebben zin in een ijsje, terwijl we het verorberen hebben we prijs. We moeten vlug onder een van de terrasparasols schuilen…..Samen met een wandelend koppel wachten we af! Frank en Corrie zijn hier op stappersvakantie en willen onze plannen kennen. Toeval, als ik ons reiswegboekje toon, zien ze plots dat wij op dag 13 Maarssen – Woudrichem  in hun thuisdorp Schoonhoven voorbijkomen….We worden daar uitgenodigd, maar hun werkomstandigheden hebben er anders over beslist! Het blijf maar stevig regenen en we moeten wel nog 10km verder….Regenkledij aan en vertrekken dan maar. Het anders zo drukke dorp lijkt nu totaal verlaten.

Langs de Tubbergerdijk en de Vasserheide met zijn grafheuvels naderen we goed doorregent Tubbergen. De gps brengt ons zonder probleem tot bij ons overnachtingsadres. Onze gastvrouw Rozemarie komt ons begroeten, we kunnen onze fietsen bergen en de regenkledij laten drogen. Onze kamer is op de eerste verdieping.

Na onze was- en plasbeurt wandelen we naar het dorp en zoeken “de Burgemeester” maar het restaurant noemt feitelijk “’t Oale Roadhoes”. Hier soupeerden we in 2015 nog samen met onze fietsvrienden Hugo en Antoine…..waar is de tijd ??? Het restaurant is na een opknapbeurt bijna onherkenbaar voor ons.  Na een smakelijk souper, met als toemaatje een flinke ijscoupe, sluiten we onze fietsdag af. Slaapwel!

26-09-2024 om 11:21 geschreven door Via de la Plata

 Dag 5 Brummen – Enschede

woensdag 19 juni 2024

Na een rustige nacht worden we wakker wanneer de zonnestralen door de gordijnen piepen.  En ja, wanneer we het weerbericht bekijken kunnen we het bijna niet geloven, geen nattigheid vandaag! Zou dat wel waar zijn ??? We zijn vliegensvlug klaar en stappen opgewekt binnen bij ons gastgezin. Annelies en Hans zitten ons op te wachten bij de overvolle ontbijttafel. Het is smullen geblazen. “Oh wat zullen wij dit straks missen” zucht Hans. Hij wordt er weemoedig van! Na wat opbeurende humoristische gesprekken wordt onze gastheer weer opgewekt en blij.

Toch heeft hij een ernstige mededeling gehoord op de plaatselijke radiozender….”Wegens de te hoge waterstanden na de overvloedige regen vaart het IJssel-veer naar Bronkhorst niet”.

Zullen we hier nog weg geraken ??? We blijven maar aan de praat. Met een flink gevuld buikje reken we af en daar gaan we dan voor onze vijfde  fietsdag. Het gaat jullie goed familie Karol en veel moed…. Fietsen beladen en op naar Zutphen waar we de IJssel kruisen over de Cortenoeversebrug. We volgen de andere oever van de rivier tot de gps plots aangeeft dat we terug op de uitgestippelde track komen. Bronkhorst zijn we echter voorbij, maar geen nood we kennen het dorpje nog van vorig jaar.

In Wichmond hebben we 10km meer dan voorzien. Iets verder komen we aan het Kasteel Hackfort. Tot het landgoed behoren een kasteel met wandelbos, koetshuis, tuinmanswoning, watermolen en vele boerderijen. We zijn hier nu in de “Achterhoek”.  Een afwisselend landschap van weilanden, houtwallen, kabbelende beekjes en bos. Vele landgoederen, kastelen en dorpen met heel wat historie. Het volgende dorp is Vorden. Er staan hier wel acht kastelen, waarmee het een van de meest kastelen-rijke dorpen van Nederland is. We fietsen door prachtige kasteeldreven…Na het fraai parkbos, omgeven door biologische landbouwgronden zijn we in het natuurgebied Enzerinck, hier is ook een landgoed met dezelfde naam. Aan fietsknooppunt 82 duiken we een donker bos binnen voor wel 5km. In dit  Galgengoorbos, is er een Natuurbegraafplaats “Het Schapenmeer”. Iets voor Barchem rijden we voorbij de Lochemerberg, feitelijk een stuwwal van een hoogte van +/- 50m, amper voelbaar….In dit bos en stiltegebied  is er een “Roofvogelopvang”.

We blijven door een boerenland met bos fietsen voorbij landgoed Beekvliet. Nu kruisen we “de Berkel” deze rivier komt uit Duitsland en stroomt door de Achterhoek naar de IJssel. Naast de brug zijn er een aantal vispassages aangelegd, we lezen dat dit moet bijdragen tot “het herstel van de populaties stroming minnende vis”.

Na Borculo en Geesteren komen we in Neede, ook hier is weer sprake van een berg “de Needse berg”. We beklimmen de uitkijktoren en bewonderen een prachtig uitzicht over Neede en omgeving tot ’s-Heerenberg. Op het bord onderaan lezen we over het vogelgebied rond deze heuvel.  Nu op naar het dorp we willen de innerlijke man versterken en een terrasje doen, dat lukt ons hier wonderwel!

Langs prachtige beukendreven komen we aan fietsknooppunt 60 op onze track. We volgen de Kieftendijk tot Rietmolen. In dit kleine dorp staat een naar onze mening een veel te grote monumentale kerk, met een zeskantige bakstenen toren. Nu moeten we opnieuw door een donker bos “Het Lankheet” met een landgoed. Een domein met bossen, beken, heidevelden, veentjes, vennen en oude boerenerven met hooilanden en akkers met prachtige fietswegen. Bij de waterradmolen aan de Buursebeek, rusten we uit op het terras, een koffie met gebak zijn welgekomen.

 We vervolgen onze route ten zuiden van Haaksbergen naar Honesch en op gps rijden we door het Buurserzand. Wat een fameus heidegebied doorkruisen we hier Adembenemend mooie uitgestrekte heide met talrijke jeneverbesstruiken. Af en toe fladderen er vlug vogels weg wanneer we voorbij komen, vermoedelijk groene spechten zo te horen….We blijven door de groene omgeving doordrammen tot we plots de plaat Enschede voorbij rijden.

We hebben 82km op ons tellertje en komen in de bewoonde wereld. Door een wirwar van straten met honderden op elkaar lijkende woningen. De gps geeft het einde van de track aan, we zouden moeten ter plaatse zijn….Onze attente gastvrouw Louise heeft ons gehoord , we worden met veel enthousiasme ontvangen. Na een lange babbel met veel koffie, krijgen de een prachtige kamer ter onze beschikking.  “Ik zie jullie morgenvroeg wel, ik ben voor de rest van de avond afwezig”  krijgen we te horen. We krijgen de huissleutel en wat eetadresjes. Louise heeft een bridgeavond en wil er vlug vanonder….Tot morgen!  Na een wat lange rustpauze en contact met het thuisfront zien we het niet zitten om naar de grote stad Enschede te fietsen. We zoeken een dicht gelegen eethuis. Grill-huis “Pompidou” iets verder is een prima oplossing, met een goed gevuld buikje kruipen we opnieuw vroeg onder de dekens. Slaapwel.

16-09-2024 om 17:40 geschreven door Via de la Plata

2024

Terug van de Voerstreek

Pol en Bob

4 à 8 september 2024

Beste vrienden,  

We zijn goed en wel terug van een deugddoende korte fietstocht van 325km. Het zonnetje deed zijn best, de wind was uiterst mild en de enkele uurtjes regen waren te verwaarlozen……Toch waren onze fietsen erg besmeurd door de Haspengouwse modder. We hebben genoten van de Zuid-Limburgse Amstel-Goldrace heuvels en de golvende vergezichten in de kerkdorpjes. De op en neer Zes-Voerendorpentocht. Het kronkelen door de Haspengouwse-fruitstreek en het Hageland. We hadden onverwachte aangename babbels en smulden veel lekkers met het nodige vocht. Dank aan alle “Vrienden op de Fiets” verblijven, ze waren subliem. Er komt later nog een verslagje met foto’s op mijn blog.

10-09-2024 om 15:50 geschreven door Via de la Plata