Dag 2 Vrouwenpolder - Oostvoorne woensdag 18 juni 2025

Hier in die zalig stilte, hebben we reuzegoed geslapen. Iets later dan gedacht zijn we beiden goed uitgerust, om vol goede moed, aan onze tweede fietsdag te starten. En daar is Janny al met ons ontbijt. We moeten een flinke inspanning leveren om al dat lekkers binnen te spelen. Een dikke pluim voor ons gastgezin. We genoten van het VOF-verblijf bij de familie Almekinders. Maar vertrekken zonder foto zou zonden zijn. Tot ziens beste Janny en Jaap en wie weet tot nog eens.

Onder een stralende hemel en met een flauw briesje rijden we richting Veersedam. Na Breezand komen we op de 3 kilometer lange dam, deze dam sluit het Veerse Meer af en is onderdeel van de Deltawerken. Op de fiets zien we links van ons de zee en het strand. We rijden een klein stukje op Noord-Beveland. We temperen onze snelheid en snuiven de zilte zeelucht op. Wat is het zalig fietsen, we hebben geluk met het weer, hier kan de wind nochtans een vervelende spelbreker zijn.

Knooppunt 4 is de start van de Oosterschelde Stormvloedkering, een waterbouwkundig wonder. Ik kan Rik veel vertellen over dit grootste en beroemdste Deltawerk. Ik heb de bouw hiervan bewust meegemaakt met studiebezoeken en stages, als student Bouwkunde. De Oosterschelde is een van de grootste wateren van Zeeland. Door de combinatie van zoet en zout water is dit een uniek stuk natuur. De flora en fauna is daardoor zeer divers. Na de watersnoodramp in 1953 werden de Deltawerken gebouwd. Na 9 km dwars door zee, bereiken we het eiland Schouwen-Duiveland.

We kunnen de idyllische paadjes dwars door het Westerschouwe-bos niet negeren toch? Dit is het grootste bos van Zeeland met een heuvelachtig duinlandschap, zandverstuivingen, valleien en duinweiden. Een uniek gebied met schapen, konijnen en vele vogelsoorten. Volgens aanwijzingen nestelen er hier heel wat roofvogels zoals buizerd en haviken. Ook zouden er reeën, damherten en shetlandpony’s vrij rondlopen.

In Burgh kunnen we niet voorbij “Bakkerij Sonnemans” hier wordt al heel lang op ambachtelijke wijze brood en taart gebakken. We genieten van een lekkernij met koffie in het zonnetje onder de bomen.  Na een korte rustpauze rijden we dwars door mijn favoriete eiland naar Renesse. Opnieuw belanden we in de dorpskern op een wekelijkse markt. Het is te voet rond de kerk. Met veel moeite en wat gedrum, geraken we uit de menigte en rijden richting de Noordzee. Bij knooppunt 76 moeten we rechtsaf op de Duinweg. We rijden heel dicht bij het strand maar de hoge begroeiing belet ons het zicht op de zee.

We hebben al 36km op ons tellertje wanneer we op de Brouwersdam plots voor een totaal afgesloten weg- en fietspad staan. Er is geen doorkomen aan. De strenge bewakers en het veiligheid personeel doen iedereen rechtsomkeer maken. Vooraleer we de omleiding zoeken, willen we iets eten en drinken en bezetten een tafeltje op het terras van het strandpaviljoen “Dickenz. Een La Trappe en een koude schotel gaan vlot binnen, terwijl we genieten van het weidse zicht over de Noordzee. Onze ober deelt ons mede dat er een festival met spektakel “Concert at Sea” in het weekend plaats vindt op de Brouwersdam. Nu is de opbouw volop bezig. Er zijn 3 dagen lang optredens met muziek, straattheater, eten en drinken. Terug naar knooppunt 84 en nu op de dam kant Grevelingenmeer richting “Port Zélande “. Vanaf hier zijn we in de provincie Zuid-Holland. De Brouwersdam is 6,5 kilometer lang en is de verbinding tussen de eilanden Schouwen-Duiveland en Goeree-Overflakkee.

Van ver zien we de vuurtoren en volgen het pad langs de Visschershoek, een oude boerderij, naar de Groenendijk. Op dit duinpad, blijven we de weidse gouden stranden, aan onze linkerzijde volgen. Het eiland Goeree-Overflakkee staat bekend als zeer kerkelijk. Men omschrijft het als de Biblebelt, ook wel de Bijbelgordel genoemd, waar christelijke tradities en geloofsovertuigingen sterk verankerd zijn. Meerdere gemeenten hier, hebben een hoge concentratie aan orthodox-protestantse inwoners met traditionele opvattingen. Elk dorp telt meerdere kerken en kerkgemeenschappen, soms wel een vijftal, hebben ze ons verteld???

Hoe kan je toch genieten van fietsen door een uitgestrekt duingebied waar stuifduinen, slikken, brede stranden en bos elkaar afwisselen. We hebben echt de weergoden aan onze kan met veel zon en een deugddoend briesje, gewoon zalig! Onze zintuigen worden geprikkeld door de geur van het zoute van de zee en het voorzichtige geruis. Vóór we dit natuurgebied verlaten dokkeren we op kinderkopjes voorbij de Kwaaien hoek. Een naam welke, verwijst naar de verraderlijke stroming en zandbanken waarop menig schip zou zijn vergaan. Plots verlaten we de groene duinen en zijn verrassend in het piep kleinen gehucht Havenhoofd. Het beeld ‘De Visserman’ staat aan de vroegere en verdwenen vissershaven. "Op hoop van zegen uitgevaren gezwoegd gezweet op wilde baren. De vis wordt duur betaald ... Door de visserman aan wal gehaald."  Staat er op het paneeltje! Na een vervelend stuk grote weg door een industriegebied zijn we aan het Haringvliet.  We zijn nu in Stellendam en moeten over de dam en de Haringvlietsluizen, ook een fameus bouwwerk onderdeel van de deltawerken. Bij knooppunt 64 zijn we bij het door vrijwilligers bediend reddingstation KNRM Stellendam. De bemanning is professioneel opgeleid voor het reddingswerk aan de Noordzeekant en de Haringvlietkant met een reddingsboot. Iets verder ligt het vogelobservatorium Tij, aan de boorden van het Haringvliet. Het heeft de vorm van een ei en is 8m hoog en 11m lang, met een 360° uitzicht over de Scheelhoekeilanden in het Haringvliet.

Bij Rockanje zijn we op het voormalig eiland Voorne. Rockanje is een klein dorp aan de Noordzeekust met een overvloed aan gevarieerde natuur. Vooraleer we het dorp verlaten, doet grote dorst ons op het dorpsplein halthouden. Op het terras van “de Jongens” drinken we samen met vele rustende fietsers nog een biertje. In een wip zijn we het dorp weer uit en komen in de Voornse duinen. Deze duinen zijn relatief jong, nog steeds vormen zich voortdurend nieuwe duinen. Men houdt de duinen open met Exmoor-pony’s en Galloway-runderen. De wind zorgt ervoor dat het zand geregeld opstuift.  Ver kan het niet meer zijn we hebben 77km op onze teller en jazeker na enkele groen beuken dreven staan we verwonderd voor ons overnachtingsadres.

Onze olijke gastvrouw Lenie heeft ons opgemerkt. We moeten langs een brede betonnen helling, onze fietsen bergen in een enorme garagekelder. Op de eerste verdieping van het grote huis betrekken we een ruime kamer met een gemeenschappelijke badkamer. Maar als Lenie het venster opent kunnen we onze ogen niet geloven, welk groot zonneterras we ter beschikking hebben, samen met de drie andere gastenkamers. “Hier zouden we wel een koel wijntje willen kraken” zeg ik lachend tegen onze gastvrouw. “Dan bezorg ik jullie dat wel” is Lenie’s antwoord.  Samen met onze buren, een dame en haar dochter, zitten we enkele minuten later te genieten van zon en wijn, met veel geklets. De vrouw is ongeveer onze leeftijd, een verwoed stapster. Zij verkent samen met haar begeleidende dochter de Voornse duinen en bossen en geraakt maar niet uitgepraat over al dat moois hier! Maar lieve mensen we krijgen honger. En ja, Lenie raad ons allen bistro “De Landbouw” aan. Niet ver en prima zegt ze. “Ik reserveer wel, jullie kunnen op mijn kosten daar aperitieven”. Wat een top gastvrouw zeg!

Dit 75 jaar oude café in Oostvoorne, is nu een gezellig restaurant met rondom een terras. We krijgen onmiddellijk een mooi plaatsje op het terras. De gedienstige ober weet duidelijk dat we gestuurd zijn door Lenie. Enkele minuten later is er al drank. Na een prachtig vleesvariatie en een ijsdessert, rijden we voldaan terug naar de Berkenrijweg. Niet veel later kruipen we wat moe maar tevreden onder de lakens. Wat een mooie dag. Slaapwel.