2025

Zuid - Kennemerland

Fietstocht

Bob & Rik

Dagboek van een fietstocht van

17-06-2025 tot 23-06-2025

Iedereen weet het. Ik ben een absolute fan van fietsen bij onze Noorderburen. Het fascineert mij, telkens opnieuw ontdek ik weer iets anders. Ik deed al meerdere keren de Noordzeeroute en was elke keer verwonderd. Een boeiende podcast over het leven en de natuur in Zuid-Kennemerland deed mij deze meer dan verwonderende tocht uitstippelen. Wat hebben die goed bewaarde duinen en hun omgeving een rijke historie. Zuid-Kennemerland is zelfs een nationaal park. Mijn enthousiaste fietsmaat Rik was onmiddellijk akkoord. Hierna onze dagelijkse belevenissen.

 Dag 1 Brugge - Vrouwenpolder dinsdag 17 juni 2025

Stipt om 9 uur ben ik na enkele minuten van bij mij thuis aan de Eikenberg. Rik, mijn fietsmaat, samen met Rika en Jo, zijn Vrienden op de Fiets gastgezin, staan mij op te wachten. Na een korte babbel en een stevige dank voor een weldoende overnachting en ontbijt, worden wij langdurend uitgewuifd. Voilà daar gaan we dan voor onze eerste grotere tocht vanuit Male.  “Male waar wij wonen”, is een belangrijke historische site voor Vlaanderen. Lodewijk van Male is hier geboren. Margareta van Male, zijn dochter, huwde met Filips de Stoute, hertog van Bourgondië. Zij bewoonden als Graven van Vlaanderen in het Grafelijk Slot van Male.  

Bij de kruising van de Bisschopsdreef zijn we aan Kasteel Rooigem. Dit was vroeger een luxueus buitenverblijf voor de Brugse bisschoppen. Rondom het imposante kasteel zijn er tuinen in Franse stijl met vele beelden. Wat een toeval, 100 meter verder zijn mijn dochter en schoonzoon hun hagen aan het snoeien. We moeten kost wat kost op hun zonnige terras koffiedrinken en onze dagplanning bespreken…Maar wij zijn ongeduldig en staan te trappelen om onze zeven daagse tocht te kunnen starten. Na enkele kussen en omhelzingen zijn we eindelijk op pad! 

Langs het Zuidervaartje rijden we richting Damme. Wat is het zalig fietsweer, met een zwak briesje en een staalblauwe hemel rijden we fluitend voorbij het domein “De Blauwe zaal”. De prachtige springpaarden lopen een eindje met ons mee tot aan het 25 hectaren grote wijndomein Mérula. Op korte afstand van de Damse Vaart is het met volle teugen genieten van het karakteristieke polderlandschap, geflankeerd door de iconische populierenrijen. Na Damme komen we voorbij de Romboutswerve bij de twee vaarten in Oostkerke. Na de kruising van het Schipdonk- en Leopoldkanaal aan “de Sifon” duiken we bij knooppunt 17 links de vaartdijk af en rijden langs een aardenweggetje naar Oostkerke-dorp. In deze omgeving ligt een verdwenen stad “Monnikerede” tussen Oostkerke Damme Hoeke in de voormalige Zwingeul.

Vlug zijn we door het piep klein centrum van Oostkerke een polderdorp en onderdeel van Damme. In 1974 werd Oostkerke verkozen tot het mooiste dorp van West-Vlaanderen. We hebben 20km op ons tellertje wanneer we over het gedempte vroegere haventje van Sint-Anna-ter-Muiden dokkeren. Dit zou het kleinste stadje van Nederland moeten zijn??? Alhoewel …in Bronkhorst beweerden ze dat ook. Hier aan de buitenrand van het stadje staat een mooie Zwin-kerk met een toren welke dienstdeed als uitkijk- en vuurtoren, waar men echte vuren zouden op ontstoken hebben als Zwinvaarbaken?

Langs de Graaf Jansdijk, een naam afkomstig van Jan zonder Vrees, hertog van Bourgondië, komen we aan de oude tramroute Knokke - Breskens. De dijk welke we volgen is niet hoog maar fungeert al eeuwenlang als waterkering. Nu zijn we echt in Nederland, alhoewel het eerste dorp Retranchement, een Franse naam heeft. Rare Nederlanders toch! Op het prachtige duinen pad van het Zwin komen we in Cadzand-bad.  Cadzand was samen met enkele dorpen zoals Zuidzande, Koezand, Wulpen en Schoonvelde een zandbank-eiland in de monding van de Zwinarm. Wat een prachtig zicht. We bewonderen links van ons de uitgestrekte zandstranden en rechts het polderlandschap. Na de bocht bij de Radartoren zijn we bij de Verdronken Zwarte Polder. Van alle kanten horen we gekwetter van watervogels. Maar ik herken ook duidelijk het luide schelle gepiep van scholeksters. Wat is dit een mooie zwart-witte steltloper met een oranjerode snavel.

  Ondertussen is het genieten en de zilte zeelucht opsnuiven. In Groede, we hebben ondertussen 38km, doen honger en dorst ons halt houden bij het strandpaviljoen “Loods tien”.  We moeten ons tussen rustende leeftijdsgenoten wringen, ongelofelijk hoeveel er hier genoten wordt van wandelen en fietsen. Een ware zegen voor de kust horeca. En ja we worden vlug en keurig bediend. Wat kan een uurtje rust in het zonnetje met een tripel La Trappe en een carpaccio deugd doen. Nog enkele kilometers en we zijn in Breskens aan het veer. Maar eerst vliegen we net vóór we de dijk afdalen voorbij de vuurtoren. Dit unieke blauwwitte monument is vervaardigd uit gietijzer.

We hebben net ons ticket gekocht en daar is het voet-fietsveer al, we moeten samen met de vele wachtende fietsers mee over de Westerschelde naar Vlissingen. Een klein halfuurtje later zijn we op het eiland Walcheren.  Over enkele sluizen en langs de Scheldedijk tot bij de Oranjemolen en het standbeeld van Michiel de Ruyter. Ook hier op de terrassen wordt er deftig genoten in de stralende zon. Vlissingen, een stoere havenstad ligt aan de Westerschelde. Je kan de voorbijvarende schepen hier bijna aanraken! Na de imposante Vlissingen-boulevard, men beweert dat dit wel een van de langste van Nederland, zou zijn! Zijn we erg blij wanneer we de duinen induiken. We rijden over de smalle fietspaadjes van de Valkenisseroute. Achter de hoge duinen vorderen we snel. Toch is het erg oppassen geblazen voor tegenliggers. De fietspaden zijn duidelijk te smal voor de te snel fietsende en wankele E-bikers.  Na Galgenveld en Dishoek zijn we in Valkenisse.

Voor we in Zoutelande arriveren rijden we voorbij heel hoge duinen, het zouden wel eens de allerhoogste van het eiland kunnen zijn. Rechts zijn er veel campings en vakantieparken met allemaal dezelfde huisjes. Zoutelande bereiken we na 58km. Maar ze laten ons niet binnen…. Het is marktdag en zelfs met de fiets aan de hand mag het niet. Ik had hier afgesproken met Jannie, onze VOF-gastvrouw van 2023, op het terras van café de Babbel. Langs binnenstraatjes, op GPS vinden we met gemak het café aan de andere kant van het dorp. Enkele minuten later, we hadden zelfs nog geen plaatsje kunnen bemachtigen en daar is onze kwieke Jannie al. Wat hebben we toch veel te vertellen, wat is er toch allemaal gebeurd en hoe is het leven als fietsers-bende van Bob totaal veranderd. Jannie herinnert zich nog heel goed de meer dan humoristische gedragingen van mijn vriend Antoine. Ook haar leven en dat van Rik, na het verlies van zijn echtgenote komen uitvoerig aan bod. Na enkele biertjes en een zonnige rustpauze moeten we kost wat kost verder. Bedankt Jannie, bij leven en welzijn komen we zeker nog eens bij jou logeren.

 Wanneer we opnieuw ons ritme vinden, zien we hier en daar enkele bunkers, overblijfsels van de Duitse kustverdediging in Zeeland “de Atlantikwall WOII”.  Bij Westkapelle, na de hoge duinenreep komen we op een enorme zeedijk bij het meest westelijke puntje van Zeeland. Nadat we de vuurtoren “’t Lage Licht” voorbij zijn, buigen we af richting Domburg. Na het meest toeristisch bekend dorp van het eiland is het een verademing wanneer we op de Mantelingenroute in een groen en rustig natuurgebied belanden. Dit is een smalle bosstrook met binnenduinen en een heggenlandschap.

Zalig fietsen we traag op de paden met linden, beuken en eiken, langs waterpartijen en duinen. We horen zelfs de branding op de achtergrond. We willen nog een terrasje doen in de “Boschhoek”, geen geluk het is sluitingsdag vandaag. We volgen de donkere kronkelende paden door het bos richting knooppunt 27. Ik moet Rik laten vooroprijden, met mijn oogproblemen is het voor mij onmogelijk om de plots opduikende bomen op te merken. Na het donkere bos fietsen we op de rand van het natuurgebied “Oranjezon”. Wat is dit toch een mooie duinvallei met afwisseling van bosjes, duinstruweel, verstuivingen en grasland. We houden een rustpauze bij informatie panelen, deze vermelden dat er hier damherten en reen leven. En wat meer is ook de bijeneter. Dit is een zeldzame maar zeer kleurrijke vogel. Deze vogels graven nestholtes in de steile duinwanden en ze jagen op insecten.

Vrouwenpolder, dit is ons eindpunt voor vandaag, de GPS leidt ons naar het mij bekende gastgezin van “Vrienden op de Fiets”. Het is net 10 jaar geleden dat ik hier samen met mijn bende vrienden was, op onze Ronde van Nederland fietstocht. Wat een hartelijke ontvangst door Jaap en Janny. Met een welkomstdrankje op hun terras geraken we maar niet uitgepraat over de tijd van toen. Bij het tonen van enkele oude foto’s worden we er allen emotioneel van. Na een wel heel lange praatstonden betrekken we onze gezellige slaapplaats op de 1° verdieping.

Na onze wasbeurt willen we onze eerste avond afsluiten met een deftig souper. In restaurant “de Heksenketel” genieten we op het terras, van een uitgebreid avond diner met een wijntje. Voldaan kruipen we onder de dekens. Slaapwel

05-01-2026 om 15:42 geschreven door Via de la Plata

Dag 2 Vrouwenpolder - Oostvoorne woensdag 18 juni 2025

Hier in die zalig stilte, hebben we reuzegoed geslapen. Iets later dan gedacht zijn we beiden goed uitgerust, om vol goede moed, aan onze tweede fietsdag te starten. En daar is Janny al met ons ontbijt. We moeten een flinke inspanning leveren om al dat lekkers binnen te spelen. Een dikke pluim voor ons gastgezin. We genoten van het VOF-verblijf bij de familie Almekinders. Maar vertrekken zonder foto zou zonden zijn. Tot ziens beste Janny en Jaap en wie weet tot nog eens.

Onder een stralende hemel en met een flauw briesje rijden we richting Veersedam. Na Breezand komen we op de 3 kilometer lange dam, deze dam sluit het Veerse Meer af en is onderdeel van de Deltawerken. Op de fiets zien we links van ons de zee en het strand. We rijden een klein stukje op Noord-Beveland. We temperen onze snelheid en snuiven de zilte zeelucht op. Wat is het zalig fietsen, we hebben geluk met het weer, hier kan de wind nochtans een vervelende spelbreker zijn.

Knooppunt 4 is de start van de Oosterschelde Stormvloedkering, een waterbouwkundig wonder. Ik kan Rik veel vertellen over dit grootste en beroemdste Deltawerk. Ik heb de bouw hiervan bewust meegemaakt met studiebezoeken en stages, als student Bouwkunde. De Oosterschelde is een van de grootste wateren van Zeeland. Door de combinatie van zoet en zout water is dit een uniek stuk natuur. De flora en fauna is daardoor zeer divers. Na de watersnoodramp in 1953 werden de Deltawerken gebouwd. Na 9 km dwars door zee, bereiken we het eiland Schouwen-Duiveland.

We kunnen de idyllische paadjes dwars door het Westerschouwe-bos niet negeren toch? Dit is het grootste bos van Zeeland met een heuvelachtig duinlandschap, zandverstuivingen, valleien en duinweiden. Een uniek gebied met schapen, konijnen en vele vogelsoorten. Volgens aanwijzingen nestelen er hier heel wat roofvogels zoals buizerd en haviken. Ook zouden er reeën, damherten en shetlandpony’s vrij rondlopen.

In Burgh kunnen we niet voorbij “Bakkerij Sonnemans” hier wordt al heel lang op ambachtelijke wijze brood en taart gebakken. We genieten van een lekkernij met koffie in het zonnetje onder de bomen.  Na een korte rustpauze rijden we dwars door mijn favoriete eiland naar Renesse. Opnieuw belanden we in de dorpskern op een wekelijkse markt. Het is te voet rond de kerk. Met veel moeite en wat gedrum, geraken we uit de menigte en rijden richting de Noordzee. Bij knooppunt 76 moeten we rechtsaf op de Duinweg. We rijden heel dicht bij het strand maar de hoge begroeiing belet ons het zicht op de zee.

We hebben al 36km op ons tellertje wanneer we op de Brouwersdam plots voor een totaal afgesloten weg- en fietspad staan. Er is geen doorkomen aan. De strenge bewakers en het veiligheid personeel doen iedereen rechtsomkeer maken. Vooraleer we de omleiding zoeken, willen we iets eten en drinken en bezetten een tafeltje op het terras van het strandpaviljoen “Dickenz. Een La Trappe en een koude schotel gaan vlot binnen, terwijl we genieten van het weidse zicht over de Noordzee. Onze ober deelt ons mede dat er een festival met spektakel “Concert at Sea” in het weekend plaats vindt op de Brouwersdam. Nu is de opbouw volop bezig. Er zijn 3 dagen lang optredens met muziek, straattheater, eten en drinken. Terug naar knooppunt 84 en nu op de dam kant Grevelingenmeer richting “Port Zélande “. Vanaf hier zijn we in de provincie Zuid-Holland. De Brouwersdam is 6,5 kilometer lang en is de verbinding tussen de eilanden Schouwen-Duiveland en Goeree-Overflakkee.

Van ver zien we de vuurtoren en volgen het pad langs de Visschershoek, een oude boerderij, naar de Groenendijk. Op dit duinpad, blijven we de weidse gouden stranden, aan onze linkerzijde volgen. Het eiland Goeree-Overflakkee staat bekend als zeer kerkelijk. Men omschrijft het als de Biblebelt, ook wel de Bijbelgordel genoemd, waar christelijke tradities en geloofsovertuigingen sterk verankerd zijn. Meerdere gemeenten hier, hebben een hoge concentratie aan orthodox-protestantse inwoners met traditionele opvattingen. Elk dorp telt meerdere kerken en kerkgemeenschappen, soms wel een vijftal, hebben ze ons verteld???

Hoe kan je toch genieten van fietsen door een uitgestrekt duingebied waar stuifduinen, slikken, brede stranden en bos elkaar afwisselen. We hebben echt de weergoden aan onze kan met veel zon en een deugddoend briesje, gewoon zalig! Onze zintuigen worden geprikkeld door de geur van het zoute van de zee en het voorzichtige geruis. Vóór we dit natuurgebied verlaten dokkeren we op kinderkopjes voorbij de Kwaaien hoek. Een naam welke, verwijst naar de verraderlijke stroming en zandbanken waarop menig schip zou zijn vergaan. Plots verlaten we de groene duinen en zijn verrassend in het piep kleinen gehucht Havenhoofd. Het beeld ‘De Visserman’ staat aan de vroegere en verdwenen vissershaven. "Op hoop van zegen uitgevaren gezwoegd gezweet op wilde baren. De vis wordt duur betaald ... Door de visserman aan wal gehaald."  Staat er op het paneeltje! Na een vervelend stuk grote weg door een industriegebied zijn we aan het Haringvliet.  We zijn nu in Stellendam en moeten over de dam en de Haringvlietsluizen, ook een fameus bouwwerk onderdeel van de deltawerken. Bij knooppunt 64 zijn we bij het door vrijwilligers bediend reddingstation KNRM Stellendam. De bemanning is professioneel opgeleid voor het reddingswerk aan de Noordzeekant en de Haringvlietkant met een reddingsboot. Iets verder ligt het vogelobservatorium Tij, aan de boorden van het Haringvliet. Het heeft de vorm van een ei en is 8m hoog en 11m lang, met een 360° uitzicht over de Scheelhoekeilanden in het Haringvliet.

Bij Rockanje zijn we op het voormalig eiland Voorne. Rockanje is een klein dorp aan de Noordzeekust met een overvloed aan gevarieerde natuur. Vooraleer we het dorp verlaten, doet grote dorst ons op het dorpsplein halthouden. Op het terras van “de Jongens” drinken we samen met vele rustende fietsers nog een biertje. In een wip zijn we het dorp weer uit en komen in de Voornse duinen. Deze duinen zijn relatief jong, nog steeds vormen zich voortdurend nieuwe duinen. Men houdt de duinen open met Exmoor-pony’s en Galloway-runderen. De wind zorgt ervoor dat het zand geregeld opstuift.  Ver kan het niet meer zijn we hebben 77km op onze teller en jazeker na enkele groen beuken dreven staan we verwonderd voor ons overnachtingsadres.

Onze olijke gastvrouw Lenie heeft ons opgemerkt. We moeten langs een brede betonnen helling, onze fietsen bergen in een enorme garagekelder. Op de eerste verdieping van het grote huis betrekken we een ruime kamer met een gemeenschappelijke badkamer. Maar als Lenie het venster opent kunnen we onze ogen niet geloven, welk groot zonneterras we ter beschikking hebben, samen met de drie andere gastenkamers. “Hier zouden we wel een koel wijntje willen kraken” zeg ik lachend tegen onze gastvrouw. “Dan bezorg ik jullie dat wel” is Lenie’s antwoord.  Samen met onze buren, een dame en haar dochter, zitten we enkele minuten later te genieten van zon en wijn, met veel geklets. De vrouw is ongeveer onze leeftijd, een verwoed stapster. Zij verkent samen met haar begeleidende dochter de Voornse duinen en bossen en geraakt maar niet uitgepraat over al dat moois hier! Maar lieve mensen we krijgen honger. En ja, Lenie raad ons allen bistro “De Landbouw” aan. Niet ver en prima zegt ze. “Ik reserveer wel, jullie kunnen op mijn kosten daar aperitieven”. Wat een top gastvrouw zeg!

Dit 75 jaar oude café in Oostvoorne, is nu een gezellig restaurant met rondom een terras. We krijgen onmiddellijk een mooi plaatsje op het terras. De gedienstige ober weet duidelijk dat we gestuurd zijn door Lenie. Enkele minuten later is er al drank. Na een prachtig vleesvariatie en een ijsdessert, rijden we voldaan terug naar de Berkenrijweg. Niet veel later kruipen we wat moe maar tevreden onder de lakens. Wat een mooie dag. Slaapwel.

05-01-2026 om 15:33 geschreven door Via de la Plata

Dag 3 Oostvoorne - Bloemendaal donderdag 19 juni 2025

Wat een ambiance, Lenie en Jan zijn druk bezig in de grote keuken-woonplaats. We zijn met zes gasten, iedereen helpt wat en enkele minuten later zitten we allemaal aan de lange prachtig gedekte tafel. Het gastenpaar geniet duidelijk van het gezelschap, hoe geestig kan een lang praatontbijt zijn. Lenie en Jan willen ieders dagplanning teweet komen. We hebben allemaal tijd zat.

 Moeder en dochter blijven in de omtrek wandelen. Een stel fietsers uit Leuven willen Brielle bezoeken en wij moeten om elf uur met het veer naar Hoek van Holland. Om tien uur is het afrekenen een foto en daar gaan we dan voor onze derde fietsdag. Lenie en Jan erg bedankt voor dit meer dan geslaagd verblijf, jullie zijn pracht mensen. Bij leven en welzijn willen we ooit nog eens terugkeren.

We starten rustig door een groene oase richting het Oostvoornse meer. Een diep en helder brak water meer. Via een smalle dam, het Brielse Gatdam komen we op de Maasdam en de Maasvlakte. Over een lange viaduct en tussen sporen en drukke industrie belanden we aan “Futureland”. Wel meer dan 30 fietsers staan ongeduldig te wachten op de veerboot. Wij houden een praatje met een snelfietser met een zware speedpedelec. Hij is zijn batterij aan het vervangen. Hij heeft er al meer dan 100km opzitten en denkt er nog eens zoveel te doen. Proficiat man!

Het inschepen op de veerboot gebeurt vlug en zeer keurig. Je moet de fiets afgeven, de tweekoppige bemanning stapelen de fietsen op een veilige plaats. Enkele minuten later varen we door de drukste haven van Europa. Alom veel bewondering hoe de kleine veerboot tussen de voorbijvarende, imposante, schepen uit alle delen van de wereld laveert. In 50 minuten hebben we precies een minicruise dwars door de altijd bedrijvige zeehaven meegemaakt. Om twaalf uur zijn we bij de aanlegsteiger van de Nieuwewaterweg in Hoek van Holland. Dit is een open toegang vanuit zee naar Rotterdam en Dordrecht. Dit kanaal kan afgesloten worden door de Stormvloekering. Dit enorm kunstwerk hebben we in 2010 op onze “Noordzee-IJsselmeertocht” uitvoerig bezocht met de vrienden van de Bende van Bob. Op de kaai van Hoek van Holland fietsen we voorbij het “Kindertransport” monument. Het monument is er als aandenken aan de vele Joodse kinderen die door een vrijwilligersorganisatie eind jaren dertig naar Engeland gebracht zijn. Ze waren op de vlucht voor Nazi-Duitsland.  Ze zijn opgevangen in gastgezinnen en kindertehuizen in het Verenigd Koninkrijk Hun ouders hebben ze nooit meer terug gezien! Het gaat om meer dan tienduizend kinderen uit Duitsland, Oostenrijk en Polen.

Hoek van Holland is ook de start- of finishplaats van twee grote internationale fietsroutes: de Maasfietsroute en de Rijnfietsroute. Vanaf hier volgen we nu de heerlijke Noordzeeroute door de duinen met af en toe zicht op zee. Wat een zaligheid in het zonnetje met een rustig briesje kan het echt niet beter meevallen. We vorderen snel en zijn in een wip voorbij 's-Gravenzande en Monster.  Iets voorbij dit kustdorp ligt het strandgebied met de “Zandmotor” bij Ter Heijde. Het is een kunstmatige zandbank, een soort schiereiland, gevormd door een massa zand vanuit zee hier te storten. Het is de bedoeling dit natuurlijke proces te gebruiken om stranden en duinen op een veilige breedte te houden. Zouden ze dat niet doen, dan zou de zee een bedreiging vormen voor het westen van Nederland, dat beneden zeeniveau ligt.

Na Kijkduin is het niet meer zover naar Den Haag. Er zijn hier veel nieuwbouwprojecten bezig. Na een smal bosgebied “het Westduinpark” komen we na 30km bij de fameuze Vishaven Scheveningen. Het is een plek met tal van eetcafés. Rik wil ook zijn batterij bijladen en in Het Haringhuisje vleien wij ons tussen de uitbundige plaatselijke Hagenezen neer. Het is zalig in het zonnetje genieten van een koel wit wijntje met kibbeling. Wat een unieke plek met uitzicht op de haven, de bedrijvigheid van de visafslag in de zilte zeelucht.

We moeten nog 50 km en het is al drie uur, met een stevige tred volgen we de dijk tot aan het bekende Kurhaus en iets verder de fameuze Scheveningen Pier. We moeten een klein eindje een grote weg volgen tot we linksaf de groene duinen induiken richting watertoren. Deze sierlijke watertoren bij het pompstation is nu onze baken tussen de duinenbegroeiing. De toren is een rijksmonument en gebouwd om water te winnen in de duinen.

Het doet deugd om door de brede duingordel naast elkaar te kunnen rijden. Tussen waterplassen en open zandhellingen vorderen we goed, hier en daar zien we waterfilter installaties. In dit duinengebied van Meijendel wordt drinkwater door infiltratie gezuiverd en opgepompt. Het is een breed uitgestrekt duingebied, met veel hoogte reliëf en lage natte delen. Toch zijn er hier en daar ook bosgedeelten en begroeiingen. Bij knooppunt 40 kruisen we een strandslag we zijn ter hoogte van Wassenaar. We blijven doordrammen op het duinenfietspad bij Berkenheide tot Katwijk. Hier en daar zien we bunkers en antitankmuren toch nog steeds overblijfselen van WOII. En plots zijn we op de dijk van Katwijk en horen de Noordzeebranding. Katwijk is wel erg eenvoudig en niet voorzien van hoge bebouwing zoals wij gewoon zijn aan onze kust. Blijkbaar wil de sterk gereformeerde gemeente niet al te veel toerisme toelaten. We houden een korte pauze aan de oude kerk en de witte vuurtoren of vuurbaak, zoals ze dat hier noemen. Wanneer we Katwijk aan Zee verlaten moeten we over de oude Rijnmonding.  Het ziet eruit als een verzand kanaal.

Tussen Katwijk en Noordwijk komen we opnieuw in een duinengebied “de Coepelduynen”. Dit is wel een smalle strook van ongeveer 1 km een duingraslandschap met wat duinpannen. Wanneer we uit de duinen komen en naar de dijkboulevard willen rijden, is de weg totaal afgesloten. Vanop een terras worden we toegeroepen dat we Noordwijk niet binnen kunnen komen. We stallen onze fietsen en grote dorst doet ons tussen de plaatselijke volkscafégasten belanden, op het terras van de “Rosser”. Met wat overdreven kabaal komen wij teweet dat Noordwijk in het weekend ingenomen is door de NAVO-top. Een luxehotel doet dienst als hoofdkwartier voor veel wereldleiders. We lessen onze dorst met een koele blonde Affligem en worden ondertussen wijzer hoe we aan de andere kant van Noordwijk geraken. De terrasgangers zijn helemaal niet opgetogen met die moeilijke situatie en drijven de spot met Rutte en Trump, wat een toestand maken we nu weer mee! Veel gemakkelijker dan voorspeld, komen we zonder probleem op GPS aan de fameuze vuurtoren.

Iets verder duiken we aan het “Atlantikwall Museum” de duinen binnen. Dit is een Duits bunkercomplex met ondergrondse gangen welke tientallen bunkers verbinden onder het zand. We volgen het fietspad richting de golfclub en Noordwijkerhout. Bij knooppunt 31 komen we op een grote parking met enkele drukke strandtenten en een slag naar zee. Het fietspad rechtdoor geeft toegang tot de Amsterdamse Waterleiding duinen. Gelukkig staan er paaltjes en is gemotoriseerd verkeer verboden. Toch moeten we ons slingerend tussen de kriskras geparkeerde auto’s een weg banen naar de ingang en het duinenfietspad. We blijven uiteraard op het fietspad van de LF-K, de duinen zijn ontoegankelijk. Enkel onder toezicht van een boswachter mogen kleine groepen op sommige plaatsen wandelen. Het grootste deel van het natuurgebied is beschermd landschap met poeltjes, rietkragen, bossen en duinen. Volgens aanwijzingen leven er in dit gebied, vossen, damhertenwilde konijnen, eekhoorns, schapen, bunzings, egels, reeën. Ook tal van vogels zoals de zwaan, het ijsvogeltje, torenvalk, kuifeend, brilduiker, aalscholver en vele spechten soorten.

Na bijna 20km ononderbroken fietsen door duinen zijn we in Zandvoort, dit oude vissersdorp is nu een van de meest geliefde badplaatsen van Nederland geworden. Op gps dwarsen we de drukke straten om bij het “Visscherpad” te geraken. Net voor de spoorovergang moeten we rechtsaf op het pad. Langs dit zand-duinpad zouden talloze vissersvrouwen dagelijks met manden vol verse vis naar de markt in Haarlem gestapt zijn. Blijkbaar blootsvoets ploegend door het mulle duinzand!

Na een vijftal kilometer verlaten we het groene duinpad en zijn stipt om 6 uur op ons Vrienden op de fiets verblijf in Overveen. Onze gastvrouw Marianne is blij dat wij er zijn en we moeten langs een achtergelegen poortje onze fietsen bergen. In haar bloemrijke tuin genieten we samen van een biertje in de schaduw. We krijgen een zeer ruime kamer op de 1°verdieping, gelukkig heeft onze gastvrouw de stralende zon buiten kunnen houden en toch is het er nog snikheet. Na een korte verfrissing en een deugddoende douche krijgen we honger. We wandelen, het is een prachtavond naar restaurant “Loetje” waar we op het overvolle terras samen met vele dorpsbewoners genieten van een ruim avondsouper en het nodige vocht. Wat loom wandelen we terug en zoeken, toch een beetje vermoeid onze bedjes op. Slaapwel zonder snurken liefst!

05-01-2026 om 15:24 geschreven door Via de la Plata

Dag 4 Rondje Zuid-Kennemerland vrijdag 20 juni 2025

Hoe kan je een Vrienden op de Fiets gastendame gelukkig maken! Wij hebben om 8H30 met Marianne afgesproken om te ontbijten. Maar, sterk door de gordijnen priemende zonnestralen hebben ons vroeger wakker gemaakt. En toch zit onze gastvrouw ons ongeduldig op te wachten om samen te ontbijten. We zullen ons best moeten doen, want op de grote tafel is er geen plaatsje meer vrij. Terwijl wij ons tegoed doen aan al dat lekkers, kan Marianne haar levensverhaal kwijt. Zonder ophouden worden wij ingewijd in haar familie, horen wij welke avontuurlijke toestanden zijn beleefde in Amerika en waar haar kinderen en kleinkinderen nu wonen. We blijven maar koffie slurpen en dit terwijl Marianne bijna zonder adem valt en de verhalen blijven komen. Om 10H maken we haar duidelijk dat wij vandaag hier in de omtrek een rit willen maken. “Weet je” zegt ze “jullie hebben meer dan een week nodig om alles te zien en te bewonderen in de Zuid-Kennemerlandse duinen”. Dat belooft!

We vertrekken onder een stralende zon uit Overveen een dorp in de gemeente Bloemendaal, bij Haarlem. Vroeger noemde dat hier Tetterode en gezien er toen ook veel blekerijen waren noemt men deze buurt wel eens Blekersveld! "Blekerijen zijn grote, in de openlucht gelegen wasserijen", op grasvelden en duintoppen bedekt met gebleekt textiel, dat in het zonlicht lag te drogen. Bij knooppunt 21 zijn we bij het poortgebouw van “Elswout”.  Men noemt dat hier een buitenplaats.  Een buitenplaats is een zeer groot domein meestal was het een zomerverblijf voor heel rijke stedelingen.

Elswout is een 85 hectare groot gebied en dankt zijn ontstaan aan zandafgravingen in de 17e en 18e eeuw ten behoeve van de aanleg van de Amsterdamse grachtengordel. In het bos leven eekhoorns, reeën, vleermuizen en zelfs boommarters. Ook vogels zoals grote bonte specht, buizerd en bosuil voelen zich hier thuis.  We fietsen rond het domein onder de reuze beukenbomen. Langs de Duinlustweg zijn we plots terug aan het Visscherspad bij “Kraantje-Lek”. Hier waren we gisteren toch ook? Wat een kabaal van joelende kinders op het speelplein. En er zijn er die zich naar beneden laten rollen van een hoge zandduin. Deze duin noemt de “Blinkert”. Volgens de overleving! Bestaat deze herberg al eeuwen, en was het een rustpunt. Ook voor de vissersvrouwen uit Zandvoort, op weg naar Haarlem met hun vis, ze stopten hier om hun emmers te vullen bij de pomp. Vandaar de naam “Kraantje-Lek”, omdat het kraantje steeds bleef lekken. Anderen houden het op een lekkende jeneverkraan in de oude herberg….

We maken een grote bocht rond deze zandduin en rijden nu dicht bij het spoor voorbij het “Ecoduct Duinpoort”. Dit is een natuurbrug over de spoorweg, waardoor dieren van het ene naar het andere leefgebied kunnen lopen. Langs het Duinpieperpad rijden we dicht bij het Circuit Zandvoort. We horen duidelijk het gebrul van optrekkende racewagens. Bij het strand van Bloemendaal aan Zee volgen we op korte afstand de zee tot aan de parking Parnassia. Eindelijk duiken we rechtsaf het Natuurgebied binnen. Het is hoofdzakelijk een wandelpad maar toch zijn er ook aanwijzingen voor de fietsknooppunten. Wat een zalige rust op dit slingerend pad, met soms sterke hoogte variaties, over duintoppen en door duinvalleien. Wat een uitzicht, ruige vlakten met helmgrassen, afgewisseld met dennenbossen en lage struiken.

Bij het Vogelmeer houden we een korte pauze. Er is een vogel hut met wat bedrijvigheid er staan vogelaars met enorme kijkers. Op een paneel lezen we dat er hier talloze soorten vogels in en rond het meer leven. Verschillende soorten ganzen en aalscholver zijn het hele jaar door te zien. Maar rondom het meer zitten ook veel zangvogels, zoals kwikstaart, heggenmus, tapuit, blauwborst en nachtegaal. Ook de raaf en de klapekster zijn hier regelmatig te spotten.

Op een lang recht fietspad de Elzenweg bij Groot Olmen moeten we halthouden. Een flinke groep fietsers staan te fotograferen. Ook wij zien tussen struikgewas een groep grote grazers. Volgens kenners…zouden het Wissenten zijn! Wij kunnen ze echter niet goed meer opmerken ze verdwijnen tussen het struikgewas. Enkele enthousiastelingen vertellen ons met veel animo dat het de grootste grazers zijn in dit duingebied en het landschap openhouden. Ze leven compleet in het wild en worden met gps-signalen gevolgd. De mannen wisten er veel over te vertellen en waren al eens vroeger met een boswachter op excursie geweest. Toen hadden ze ook Konik paarden, damherten en vossen gezien. De wisent is een verre verwant van ons huisrund, maar hebben een veel slankere bouw, een hoge rug, korte, naar boven gekromde horens en een vrij egale donkerbruine vacht.

Bij knooppunt 6 moeten we rechtdoor naar Duin en Kruidberg een landgoed in Velsen, deel van het Park Zuid-Kennemerland. Op het landgoed bevindt zich het monumentale landhuis nu in gebruik als hotel. We hebben grote dorst en op het drukke terras bij de hoeve is het hoog tijd voor een Tripel. Hier lezen we dat het landgoed zich uitstrekt van Santpoort-Noord tot de Noordzeekust. Het landgoed gaat noordelijk over in het Landgoed Midden-Heerenduin en zuidelijk in het natuurgebied van de Kennemerduinen.

Net vóór we uit de bebossing komen rijden we de “Westerveld” begraafplaats voorbij. Deze begraafplaats is alom bekend als een van de eerste crematoria van Nederland. Er staat een monument voor de schrijver van de Max Havelaar, Multatuli. Eduard Douwes Dekker werd wel in Gotha Duitsland gecremeerd, maar het monument bevat de urnen met zijn as en die van zijn echtgenote. Dit was een initiatief van de Vereniging voor Facultatieve Lijkverbranding. In Driehuis volgen we de richting Beeckestijn. Beeckestijn is weer een van die schitterende landgoederen. Wel één van de weinige die in zijn geheel bewaard is gebleven. Het is een prachtig voorbeeld van de cultuur van de Hollandse buitenplaats. Ook de omliggende tuinen en parken vormen één van de belangrijkste historische tuinen van Nederland.

We zijn heel dicht bij het Noordzeekanaal in Velsen en buigen nu af langs Santpoort-Noord en Santpoort-Zuid naar Bloemendaal. Wat moet dat hier toch een rijke buurt zijn…Overal prachtige grote villa’s met enorme tuinen. Het valt op, er zijn zeer veel groene parken, prachtig onderhouden wegen en rustige fietspaden. Wij zouden het beschrijven als een miljoenenkwartier! Wanneer we in de wat meer gewone buurt komen doet honger en dorst ons op het terras van café 't Hemeltje belanden. Deze zaak lijkt meer iets voor ons en volkser. En ja hoor we worden joviaal verwelkomt en vlug maar keurig bediend. Rik besteld een ½ liter Heineken, hij weet dat ik hiervan huiver, maar dat is zijn keuze ik krijg een La Trappe Quadrupel. Santé…. Met een typische Hollandse grootmoeders bal en een sandwich stillen we onze honger. Vóór we vertrekken maken we een afspraak om deze avond hier te komen souperen. Het is bijna 3 uur, laat ons maar vertrekken….Net de hoek om in de Mollaan ligt het Thijsse’s Hof. Dit is de oudste heemtuin van Nederland. Gesticht door Jacob P. Thijsse een plaatselijke schoolmeester. In de Hof worden voor een breed publiek planten- en diersoorten uit Zuid-Kennemerland getoond in natuurlijke begroeiingen. Naast de meer dan 500 soorten hogere planten en circa 24 soorten broedvogels zijn er vele andere planten en dieren te zien. We hebben juist een veel te lange rustpauze genomen en besluiten onze rit te vervolgen zonder bezoek aan de tuin… 

Langs een wat oplopende sierlijke laan met grote bomen, moeten we linksaf richting knooppunt 17. Het bordje Ruïne van Brederode is nauwelijks te zien tussen al dat onstuimig groen! De ruïne van het vroegere “Kasteel van Brederode” was eigendom van de heren van Brederode. Het dateert al van in dertiende eeuw en speelde een grote rol in het rijk van de Oranjes. Nu is het een rijksmonumenten.  In de wintermaanden is de ruïne gesloten, dan houden de vleermuizen hier hun winterslaap.

Langs de Bergweg duiken we een donker bos binnen. Dit zou wel eens het door Martine Bijl bezongen “Bloemendaalse Bos” kunnen zijn denken we? Het is oppassen voor honden soms lopen ze los mee met ons. Dit is niet prettig en wat gevaarlijk. Wanneer we uit het bos komen moeten we langs een 180° bocht de duinen binnen naar “Bleek en Berg”. Blij we voelen terug de zon. Op de fietspaden langs de Oosterplas en aan het uitzichtpunt van de Starreberg wordt het heel druk. Ouders met bakfietsen duwen ons zelfs van het pad, van arrogantie gesproken! Jonge vaders doen stoer zonder rekening te houden met hun kroost en de vele ouderlingen!

Aan het “Bezoekerscentrum De Kennemerduinen” zijn we blij dat we even kunnen rusten, op het terras snoepen we een warme appeltaart met koffie. Toch willen we binnen een kijkje nemen. Onmiddellijk krijgen we van de attente baliedames enkele vragen. Waar komen jullie vandaan? Wanneer we vol lof zijn over onze onvergetelijke dag in het park krijgen we nog een korte rondleiding. We moeten ons flink inspannen om de rest van onze tocht af te werken, het is warm en we voelen ons heel loom. Oei dit hadden we nu echt helemaal niet verwacht. We komen op een uiterst drukke weg terecht “de Zeeweg”. De auto’s vliegen hier voorbij met een overdreven snelheid en de baan kruisen is gekkenwerk. Gelukkig kunnen we enkele honderden meters verder opnieuw het groen binnen duiken! We rijden richting “Kopje van Bloemendaal” wat dit betekend ondervinden we heel vlug. Het weggetje doet ons flink op de trappers lopen. Op korte afstand moeten we zeker +/- 40 meter stijging overwinnen. Bovenop bevindt zich een uitzichtpunt met een stenen tableau waarop 51 meter als hoogte staat gegraveerd. Er is ook een toren vanwaar je de zee, IJmuiden en Amsterdam kunt zien. Wij wanen ons in Knokke-Zoute de wat oudere villastijl lijkt er erg op, dit is hier meer dan een “Miljoenenkwartier”.  Blijkbaar is deze korte nijdige klim geliefd bij Strava fanaten….

 Op een smal klinker baantje dalen we vlug tussen statige bomen tot we onvermijdelijk rechtsaf moeten. We zien een plaat “Caprera” wat dit Italiaan te betekenen heeft zijn we ’s avonds bij ons souper teweet gekomen. Langs statige witte villa’s en buitenplaatsen met koetshuizen en tuinen welke wij liever duinbos noemen, peddelen we rustig terug naar onze vernachtingsplaats in Overveen. We zijn blij wanneer we bij Marianne een deugddoende douch kunnen nemen. Iets later rijden we naar “’t Hemeltje”.

We worden met veel zwier door een jongeling een tafeltje bij twee mannen aangewezen. Het kan ons niet deren, in het bruin café hangt er een meer dan gezellige sfeer. Zo’n familiale huislijke omgeving hadden we ons niet kunnen voorstellen…Wanneer we onmiddellijk een La Trappe bestellen. Als onze tafelburen ons taaltje horen weten ze duidelijk dat wij, “Belgen” zijn. Zoals gewoonlijk wijs ik er hen op dat wij wel “Vlamingen” zijn. Er volgt een uitleg en ze zijn blij dat ze weten dat we hun taal beheersen. Het wordt een boeiend gesprek met onze nieuwe vrienden die ons de specialiteit van de dag als menu aanprijzen. Gebakken Pietermanfilet met kappertjes, rode ui & peterselie geserveerd met een saladegarnituur en gebakken aardappeltjes. Met een Dame Blanche als dessert was het werkelijk een festijn. Onze tafelgenoten moeten ons plots verlaten, zijn willen een voorstelling bijwonen op ”Caprera”???

Wanneer ik bij het afrekenen, aan de patron van de zaak, vraag wat Caprera betekent, Krijgen we eindelijk een deftige uitleg. Het is een van de enigste openluchttheaters van Nederland hier in de duinen. Tussen mei en september zijn er optredens, meestal cabaret, popmuziek, klassieke muziek, theater, film en kindervoorstellingen. De tribune van het theater is tegen een duinpanne gebouwd en biedt zitplaatsen aan 1100 gasten. Bij grote concerten zijn er ook staanplaatsen. Deze avond is er een optreden van cabaretier Theo Maassen. Wij dachten dat Caprera een Italiaans eiland was! Na deze uitzonderlijke snoepavand, kunnen we onze gedachten blijkbaar niet meer 100% orderen. Tijd om onze bedjes op te zoeken. Marianne is tevreden dat we terug zijn en wil kost wat kost nog een slaapmutsje presenteren. Na een poosje maken we onze gastvrouw duidelijk dat we morgen nog een flinke fietsdag willen overleven. Slaapwel.

05-01-2026 om 15:14 geschreven door Via de la Plata

Dag 5 Bloemendaal – Delft zaterdag 21 juni 2025

Zoals afgesproken zijn we om 8½ uur present aan de ontbijttafel. Marianne overlaad ons opnieuw met een overvloed aan veel lekkers. Ze vindt het spijtig dat we haar streek al verlaten. Opnieuw heeft ze zelf weinig tijd om mee te eten, ze is helemaal nog niet uitverteld we moeten kost wat kost nog wat koffie slurpen. Maar de plicht roept. Tot ziens Marianne we waren hier heel graag. Houd je kloek en wie weet tot later…Fietsen beladen en daar gaan we dan voor onze 5° fietsdag.

Het geluk is werkelijk met ons. Het is vandaag opnieuw stralend weer om zuidwaarts te rijden. We fietsen langs het spoor door het dorp tot aan de Brouwersvaart. Iets verder is er een meertje, de Brouwerskolk namen die doen terugdenken aan bierbrouwers. De vele bierbrouwers uit Haarlem moesten hun water van hier met bootjes langs deze vaart tot in de stad brengen. En dat mijn fietsmaat Rik, nu juist een brouwer chemicus van beroep is geweest! Nu op de Zeeweg richting de Noordzee en onder het fameuze “Ecoduct Zeepoort”. Er zijn hier dichtbij drie ecoducten in dit duinengebied. Door dat er wegen en spoorwegen zijn hebben ze gezorgd voor een doorlopend leefgebied voor dieren en planten met deze oversteekbruggen. Door de bouw van deze 3 ecoducten ontstond er een ononderbroken natuurgebied van Noordwijk tot Velzen aan het Noordzeekanaal. Iets voorbij het sterrenrestaurant “de Bokkedoorns” duiken we linksaf de duinen binnen. We volgen nu het Duinpieperpad in de tegenovergestelde richting van gisteren. Er is nog meer gehuil van optrekkende racewagens dan gisteren op het Circuit. Gelukkig ligt deze racebaan achter de hoge duinen. 

Op het schelpenpad dicht bij Zandvoort dorp komen we in een andere vegetatie. Vroeger waren de dorpelingen vissers maar hadden ook kleine tuintjes in de kalkrijke duinen welke ze moesten bemesten. Men noemt dat hier “Zeedorpen” landschap! Na de kruising met het spoor zijn we dicht bij een golfterrein. Bij knooppunt 77 aan het “Ecoduct Zandpoort”, moeten we onvermijdelijk op het fietspad langs de Zandvoortselaan. Moesten we hier rechtdoor rijden zouden we in de Amsterdamse Waterleidingduinen terecht komen. Maar hoe werkt dat allemaal??? De Amsterdamse waterwinning in de duinen werkt als een natuurlijk filter. Er wordt Rijnwater uit de rivier de Lek vanaf Nieuwegein +/- 50km, aangevoerd door buizen en in duinplassen gepompt. Dat water zakt door het zand en wordt gefilterd. Dat is een natuurlijke zuivering doormiddel van de duinbodem. Maar dit water wordt weer opgepompt en dan als drinkwater gebruikt, mits nog een eindbewerking in een waterfabriek. Dat proces duurt maanden…Bijna geheel Amsterdam gebruikt dit water.

Neen we zijn nog niet uit het rijke gebied. We doorkruisen sierlijke lanen met grote bomen. Ook hier in Bentveld en Aerdenhout kennen ze er ook iets van, overal fraaie vrijstaande huizen en villa’s in deze gemeenten. Net na de Vogelzangseweg duiken we linksaf het bos binnen. We komen verschillende plaatjes tegen zoals “Buitenplaats Leyduin” waar er een paardenrenbaan zou geweest zijn. Wij zien echter enorme dikke bomen en veel grote varens en hier en daar een kabbelend beekje. Ter hoogte van de Vinkenduin en Woestduin volgen we opnieuw de Vogelzangseweg. Hier op de vinkenbaan werden vroeger in het najaar vinken gevangen met netten. De krokant gebakken vogeltjes waren een lekkernij…Allé dit zou je toch nooit denken van Nederlanders! Op een fietspad gelegen aan de voet van ontoegankelijk ruige duinen belanden we in een klein dorpje, De Zilk het begin van het bollenteelt gebied. Vooral de hyacinten, narcissen- en tulpenteelt is een belangrijke bron van inkomsten. Bij de Ruigenhoek, lessen we onze dorst, en buigen af langs de Delftweg naar Langeveld. Gelukkig belanden we opnieuw in de duinen aan de Oostkant van Noordwijk. Dit dorp was vanouds een vissersdorp, deze oude dorpskern is een beschermd dorpsgezicht.

Na veel industrie en drukke hoofdwegen belanden we, bij de Trekvaart. Deze vaart was een belangrijke route voor trekschuiten tussen Haarlem en Leiden, door de Bollenstreek. Het is een ware verademing om samen met de vele fietsers het drukke bootjes toerisme te kunnen volgen. Iedereen is met dit schitterend weertje blij en we worden van alle kanten begroet…Na de Klinkenbergerplas bij Warmond en Oegstgeest zijn we in Leiden. Leiden is een stad waar de Oude Rijn door stroomt voordat deze, even verderop, in zee uitmondt. Op gps is het een plezier om door de stad te fietsen. We volgen kanaaltjes en waterlopen. Bij het kruisen van de Stille Rijn zetten we ons op het terras van bistro Grenare. Een gezellige drukte doet ons onze honger en dorst stillen met een lange rustpauze. Leiden is altijd een grote en belangrijke stad geweest in de Nederlanden hoofdzakelijk door de lakennijverheid. Het stedelijk gebied rond Leiden is een van de grootste agglomeraties van Nederland.

We hebben net 50 km op de teller wanneer we de stad verlaten via het Rijn-Scheldekanaal., iets verder volgen we de Vliet. Het is werkelijk niet te geloven er is op dit kanaal een file aan bootjes van allerlei slag. Velen houden zelfs een feestje aan boord. De Vliet loopt van Leiden via Voorschoten naar Leidschendam, door een groene zone. Aan de brug met sluis in Leidschendam is er geen doorkomen meer mogelijk. Een opeenstapeling van fietsers en wandelaars doet ons stoppen en we belanden op het terras van de “Pannenkoe”. Wat een toestand …toch geraken we vlug aan een koffie met een kersentaart. Ondertussen beleven we het chaotisch gewriemel van onhandige toeristen bootjes in de sluis. Rond de sluis staan oude koopmanshuizen, getuigen van een handelscentrum.

We blijven nu het kanaal volgen, soms noemen ze het Trek Vliet soms Zuid-Vliet maar plots wordt het Delfsche Vliet vanaf de Hoornbrug in Rijswijk. Onvoorstelbaar hoe we steeds door groene zones op goede fietspaden vlug vorderen. We rijden Delft binnen langs rustige grachten. Delft is een van de oudste steden van de Nederlanden. Wij kennen de stad door het Oranje verhaal van Willem van Oranje, in deze stad vermoord. Ook vanwege de wereldberoemde schilder J Vermeer en het Delfts Blauw. Delft binnen rijden doen we langs een gracht, de Nieuwe Delft. We blijven maar grachten kruisen, je waant je in Brugge met al die kanaaltjes. Op de markt bewonderen we het stadhuis om rond de Grote kerk en op gps bij ons Vrienden op de Fiets adres te komen.

 Hartelijke ontvangst door de heer des huizes. Wat een prachtige nieuwbouw aan een samenloop van grachten. We moeten onze fietsen in een berging plaatsen en onmiddellijk samen met onze gastheer een biertje nippen. Als onze gastvrouw verschijnt neemt ze ons mee door de woning, we krijgen de gehele 2° verdieping ter beschikking. Het is bijna een zelfstandige woning met kamer, badkamer, zitplaats en terras. Wat een rijkelijke bedoening. Morgenvroeg rond 8 uur breng ik jullie het ontbijt, horen we van de vriendelijke dame. We krijgen een huissleutel en zijn hier zo vrij als een vogel. Na een deugddoende douche staan we te popelen om de stad te verkennen. Maar we houden het niet lang vol, op het terras van “Het Konings Huys” op de markt, genieten we van een mosselsouper. Wat loom en moe, zoeken we vlug onze bedjes op. Slaapwel.

05-01-2026 om 15:04 geschreven door Via de la Plata

Dag 6 Delft - Zierikzee

zondag 22 juni 2025

Onze sympathieke gastvrouw heeft al vroeg ons ontbijt gebracht. Het is smullen in het zonnetje met zicht op veel groen en een samenloop van grachten. Op welke idyllische plaats wonen onze vrienden hier toch. Wanneer Rik de weersberichten nakijkt voorspellen ze later op de dag minder warm weer en een strakke westenwind. Laat ons maar vertrekken nu het er nog schitterend uitziet. Van de heer des huizes kunnen we geen afscheid nemen hij is al met zijn morgentocht bezig. Dan maar een foto met de gastvrouw. Bedankt beste mensen jullie hebben ons laten genieten van Delft.

Op gps zijn we vlug bij knooppunt 85 aan het kanaal “de Gaag”. De trekweg langs dit kaarsrechte water is een droom voor wielertoeristen die ons aan grote snelheid voorbijvliegen. Bij de kruising van de snelweg A4 is er een aquaduct, de Gaag stroomt in een betonnen bedding over de autoweg. Pal naast het aquaduct loopt ons fietspad richting Schipluiden. We moeten dwars door het dorp en blijven nu de Oostwaag volgen. In dit groene gebied zijn er echt veel grote maar wel oud uitziende boerderijen dicht bij het pad. Bij punt 66 moeten we rechtsaf over een mini-brugje en volgen nu de Noordvliet tot Maassluis.

We rijden nu dwars door Maassluis, de anders zo levendige stad lijkt doods.  Zouden de protestantse of calvinistische wortels hier de oorzaak van zijn? Winkels en cafés zijn nog gesloten en veel volk zien we niet, of is het nog tevroeg? We verlaten de Noordvliet en rijden over het marktplein strak omhoog en rechts tot bij de “Monstersche Sluis”. Deze sluis is een cultuurhistorisch monument en wordt in stand gehouden en bediend door een groep vrijwilligers. Over een typisch Hollands brugje rijden we naar de Grote Kerk deze staat werkelijk op een eiland. Ook hier is alles stil en doods.

Bij fietsknooppunt 40 moeten we met het veer over “Het Scheur”. Een verbinding tussen de Nieuwe Maas bij Vlaardingen en de Nieuwe Waterweg bij de Maeslantkering. Het is een tak van de Rijn-Maas delta. We houden op het veer een praatje met een nieuwsgierige wielertoerist die ons wat aanwijzingen geeft om over de vele kanalen te geraken. Na Rozenburg een mini-eiland tussen al die grote vaarwegen is het strikt op gps aandachtig onze track volgen. Na een 180° bocht zijn we op de Calandbrug. Recht voor ons langs de kanaaloever zien we het grootste windscherm ter wereld. Het is een imposante constructie, bestaande uit meer dan 100 gebogen betonnen platen van 25 meter hoog, die gezamenlijk een lengte van 1750 meter bestrijken. Hier staat heel veel harde zijwind, waardoor de lichte hoge autoschepen zouden kunnen kapseizen tegen de brug.

Vervolgens rijden we over het Hartelkanaal, het kanaal wordt hoofdzakelijk gebruikt door de duwvaart. Dit kanaal staat in open verbinding met de zee, en heeft dus ook een getij. 200m verder moeten over het Brielse Meer. Dit langgerekte meer vormt de scheiding tussen Voorne en het Europoortgebied. Bij Vierpolders rijden we zijdelinks langs Brielle richting Hellevoetsluis. Hellevoetsluis is een historische vestingstad gelegen aan het Haringvliet en omringd door mooie natuurgebieden.  Na het industriegebied van Stellendam zijn we op de Haringvlietdam, over deze dam reden we ook enkele dagen geleden. Toch houden we een korte pauze om de werking van de spuisluizen van dit Deltawerk te bewonderen.

Bij Havenhoofd zijn we op Goeree-Overflakkee en drammen we door tot Goedereede. Langs het havenkanaal zien we van ver de wel bijzondere lompe kerktoren snel dichterbij komen. Hoe groot kan de teleurstelling zijn. Het pittoreske centrum is leeg. Ook de “Stadscafé” waar ik met de bende altijd veel plezier gemaakt heb is dicht. Hoe is dat mogelijk op een zonnige zondagmiddag? Het zal wel te maken hebben met hervormde- of gereformeerde Protestantse Kerk zeker??? En dat juist hier…Paus Adrianus VI, de enige Nederlandse Paus die er ooit is geweest op het einde van de vijftiende eeuw, een tijd pastoor was in Goedereede. Het enige wat in Goedereede nog herinnert aan Paus Adrianus VI is het beeldje dat vöör de kerk staat. Het beeld is niet al te uitbundig, eerder sober. Zou Adrianus ook een sobere paus geweest zijn

Dit mooie stadje verlaten zonder eten en drinken doen we niet. Samen met enkele andere zoekende fietsers stappen we binnen in Gasterij ’t Sas. De wat onwennige dienster voelt zich overdonderd, toch kunnen we genieten van een Karmeliet met een boerenomelet. We hebben 42km op onze teller wanneer we richting Ouddorp-Haven aan de oevers van het Grevelingenmeer rijden. De zon wordt gesluierd en er is al een meer dan voelbare tegenwind. Door een erg waterrijk gebied met veel sloten en kreken belanden we op de Grevelingendijk. Voor we aan het jachthaventje zijn, rijden we voorbij “de Schans” een toch wel nog goed zichtbaar verdedigingswerk met vier bastions en grachten. Vöör we aan de dam komen fietsen we nog door een vogelkijkgebied “de Punt”. Hier zijn uitgestrekte rietvelden en ondiepe slikken. Een ideaal gebied voor steltlopers, kluten en zelfs de kleine zilverreiger.

We blijven langs de kant Grevelingenmeer om over de Brouwersdam op Schouwen-Duiveland te geraken. Op het einde van de dam gaan we links langs het meer richting Scharendijke. Het is zalig op en neer door lage bosjes tot bij het alom gekende watersportcentrum Scharendijke te komen. Scharendijke de ideale plek voor surfen, zeilen en duiksporters. Bij knooppunt 86 rijden we richting Den Osse door duikers als een van de meest bezochte duikplaatsen bestempeld. Den Osse heeft deze populariteit te danken aan de diversiteit van het onderwaterleven. Naast kreeft, krab, paling vind je hier ook zeeanemonen en velden met zeegras en wieren.

Langs een bochtige dijkweg rijden we met zicht op de molen en de jachthaven Brouwershaven binnen. Hier wil ik een goede daad van 2 jaar geleden herhalen. Rik maakt er geen punt van en volgt mij richting “de Brouwerie”. Hier rechtover wonen Rinus en Bea waar Antoine en ikzelf hen op 1/09/2023 een onvergetelijke voormiddag presenteerden. Wanneer ik aanbel, is het een en al verwondering door Bea, zij herkent mij onmiddellijk. Bij de koffie is het ononderbroken vertellen over de dag waarop mijn fietsvriend Antoine hier, zijn gebruikelijke humoristisch betoog presenteerde. Wanneer ik hen echter de feiten van het afgelopen jaar over onze vriend en mezelf vertel volgt er een lange stilte. Nu vertellen beiden over hun lichamelijke gebreken en medische toestand. Rinus is nu beter dan toen maar Bea heeft te kampen met hartproblemen. Wat hebben wij die mensen gelukkig gemaakt met een deugddoende babbel. Het krasse paar laat ons met moeite vertrekken, het gaat jullie goed Bea en Rinus!

Op het grote marktplein ziet het er heel verlaten uit op een zondagnamiddag. We hebben het al anders meegemaakt. Bij zonnig weer is hier geen plaats vrij op de vele terrassen. Nu zien we slechts één terras open met och arme enkele mensen…Toch genieten we van een koele lekkere Grimbergen bij “De Schatkamer”. We rijden nog even rond het stadje van Jacob Cats, de hier geboren staatsman. Langs de Grote- of Nicolaaskerk de nog steeds in gebruik zijnde kerk verlaten we Brouwershaven…Maar er zijn toch zovele kerkgemeenschappen hier. Men zegt wel eens??? “Dat iedere Zeeuw zijn eigen kerk wil hebben. Dit mag dan overdreven zijn, een zekere waarheid zit er toch wel in”.

 We moeten echter nog 10km tegen een wel erg snel opkomende strakke westenwind naar onze overnachtingsplaats Zierikzee. Mijn fietsvriend Rik hoopt dat zijn ondersteuning voldoende is tot bij ons vrienden op de Fietsadres. Langs een rechte weg dwars door landbouwpolders geraken we in Zierikzee. We kennen Zierikzee als een bruisende oude havenstad met veel rijke historie, waarvan er nu nog steeds veel te zien is. Over de Zuidwellebrug rijden we de stad binnen. Deze brug is een Rijksmonument en enkel open voor voet- en fietsverkeer, dit komt tengoede aan een autoluwe stad. Niet veel verder zijn we op onze eindbestemming, een klein wit rijhuis is ons overnachtingsadres voor deze nacht. Na een telefoontje komt onze gastvrouw Rosemarijne openen. We moeten de fietsen in de woonkamer stallen. We worden een slaapkamer aangewezen op de verdieping, alles minder comfortabel dan de vorige dagen maar het is maar voor één nacht. Toch zijn we heel vlug op stap en willen nog een stadswandeling maken.  

We wandelen naar de Dikke Toren deze steekt met 62 meter overal bovenuit. Hier dichtbij is de Varreput deze is gegraven om de stoffen te spoelen in de tijd dat hier de lakennijverheid bloeide. Dan langs een pleintje met kikkers en fonteinen, men noemt het hier Klein Montmartre, omdat er soms door lokale kunstenaars iets wordt georganiseerd. Langs de Vismarkt, de vroegere visserij één van de belangrijkste welvaartsbronnen voor Zierikzee, komen we op het havenplein. Na een beetje zoeken, bemachten we, een mooi plaatsje op het terras van “Hector”. Voor onze laatste avond op onze meer dan geslaagde tocht willen we er een smulavond van maken. De patron heeft blijkbaar ons Vlaams gehoord en presenteert ons een bisque met zeevruchten, Zeeuwse oesters en tonijn. We laten het ons met plezier smaken. Na nog een dessertje en een praatje met de baas verlaten we met een goed gevuld buikje de binnenstad. Onze gastvrouw is opgetogen dat wij niet laat terug zijn. Na nog een kort praatje zoeken we onze bedjes op. Op hoop van zegen dat we onze slaap kunnen vinden onder de pannen. Slaapwel.

05-01-2026 om 14:53 geschreven door Via de la Plata

Dag 7  Zierikzee - Brugge

maandag 23 juni 2025

Zoals verwacht hebben we een ellendige nacht doorgemaakt. Een vliegende storm heeft ons belet om onze slaap te vinden. Blij dat wij om 8h afgesproken hebben om te ontbijten. Terwijl we ontbijten laat ik Rik mijn plannen voor vandaag horen. We moeten straks over de Zeelandbrug zo’n 5km dwars door de Oosterschelde met minsten 6BF. Ik stel mijn fietsvriend gerust, want ik heb ondertussen telefonisch hulp gevraagd aan mijn fietsmaat Robrecht. Hij zal ons met zijn auto komen ophalen bij het veer in Breskens. Met een algemene tevredenheid verorberen het ontbijt. Fietsen beladen, afrekenen en afscheid nemen van onze gastvrouw Rosemarijne. Bedankt en tot ziens Zierikzee!

Wanneer we aan het Havenkanaal komen hadden we het echt zo heftig niet kunnen voorstellen. We hebben alle moed nodig om recht te blijven en verder te fietsen. Toch vraag ik Rik als hij het ziet zitten om in mijn wiel over de fameuze brug te geraken. We stellen onze E-bike fietscomputer op maximum ondersteuning en drammen richting Zeelandbrug. De windvaan geeft de windrichting recht op de neus. En de brug heeft een helling omhoog, dubbele pech. Met een slakken snelheid van +/- 10km/h is het een kunst om recht te blijven. We stoempen een half uur lang zonder ophouden tot we over die verdoemde Oosterschelde zijn. Ondertussen heb ik wel 10 keer het lied van de “Eenzame fietser…. Van Boudewijn de Groot” gezongen!!! Als wij op Noord-Beveland komen houden we even een korte rustpauze, Rik zijn fietscomputer wijst nog slechts ondersteuning voor 15km! Maar enkele km verder, mits iets lagere ondersteuning, staat hij al terug op 30km. Dus in Middelburg geraken we zeker.

Na de Zandkreeksluis, een sluis tussen de Oosterschelde en het Veerse Meer, onderdeel van de Zandkreekdam, volgen we op korte afstand de oevers van het meer. Bij knooppunt 25 zijn we in Wolphaartsdijk. Hier noemen ze dit op zijn Zeeuws, Wolfersdiek. Een erg toeristisch dorp aan het meer gekend voor zeilen, vissen, duiken of windsurfen. In de haven zijn voldoende ligplaatsen voor plezierjachten. We rijden met een stevige zijwind richting Arnemuiden, voorbij het natuurgebied “De Piet”. Een waterrijk gebied met afwisselend graslanden en bosjes aan het meer. Vele soorten watervogels overwinteren en broeden hier zelfs. Bij Oranjeplaat houden we een korte pauze waar we het Veerse meer achter ons laten. We hebben 30km op ons tellertje en Rik kan nog +/- 15km met zijn batterij. We volgen het spoor dwars door Arnemuiden.

Bij het station van Middelburg dwarsen we het kanaal en rijden het centrum van de hoofdstad van Zeeland binnen. Vlug zijn we op de Markt. Op dit historische plein staat het prachtige stadhuis, omringd door horeca en winkels. Het is net voor de middag en overal is er al volle bedrijvigheid. Zoals naar goede gewoonte rij ik recht naar café Bommel naast het stadhuis. Het is voor mij een vertrouwde plaats waar wij met de bende van Bob nooit voorbij konden zonder een terrasje. Rik kan zonder moeite zijn fietsbatterij opladen terwijl we genieten van een laatste eetstonde met een wijntje en een dessert. Ondertussen heb ik mijn vroegere fietsvriend Robrecht kunnen verwittigen dat wij omstreeks 15h in Breskens zullen zijn.  Een uur later omstreeks 16h, zijn we goed en wel aan het station Brugge. Bedankt Robrecht wat een service! Rik en Bob spreken af om binnen enkele weken nog een flinke najaar tocht te maken.

We hebben samen een pracht tocht beleefd van 525km. Spijtig het is alweer afgelopen. Wat een mooi weertje hebben we gehad zes van de zeven dagen warm en volle zon met een licht briesje. Onze zevende dag een met storm zullen we maar vlug vergeten. Ik kan het niet genoeg benadrukken, Nederland is ons absolute favoriete fietsland! Nogmaals hebben we heel wat onbekends gezien en beleefd. De aaneenschakeling van natuur-, bos- maar vooral duinen is onvergetelijk. Dank aan de stichting “Vrienden op de Fiets” alle bezochte adressen waren tiptop en bij iedereen werden we als huisgenoten ontvangen. De ontbijtstonden waren huiselijk en de gesprekken heel spontaan.

De grootste rijkdom in het leven is gezondheid, liefde, vertrouwen en vriendschap.

 Tot een volgende keer!

 Groetjes Bob!

05-01-2026 om 14:44 geschreven door Via de la Plata