2025

Zuid - Kennemerland

Fietstocht

Bob & Rik

Dagboek van een fietstocht van

17-06-2025 tot 23-06-2025

Iedereen weet het. Ik ben een absolute fan van fietsen bij onze Noorderburen. Het fascineert mij, telkens opnieuw ontdek ik weer iets anders. Ik deed al meerdere keren de Noordzeeroute en was elke keer verwonderd. Een boeiende podcast over het leven en de natuur in Zuid-Kennemerland deed mij deze meer dan verwonderende tocht uitstippelen. Wat hebben die goed bewaarde duinen en hun omgeving een rijke historie. Zuid-Kennemerland is zelfs een nationaal park. Mijn enthousiaste fietsmaat Rik was onmiddellijk akkoord. Hierna onze dagelijkse belevenissen.

 Dag 1 Brugge - Vrouwenpolder dinsdag 17 juni 2025

Stipt om 9 uur ben ik na enkele minuten van bij mij thuis aan de Eikenberg. Rik, mijn fietsmaat, samen met Rika en Jo, zijn Vrienden op de Fiets gastgezin, staan mij op te wachten. Na een korte babbel en een stevige dank voor een weldoende overnachting en ontbijt, worden wij langdurend uitgewuifd. Voilà daar gaan we dan voor onze eerste grotere tocht vanuit Male.  “Male waar wij wonen”, is een belangrijke historische site voor Vlaanderen. Lodewijk van Male is hier geboren. Margareta van Male, zijn dochter, huwde met Filips de Stoute, hertog van Bourgondië. Zij bewoonden als Graven van Vlaanderen in het Grafelijk Slot van Male.  

Bij de kruising van de Bisschopsdreef zijn we aan Kasteel Rooigem. Dit was vroeger een luxueus buitenverblijf voor de Brugse bisschoppen. Rondom het imposante kasteel zijn er tuinen in Franse stijl met vele beelden. Wat een toeval, 100 meter verder zijn mijn dochter en schoonzoon hun hagen aan het snoeien. We moeten kost wat kost op hun zonnige terras koffiedrinken en onze dagplanning bespreken…Maar wij zijn ongeduldig en staan te trappelen om onze zeven daagse tocht te kunnen starten. Na enkele kussen en omhelzingen zijn we eindelijk op pad! 

Langs het Zuidervaartje rijden we richting Damme. Wat is het zalig fietsweer, met een zwak briesje en een staalblauwe hemel rijden we fluitend voorbij het domein “De Blauwe zaal”. De prachtige springpaarden lopen een eindje met ons mee tot aan het 25 hectaren grote wijndomein Mérula. Op korte afstand van de Damse Vaart is het met volle teugen genieten van het karakteristieke polderlandschap, geflankeerd door de iconische populierenrijen. Na Damme komen we voorbij de Romboutswerve bij de twee vaarten in Oostkerke. Na de kruising van het Schipdonk- en Leopoldkanaal aan “de Sifon” duiken we bij knooppunt 17 links de vaartdijk af en rijden langs een aardenweggetje naar Oostkerke-dorp. In deze omgeving ligt een verdwenen stad “Monnikerede” tussen Oostkerke Damme Hoeke in de voormalige Zwingeul.

Vlug zijn we door het piep klein centrum van Oostkerke een polderdorp en onderdeel van Damme. In 1974 werd Oostkerke verkozen tot het mooiste dorp van West-Vlaanderen. We hebben 20km op ons tellertje wanneer we over het gedempte vroegere haventje van Sint-Anna-ter-Muiden dokkeren. Dit zou het kleinste stadje van Nederland moeten zijn??? Alhoewel …in Bronkhorst beweerden ze dat ook. Hier aan de buitenrand van het stadje staat een mooie Zwin-kerk met een toren welke dienstdeed als uitkijk- en vuurtoren, waar men echte vuren zouden op ontstoken hebben als Zwinvaarbaken?

Langs de Graaf Jansdijk, een naam afkomstig van Jan zonder Vrees, hertog van Bourgondië, komen we aan de oude tramroute Knokke - Breskens. De dijk welke we volgen is niet hoog maar fungeert al eeuwenlang als waterkering. Nu zijn we echt in Nederland, alhoewel het eerste dorp Retranchement, een Franse naam heeft. Rare Nederlanders toch! Op het prachtige duinen pad van het Zwin komen we in Cadzand-bad.  Cadzand was samen met enkele dorpen zoals Zuidzande, Koezand, Wulpen en Schoonvelde een zandbank-eiland in de monding van de Zwinarm. Wat een prachtig zicht. We bewonderen links van ons de uitgestrekte zandstranden en rechts het polderlandschap. Na de bocht bij de Radartoren zijn we bij de Verdronken Zwarte Polder. Van alle kanten horen we gekwetter van watervogels. Maar ik herken ook duidelijk het luide schelle gepiep van scholeksters. Wat is dit een mooie zwart-witte steltloper met een oranjerode snavel.

  Ondertussen is het genieten en de zilte zeelucht opsnuiven. In Groede, we hebben ondertussen 38km, doen honger en dorst ons halt houden bij het strandpaviljoen “Loods tien”.  We moeten ons tussen rustende leeftijdsgenoten wringen, ongelofelijk hoeveel er hier genoten wordt van wandelen en fietsen. Een ware zegen voor de kust horeca. En ja we worden vlug en keurig bediend. Wat kan een uurtje rust in het zonnetje met een tripel La Trappe en een carpaccio deugd doen. Nog enkele kilometers en we zijn in Breskens aan het veer. Maar eerst vliegen we net vóór we de dijk afdalen voorbij de vuurtoren. Dit unieke blauwwitte monument is vervaardigd uit gietijzer.

We hebben net ons ticket gekocht en daar is het voet-fietsveer al, we moeten samen met de vele wachtende fietsers mee over de Westerschelde naar Vlissingen. Een klein halfuurtje later zijn we op het eiland Walcheren.  Over enkele sluizen en langs de Scheldedijk tot bij de Oranjemolen en het standbeeld van Michiel de Ruyter. Ook hier op de terrassen wordt er deftig genoten in de stralende zon. Vlissingen, een stoere havenstad ligt aan de Westerschelde. Je kan de voorbijvarende schepen hier bijna aanraken! Na de imposante Vlissingen-boulevard, men beweert dat dit wel een van de langste van Nederland, zou zijn! Zijn we erg blij wanneer we de duinen induiken. We rijden over de smalle fietspaadjes van de Valkenisseroute. Achter de hoge duinen vorderen we snel. Toch is het erg oppassen geblazen voor tegenliggers. De fietspaden zijn duidelijk te smal voor de te snel fietsende en wankele E-bikers.  Na Galgenveld en Dishoek zijn we in Valkenisse.

Voor we in Zoutelande arriveren rijden we voorbij heel hoge duinen, het zouden wel eens de allerhoogste van het eiland kunnen zijn. Rechts zijn er veel campings en vakantieparken met allemaal dezelfde huisjes. Zoutelande bereiken we na 58km. Maar ze laten ons niet binnen…. Het is marktdag en zelfs met de fiets aan de hand mag het niet. Ik had hier afgesproken met Jannie, onze VOF-gastvrouw van 2023, op het terras van café de Babbel. Langs binnenstraatjes, op GPS vinden we met gemak het café aan de andere kant van het dorp. Enkele minuten later, we hadden zelfs nog geen plaatsje kunnen bemachtigen en daar is onze kwieke Jannie al. Wat hebben we toch veel te vertellen, wat is er toch allemaal gebeurd en hoe is het leven als fietsers-bende van Bob totaal veranderd. Jannie herinnert zich nog heel goed de meer dan humoristische gedragingen van mijn vriend Antoine. Ook haar leven en dat van Rik, na het verlies van zijn echtgenote komen uitvoerig aan bod. Na enkele biertjes en een zonnige rustpauze moeten we kost wat kost verder. Bedankt Jannie, bij leven en welzijn komen we zeker nog eens bij jou logeren.

 Wanneer we opnieuw ons ritme vinden, zien we hier en daar enkele bunkers, overblijfsels van de Duitse kustverdediging in Zeeland “de Atlantikwall WOII”.  Bij Westkapelle, na de hoge duinenreep komen we op een enorme zeedijk bij het meest westelijke puntje van Zeeland. Nadat we de vuurtoren “’t Lage Licht” voorbij zijn, buigen we af richting Domburg. Na het meest toeristisch bekend dorp van het eiland is het een verademing wanneer we op de Mantelingenroute in een groen en rustig natuurgebied belanden. Dit is een smalle bosstrook met binnenduinen en een heggenlandschap.

Zalig fietsen we traag op de paden met linden, beuken en eiken, langs waterpartijen en duinen. We horen zelfs de branding op de achtergrond. We willen nog een terrasje doen in de “Boschhoek”, geen geluk het is sluitingsdag vandaag. We volgen de donkere kronkelende paden door het bos richting knooppunt 27. Ik moet Rik laten vooroprijden, met mijn oogproblemen is het voor mij onmogelijk om de plots opduikende bomen op te merken. Na het donkere bos fietsen we op de rand van het natuurgebied “Oranjezon”. Wat is dit toch een mooie duinvallei met afwisseling van bosjes, duinstruweel, verstuivingen en grasland. We houden een rustpauze bij informatie panelen, deze vermelden dat er hier damherten en reen leven. En wat meer is ook de bijeneter. Dit is een zeldzame maar zeer kleurrijke vogel. Deze vogels graven nestholtes in de steile duinwanden en ze jagen op insecten.

Vrouwenpolder, dit is ons eindpunt voor vandaag, de GPS leidt ons naar het mij bekende gastgezin van “Vrienden op de Fiets”. Het is net 10 jaar geleden dat ik hier samen met mijn bende vrienden was, op onze Ronde van Nederland fietstocht. Wat een hartelijke ontvangst door Jaap en Janny. Met een welkomstdrankje op hun terras geraken we maar niet uitgepraat over de tijd van toen. Bij het tonen van enkele oude foto’s worden we er allen emotioneel van. Na een wel heel lange praatstonden betrekken we onze gezellige slaapplaats op de 1° verdieping.

Na onze wasbeurt willen we onze eerste avond afsluiten met een deftig souper. In restaurant “de Heksenketel” genieten we op het terras, van een uitgebreid avond diner met een wijntje. Voldaan kruipen we onder de dekens. Slaapwel