Links, rechts, links, rechts, links ... links ...
In de tijd van de militaire dienstplicht, praatten wij niet alleen met de dieren maar met alle lagen van de bevolking en met mensen uit alle exotische provincies en als we het geluk hadden in een stafcompagnie te verblijven, heel vaak met officieren-landkenoten die niet oewisten van de Vlaamsche taal, behalf zij ist zeer moelijk.
Wij leerden ook het nutteloze paraderen wat bij sommigen ontaardde in schuinmarcheren, het uniforme zwenken en zwieren met onze geweren en voor de verborgen holebi's onder ons was samen onder de douche gaan een heus festijn en er heerste duidelijkheid, klassenonderscheid, strepen - en sterrenhiërachie, kortom het ABL was een goede leerschool voor echte Belgen en ook voor de vele flaminganten en latere Vlaams-nationalisten die het spel meespeelden in de hoop het later voor eigen rekening nog eens te kunnen overdoen.
Toen de conservatieve CVP-er Leo Delcroix minister van landsverdediging werd, wilde hij scoren en hij schafte de militaire dienstplicht af. Die Delcroix die geld verzamelde voor zijn partij en zichzelf ook een klein beetje, dacht immens populair te worden door deze anti-militaristische ingreep bij de progressieven.
Al zou hij zich laten ombouwen tot een kloon van Karl Marx hij zou altijd de rechtse hond, Leo blijven. Daarmee bewees Delcroix dat hij helemaal niet zo slim was, want een echte rechtse buldog weet dat hij nooit ofte nimmer op de dankbaarheid van linkse verzuurde azijnpissers moet rekenen. Nooit, Delcroix struikelde enige tijd later over enkele postbodes in zijn villa in Zuid-Frankrijk en kreeg daarmee niet meer dan zijn verdiende loon : wie vriendje wil zijn met links, wordt zeker de keel overgesneden. Nu zal Leo Delcroix dat intussen beamen, maar toen hij nog elke dag een fleurige peperdure das van Léonard omknoopte (ik ken mijn klassiekers, Leo), dacht hij nog ooit gerespecteerd te zullen worden door de linkse meute. Nu zit Leo met verbrijzelde illusies naar zijn kleerkast vol nutteloze Léonard- en Kenzo dassen te staren.
Geloof me, de mensen van Links zijn niet geschikt voor nuances, zelfs rood licht doet hen niet stoppen, bij wijze van boutade. Neem nu dat scharminkelmachtige Gretta vrouwmens van Duisberg, de voormalige socialistische voorzitter van de Europese Centrale Bank, voordien Nederlandse Bank en Minister van Financiën in zijn halfgekke land (excuseert u mij, ik bedoel de bewindslieden, niet Jan, Kees of Truus met de enige echte nationaliteit). Zij is voorzitter van een heftig linkse Pro-Palestina beweging ( Stop de Bezetting) en vanuit die functie vraagt zij aan de redactie van de NRC (nochtans een linkse lieveling) om een van hun redacteurs de laan uit te sturen, omdat die man te veel de pro-Israëlkaart uitspeelt.
Dat is dus typisch voor links : elke kritisch tegengeluid in de kiem smoren, mensen broodroven, de vrije mening fnuiken, andere gedachtes dan die uit de eigen schimmenwereld geen kans bieden ... terwijl zij godverdomme haar ganse leven van welvaart en grootvermogen te danken heeft aan de positie van een zogezegde socialistische echtgenoot die zich suf gegraaid heeft uit alle openbare ruiven.
Bij het leger leerden wij inderdaad een boel overbodige dingen maar ook een soortement omgangsvormen met mensen met een totaal verschillende achtergrond. En wij eisten niet dat die geen recht hadden op hun mening, wij leerden eigenlijk een beetje tolerant en democratisch met mekaar omgaan. Toen beseften we dat niet, want de nood om ons bezig te houden met zulke vragen was er evenmin.
Ik ben wel blij dat ik toch iets positiefs overhoud aan het ABL.
Ray







1 reactie op dit bericht
Toen ik het vaderland diende ...
Die empies, dat waren natuurlijk franstaligen.