Paul Doevenspeck in Knack
Naar aanleiding van de regeringsonderhandelingen kwam Ann Peuteman van Knack Paul Doevenspeck aan de tand voelen of hij een déjà-VU aan het krijgen was ?
Wij copiëren het artikel in kwestie hieronder en hadden een bijkomend gesprek met meester Doevenspeck over waarom ondermeer uitgerekend vandaag het Seniorennet plat moest liggen. (Mijnheer Pascal Vyncke springt echter handig met de zweep om en de oudjes liggen voor de rest van de dag versuft op een hoopje, zolang u, trouwe lezer, bezoeker, uw geestelijk voedsel maar niet mist). Onder het motto : "Alles voor Vlaanderen, maar ikke eerst"
"IK WEET HOE GROOT DE VERLEDING IS" - Ann Peuteman
Dertig jaar na het beruchte Egmontpact lopen de erfgenamen van wijlen de Volksunie het risico in dezelfde val te trappen. "Ik maak me grote zorgen" zegt Vlaams-naionalist Pau Doevenspeck.
"Ten tijde van de Egmontonderhandelingen trof ik Hugo Schiltz, die toen de Volksunie leidde, haast elke ochtend op ons advocatenkantoor in Antwerpen.Dan vertelde hij me over de onderhandelingen, over zijn angsten, over de successen die in zijn ogen werden geboekt". Paul Doevenspeck, zelf een vooraanstaand Vlaams-nationalist, werkte jarenlang samen in hun advocatenkantoor Schiltz-Doevenspeck & Partners. "Zo had ik een bevoorrechte inkijk in historische momenten" zegt hij. "Het was ook op kantoor dat Schiltz op een dag binnenwandelde met de woorden : "Paul, dat Egmontpact is een goed akkoord." En ik geloofde hem en ben het pact in tientallen parochiezaaltjes over heel Vlaanderen gaan verdedigen. Achteraf is het toch nog gekelderd -niet door de Volksunie of de Franstaligen, hé, door de christendemocraten. Weet u , ik denk niet dat ik vandaag nog een dergelijk pact zou verdedigen."
Herhaalt de geschiedenis zich dezer dagen op Hertoginnendal ?
DOEVENSPECK : Het grote verschil met dertig jaar geleden is dat er tegenwoordig drie Vlaams-nationalistische partijen meespelen : de N-VA, het Vlaams Belang en de Lijst Dedecker. Samen waren die bij de federale verkiezingen goed voor meer dan 30 procent van de stemmen en dat is veel meer dan de Volksunie anno 1977 wist binnen te halen. Bovendien was een grondige staatshervorming ook voor de centrumpartij CD&V een belangrijk campagnepunt in de aanloop naar de federale verkiezingen van juni. Met andere woorden : vandaag stemmen veel meer Vlamingen Vlaams-nationalistisch.
Er mogen dan meer Vlaams-nationalistische partijen zijn, het aantal Vlaams-nationalistische verenigingen is in de loop der jaren sterk geslonken.
DOEVENSPECK : Dat komt onder meer doordat er al jaren een leegloop aan de gang is in de richting van de politieke partijen. Aan de ene kant is dat natuurlijk positief omdat de Vlaamse stem in het parlement daardoor wordt versterkt. Maar aan de andere kant verzwakt het de kracht van de Vlaamse beweging als pressiegroep. In 1977 kon die nog ontzettend veel mensen mobiliseren om deel te nemen aan de betogingen tegen he Egmontpact. Vandaag zouden verenigingen als het Algemeen Nederlands Zangverbond (ANZ) en de Vlaamse Volksweging (VVB) daar niet meer in slagen.
Is de positie van de Vlaamsgezinde partijen van vandaag vergelijkbaar met die van de Volksunie in 1977 ?
DOEVENSPECK : Het Egmontpact is er gekomen doordat de verkiezingsresultaten van de Volksunie in 1977 voor het eerst waren gestagneerd. Schiltz vreesde dat de partij over haar hoogtepunt heen raakte en wilde het tij doen keren door deel te nemen aan de macht. Zijn uitgangspunt was : ik moet de politieke macht die de Volksunie nu heeft, gebruiken. In zekere zin kun je dat vergelijken met de huidige positie van het Vlaams Belang dat nu ook stagneert. Ook het VB zou nu de fout kunnen maken om het roer om te gooien en softere programma's op te stellen en andere mensen aan te trekken.
Werd dertig jaar geleden ook al een dovemansgesprek gevoerd tussen Vlamingen en Franstaligen ?
DOEVENSPECK : Het hielp natuurlijk wel dat Hugo Schiltz een vertrouwensrelatie had opgebouwd met PS-boegbeeld André Cools. Cools was brutaal maar eerlijk : een woord was een woord. Schiltz wist dat alle Franstaligen zouden volgen als hij afspraken kon maken met Cools. Daarnaast had hij ook uit contacten met Gérard Deprez (toen PSC). "Met de Franstaligen van toen kon je nog akkoorden afsluiten" zei Schiltz een paar jaar geleden nog in het VTM-programma Polspoel & Desmet. En daardoor is het Egmontpact er kunnen komen.
Tot grote consternatie van de Vlaamse achterban.
DOEVENSPECK : Inderdaad. Het gevaar is heel groot dat onderhandelaars van zo'n Vlaams-nationalsitische partij op den duur helemaal door die besprekinge worden opgezogen. Dag na dag zitten ze daar urenlang onder grote druk in een constant gevecht met Franstaligen. Op den duur beginnen ze zelf te geloven dat de kleinste toegeving van de Franstaligen een grote overwinning is. Met die boodschap komen ze ook naar buiten en dan schrikken ze dat hun achterban luidkeels protesteert. Dat scenario is voor Vlaanderen verschillende keren nefast geweest. Hugo Schiltz geloofde bijvoorbeeld uit de grond van zijn hart dat het Egmontpact het best mogelijke akkoord was in de gegeven omstandigheden maar zijn achterban vond het onaanvaardbaar. Hetzelfde risico loopt N-Va-voorzitter Bart De Wever tijdens de huidige onderhandelingen. Nu ken ik hem als een bijzonder intelligente, eerlijke man maar dat is nog geen garantie. In 1977 heb ik gezien hoe groot de verleding kan zijn.
Zie ook het vraaggesprek dat Angeltjes had met Mr. Paul Doevenspeck.








1 reactie op dit bericht
bijna akkoord!
De grote verdienste destijds van de VU was in mijn ogen, dat ze de Vlaamse partijen vlaamsbewust heeft gemaakt .
De grote verdienste van het Vlaams Belang is vandaag dat de Vlaamse burger(voor of tegenstander) bewust wordt gemaakt van het feit dat wij Vlamingen de waalse rekeningen betalen en uitsluitend nog dààrvoor mogen dienen. Het is uitsluitend de verdienste van het VB dat vandaag de druk wordt opgevoerd op de regeringsonderhandelaars, die zonder de hete adem van het VB al lang tot een akkoord waren gekomen.
Wat de Heer Doevenspeck vreest, dat de Vlaamse onderhandelaars terug met een minimum zullen akkoord raken, kan waar zijn. Met het grote verschil dat de publieke opinie het niet meer neemt en de partijen die toegeven hiervoor zwaar zullen afgestraft worden.