En Rood is troef !
Amai, de Angeltjes hebben gisteren echt waar goed hun best gedaan voor de socialisten.
Dat heeft verschillende effecten :
- sommige lezers raken het Noorden kwijt en weten niet meer wat geloven, dat is jammer en daar gaan we iets aan doen : wij zijn tegen de socialisten, we vinden het nefaste politici die al lang over hun hoogtepunt heen zijn en die pogen te overleven bij de genade van de allochtonen. Zij hebben de gewone man laten vallen en opteren voor een ander type kiezer, de zogenaamd progressieve burger die zich enkel engageert met rubberen handschoenen aan en een stofbril voor.
- de roden die wij de hemel inprijzen worden in eigen rangen gemeden als pestlijders, eens geweten is dat ze door ons overladen zijn met lof. Daar gaan we absoluut niets aan doen.
De lovende woorden die we wijdden aan Christine van Broeckhoven, zijn gemeend alhoewel we de indruk hebben dat sommige Vlaams-nationale vrienden het er niet mee eens zijn. Onze waardering geldt de mens en niet de politica. Alhoewel wijzelf overal genegeerd en miskeken worden, kunnen wij best de grandezza opbrengen om over de partijgrenzen heen mensen gunstig te evalueren. Wie is er nu de enggeestige ? Maar laat zoiets nooit een breekpunt worden tussen ons, beste vrienden.
Wat veel minder positief is voor de sossen, zijn de prikken die Mayake Detiège opnieuw meent te moeten uitdelen aan de top van haar partij, zoals ik het trouwens gisteren al suggereerde. Zij zeurt opnieuw over de zogenaamde "witte konijnen", dat zijn de externen die in de partij hoge posten en mandaten bekleden en de eerste waar Maya aan denkt is natuurlijk Van Broeckhoven, die een belabberde score behaalde en een even belabberde indruk naliet bij vriend en vijand.
Maya is nog steeds aan het afrekenen in de naam van haar moeder, Leona de gewezen burgemeester die hardhandig door "Noise & Nose Janssens" van de burgemeesterszetel geduwd werd. Mag ik u eerlijk mijn gedacht zeggen ? Of hebt u liever dat ik wat rond de pot draai ?
Leona Detiège genoot het vertrouwen van de klassieke socialisten, die zeer honkvast zijn, conservatief als de noten die zich in december nog aan de kale boom vastklampen maar die nooit ofte nimmer blijk heeft gegeven van een groot intellect of een origineel initiatief. Zij is de vrouw die alles overlaat aan haar administratie en zo is het fout gelopen in deze stad, met een machtsgeile stadssecretaris die op eigen houtje zichzelf begon te verrijken (waar hij simpelweg meende recht op te hebben en dat momenteel nog volhoudt) en die om zichzelf politiek beter in te dekken aan de schepenen Visakaarten begon uit te delen. Zo had iedereen boter op het hoofd en moe Detiège liet dat allemaal gebeuren tot de bom barstte. Zeer zwak.
Objectief gezien had "Noise and Nose Janssens" gelijk een einde te stellen aan het onbekwame en corrupte beleid ; zijn verkeerde inschatting is geweest dat de militanten in Antwerpen hèm totaal niet vertrouwden. Hij had meer kansen op acceptatie gemaakt door het voltallige college bij hun ingediend ontslag te houden. Maar dat deed hij niet, het ging hem om Leona Detiège en haar zetel die hij wilde inpikken en om de schijn op te houden werd ook de zwakke onderwijsschepen geliquideerd. Al de rest verleende hij amnestie en die kwamen natuurlijk ronkend van plezier terug, pootjes en likjes gevend aan de nieuwe baas.
Maya ziet haar moeder in de eerste plaats zoals een dochter dat doet : ze struikelt over het onrecht dat aangedaan werd, maar ze kan niet de beleidsmatige onkunde van Leona erkennen. Omdat ze die zelf, helaas ook bezit, vrees ik. De politieke aanwezigheid op federaal of stedelijk vlak van een Maya Detiège heeft nog geen enkele Antwerpenaar diep geraakt.
Inmiddels wordt Janssens nog steeds niet aanvaard in de sterk uitgedunde rangen van de SP-a : hij is en blijft een jongetje uit het katholiek onderwijs, bovendien negeert hij met zijn arrogant karakter de militanten. Hij is ontoegankelijk en autoritair en biedt daardoor ruime kansen aan een lieftallig meisje om de ontevredenen rond zich te scharen. Maya zal nooit, evenmin als Leona, de partij bewust schade toebrengen maar zij zorgt in deze crisisperiode wel voor een front tegen de witte konijnen zoals Caroline Gennez. En zij neemt ook wraak voor mama. Janssens moet een verslag maken over het verkiezingsdébâcle, waar hij voor een groot stuk zelf voor verantwoordelijk gesteld wordt door de traditionele oudere socialisten, vandaar dat Maya frontaal in de aanval gaat. Het zal haar niet in dank afgenomen worden.
Wat Erik Debruyn van Spa Rood aangaat en van de bescheiden beweging Vonk, laat het duidelijk zijn, dat dit kolder is. In Antwerpen is hij bekend als een marxistische wringer en scherpslijper die alleen daarom weinig stemmen zal behalen, want vergeet het niet : het enige wat rood is aan een socialist is zijn bloed, voor de rest zijn het machtsgeile conservatieven en profiteurs van de gemeenschap. Erik is een idealist die probeert te overleven binnen de krabbenmand van de socialistische partij terwijl hij al vele jaren bij de PvdA had moeten zijn, of een partij zonder rechterkanten.
Ray





