Jo Leemans : gefeliciteerd !

Ze behoort tot de eerste generatie succesvolle Vlaamse zangers die kon rekenen op publieke erkenning, mede dankzij haar regelmatige optredens voor de toenmalige openbare omroep, het NIR met de showband van Francis Bay, een Mechelse stadsgenoot.
Zoals gebruikelijk in de jaren '50 nam Johanna de familienaam van haar echtgenoot over, Marc Leemans, acteur bij het vast dramatisch gezelschap van de omroep. Met haar heldere stem, perfecte dictie en charmante vrouwelijkheid verwierf Jo Leemans een beetje geflatteerd de bijnaam van "onze Vlaamse Doris Day". De televisie bevestigde al vlug het beeld van een knappe, blonde vrouw die niet verlegen was om een woordje mee te spreken in de mannenwereld, iemand met humor en overtuigingen, wat in die jaren niet evident was.
Zoals bij iedereen is ook haar leven een mozaïek van geluk en tegenslagen. We hebben van haar liedjes en stem gehouden toen wijzelf jong waren en nu wij een daghje strammer worden, zien en horen we haar nog graag, de grote dame van het Vlaamse ontspaningslied, de vrouw die ons nog steeds romantisch meevoert als ze zingt "Diep in mijn hart" of "Als sterren flonkerend aan de hemel staan", "Regendroppen die aan mijn venster kloppen" ...
Proficiat, Mevrouw Jo Leemans. Hierna een minder bekend stukje van YouTube :
http://youtube.com/watch?v=24I7pHXw2JU
en dank voor de vele mooie momenten.
Ray




















4 reacties op dit bericht
Que sera sera
Deze werden op handen en voeten gedragen door het A volk, want zij waren volks, zij spraken dezelfde taal.
Maar toen was er nog geen 'invasie', en als er als eens ne 'vremde' was dan was dat niet erg, die deed gewoon mee, werd aanvaard en maakte evenveel plezier.
Godverdomme waar is den tijd dat ze de kiekens door de vensters gooide, dat iedereen met fruitmanden naar huis ging, dat het volk tot een stuk in de nacht stond te dansen..... waar ik mijn eerste 'vetbetaalde' centen kreeg als tiener om den boel mee op te kuisen( met dank aan de maes in de duinstrat)..... waar dat ik heb leren jayven op nen rock en roll, mijn eerste muziek les van ne strangers, en de verminnen die bij ons op't pleintje gitaar kwam spelen.
T'is allemaal veranderd, en heel triestig, troosteloos, maar wanneer ik Que sera hoor, denk ik niet aan Doris Day, maar aan mijn jeugd ... en dat is een heel heel schone gedachte/ herinnering, k'was zelfs bij de rode karpers, de zwemclub van de socialisten.
Waar is den tijd, dat jong en oud zich gezamenlijk konden amuseren, was het Francis B, Cansonisima, ... of was het de macht van het volk dat gebroken moest worden, werden zij te rijk, of te eendrachtig?
@ a. desaint aubin
Ik begrijp en respecteer uw reactie volkomen. Als de artistieke- ontspannings- en culturele wereld moet afgemeten worden met politieke maatstaven dan kunnen we nauwelijks nog naar een radiozender of televiesiestation kijken. Is het dat wat we willen ? De "overtuigingen" van velen van deze artiesten zijn louter gebaseerd op emoties en op de goedkope verhalen van de poltiek-correcten die weten hoe ze hun waar aan de man moeten brengen.
Jo Leemans is zoals de meesten van haar collega's in deze val getrapt ; bovendien weet heel deze sector hoe zich te gedragen om in de prijzen te vallen. Hoe verklaren wij het exclusieve succes van een flutpartij zoals Spirit in de culturele/artistieke/ontspanningssector ? De big boss van Spirit zit niet toevallig bij de financiële hefbomen voor deze sectoren.
Op zeker moment moet er echter een toenadering kunnen ontstaan. De Vlaams-radicalen worden overal geweerd, gemeden en buiten gehouden. Men wil ons ook cultureel isoleren. Iemand die artistiek het cordon durft doorbreken, komt in de fuik terecht waar de poco's klaarstaan met hun speren en spiezen. Iemand die op het einde van zijn carrière komt, durft een liedje komen zingen op de IJzerwake (met enorm veel dankbaarheid van de aanwezigen) of durft middels grappige toespelingen enkele haren uit de multiculturele boter halen., zoals Urbanus.
Wij moeten zorgen dat we niet op een zelfde verkrampte manier reageren. Wiuj moeten zorgen dat we niet worden, zoals zij willen dat we zijn ! Hebben wij niet het recht het werk van Luc Tuymans positief te beoordelen en te waarderen, omdat hij toevallig een gewelddadige socialist is ? Moeten wij dan ook met die waanzin in onze blik naar zijn kunst kijken ? (iemand noemde hem onlangs Luc Tuybrands, goed gevonden)
Artiesten hebben het recht op een eigen politieke mening natuurlijk maar als ze hun naam en faam gebruiken om die mening te ventileren, worden ze beoordeeld als politici . Als Filip Dewinter op een podium kruipt met een gitaar om liedjes te zingen en de man kan dat niet, mag hij uitgefloten worden. Mijn oordeel is, dat Vlaams-nationalisten (die beschimpt en vernederd worden) van tijd tot tijd uit hun schulp komen en aan de wereld laten zien, dat zij niettegenstaande alles, géén bekrompen, egocentrische haatzaaiers zijn waar ze voor verslaten worden.
Mijn verontschuldigingen voor dit lange antwoord, dat zeker geen afbreuk wil doen aan uw visie.
Dank U Jo.
Voor mij, als Jo Leemans nu haar lied weerklinkt, hoor ik mijn moeder zingen in de keuken, zij was niet rijk maar gelukkig. Dat vergeet ik niet.
jo leemans