Gij zult niet discrimineren
Neen, dit is niet het elfde gebod dat ik u wil opsolferen. Geen haar op mijn hoofd dat er nog maar aan denkt om Mozes te willen imiteren.
Neen, dat laat ik over aan de linkse kerk. Deze herauten van de dwingelandij. Alleen worden hun geboden stilaan loodzwaar, zeg maar onverteerbaar. Dat komt ervan wanneer ideologie tot wet wordt verheven.
Zo ook de wetgeving inzake antidiscriminatie. De titel van de wet klinkt vrij onschuldig, maar deze titel dekt de lading niet. Daarom dat ik ze even van naderbij bekijk. En ondertussen is het wachten op de hervorming van de wet na het arrest van het Arbitragehof.
Wat houdt deze antidiscriminatiewet in ?
Het gaat natuurlijk in eerste instantie om een afgeleide van de antiracismewetgeving.
De antidiscriminatiewet is een wet die België uitvaardigde in uitvoering van een Europese richtlijn en die verscheen in het Belgisch Staatsblad van 17 maart 2003.
De wet voorziet in twee soorten sancties : een burgerlijke en een strafrechtelijke. Bij het aanzetten tot discriminatie kan de betichte bestraft worden met een geldboete of een gevangenisstraf, die kan gaan tot één jaar gevangenis. Alstublieft. Daarenboven kan zogenaamde discriminatie ook aanleiding geven tot een burgerlijk geding, inclusief dwangsommen en schadevergoedingen. En deze wet gaat ver : zo is er niet alleen sprake van rechtstreekse maar ook van onrechtstreekse discriminatie.
U ziet, allemaal niet zo onschuldig. En dat is niet alles.
De antidiscriminatiewet voert bovendien een nieuwe verzwarende omstandigheid aan het strafwetboek toe: de 'verwerpelijke beweegreden'. Zo kunnen de daders van misdrijven en wanbedrijven veel strenger gestraft worden wanneer hun drijfveer haat, misprijzen of vijandigheid was tegen een persoon wegens diens zogenaamd ras, zijn huidskleur, zijn afkomst, zijn nationale of etnische afstamming.
Mijn goed hart zegt mij dat ik het met de meeste tooghangers tussen pot en pint wel eens zou kunnen worden over het feit dat blindweg discrimineren 'not done' is. Maar mijn slecht karakter begint hier al snel tegen te pruttelen. Want hier is natuurlijk meer aan de hand dan wat onschuldig tienergeleuter in de zin van 'wij zijn toch allemaal broertjes en zusjes'.
Eén orgaan (het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en Racismebestrijding, wie anders) speelt in deze zowel voor de federale als voor de Vlaamse antidiscriminatie regelgeving de rol van -luister goed!- waakhond, bemiddelaar en voorvechter en beschikt daarvoor over het nodige mandaat en de nodige middelen. Pak aan. Dat dit een verregaande vorm van belangen- en bevoegdheidsvermenging is, hoeft geen betoog. Een democratie onwaardig.
En ge denkt, nu hebben wij het wel gehad. Mis !
Er is één stukje vergif in deze wetgeving die bij iedereen onmiddellijk de lichten zou moeten doen flikkeren en dat is de omkering van de bewijslast.
Niet de schuld, maar de onschuld dient bewezen te worden. Een vermoeden van discriminatie is al voldoende om iemand te beschuldigen en diegene die ten onrechte wordt beschuldigd te laten opdraaien voor de bewijslast van zijn onschuld !!
Dit principe is niet alleen een aberratie van elk gezond verstand, het ondermijnt daarenboven een van de fundamenten van onze rechtsstaat, nl. dat men onschuldig is tot het tegendeel is bewezen.
En nu komt het.
Het omkeren van de bewijslast komt niet zomaar uit de lucht vallen. Neen, het is gemeengoed in de islamitische rechtspraak. In deze rechtspraak is het geen uitzondering dat niet de aanklager moet bewijzen dat iemand een misdaad heeft gepleegd. Die bewijslast wordt meestal prompt doorverwezen naar de beschuldigde zelf. Hij of zij moet maar zijn/haar onschuld bewijzen ! Het meest flagrante voorbeeld daarvan is de verkrachting. De islamitische wet vereist de verklaring van 4 getuigen van het mannelijke geslacht die moeten staven dat er effectief een verkrachting heeft plaatsgevonden. Zoniet, pech voor de verkrachte vrouw. Aan haar de bewijslast van haar onschuld. En vergis u niet, dit is geen uitzondering.
Zei ik u niet dat heel dit gedoe niet zo onschuldig is als het wel lijkt. Zo worden de principes van de sharia stiekem in onze Code Napoléon binnengeloodst. En dat dit uitgerekend met deze antidiscriminatiewet gebeurt is natuurlijk geen toeval. Wie het in zijn hoofd haalt dit te verdedigen is een despoot pur sang. Ik heb er geen ander woord voor.
En zo behoort - jammer genoeg - Vrouwe Justitia, van oudsher getooid met de vertrouwde blinddoek, stilaan tot het verleden.

Tenzij u en ik er iets aan doen op 10 juni natuurlijk.
Pim.