De partijen staan keurig op één rij.
De Open VLD met meeloper MR ,hand in hand met de PS en de SP.a. maar ook de CD&V en de Vlaams-nationalistische NV-A met de clown Bart die altijd mag meedoen als een soort Vlaamse feestneus. De drie man en een paardenkop (of is het kieken zonder kop) van de wietrokende spasten laten we even buiten beschouwing alsmede het uitstervend ras boomhangers.
Op één rij voor een open democratische samenleving, voor respect, voor principes, …
De enige oppositiepartij van het land wordt niet alleen doodgezwegen maar zelfs vervolgd en als het even kan gebroodroofd.
In dit land doen ze zelfs geen moeite meer om de schijn van democratie hoog te houden.
Kiezers in België zijn keurige mensen en gaan zoals het hoort, wegens NIET het recht maar omdat het moet, allen braaf hun burgerplicht vervullen. Daar waar de uitslag bij de gemeenteraadsverkiezingen toch dreigde te ontsporen werd via creatief tellen of handig nieuwe kiezers (zonder plicht) te creëren de zaak behendig bijgestuurd.
Zo ziet de democratische toekomst er zonnig uit voor België. De regeringspartijen mogen een beetje bakkeleien met elkaar over triviale zaken. Die andere “democratische” partijen doen ook mee om het spel wat mee te spelen. Zie daar: België heeft een meerpartijen systeem.
De partij die een eigen weg wil gaan zonder keurmerk van de traditionele politieke elite is in dit spel niet welkom. Zij wordt zonder pardon verwijderd uit het normale politieke debat en monddood gemaakt.
Het eigenaardige van al die machtspartijen is, dat je na verkiezingen nergens hoofdkwartieren ziet waar uitbundig feest wordt gevierd over de electorale successen die zouden zijn behaald.
Alle partijen, met uitzondering van een partij die niet met naam genoemd mag worden, voldoen aan een merkwaardig fenomeen: Ze hebben geen aanhang, alleen kiezers.
Tussen haakjes: op 31 maart aanstaande wordt het in Lichtaart weer zo’n uitbundig feest van de bozen.
Dat komt omdat de partijen niets en niemand vertegenwoordigen. Ze hebben helemaal niets uitstaande met wat er in de samenleving gebeurt. Open samenleving, respect, principes, diversiteit zijn bedenksels van bureaucraten of communicatiespecialisten. De partijen houden geen politieke debatten onderling. Ze voeren in feite ook geen verkiezingscampagne, maar bestoken de samenleving met leuzen als ‘tegen zinloos geweld’ of ‘Samen sterk (op één bankje)’. De functie van de partijen is de zittende macht te dienen en dat doen ze graag. De rode staatstelevisie en zelfs de V?TM doen net of de verkiezingen ergens over gaan en zo is iedereen tevreden.
Is zo’n virtuele democratie goed voor België? Op korte termijn levert het een vorm van quasi stabiliteit op die de elite uit de wind houdt. De rijken worden rijker en de armen krijgen net genoeg kruimels toegeworpen om zich gedeisd te houden, zowel materieel als geestelijk. Na de gemeenteverkiezingen weten we ook hoe de verkiezingen in juni voor het federale parlement zullen aflopen. De partijen die de macht naar zich toe zullen halen zijn nu al bekend. Het zijn dezelfde volksvreemde machthebbers als vandaag. Deze partijen zullen tevens van harte instemmen met iedere kandidaat die president Elio di Pipo voordraagt. Ook dat is dus geregeld.
Het vervelende van dit systeem is dat er altijd een groep burgers overblijft in de samenleving die van België en Vlaanderen in het bijzonder meer wil maken dan een land van kiezers. Mensen die echt iets te zeggen willen hebben. Dat zijn niet altijd de domste burgers. Vaak vormen zij de energiebron van de vooruitgang. Die burgers willen bij voorbeeld een politiek debat over de koers die het land gaat en ze willen die koers beïnvloeden, zoals dat gaat in een levende democratie.
Behalve de kloof tussen autochtonen en allochtonen die groeit, drijft de regerende elite met deze ‘geleide democratie’ ook weg van de werkelijke wereld. Iedereen houdt elkaar virtueel bezig.
Het Belang van Vlaanderen wil dat gat tussen de virtuele elitaire democratie en de werkelijkheid dichten.
Alleen rest de vraag of er voldoende Vlamingen zullen gevonden worden die er lak aan hebben om alleen de rol van de brave kiezer te spelen maar willen meestrijden voor de toekomst van hun eigen kinderen en kleinkinderen.
Alleen die strijd kan dit wegkwijnende land redden en haar in coma liggende democratie weer nieuw leven inblazen.
Erik
Lees hoe Peter d’Hamecourt de communisten verdedigt dan begrijpt u dat het voor mij niet moeilijk was zijn titel en het grootste deel van zijn tekst over te nemen.
Mits enige aanpassing, zoals u hebt kunnen lezen, perfect voor wat zich hier afspeelt.
1 reactie op dit bericht
Bert Anciaux