Aandacht voor Frankrijk - deel 1
Wat zich momenteel in Frankrijk afspeelt naar aanleiding van de presidentsverkiezingen is merkwaardig en verdient onze aandacht.
Een buurland dat worstelt met identiteit, immigratie, politieke onwaarachtigheid, het zou Vlaanderen kunnen zijn, ware de taal niet deze van Molière, die nu eenmaal niet zo populair is bij ons, wegens de vijandigheid en minachting die wij vaak ervaren hebben van de Franstaligen. We moeten echter de ogen niet sluiten voor de wijze waarop Parijs omgaat met de beschavingscrisis die ook de onze is en deze van gans West-Europa. De invloed van deze blog is nul komma nul maar dat verhindert ons niet als Vlaams-nationalisten (lichtjes mentaal gehandicapt) een degelijke internationale belangstelling te bezitten en samenwerking na te streven, zeker met onze buurlanden. Vlaanderen is geen eiland.
Tot hiertoe was het Front National van Le Pen de duidelijke woordvoerder en verdediger van de Franse identiteit, la Marseillaise en de vijand van de ongebreidelde instroom van vreemdelingen, het smijten met de nationaliteit, het lijdzaam accepteren van de misdaad en de laffe verloochening van de eigen cultuur. Alles waar le Pen voor gewaarschuwd heeft in het verleden en ook vandaag nog, is helaas bewaarheid : veel Franse steden zijn na zonsondergang voorgeborchtes van de hel, de Franse taal lijkt soms een Arabisch dialect en de autochtone Fransman met zijn stokbrood onder de arm ligt uitgeteld op de sofa naar gedubde Amerikaanse soaps te staren.
Het is niet aan ons een oordeel te vellen over de interne keuken bij le Front National, we kunnen enkel vaststellen dat als de strategische partijstrubbelingen niet onder bedwang blijven dit finaal een weerslag heeft op het electoraat. Finir en beauté is een Franse uitdrukking die Monsieur Le Pen niet graag op zichzelf toepast.
Diegene van de klassieke tegenstrevers die op dat moment de losliggende draad durft op te pikken en hem verweeft met de eigen partij-inzichten, biedt zich voor de keizer aan met een dubbelgeweven doek om de grote schoonmaak aan te vatten. Dàt is het succesverhaal van Sarkozy, de zoon van een Hongaarse inwijkeling, die het tot minister van Binnenlandse zaken bracht en zich in 2002 voornam om president van La République te worden.
In de linkse la Libération van gisteren 11 april geeft Sarkozy een lang interview weg. In een volgend artikel volgen vertaalde fragmenten.
Ray










