Archief

Onze piloot vloog tamelijk hoog van vanmorgen : "Leedies ans chentlemenenne, this is gries.  Nice, hein ?"

Maar omdat we zo hoog zaten, zagen we de affiches niet die overal uithingen met lachende koppen van zwartbesnorde kandidaten : ook in de bakermat van de democratie wordt om de zoveel jaar de schijn hoog gehouden.  De namen van Griekse politici lijken voor een buitenstaander allemaal op mekaar ; van in mijn jonge jaren ben ik overtuigd dat de premier Karamanpoulos heet en de president Papadopoulos, maar dat kan niet, want die venten zouden dan al in de honderd moeten zijn.  Misschien zit het ginder ook in de familie ?

Alleszins is er een partij, LAOS, die nadrukkelijk zegt dat zij tegen de toetreding van Turkije tot de EU is.  Zij hebben nog nooit de kiesdrempel van 3% gehaald en als ze die mochten doorbreken, dan is het al geweten, hoe dat komt : door de bosbranden.  Dat schrijven namelijk de Griekse regimekranten. Als rechts een verkiezing wint is dat toe te schrijven aan een natuurramp en voor velen is het er trouwens zelf een.

De man van Laos heet Karatzaferis en hij is een felle orthodox-gelovige.  Hij schijnt ook de kerktaal te gebruiken.   Als hij wint, vrees ik dat we niet meer op reis mogen naar dat aparte, vriendelijke land.  Maar die kans is erg klein.  Wij kunnen niet elke keer op de winnende kandidaat inzetten, nietwaar Erik ?

Ik weet niet of Janice iets op haar blog zal vertellen over deze gebeurtenis die dit jaar zaterdag 15.09  plaatsgrijpt : de optocht van de reuzen van Borgerhout (wij zeggen "reuskens" met een verkleinwoord, want erg groot zijn ze niet).  Uiteraard was de belangstelling van de allochtone medemensen overrompelend. 

Er staat een intressante fotomontage bij de Gazet van Antwerpen.  En voor de rest wil ik met die vooringenomen slechte journalisten niets te maken hebben.  Geudens, Molenaar ... geen dertiende maand, zelfs geen tiende.

Wij hebben altijd een goed oog gehad op de huidige minister-president  van Wallonië, Rudy Demotte.  We hebben hem allen leren kennen toen hij zich ontfermde over ons aller Belgische Gezonheid en daar straffe uitspraken over deed.  Ik weet niet of u het zich nog herinnert maar tegen het einde van de legislatuur zei Rudy op een zonnige zomermorgen in april : "Voilà, er is geen verschil meer in de uitgaven tussen W en VL : mijn inspecteurs hebben dat weggewerkt". Alstubelieft !  Rudy is een straffe minister, met straffe inspecteurs.





Op een keer was hij samen met zoon Tobback op misie in het buitenland, ik weet niet meer welk buitenland.  De vlieger landt, de trap wordt voorgeschoven, de luchtwaardin (ja, je mag ook kotszakophaalster zeggen, maar dat klinkt onvriendelijk) opent het slot van de kofferdeur en daar staan onze twee Belgische ministers, een beetje bedremmeld rond te kijken.  Ik dacht nog, ze moeten terug naar binnen, ze hebben hun tutteke vergeten, maar neen hoor, moedig kwamen zij de trap af en de missie startte. Straffe ministers, als Rudy er bij is.

Rudy is zo trouw aan de Parti Socialiste als een Egyptische mummie aan haar lijk : niet te separeren.  Als ge de textiel begint los te maken, wikkelt hij hem terug op. Inséparable. Ik moet er geen 800.00 zegt de Waalse minister-president, ik moet er maar één, en het zal Elio zijn.

Daarom is het zo goed vandaag te kunnen lezen in le Standard, dé kwaliteitskrant  van over de taalgrens,  wat volgt :

NAMEN - (Belga) Wallonië moet het heft in eigen handen nemen om de welvaart en het welzijn van zijn inwoners te verhogen, maar dat moet binnen het huidige Belgische kader. Dat was de toon in de toespraak die Waals minister-president Rudy Demotte (PS) hield naar aanleiding van de Waalse feesten.

Wallonië wil zelfstandig worden, zolang de Vlamingen maar betalen, daar komt het op neer.  Qua benadering is dit niet erg origineel.

Ray

Spirit moet een zelfstandige koers varen : dat is het advies van de partijraad aan de zeventien leden.

Onmiddellijk werd een nieuw partijlokaal aangeschaft

In de lijst van de rijkste mensen van het land B staat Christian van Thillo op de 17de plaats met zowat 463 miljoen euro. 

Daar is niet veel bijgekomen, Christian !  Hebben we wuft geleefd en alles er door gedraaid ?  Hebben we  de zorgeloze  en mooie oude dag uit het oog verloren ?  Gaan we van nu af aan terug ons best doen en enkele centjes opzij zetten ?  In de zwarte kous ?  Via allerlei technische superconstructies in bandieteneilanden van de Stille Oceaan ? 

Mooi.

En dan nu iets compleet anders.  Voor wie het mocht vergeten zijn, Van Thillo, de kleinzoon van flamingant Bill, is de grote Vlaamse Berlusconi met in zijn krantenrek de Morgen, Het laatste Nieuws,  het Parool, De Nieuwe Gazet, VTM en Kanaal 2. Het Parool kan afgesprongen zijn, maar hij was er alleszins mee bezig, eentje meer of minder, het komt er niet op aan.  "Boss, you not want Angels ?"

Uit The Brussels Journal van maart 2006 knippen wij enkele passages die geschreven werden naar aanleiding van het onthullende boek van Guido van Liefferinge over diens wedervaren in dienst van de Van Thillo's en vooral de laatste telg , Christian : 

Marcel Wilmet, hoofdredacteur van het succesrijke Het Laatste Nieuws krijgt de ene dag de hartelijkste gelukwensen en staat de dag daarna op straat. Eric Claeys, die zichzelf de profeet van Van Thillo noemt, zorgt ervoor dat VTM de dieperik ingaat door de programmabudgetten te halveren. De kijkcijfers dalen vreselijk, maar de kosten ook en dus stijgen de dividenden van de twee grote aandeelhouders (De Persgroep van de Van Thillo’s en Roularta van De Nolf). Van Thillo geeft zijn profeet in het openbaar de sleutels van een Porsche en 6 maand later mag Claeys ziek worden en zijn “loopbaan een andere wending geven.”

Van Thillo moeit zich niet met de redactionele inhoud, want dat is niet nodig omdat zijn knechtjes-hoofdredacteurs plus politiek commentator Luc van der Kelen perfect aanvoelen wat de baas wil en vooral niet wil lezen of zien: bv. geen enkele kritiek op het De Nolf imperium, want in ruil krijgt Van Thillo de vrije hand bij VTM. Ontluisterend zijn de voorbeelden die Van Liefferinge geeft over het gedrag van Yves Desmet, de hoofdredacteur van De Morgen, onafhankelijk (ahahaha!!!) dagblad. In ruil voor zijn kruiperigheid mag Smetje mee met het yacht van de baas op cruise in de Stille Zuidzee. Hilarisch is een afgedrukte mail van Koen Clement, directeur van De Morgen, over de rotzooi die men in de maag van de “weldenkenden” (hij gebruikt dat woord echt) moet splitten.

Dat is dus allemaal heel leuk en het boek wemelt van de anekdotes over de omkoopbaarheid en het geritsel van BV’s, met naam en toenaam en het bedrag erbij. Maar dat zal Van Thillo een zorg wezen. Het zal alleen zijn reputatie versterken van keiharde zakenman die voor niets terugdeinst en in sommige zakenkringen is dat eerder een pluspunt.

Waar de familie Van Thillo echter niet zal mee lachen zijn de uitgebreide analyses van hun financieel gesjoemel aan en feitelijk over de rand van het legale. Van Liefferinge toont aan dat een reeks financiële constructies de grote bedrijfswinsten zodanig spreiden dat men er verscheidene keren in slaagt langs de kas van de overheid te passeren en honderden miljoenen overheidssteun binnen te rijven. Dat zijn de gevaarlijke hoofdstukken die de politici ertoe kunnen brengen om in de toekomst geen belastingsgeld naar deze schatrijke financiers te dragen. En je weet maar nooit dat Strihou dit leest zodat le roi de Wallonie zijn trouwe dienaar Christian – de belgicistische kleinzoon van de flamingant Bill – de fel gesmaakte barontitel onthoudt.

Overigens zijn zelfs deze hoofdstukken bijzonder goed geschreven. De vlotte stijl van het boek valt op en past niet helemaal bij Van Liefferinge. Ik wil er vergif op innemen dat het boek voor een goed deel geschreven is in samenwerking met Mathias Danneels, de lievelingsmedewerker van de auteur; iemand die exact één dag later de ezelsstamp kreeg bij de uitgeverij Sparta nadat Van Liefferinge was buitengewerkt. Maar Danneels zal er zich wel voor hoeden om zijn naam op het titelblad te zetten. Hij is Van Liefferinge gevolgd toen die een tijdje hoofdredacteur van Het Nieuwsblad werd en hij zit er nog; maar je weet maar nooit.

-----------------------------------------------------------------------


Als u mij vraagt, ik vind dit heerlijke berichtgeving en let wel,  op de reputatie van The Brussels Journal valt niets af te dingen. En weet u wat die simpele en brave mijnheer van Thillo nog doet (als luttele bijverdienste) maar wel zeer eervol ? Een schril contrast na de bankroversverhalen van hierboven. Aan de foefelaar en vooral berichtenvervalser verleent dit land een eervolle benoeming bij de Nationale Bank : wij leven, vrienden, in een corrupt maffialand.

sinds 29 maart 2005

Geboren te Antwerpen, op 25 maart 1962

Beroep

Gedelegeerd bestuurder van De Persgroep nv

Diploma's

Licentiaat in de Rechten - Katholieke Universiteit Leuven
Master of Business Administration - Duke University, North Carolina, U.S.A.

Andere lopende functies of mandaten

Antwerpse Televisiemaatschappij nv
Gedelegeerd bestuurder

Mediafin
Bestuurder

Vlaamse Mediamaatschappij nv
Gedelegeerd bestuurder

Carlton Capital Partners
Non-executive Director: vanaf januari 2005

Ray

Uiteraard heb ik als derde generatie Antwerpenaar niets af te dingen op de gerechtvaardigde eisen  van deze stad.  Wij zijn mijn ganse leven samengebleven, A. en ik en zoiets schept meer dan een band.  De schetterende, scherpe  Antwerpse klanken, waar anderstaligen huilend gaan van lopen, zijn mijn dagelijkse poëzie, de Groenplaats is de voortuin van het huis waar  Rubens zijn Helena beminde en de O.L.-Vrouwekathedraal  (ook voor wie nooit een voet in de kerk zet) is nondedju zo schoon dat de paus  overweegt om ze te verplaatsen naar Rome.  Om te zwijgen over 't Scheld, de màchtige, pràchtige vloed ... ***

Maar ik kan onmogelijk àlles kritiekloos aanvaarden : deze stad verdient veel betere bestuurders, zeker dan diegene die we nu hebben. Een gewetenskwestie die bij velen van ons knaagt overal in Vlaanderen : onze gemeente, dorp of stad is iets anders dan de burgemeester en zijn bende die de plak zwaaien.  Behalve voor wie in Dessel woont bij  burgemeester Kris van Dijck van de NV-A, dàt is het paradijsje : wie in Dessel woont, is overal bij ; de anderen wachten buiten. (knipoog ?)

Als economisch hart van Vlaanderen (en daarbuiten) heeft Antwerpen heel wat opdrachten, lasten en lusten die buiten het normale bereik van een gemeente liggen.  De haven met haar circa 70.000 arbeidsplaatsen,  waar de chemische en petrochemische wereldnijverheden zich gevestigd hebben, de duizenden nevenbedrijven, transporteurs, rederijen, enz.  vergen extra aandacht op het vlak van mobiliteit, leefbaarheid en milieu.    De noden zijn groot, elke minister die hier op bezoek komt, is onder de indruk van de activiteiten en er worden kredieten vrijgemaakt.  Alleen moet Antwerpen  leren om zich, als het iets wil gedaan krijgen, wat charmant en dankbaar  op te stellen ... en niet als een onbeschofte boertige bende de geldschieters de deur te wijzen.  Ik heb het natuurlijk over het BAM-project, waarbij in een eerste fase ruim 12 miljard vrijgemaakt wordt en het nogal evident is, dat de leden van het Vlaamse Parlement inzage eisen en daar recht op hebben.  Zeker  in Visa-stad.

Welnu met het MAS gaat het niet dezelfde weg op, het dossier is financieel veel becheidener maar de achtergronden zijn weer typisch Antwerps, veel grootspraak en geen centen.  "Ik heb deurst,betaalt eens een pintje veur mij".

Met zulk een affiche krijgt ge elke Antwerpenaar met een beetje historisch besef plat.

In 2004 werd het MAS geraamd op 53 miljoen €,  wat vrij bescheiden is en het ergste laat vermoeden voor de eindafrekening.  18 miljoen zouden op tafel geflikkerd worden door de gulle stedevaderen die als ze niet toekomen discreet hun Visa bovenhalen en 35 miljoen komt uit de toverhoed van Spiritvriend Anciaux.

In 2005 werd 2,4 miljoen van de beloofde 35 vrijgemaakt, waarvan 1,7 vastgelegd.  In het begin hoor je  altijd ronde volle cijfers met oneindig vele nullen, als het op afdokken aankomt, rollen de koperen muntjes van na de komma over het bureau van de boekhouder.  Ook typisch.  In het Vlaams Palement bestaat  slechts een gering enthousiasme om de resterende 33,3 miljoen vlot uit te betalen.

Wat de inbreng van de Royale Sinjoren betreft, dat loopt evenmin over een weg vol rozenblaadjes.  De bedrijvensponsoring kent geen succes (steeds dezelfde firma's voor steeds gelijkaardige doelen, bedrijven zijn dat beu vooral omdat er nauwelijks sprake is van return), sponsoring van particulieren is zo mogelijk nog triester, want niet elke burger met centen wil zijn naam koppelen aan een initiatief dat een zoveelste uitgave lijkt van een lawaaiconcert in de oude stad.  Het concept is onduidelijk en niemand zit er op te wachten.  Het enige waar zekerheid over bestaat zou de verkoop zijn van het gebouw op de Suikerrui van het huidige Volkskundemuseum.  7 miljoen moet dit opbrengen, geen peulschil.

Wat in de loop der jaren op de achtergrond verdwenen is, zijn een aantal argumenten waarom deze armlastige stad met haar gigantische tekort, haar grote behoeftes, haar uitgesproken zwakke bestuursprofiel, haar respectloze behandeling van 35.000 illegalen en ontkenning van multiculturele problemen, het lef vandaan haalt een nieuwe luxemusem op te richten. Alsof Sheherazade aan het Willemdok klaarzit voor haar nachtverhaal van Ali Baba en de veertig rovers.

Los van de techniciteit om collecties te groeperen (volkskunde, specifiek ethnische objecten) dacht men ten tijde van Anthonis, de wonderschepen   en verruimingskandidaat             twee vliegen in een klap te vangen : Antwerpen, de multiculturele hoofdstad waar iedereen zich thuis voelt én tegelijk het Vlaams Blok/Belang een kopje kleiner maken door dit indrukwekkende project.

Of de weduwe van Dr Paul Jansens de Inca beeldjes, waar zoveel over te doen is geweest, naar het MAS zal verhuizen, valt nog te bezien ; het is alleszins iets om mee uit te pakken.   Of de grote massa -om wie het toch te doen is- dit ook ook vindt, zal vlug blijken.   Er zijn gelukkig nog wat oude hoofdjes van de koppensnellers, pygmeesperen, peniskokers en een negertje van de missiewerken dat met zijn kopje knikt als je er een cenje insteekt, om desnoods voor veel volk te zorgen.

Ray


PS : Enige tijd geleden schreef Bert Verhoye in het Nieuwsblad een column over ditzelfde probleem.  Langs andere wegen komt Bert Verhoye en ik tot eenzelfde conclusie, ook als hij er niet gelukkig mee is.

Nog een PS aub ?  Dank u : voor diegenen die soms verwijten dat wij de spreekbuis zijn van het VB, in deze zaak ken ik gewoonweg hun finale standpunt niet. Ik denk dat ze geworsteld hebben in de gemeenteraadsfractie met de vrees een etiket van xenofobie opgekleefd te krijgen, mochten ze tegenstemmen.  Maar dat etiket  hebben ze sowieso.

*** (drie asteriksen om nog iets te zeggen) : mochten er personen zijn die graag een extra-lovende beschijving zouden ontvangen van hun gemeente, dorp of stad, dat ze het laten weten.  Mits een kleine vergoeding is dat zo gefikst.  Uitsluitend over Vlaanderen. Over Sidi-Bel-Abbès en Oran valt veel te vertellen maar weinig goeds. Althans door mij.

In mijn stad (en die van allah) lopen er sommigen rond met de "gloriol", ook als u dit laatste woord niet in het groene boekje tegenkomt, begrijpt u het ongetwijfeld.  

Ze willen van alles voor hun stad om aan de weireld te bewijzen hoe "groots" ze zijn, hoe "weirelds" ze zijn,maar er  is nooit geld.  Vandaar dat ze van oordeel zijn, dat diezelfde weireld mee moet afdokken voor de geniale invallen van de Sinjoorse Notabelen.    Op de Grote Markt heerst de mentaliteit van "Ik heb deurst, betaal mij eens een pintje". Kijk, dit wil men : een MAS (een Museum aan de Stroom), waarvan de bouw vorig jaar in september één maand voor de gemeenteraadsverkiezingen van start ging en dat tegen 2010 geopend moet zijn (zie foto)


Het gebouw ligt niet aan de Schelde maar aan het oude Willemdok, het vroegere Schipperskwartier met de danspaleizen, de meisjes van plezier, het uitgangsparadijs voor de zeemannen en de naar een speciaaltje hunkerende Sinjoren.  Momenteel, naar analogie met andere havensteden, is de oude wijk behoorlijk gerenoveerd, oude pakhuizen worden vakkundig verbouwd tot luxe-flatgebouwen, en ook het Archief vindt hier een onderkomen in het erg mooie Felix Pakhuis.


Dit mag u verwachten van het Museum aan de Stroom (weggeplukt van hun vrij onpraktische webstek) :

De missie van het MAS is duidelijk. Het museum wil vertellen over de stad, haar inwoners, de stroom en de haven. Maar het verhaal dat het MAS vertelt, is niet exclusief Antwerps. Het heeft ook een universele dimensie. Het gaat over allerlei fenomenen, tendensen en processen die de groei en het functioneren van een stad bepalen. Daarom moet het museum ook een rol spelen bij een (Chinees) nieuwjaarsfeest, de aankomst van Sinterklaas, een reuzenoptocht, het Suikerfeest, oorlogsherdenkingen enz. Het moet aanzetten tot het weer aanknopen bij oude stedelijke tradities of tot het ontwikkelen van nieuwe. Het MAS wil ook een foyer zijn voor officiële ontvangsten, plechtigheden, bruiloften en geboorteaangiften.

Het MAS heeft bovendien de ambitie om het debatcentrum van de (een) stad te worden. Publieke discussies over actuele thema's en "hot items" moeten een plaats krijgen in het museum, net als buitenlandse toptentoonstellingen. Ook daarom is het MAS tegelijk Antwerps en internationaal of universeel. Het is er voor de verschillende gemeenschappen van Antwerpenaars en Vlamingen, als ontmoetingsplaats en als ankerpunt van identiteiten. Het is de plaats waar de (culturele) biografie van een stad gelezen én gemaakt wordt… door de bezoeker zelf. Het buitenlandse publiek kan er kennismaken met en inzicht krijgen in alles wat Antwerpen en Vlaanderen "zijn". Dat wordt de internationale dimensie van het MAS: meer Vlaanderen in Europa en in de wereld, maar ook meer wereld in Vlaanderen.

Deel 2 volgt hieronder

Vandaag : 15 september 2007 rustdag

Guy Peeters: de macht van een kaviaarsocialist ©Trends

12/09/2007 15:20

Hij doet het voor de macht, niet voor het geld. Dat is te horen over Guy Peeters. Trends licht het doopceel van de man achter de schermen van het socialisme in Vlaanderen. Hij dreigt het gerecht in te schakelen.

Guy Peeters, de kaviaarsocialist, mutualist, P&V-verzekeraar, VRT-topman, logebroeder. In Antwerpen heeft hij bovendien meer dan een stem in het kapittel van het hoger onderwijs en de gezondheidszorg. De rode topman heeft voorts een mooi netwerk in de ondernemerswereld -vooral in de vastgoedsector.

Ondernemer en lobbyist Koen Blijweert ligt aan de oorsprong van dat vastgoednetwerk. Hij bracht Peeters in contact met twee grote namen uit de Vlaamse bouwwereld: Eric Verbeeck (Interbuild) en Dirk Cavens (Kempense Vastgoed- en Holdingmaatschappij).

De politieke rol van Peeters is moeilijk te onderschatten. Als samensteller van de verkiezingslijsten heeft hij menig politieke carrière gemaakt en gekraakt. Van zichzelf zegt hij: "Ik was geen Stalin." Peeters behoudt de allerbeste relaties met veel toplui uit de SP.A en uit andere politieke partijen. Met partijgenoot en Antwerps burgemeester Patrick Janssens loopt het iets stroever. Wat niet belet dat Peeters wordt beschouwd als een brugfiguur tussen de oude en de nieuwe generatie.

Aan de kust heeft hij een buitenverblijf naast dat van oud-minister Luc Van den Bossche. Toen diens dochter Freya het in haar jeugdjaren heel moeilijk had, verbleef ze naar verluidt lange tijd in de familie Peeters. "Freya is een quasi aangenomen kind," zegt een vriend. "Ze zijn zeer close, ook al zie je ze bijna nooit samen. Ook dat is een kenmerk van Peeters: hij schermt delen van zijn netwerk af voor anderen in dat netwerk."

Peeters heeft veel vijanden, die hem zwart maken, en veel vrienden, die zeggen dat hij zich nooit inlaat met corruptie. "Daar is hij veel te intelligent voor," luidt het bij sommigen cynisch. "Peeters heeft het grote geld niet nodig. (...) Hij zal zich niet laten gaan aan weelderigheid."

Marijke Seresia, zijn vrouw

"Je kunt geen zaken doen met Guy Peeters zonder iets te geven aan Marijke Seresia," luidt het bij velen die Trends ondervroeg. Het vastgoednetwerk van Guy Peeters speelt alleszins een grote rol in de zakelijke en sociale activiteiten van zijn echtgenote Marijke Seresia (54), die als fotografe heel wat bouwondernemers als klant heeft. Volgens een goede vriend heeft Seresia een zeer grote invloed op haar man.

Menig zakenman zou in zijn kelder een hoop fotoboeken van Peeters' vrouw hebben liggen. "Je was dat niet verplicht. Het was het steunen van Marijke," zegt een bevriende ondernemer. "Later werd dat spoor meer en meer verlaten en werd je gevraagd om de culturele vzw's Piazza dell'Arte of Gynaika te sponsoren. Op zich is daar niets tegen, want dat zijn goede initiatieven." Piazza dell'Arte probeert kunst naar kansarme jongeren te brengen en Gynaika werkt rond vrouwelijke kunstenaars.

Een uitgebreid portret en een interview met Guy Peeters leest u deze week in Trends.