Stefaan vierde zijn 42-ste verjaardag

Regen en wind konden de Crokyboys niet tegenhouden om te starten met hun wekelijkse avondrun.

Op hetzelfde moment mocht Patrick zich dertig kilometers verder hoog en droog uitleven op zijn loopband en op zijn lofzang aan het adres van Flandrien Luc Maes.

Patrick zijn ode aan Lucske Maes:
 
“Een echte Flandrien" !!
 
Het was ergens halverwege de jaren '80. Ik was al ruim een jaar fervent aan het lopen. Wedstrijden liep ik graag en er ging praktisch geen week voorbij of je kon me aan de start zien van een of ander loopevenement. Met de nadruk op start. Aan de finish geraken was soms wat moeilijker, vooral omdat ik mijn zinnen gezet had op de marathonafstand terwijl ik op dat ogenblik bij God niet wist hoe ik zoiets moest voorbereiden laat staan dat ik wist hoe dit koninginnennummer van de lange afstand in te delen. In Beveren bij Antwerpen had ik me al eens gewaagd aan die 42,195 km en de eerste 30 liep ik in een rotvaart waarna ik de resterende 12 noodgedwongen moest stappen.
Maar een tijdje later stond ik alweer aan de start van een marathon. Deze keer ergens in het Gentse. Vooraf kon je bij wijze van spreken alle deelnemers een hand geven, zo weinig waren er. Ik herinner me dat ik een babbel had met iemand die afkomstig was van ergens in de omstreken van Kortrijk. Het was een lange, schriele man. Ik schatte hem zowat 10 jaar ouder dan ikzelf. Zijn naam was Ronny Debersaques. Hij had het eind van bij hem thuis tot daar in Gent doodleuk gefietst. Ik moet er bij zeggen dat het op dat ogenblik een lekker zomerweertje was, maar kom, je moet het maar doen. 50 km fietsen, 42 km hardlopen en daarna nog maar eens 50 km al fluitend terug naar huis fietsen. Om een lang verhaal kort te maken: ikzelf droop halverwege de wedstrijd met hangende pootjes af terwijl ik achteraf lezen kon dat diezelfde Ronny Debersaques de winst binnengehaald had. Nog later leerde ik dat die man een ultraloper was. Hij was o.a. Belgisch kampioen 24 uur. 24 uur lopen!!! Man, man, man, …! Als men spreekt van Flandriens, dan heeft men het meestal over wielrenners. Over coureurs, geboetseerd in die pure Westvlaamse polderklei. Getekend door weer en westenwind, opgezadeld met een hoekige stijl maar taai en betrouwbaar als een boerenpaard. Als dat predicaat 'Flandrien' ook slaan kan op lopers, wel, dan leek die Debersaques er mij zo eentje. Wat keek ik naar dergelijke figuren op. Later, veel later, zou ik nog zo'n types tegenkomen en – ja hoor – er zelf misschien ook wel eentje worden. En ik werd het. In de aanloop naar de verschillende Nachten van Vlaanderen waaraan ik deelgenomen heb presteerde ik het om tijdens de week regelmatig midden in de nacht op te staan, mijn loopkleding aan te trekken en van thuis uit in Brugge de 20 kilometer naar Knokke te lopen. Daar aangekomen kleedde ik me op het werk om, deed als een fris man net zoals mijn nog slaperige collega's het voorbereidende werk, vertrok als postbode voor een fietsronde van 25 km, kleedde me achteraf terug om om opnieuw die zowat 20 km huiswaarts al lopend doorbrengen. Ik deed dat natuurlijk niet elke dag, maar elke week toch minstens 1 keer. En op zondagmorgen liep ik op mijn nuchtere maag en zonder drinken onderweg een marathon. Zomaar, als training. Ik was toen nog jong en taai en betrouwbaar als een boerenpaard...
Van die Ronny Debersaques heb ik sedertdien nog weinig gehoord. Ik vermoed dat hij het langeafstandslopen sinds lang vaarwel gezegd heeft. Met een beetje googelen kom ik te weten dat hij enkele jaren terug zijn dochter nog tijdens een marathon per fiets begeleid heeft, maar daar blijft het bij.
En nu Luc Maes. Vooral tijdens die Nachten van Vlaanderen kwam ik hem tegen, maar ook tijdens de verschillende Guldensporenmarathons waaraan ik deelnam. Lucs hoekige, moeilijke stijl viel me direct op, maar ook zijn verbetenheid. Dat was nog zo'n echte Flandrien! Meestal ging hij er bij wedstrijden na het startschot als een speer vandoor en ik zag hem niet meer weer. Maar zo af en toe kwam Lucske zichzelf tegen. Hij had zich – om in de paardenterminologie te blijven – wat vergaloppeerd. Maar opgeven? Neen, dat stond niet in zijn woordenboek. Allez, toch nauwelijks.
Ik herinner me zo eens een van die Nachten toen het parcours vanuit Torhout liep naar Middelkerke, Oostende, Gistel en zo terug naar Torhout. Eén grote lus van 100 km. Ik vond het het mooiste rondje Nacht dat we ooit gekregen hadden. Middelkerke lag exact halfverwege en vanuit de verte zagen we vuurwerk afsteken om de doortocht van de eersten feestelijk aan te kondigen. Dat waren een handvol Russen, Oostblokkers, een verdwaalde Fransman en de plaatselijke Jan Vandendriessche uit Gistel. Tussen die Jan en ik en mijn loopmaatje Pierre uit Knokke in liep ergens in de invallende duisternis Luc Maes. Van Middelkerke tot Oostende was het lopen geblazen over de kilometerslange zeedijk en kijk: net bij het binnenkomen van Oostende (zowat ter hoogte van het Kursaal) haalden we Lucske in. We hoorden hem grommen. Hij had een dipje, net zoals wij er later op de terugweg elk ook een kregen. Maar we kwamen aan. Luc ook. En nu komt het. Een echte Flandrien kan je misschien wel worden, kan je misschien wel zijn, maar moet je je hele leven lang blijven. Dan pas ben je een ware Flandrien en – geloof me – die lopen niet bij bosjes rond. Onze Luc is zo'n uniek exemplaar. Hij is nooit gestopt met Flandrien zijn. Ook niet op de dag van zijn zestigste verjaardag toen hij aangekondigd had niet meer te lopen. Bleek het voor de grap te zijn, voor maar één enkele dag. Sedert doet hij gezwind weer verder. Daar waar anderen op weg naar hun (loop-)pensioen afhaken om nooit meer terug te keren (die Debersaques, ....); waar nog anderen lange perioden van rust inbouwen (ikzelf); daar gaat een echte Flandrien gestaag verder. Nooit opgeven. Verder doen, steeds verder doen. Nog altijd je eigen grenzen verleggen. Dat doet Luc Maes. Waarin ik hem nog het meest bewonder is het feit dat hij omwille van zijn handicap geen mooie stijl van lopen heeft en op die manier veel meer energie verspilt dan gelijk wie van ons allemaal. En toch zet hij schitterende prestaties neer, nu nog altijd. Met zijn onnavolgbare hoekige stijl is hij toch maar mooi recordhouder M60 op de Crokytoer met 42'05”13! Proficiat Luc. Je bent een voorbeeld voor mij.”
 
O ja: mijn loopbandprestatie van gistereren 06/02/2014 : 48 min 17 sec. Op het laatst heb ik nog alles uit de kast gehaald om mijn eigen record (48min 16 sec) het liefst met een seconde te verbeteren. Uiteindelijk heb ik het niet verbeterd met dat ene secondje, maar kwam ik het uitgerekend juist te kort. 't Zal dus voor een andere keer zijn.

Ondertussen is Carolus Moens "in het verborgene" zonder zijn vaste trainingsmaat Mieltje Pauwels het BK INDOOR MASTERS in GENT aan het voorbereiden. Dit BK vindt plaats in Topsporthal Vlaanderen op zaterdag 8 maart 2014, hier hoopt Carolus enkele medailles te veroveren in de categorie M85.

Carolus houdt dus vol zoals Mieltje dit hem bij zijn afscheid had gevraagd!!

Uitslag Crokyrun donderdag 6 februari:

 1. Koen Ver Eecke                    42’ 23”
 2. Joost Coudenys                    42’ 40” 11
 3. Stefaan Lemiere                   42’ 46” 60
 4. Maxim Gernay                      43’ 18” 04
 5. Luc Maes                          45’ 47”
 6. Lieven Van Parys                  46’ 05” 68
 7. Paul Gernay                       46’ 46”    
 8. Jan Verhoeve                      50’ 57” 69
 9. Bernard Devaere en
     Günther De Maeyer                52’ 40”
11. Albert Demeyere                   53’ 50”
12. Carlos Dejaegher               1u 01’ 54”

DNF:  Kevin Van Hauwaert

Maar ook Joost en Stefaan zetten een prima prestatie neer. Met een chrono van 40' 29" zat Joost dicht bij het record van de 50 plussers.

Hoe de collega's op de loopband het stelden lees je in Patrick zijn uitgebreid verslag.

Soms denk ik dat die mannen en vrouwen achter I Fit een loopje nemen met hun gebruikers.  Sinds enige tijd waren ze aan het sleutelen aan een nieuwe proefversie.  Al wie daar zin in had kon de bètaversie uitproberen.  Wie dat niet wou kon bij het vertrouwde menu blijven.  Ikzelf heb me enkele keren aan die bètaversie gewaagd, maar evenveel keren stapte ik snel terug over op het oude systeem.  Maar afgelopen week was er geen ontkomen meer aan.  De oudere versie werd in de vuilnisbak gekieperd en iedereen moest het stellen met de nieuwe.  Mijns inziens hadden ze alles beter bij het oude gelaten en in de plaats daarvan extra servers aangekocht.  Dit om de toevloed aan gegevens van de ingelogde gebruikers overal ter wereld aan te kunnen want ook nu nog krijgen we (Marnix, ikzelf, maar ook nog vele andere misnoegde gebruikers) regelmatig geen beelden meer door vanaf de plek waar we zogezegd aan het lopen zijn.  Zo komt het dat Marnix gisteren tijdens zijn Crokyrun op de loopband al na anderhalve kilometer (ergens ter hoogte van de kapel) op blinde piloot moest doorrennen terwijl ik zonder probleem van begin tot einde de straten van Meulebeke kon aanschouwen.  Met de nadruk op kon.  Want u als loper weet dat iemand die rent lang niet altijd let waar hij loopt.  Dikwijls is de kop diep naar beneden net alsof we de keitjes langsheen het parcours tellen moeten.  In mijn geval zie ik dan constant het woord ‘PRO-FORM’ want da’s de naam van mijn loopband en die naam staat vlak voor mijn voeten te lezen.  Maar hoe hard ik het ook probeer: ik kan dat woord nooit grijpen, er nooit op trappen.  Altijd blijft het hangen op stapafstand.  Zodat ik me voel als die ezel met ruiter met een wortel aan een stokje vlak voor mijn neus.    Maar goed: ik had het over dat kijken.  Als we dan al kijken, dan is het regelmatig met de blik van (weeral) die blinde piloot.  Want de runners high hangt in ons lijf.   Onze geest drijft drilmatig de benen en gaat zelfstandig zweven.  Weg van het hier en nu.  Tegelijkertijd blijft ze hangen want gevangen in de wil tot presteren.  Zo komt het dat we ons om de haverklap vermannen en als een computer met haperingen noteren wat we selectief binnen krijgen.  Zweet, geur, gevoel, beeld, emotie, afstand, tijd, het inwendige, de adem, dorst, pijn, verlangen, geluid, warm of koud, blazen, puffen, rillen ....  Onbewust tellen we achteraf alles op en dat wordt dan onze loopervaring van die dag.  Iemand die zijn trainingen afhaspelt op de loopband mist automatisch al enkele van bovenstaande impulsen die leiden tot zo’n totaalervaring.  En als dan, in vergelijking tot de spektakelwaarde die het beeld buitenhuis de loper geeft, binnen op de band ook dat weinige beeld dat men krijgt compleet uitvalt, dan is dat natuurlijk jammer.

Waar men bij iFit de laatste tijd ook aan gesleuteld heeft is het doorsturen naar de loopband van de hoogteverschillen.  In het verleden gebeurde dat helemaal niet correct en verschillende gebruikers hebben dat gemeld.  Met die veranderingen heb ik het parcours in Meulebeke opnieuw moeten maken en wat blijkt nu?  Eindelijk worden de hoogteverschillen tijdens het lopen wel verwerkt.  Volgens Marnix misschien wel té goed.  Alhoewel ikzelf de Meulebeekse straten nog niet echt belopen heb, heb ik ook die indruk.  Waar er totnogtoe slechts enkele pieken van maximum 1% in die kleine 10 kilometer zaten krijgen we nu constant verschillen van 2%, 2,5%, en 3% onder de voeten geworpen.  Eén keer stijgt onze loopband zelfs tot 4%.  Dat gebeurt na 4,6 kilometer en situeert zich op de plek waar we vanuit de Godshuisstraat de Oude Gentweg inslaan.  Direct daarna is er een al even spectaculaire afdaling maar dat is het rotte aan onze loopband:  die serveert ons vanaf nu met plezier de hoogtes, maar weigert ons de laagtes aan te bieden.  Toch bestaan er al dergelijke toestellen die ook het bergafwaarts lopen kunnen simuleren.  Maar die hebben Marnix en ik niet.  In tegenstelling tot onze semi-professionele toestellen zijn die professioneel en ze bevinden zich in de nog duurdere prijsklasse.  Dit betekent evenwel niet dat wij ons een waardeloos toestel aangeschaft hebben.  Integendeel.  Ons beider conditie gaat zienderogen vooruit dankzij die dingen en ik verzeker u: lopen op onze loopband is een ietsje zwaarder dan lopen in ‘t echt.

Omdat ik wist dat die hoogteverschillen in rekening gebracht zouden worden heb ik me in deze Crokyrun wat ingehouden.  Langs de andere kant wou ik ook bewijzen dat ik die sub-50 chrono van verleden week wel degelijk waard was.  Met dit alles in het achterhoofd heb ik dus gelopen.  En het resultaat mag er wezen: 49 min 21 sec.  Yes!

Daarom vind ik het prachtig dat Marnix opnieuw zijn loopbandrecord scherper gesteld heeft.  Extra hoogteverschillen en een extra 10 meter en toch een nieuw record?  Je moet het maar doen!  Een extra 10 meter? hoor ik u denken.  Jawel, een extra 10 meter.  Want door het hertekenen van het parcours lopen we vanaf nu 9,75 ipv 9,74 km.

Tot de volgende keer.   

Patrick

Hier mag hij zijn keuze nog eens uit de doeken doen!!

Toch blijft hij onze inspiratiebron om verder te sporten. Patrick Sys verwoordde het zo:

“Hij stierf op 7 januari maar nu al missen we Miel.  Ik geef het toe: de laatste jaren las ik Carlos’ blog over de Crokyboys lang niet alleen om op de hoogte te blijven van jullie allemaal.  Neen, ik wist dat er op regelmatige basis nieuws in verscheen over Emiel Pauwels en daarom surfte ik met veel plezier naar dit blogje.  Carlos volgde de man op de voet en bracht daar uitgebreid verslag van uit.  Mét prachtig foto’s en soms zelfs met filmpjes of links naar filmpjes.  Met alle respect voor Carolus Moens, maar Mieltje was van een ander kaliber.  Meer jaren atletiek op de teller dan gelijk wie anders.  Een man boordevol charisma, altijd klaar voor een grapje, een anekdote.  Een man met veel levenservaring maar ook met heel wat eerzucht.  We missen vanaf nu Miel en zijn exploten in binnen- en buitenland.

Maar het lopen gaat verder, met of zonder Miel.  Ook in Meulebeke en ook op onze loopband thuis.  Marnix en ikzelf hebben er gisteren trouwens opnieuw een Bubkaatje aangebreid.  Elk met een nieuw persoonlijk loopbandrecord.  Zomaar, voor de eigen eer.  En net zoals Miel vroeger zonder geldprijs daaraan verbonden.  Zelfs geen medaille voor ons.  Alleen voor de eer en het goed gevoel fitter en fitter te worden op weg naar ons doel. 

Van harte proficiat aan Koen Ver Eecke voor zijn oververdiende trofee van de eerste GP Emiel Pauwels.  De winning spirit van Miel liep afgelopen week met hem mee.  38 min 29 sec over 10 kilometer.  Da’s een tijd waar de meesten van ons alleen maar kunnen van dromen.  Want door het opklimmen der jaren haast onbereikbaar geworden (en in mijn geval ook door het jaren niet meer gelopen).

Groetjes van Patrick en tot de volgende.”

Uitslag Crokyrun 16 januari:

 1. Koen Ver Eecke                  41’ 16”
 2. Joost Coudenys                  41’ 56” 24
 3. Stefaan Lemiere                 43’ 47” 10
 4. Luc Maes                        44’ 30” 21
 5. Diederick Vermaete              45’ 45”
 6. Lieven Van Parys                48’ 19” 25
 7. Ex-aequo  Albert Demeyere
    en Bernard Devaere              53’ 03”
 9. Günther De Maeyer               53’ 27”
10. Carlos Dejaegher                57’ 27”
11. Hans Vankeirsbilck           1u 29’ 48”       (W)

De virtuele Crokyrun:
1. Patrick Sys                      50’ 17”
2. Marnix Deriemaeker               59’ 07”

Door je laaiend enthousiasme wist niemand meer dan jij de veteranenathletiek te promoten !!

De Crokytoer op 9 januari werd een ereronde voor de moedige Emiel Pauwels. Winnaar van de eerste GP Emiel Pauwels werd Koen Ver Eecke.

Koen zorgde voor een mooi eerbewijs voor Emiel Pauwels!!

“Ik liep zo hard ik kon, ik vertraagde niet voor Mielke en dacht aan hem. Dat is goed gelukt en zo heeft Mielke er zeker mee voor gezorgd dat het uiteindelijk 38'29" is geworden.

Ik ben dan ook héél content met deze medaille, ze krijgt een speciale plaats tussen die van mijn marathons. Dit is een speciale die er voor altijd zal uitspringen”!

Hier volgen de mijmeringen van Patrick Sys vanop zijn loopband.

Het jaar 2014 zette voor de Crokyboys in met verdeelde gevoelens.  Eerst was er de vreugde omwille van het nieuwe jaar, omwille van de welgemeende wensen.  Er was ook de vreugde om de goeie (sportieve) voornemens.  En dan kwam als een steekvlam het verdriet door het overlijden van ons aller voorbeeld Emiel Pauwels.  U kent het verhaal ondertussen al, want ook de media hebben de laatste weken van Mieltje op de voet gevolgd.  Kort voor zijn 95ste verjaardag kreeg de oudste atleet van ‘t land te horen dat hij maag- en darmkanker had.  Ondanks het advies van de specialisten wou hij zich op zijn leeftijd niet meer laten opereren.  Emiel zag de lange revalidatie niet meer zitten want hij zag zijn droom om in 2014 nog te schitteren op de atletiekvelden in de voor hem nieuwe categorie masters + 95 in rook opgaan.  Op 7 januari 2014 besliste hij om uit het leven te stappen.  Hij was exact 95 jaar en 16 dagen oud geworden.  De Crokyboys zijn in rouw.  Maar toch is er ook vreugde.  Mieltje is op een waardige manier, als een kampioen, heengegaan.  De dag voordien hield hij bij hem thuis nog een afscheidsfeestje waarop de weinige familie maar de vele vrienden op champagne, fruitsap en versnaperingen getrakteerd werden.  Carlos en ikzelf waren aanwezig en we waren er getuige van dat euthanasie voor de volle 100 procent Miels beslissing was.  Hij had een mooi en rijk leven achter de rug.  Hij had door zijn sport de hele wereld gezien.  Hij werd in zijn laatste levensjaar zelfs nog beroemder dan hij ooit geweest was.  Maar nu was het voor hem, zoals hij zelf zei, “amen en uit”. 

Met het overlijden van Mieltje is het daarom niet volledig gestopt.  In onze harten zal hij blijven leven want kijk: op donderdag 9 januari, twee dagen na zijn overlijden, hebben we met zo veel mogelijk sportievelingen deelgenomen aan de allereerste Emiel Pauwelsloop.  Tijdens ons lopen droegen we Miel in ons hart.  Ik ben er ook rotsvast van overtuigd dat het Kapelhuis het supporterslokaal van het atletiekwonder uit Brugge zal blijven.  Er kunnen plannen genoeg zijn om de herinnering aan hem blijvend te houden.  Ik denk nu hardop.  Waarom zouden we niet ergens het Emiel Pauwelsarchief in onder kunnen brengen?  Al die krantenknipsels, al die foto’s, al die medailles en trofeeën, ... dat mag niet zomaar verloren gaan.  Waarom bijvoorbeeld ook niet eens per jaar ergens (in Meulebeke, of in het Bloso-stadion te Assebroek waar hij zovele jaren trainde) een officiële “Emiel Pauwels memorial” houden?  Zelf ben ik bezig met het schrijven van een boek over de man.  Eigenlijk was het een race tegen de klok.  Rap rap wou ik Emiel nog verschillende keren interviewen want zijn einde naderde en hij had nog zo veel te vertellen dat nog nergens verteld of neergeschreven was.  Daar zaten echt heel verrassende zaken tussen.  Over wat hij tijdens zijn jeugd meemaakte bijvoorbeeld, of over zijn “twaalf stielen en dertien ongelukken”.  Ik geef me ongeveer een jaar de tijd om het boek af te werken.  Een van de geplande hoofdstukken zal gaan over zijn supporters.  De Crokyboys mogen daar uiteraard niet in ontbreken.

O ja, hier nog de uitslag van donderdag van de virtuele Croky’s:

Marnix dook op zijn loopband voor het eerst onder de magische grens van het uur: 59 min 33 sec

Ikzelf ruk stilaan op naar een andere grens, die van de 50 minuten: 51 min 12 sec

Groetjes, Patrick

De atletiekwereld is in rouw bij het overlijden van Belgisch oudste atleet Emiel Pauwels.

Als nagedachtenis wordt de eerste Crockyrun van dit jaar aan hem opgedragen. We roepen alle Crokyboys op om te starten in de eerste uitgave van de Emiel Pauwelsloop op 9 januari. Aan de winnaar wordt de jaarlijkse wisseltrofee Emiel Pauwels uitgereikt !! 

Niemand bracht Mieltje Pauwels mooier in beeld dan de Berlijnse fotografe Jacqueline Hirscher.

De stad Brugge en de Brugse sportambassadeur maakten in de zomer van 2013 op haar een overweldigende indruk. Door hier te klikken kom je op haar site met een prachtige fotoreportage en een ontroerend eerbetoon aan een groot sportman, met de langste sportcarrière ooit !!

.

Emiel Pauwels liep zijn allereerste loopwedstrijd in 1934. Zijn eerste grote zege behaalde hij in Vlissingen (Nederland) in 1937. Op 94-jarige leeftijd werd hij in 2013 European Master Indoor op de 60m in het Spaanse San Sebastian veroverde hij goud in het hoogspringen op het WK Masters M90 in het Braziliaanse Porto Alegre. Terecht werd hem door het Eén-programma "De Laatste Week" de Gouden Spike overhandigd.

Enkele Crokyboys spelden naar jaarlijkse gewoonte hun borstnummer op voor de Kerstcorrida van Tielt.

Ook Luc was hier van de partij nadat hij een paar dagen eerder de Bosmarathon van Aalter succesvol uitliep. 

Hier volgt een kort verslag (voor Luc moet blijkbaar het beste nog komen!!):

Bosmarathon Aalter    21-12-2013.

Zaterdag 21 december liep ik de bosmarathon van Aalter. De start was op de piste waar na we een kleine 4 km langs asfaltwegen naar het Blekkerbos liepen. In het bos moesten we 5 ronden over onverharde wegen lopen. Er waren enkele slijkplassen waardoor het tempo duidelijk trager werd. Dus geen parkoers om een mooie tijd te lopen. En daar ik een week geleden nog de Marathon van Gent liep, was dit voor mij meer een trainingsloop. Ik startte in een tempo van 11 a 12 km per u. In enkele mooie rechte stroken versnelde ik soms wat om andere lopers bij te halen. Er was ook veel wind maar dat viel in het bos nog mee. Pas op het einde toe, toen we het bos verlieten om terug naar het stadion te lopen hadden we daar duidelijk last van en er werden ons ook nog enkele hellingen voorgeschoteld. Ik moest toen mijn muts in mijn handen houden anders waaide ze weg. Op het einde kon ik nog wat versnellen om onder de 4 u te blijven. Na de aankomst voelde ik mij beter dan in Gent. Met een tijd van 3u59’50 werd ik 31^e op 113 deelnemers waarvan er 106 aan kwamen. Nid Rumphakwaen won de Marathon in 3u07’00 voor Ralf Preibisch (3.07.34) en Lowie Steenwegen (3.12.56). Ook zij liepen in het verleden betere tijden.

Het was de laatste wedstrijd van de Marathon en Ultra-cup der lage landen waar ik 49^e werd op 242 geklasseerden. Ik heb maar 5 wedstrijden gelopen die mee telden voor die cup. Als ik volgend jaar van kwetsuren gespaard blijf hoop ik een poging te doen om nog eens binnen de top 10 te eindigen, dit is wel reeds meer dan 10 jaar geleden !!

Door op: http://www.ultraned.org/u_item/f234120131221_2013_12.php#res te klikken vind u de uitslag van de Bosmarathon en op Eindstand M&U Cup 2013.xls (57.5 KB) klik u voor de einduitslag van Marathon en ultra-cup.

Sportieve groeten,   

Luc Maes

.

Langs deze weg willen we Emiel Pauwels, niet tegenstaande zijn verblijf in het ziekenhuis van harte feliciteren met zijn 95-ste verjaardag op 22.12.2013.

Ook de VRT zet Mieltje in de bloemetjes. Donderdagnamiddag werd een eerste opname gemaakt voor het programma ”De Laatste Week”, hierin komen dé toppers van 2013 aan bod. Daar Mieltje op zijn verjaardag niet kon aanwezig zijn in Brussel, kwam de VRT-ploeg een tweede maal op bezoek voor een opname. De ex-topatlete Élodie Ouédraogo kwam hem een trofee overhandigen voor zijn gouden medaille op het EK 60m indoor in San Sebastian. Het YouTube-filmpje van deze prestatie haalde de wereldpers.

Dit alles is te zien in een aflevering van het één-programma ”De Laatste Week” die wordt uitgezonden op Kerstdag 25 december om 20.45 uur.

Zijn beste vriend en trainingspartner Carolus Moens  zorgde ervoor dat dit alles vlot verliep.

De Crokyboys vierden hun kampioenen. Wie had het anders verwacht? Superlaureaat van de Crokycup 2013 werd Luc Maes, die alle 49 Crokyruns uitliep. Hitte, storm, regen, sneeuw en ijs niets hield onze marathonman tegen om steeds deel te nemen aan dit wekelijks loopevenement. En om het jaar in schoonheid af te sluiten won Luc ook nog de laatste manche.
Eervol tweede werd Lieven Van Parys met 47 deelnames en Stefaan Lemiere en Carlos Dejaegher eindigden op een gedeelde derde plaats met 45 deelnames.
Paul Gernay slaagde erin in extremis zijn beste jaarprestatie neer te zetten. Ondertussen gaven Marnix Deriemaeker en Patrick Sys op de loopband het beste van zichzelf. Ook Marnix verbeterde zijn jaarbesttijd !
Hier volgt het literair relaas van onze lopende schrijver Patrick Sys over zijn laatste Crokyrun van het jaar op de loopband. Veel leesgenot !!

Crokyrun 19/12/2013

Tijdens de laatste Crokyrun van het jaar 2013 liep Marnix de toer van Meulebeke op zijn loopband in 1 u en 24 seconden. Op die manier ging er meteen een flinke hap af van zijn vorige resultaat en we zijn razend benieuwd of hij zijn goeie voornemens voor 2014 waar zal kunnen maken.
Wat mezelf betreft: ik geloof in wonderen maar daarnaast blijf ik rustig met beide benen op de grond staan (behalve tijdens het lopen natuurlijk, haha!). Een wonder noem ik de evolutie in mijn rechterknie. Ondanks de vele kilometers van de laatste zes weken – veel wandelkilometers afgewisseld met loopkilometers – zwelt die knie niet meer op. Er is dus geen vochtophoping meer. Tijdens het lopen heb ik ook nauwelijks last. De rationele denker in mij begrijpt deze heuglijke evolutie eigenlijk niet. Vandaar mijn predikaat “wonder”. Toen ik zo’n tien jaar geleden geopereerd werd in de kliniek van Sijsele heeft de behandelende specialist mij nooit verboden om nog verder te lopen, maar hij gaf me wel enkele hulpmiddelen mee. Een daarvan was steunzolen, een andere een steunverband voor onder de knie, een derde een voorschrift voor glucosamine. Glucosamine was toen nog vrij nieuw en erg duur. Het is een middel om opnieuw kraakbeen in het lichaam aan te maken waar eventueel kraakbeen verdwenen is. Door ouder te worden, door slijtage, enz. verdwijnt dit. Bij sportievelingen uitgerekend op die plekken waar men het minst van al wil. Bij mij rondom de knie dus. En ik stopte radicaal met lopen. Nu, zovele jaren later, is glucosamine ingeburgerd en, meer nog, de wetenschap staat al een stuk verder en weet ondertussen dat door dit middel, in combinatie met vitamine C, chondroitine en MSM niet alleen het kraakbeen maar ook de botten er wel kunnen bij varen. Tenminste na een langedurige kuur. Als ik het ooit nog eens zal meemaken dat mijn rechterknie niet meer kraakt na een tijdje in dezelfde houding gezeten te hebben, dan zal ik dat geen wonder noemen, maar een logische verklaring voor het dagelijks slikken van zo’n combinatietablet die ik trouwens tegenwoordig niet alleen in de apotheek maar ook in de winkelketen het Kruidvat vinden kan, en daar is het tenminste betaalbaar.
Wonderen in de atletiek bestaan niet. Tenzij men daarmee doping gerelateerde prestaties bedoelt. Neen, in de atletiek is alles vrij logisch te verklaren. Wie geduldig traint, geduldig opbouwt, die komt er. Traag, maar gestaag. Uitschieters in de atletiek moeten we met argusogen bekijken. Heel af en toe heb je er zo eentje, zo’n uitschieter. Maar dat is dan achteraf meestal nog min of meer logisch te verklaren. Eén voorbeeld? Het fabuleuze record in het verspringen van Bob Beamon (8m90 tijdens de Olympische Spelen van Mexico). Dat was op grote hoogte, de wind zat waarschijnlijk (te) goed mee, de afstand tot de afstootbalk bij de sprong was ideaal, enz ... Slechts een atleet heeft nadien dat record van 8m90 kunnen verbreken. Eigenlijk drie, maar van twee weten we dat er bij hun sprong te veel rugwind was (Carl Lewis - Iván Pedroso) en dat er waarschijnlijk ook doping mee gemoeid was.
Wil ik maar zeggen: zelf wou ik in mijn overmoed voor de laatste Crokyrun van het jaar 2013 nog eens de wetten van de atletiek tarten door sneller te starten dan ik op het ogenblik aankan. Ik startte met een tempo van 11,5 km per uur. Dat ging, dat ging vrij vlot zelfs. Maar na drie en een halve kilometer moest ik mijn overmoed bekopen. Dit kon ik onmogelijk tien kilometer lang volhouden. Vertragen was dus de boodschap. Lijdzaam moest ik zo een van die simpele wetten van de atletieksport ondergaan: wie te snel start moet het aan het eind dubbel en dik bekopen. In mijn vroegere loopcarrière maakte ik het meermaals mee en nu opnieuw. Wonderen in de atletiek bestaan niet en uiteraard ook niet voor mij. Het resultaat van mijn onbezonnen daad was dat ik op mijn loopbandje na 9,76 km terug aankwam op Ter Borcht in een tijd van 54 min en 49 sec. Geen nieuw record en terug met beide voeten stevig op de grond.
Maar, al bij al ben ik uiterst tevreden. Mijn twee doelstellingen voor 2013 zijn bereikt. Ik loop de Crokyrun in minder dan een uur, meerdere keren al, én ik weeg ondertussen ook minder dan 65 kilo. Vooral dat laatste geeft me veel voldoening. Nu pas besef ik dat ik jarenlang met een opgeblazen kikkergevoel rondliep, allez: rondwandelde. Dat kan misschien leuk zijn voor een kikker, maar dat was het niet voor mij. Met een gerust gemoed kan ik de feestdagen tegemoet. Ik mag eten en drinken wat ik wil, ik loop of wandel het allemaal toch wel af op mijn zolderkamertje én ik voel me prima in mijn vel.
Prettige eindejaarsfeesten aan iedereen in en rond Meulebeke!

         Patrick

Daar de competitie om praktische redenen maar hervat op donderdag 9 januari moeten we opletten voor abstinentieverschijnselen.
Aan alle Crokyboys en supporters sfeervolle feestdagen en een voorspoedig 2014 gewenst.
Uitslag Crokyrun 19 december 2013:

1. Luc Maes                 42’ 44” 60
2. Stefaan Lemiere          43' 07” 30
3. Jan Verhoeve             43’ 09”
4. Paul Gernay              43’ 31”
5. Diederick Vermaete       44’ 07” 61
6. Lieven Van Parys         49’ 37” 17
7. Ex-aequo Bernard Devaere
en Günther De Maeyer        54’ 41”
9. Carlos Dejaegher      1u 19’ 31” (W)

De Virtuele Crokyrun op de loopband:
1. Patrick Sys              54’ 49”
2. Marnix Deriemaeker    1u 00’ 24”

Tussen 25 en 30 december wordt door VTM het programma "Zijn er nog Kroketten?" uitgezonden. Tijdens de proefopname was Mieltje de onbekende gastvedette die de rol mocht spelen van "Jan met de Pet". Jonas Van Geel, quizmaster van deze croquante panelshow en Nathalie Meskens als teamcaptain bezorgden hem een warm en hartelijk onthaal. Klik hier voor de trailer van dit nieuwe programma.

Hier volgt een kort verslag:

Hallo,
Zondag 15/12/2013 liep ik de Marathon in Gent. Er moesten 2 ronden van ongeveer 21 km gelopen worden. De eerste ronde liepen we samen met de lopers van de halve marathon,  in totaal meer dan 1000 deelnemers.
Waardoor ik steeds in groep en uit de wind kon lopen. In een tempo van 12,5 a 13 km per uur. De 2de ronde moest ik meestal alleen lopen en had ik moeite om nog boven de 12 km per u te lopen. De laatste 10 km liep ik uit in mijn rustig ultralooptempo van +/- 10 per u. Met een tijd van 3u44’47 werd ik 99-ste- op 228 aangekomen lopers. Daar ik de eerste +60-jarige was en mijn tijd 3u44’47 de beste is van 2013 was ik toch zeer tevreden. Eerder liep ik in Antwerpen 3u48’37, in Oostende 3u58’00 en in Flanders Fields Marathon 3u59’47. Nico Serroen won de Marathon in 2u37’50 voor Wouter Decock 2u38’ en Steven Dobbelaere 2u42’07.
Door op http://www.racetimer.eu/uitslagen.php?v=%25252Fnl%25252Frace%25252Fshow%25252F1559%25253Flayout%25253Dracetimer_eu te klikken vind u de uitslag.
Op Zaterdag  21 december zal ik mijn marathon en ultraloop seizoen 2013 afsluiten met de Bosmarathon van Aalter, die voor 90% op onverhard terrein doorgaat.

Sportieve groeten, Luc Maes
                                                                                                                                                     

Marnix die 35 jaar geleden de Crokyboys hielp opstarten, knoopte opnieuw aan met een traditie, zijn wekelijkse Crokyrun op donderdagavond, zij het ditmaal op de loopband. Vanaf nu kunnen we werkelijk spreken van een virtuele competitie. Hiermee is zijn eerste puntje binnen. Dit alles werd mogelijk dank zij de bedenker van dit alles, de lopende schrijver en computerexpert Patrick Sys.

Op Meulebeekse bodem haalde Joost Coudenys het van Luc Maes in de voorlaatste en 48-ste Crokyrun van het jaar.

Joost Kerckhove verdubbelde zijn puntenaantal, in het puntenklassement waar het podium met nog 1 editie (19 december) te lopen nagenoeg vaststaat. Kan ook hier Luc stunten door alle 49 edities van 2013 uit te lopen??

Hoe het in Brugge op de loopband afliep kan je hieronder lezen in een uitgebreid verslag van Patrick.

Crokyrun 12 dec 2013

Hallo Meulebeke ... hier Brugge

Het is zover. Vanuit het Brugse hebben op donderdagavond om 8 uur twee crokyboys het Meulebeekse parcours op hun loopband afgehaspeld, ondertussen kijkend naar de omgeving waarin ze virtueel aan het rondlopen waren. Het grootste probleem daarbij is niet het lopen zelf, maar wel het maken dat je loopband, het programma i Fit, je computer en je draadloos internet dusdanig ingesteld zijn dat uiteindelijk alles vlekkeloos verlopen kan. Erg gebruiksvriendelijk is i Fit momenteel niet. Hun servers kunnen regelmatig de capaciteit van alle gebruikers wereldwijd nauwelijks aan. En je draadloos internet moet erg sterk zijn. Zowel Marnix als Patrick hebben een Wifi versterker moeten plaatsen om een beter resultaat te verkrijgen.

Genoeg daarover. Waar het echt om draait is de Crokyrun. En we zijn er dus in geslaagd om ons samen met de anderen afgelopen donderdagavond vrij te maken om sportief bezig te zijn en de 9,74 km rondom Meulebeke mee te lopen. Wie volgt ons na? Dit is ideaal voor wie te ver woont of door nog andere omstandigheden niet de mogelijkheid heeft om er in levende lijve aanwezig te zijn. Het is natuurlijk geen goedkoop alternatief maar eenmaal je alles in huis hebt is het een droom die in vervulling gaat.

Marnix had vooraf gezegd het eerste deel te lopen en naar het einde toe de Meulebeekse straten al wandelend vanuit zijn Assebroeks kamertje te verkennen. Alhoewel ‘verkennen’ misschien een misplaatst woord is voor iemand die 20 jaar lang de ronde ‘echt’ gelopen heeft en er nog gewoond heeft ook. Laten we het houden op op een andere manier verkennen dan gewoonlijk. Proficiat aan Marnix met zijn eerste virtuele toer en zijn tijd: 1u 9 min 54 sec.

Ikzelf, Patrick, heb er weer een Boebkaatje van gemaakt. Mijn tijd werd met anderhalve minuut verbeterd en bedraagt nu 53 min 08 sec. Ik voel wel dat ik voorlopig aan mijn grens gekomen ben. Psychologisch durf ik het op het moment niet aan om sneller dan 11 km per uur te gaan. En – raar maar waar – er steekt bij mij een nieuw heupblessuurtje de kop op. Had ik het eerst aan mijn rechterbil, was dit na twee weken over; dan heb ik het nu toch wel zitten bovenaan de linkerbil! Gelukkig heb ik er nauwelijks last van tijdens het lopen zelf. Kalmer aan doen zou de boodschap moeten zijn, maar probeer dat maar eens als je het gevoel hebt dat je 10 verloren loopjaren van je leven in te halen hebt en dat er op je zolderkamertje nu juist zo’n leuk stuk speelgoed op je staat te wachten, klaar om er in te vliegen. Het zullen de komende week dus veel LXSD kilometers worden, afgewisseld met LSD’tjes èn 1 rustdag.

Met de allerbeste groeten van de virtuele Crokyboys.

Uitslagen 12 december:

Uitslagen Crokyrun 12.12.2013

1. Joost Coudenys              41’ 47” 94
2. Luc Maes                    43’ 25” 75
3. Ex-aequo Jan Verhoeve
    en Stefaan Lemiere         43’ 53” 80
5. Lieven Van Parys            44’ 20” 41
6. Günther De Maeyer           51’ 32”
7. Carlos Dejaegher            58’ 37”
8. Joost Kerckhove          1u 27’ 44”  (W)

Virtuele Crokyrun op de loopband:

1. Patrick Sys                 53’ 08”
2. Marnix Deriemaeker       1u 09' 54”

Cave!! Op donderdag 26 december 2013 en donderdag 2 januari 2014 geen Crokyrun, aangezien het Sportcentrum Ter Borcht gesloten is

Tradities moeten gerespecteerd worden. De stormachtige Sinterklaasavond kon de Crokyboys niet weerhouden te starten aan hun wekelijkse 10 km. Daarvoor werden ze samen met de quizers beloond door een milde Sinterklaas. Joost Coudenys liep de snelste tijd en de ploeg met aanvoerder Danny Debusschere won achteraf in 't Kapelhuis de 9-de Crokyquiz. Het werd een quiz van hoog niveau samengesteld door quizmaster Joost Kerckhove. We duimen reeds voor de 10-de editie op de eerste donderdag van december 2014. Ondertussen zat in Brugge ook Patrick Sys niet stil. Hier volgt het relaas van zijn virtuele Crokytoer:

Crokyrun virtueel 05/12/2013

Beste loopvrienden,
 
Goed nieuws wat het virtueel rondje Meulebeke lopen betreft.  Binnenkort ben ik niet meer de enige Crokyboy om op donderdag litertjes zweet uit te zweten bovenop zijn loopband want ook Marnix Deriemaeker heeft zich onlangs een loopband met i Fit aangeschaft.  Binnenkort zal dus ook hij vanuit zijn kamertje in Assebroek elke donderdagavond het 9,7 km lange parcours kunnen rennen.  En op die manier zal Carlos, naast leeftijdsklassementen, een canicrossklassement, Aziatische en Afrikaanse records,  weer een nieuwe kolom op zijn blog bijschrijven kunnen, namelijk het virtuele klassement Crokyrun.  Wie in de vorige eeuw ons zou vertellen dat het ooit nog mogelijk zou worden om van gelijk waar in de wereld zo getrouw mogelijk het parcours dat destijds in 1979 uitgestippeld werd na te lopen, we zouden hem gek verklaard hebben.
Wat die vorige eeuw nog betreft in diezelfde jaren ‘70 waren er enkele befaamde loopgoeroes die zwoeren bij LSD-trainingen.  Dat waren geen trainingen onder invloed van de in die tijd populaire drug.  Neen, het waren trainingen volgens het principe Long Slow Distance.  Zij beweerden dat men het meeste rendement kan halen uit 80 tot 90 procent oefensessies over lange afstanden aan een laag tempo.  Nu ik nog in volle opbouw ben pas ik ditzelfde oude procedé toe.  Meer zelfs: mijn drug heet LXSD (Long eXtra Slow Distance).  Afgelopen week heb ik vanop mijn loopband in nagenoeg elk continent gelopen, pardon: gewandeld.  Ik zat in IJsland, Tasmanië, Taiwan, de USA, Zuid-Afrika, en, veel dichter bij huis, ik deed twee keer na elkaar de Vesten van Brugge.  Alleen op dinsdag LIEP ik – met een lange tussenpauze – twee keer een 5K.  Om op woensdag mezelf en de loopband een dagje rust te gunnen.
Donderdagavond 5 december 2013 dan.  Terwijl in Meulebeke alleen Sinterklaas en de Crokyboys het stormachtige weer trotseerden deed ik op mijn zolderkamer een Sergej Boebkaatje (of een Isinbajevaatje, als je dat verkiest): ik legde voor mezelf de lat opnieuw een stukje hoger.  Mijn record van vorige week verpulverde ik met zowat vier minuten.  Mijn tijd: 54 minuten en 38 seconden.  Niks geen pijn en ook de ademhaling zat goed.  En ik heb het duidelijke gevoel nog beter te kunnen.  Waw!  En dit na 10 jaar niet meer durven lopen vanwege die stomme knie.  Dit is een klein wonder.
 
Groetjes,
Patrick

De uitslag Crokyrun 5 december:

1. Joost Coudenys              42’ 15” 31
2. Lieven Van Parys            44’ 51” 21
3. Luc Maes                    44’ 57” 01
4. Paul Gernay                 45’ 07”
5. Diederick Vermaete          46’ 35”
6. Ex-aequo  Bernard Devaere
    en Günther De Maeyer       48’ 25”
8. Patrick Sys                 54' 38"    (V)
9. Carlos Dejaegher            59’ 54”