Eigen nest

Ik kruip weer
weg van mijn dromen
uit mijn slaap
moeizaam naar ‘t licht
en de agenda’s
van vandaag

Ik zoek naar
smaak in de eerste
boterham
van het ontbijt
slik traag koffie door
mijn keelgat

Ik overloop
het to do lijstje
afspraken
iedereen
die ik moet zien
en te woord staan
werkpunten

Ik bedenk
dat ik steeds hunker
naar iets nieuw
passies van weleer
naar wat boeiend
mij drijven kan
intens draagt

Floreanne

Mijn zoon wil me regelmatig 'updaten'. Hij geeft me dan hints om populaire websites voor jongeren te bezoeken. Kwestie van op de hoogte te blijven van wat er leeft in die leeftijdsgroep. Gisteren schrok ik me een verontwaardigd hoedje. Tieners zaten onbedaarlijk te lachen en meegaand te genieten van videoclips waar jongeren andere personen op schrikachtig verrassende, vaak gevaarlijk agressieve wijze in het gezicht sloegen, in brand staken, een taart in het gezicht smeten, lieten struikelen of verongelukken, … Zij vonden het hilarisch!?! Grappig toch om je medemens te pesten! … Het is toch maar voor te lachen??? … Ik kan daar echt niet mee lachen en begrijp er niets meer van. Schiet- en martelgames geen erg voor jongeren? Het is toch maar een spelletje? Geloof het maar niet!

Floreanne

Wat is het dat ik zoek? Wat wil ik vinden? Ik schrik van de verstoringen op de weg die ik verondersteld word te moeten kennen. Ik loop verloren in kronkels, doodlopende wegen, labyrinten. In de nacht word ik belaagd door hevige dromen en nachtmerries. Overdag lopen ze voorbij de lawaaierige en vechtende medemensen. Boven mij de dreiging van stijgende hitte, vieze lucht, watervloed en stormen. Rond mij het kafkaiaans format-inlog-aanvink-denken en de nieuwe bureaucratie van zwart-wit redenerende computergeesten zonder verhalen of menselijke verbanden. Een oase van ontoegankelijke gebouwen en ooit bekende huizen die nu niet meer charmeren. Een rest van verlaten ruïnes blijft. Wat is het doel van deze weg? Wat wil ik eigenlijk nog? Het maakt angstig, wild, verward. Waar zijn hier ingangen en toegangspoorten? Hoe komt het dat ik het niet weet? Want anderen lijken te werken naar iets toe? Ze zijn gedreven bezig met visies, oneliners en meningen die ze twitterend de wereld in sturen. Wat zijn dan hun in- of uitgangspunten? Daar val ik stil en wacht en bescherm me binnen mijn muren. Muren! Gesloten ramen! Dubbel glas! Stilte! Knutselend aan mijn huis. En oude gedachten, zeer oude gedachten!

Toon me wat ik zoek

Dat ik het vinden kan!

Zijn mensen vogels geworden?

Of andere wilde dieren?

Zeg me waar je bent

Dan kom ik naar je toe

Zijn mensen in verbijstering

hun verstand aan het verliezen?

Of is ’t de liefde die verdwijnt?

De charmes van het falen?

Laat jouw deur open

Jaag al de ratten weg

Geef me dag en plaats en uur

En ik ben er zonder meer!

Floreanne

De zon leidt haar laatste dagen zomer

Collega’s eisen nerveus begeerde functies op

Het lijf mist regelmatige rust en flukse fitheid

Moeder claimt dagelijks haar zorgende aandacht

De zoon zoekt alle redenen om te gaan

Liefde verkoelt zich aan haar late porties passie

Alles verlaat geleidelijk dit huis dat verandert

van gelaat en wezen

Het verleden ebt weg versplintert de sporen

van jeugdige krachten

Ik zoek mijn plaats terug in mijn kamers

Floreanne

De dagen driegen zich aan elkaar

Ze zomen zich van dag op dag

Hun rustige eentonigheid werkt helend

als de regelmaat van licht bandwerk

Er is geen nood aan vragen

noch keuzes die dienen gemaakt

Gewoonten dreinen steek voor steek

door hoofd en ledematen

Gedachten herhalen zich betekenisloos

Ze focussen mindful

als een repetitief gebed

in ritmische trance op slow motion

Voelen wordt een flow

van neutrale zakelijkheid

En leven schiet als loze feiten

los door de tijd

In de tuin op de achtergrond

kwetteren vogels

De vogels ze ‘kwetteren’

Floreanne

De zomerlichtheid

overvalt me

zonder schroom

Ze nodigt uit

tot lummelen

maakt moe en loom

Een warme traagheid

kruipt in mijn aderen

en roept

om schaduwrijke plekken

bos en bladeren

Ver van mij

het geliefd verleden

zoveel vakanties terug

Tijd van liefde

en verlangen

naar frisse weiden

stromen water lucht

een jeugd

zo ver vergangen

De tieners

pubers van weleer

waar zijn ze nu?

Floreanne

Het leven is niet maakbaar

een mens al evenmin

Maar

...

Elkaar

liefdevol bejegenen

dat is al een begin

Floreanne

Kom even binnen

zet mijn zorgelijk zuchten

om tot een lichte lach

Drink mee een glas en

vlucht in ijle euforie

doorheen het zwarte gat

En laat maar achter

weg van loze praatjes al

dat zeepbellen gedoe

Ga luchtig met mij mee

op vreugdevolle wegen

ontdaan van valse schijn

Dan ben ik terug

jouw vriend, jouw lief, jouw kind

Dan danst het leven weer

onredelijk gezwind

Floreanne

Na een wat rusteloze nacht ontmoet ik vandaag 'Spiegel im spiegel' van Arvo Pärt. Zijn zalig geluid staat nu hier op de achtergrond heerlijk te wezen… het past perfect!

Floreanne

Voor mij ben je Bob

drie stevige letters 

driewerf mannelijk

drie kinderen

een cirkel die rond is

Van voor naar achter

van achter naar voor

standvastig jezelf

je bent er Bob

En word je een deugniet

dan ben je een bobby

En word je een lief ding

dan ben je een Bobke

Voor mij blijf je Bob

En word je geleerde

dan herken ik Robrecht

maar even zo Bobby en Bobke en Bob

Je mag alles worden

En wat je ook wordt

voor mij blijf je Bob

Floreanne

grijs grijs grijs grijs

regen regen regen regen

druppel druppel druppel druppel

zucht zucht zucht zucht

pff!

zon zon zon zon

droog droog droog droog

warm warm warm warm

blauw blauw blauw blauw

joepie!

Floreanne

Muziek verzacht de zeden

terecht een argument

om hoopvol te beginnen

Ik wou dat het weer kon

dat het vandaag begon

De harp is niet gestemd

De snaren onberoerd

Het stof zit op de hoes

Wat blijft is hunker naar

een oude emoroes

De lente laat me wachten

op zon in blauw azuur

en witte bloemkoolwolken

Mijn hoofd weegt zwaar

t’ geheugen blijft ontvolken

De lucht vergrijst mijn blik

Ik snak naar lichte dagen

warme stromen in mijn hart

Maar neen de klok ze tikt

De ziel heeft niets te lachen

Ze zucht zich even dicht

Floreanne

Om te werken

wil ik vaardig zijn

sterk en stevig blijven draven

Om te leven

wil ik vrolijk zijn

wild met vrienden onbedaarlijk

Om te schrijven

wil ik eenzaam zijn

stil van alle stress verlaten

Om te dichten

wil ik triestig zijn

blauw verbonden met de aarde

Floreanne

In het interview met Eric Corijn in ‘De Morgen’ lees ik een herkenbare analyse en enkele inspirerende zinnen. ‘Een sterk identiteitsdiscours is… ook altijd een uitsluitingsdiscours’. Of wie zichzelf ongelooflijk ‘beter’ en ‘belangrijker’ vindt, vindt anderen te mijden. Of wie meent dat hijzelf meer rechten heeft dan de anderen, loopt risico die zinloos agressief te verdedigen. Of wie egocentrisch aan eigen belang en winst denkt kan moeilijk komen tot solidair verdelen van goederen. ‘En dan zitten we weer aan de discussie kapitalisme of marxisme, vrije markt of regulatie, privé-initiatief of openbare dienst. In een samenleving die ondertussen doorgaat in de ratrace. Waar niet veel tijd is voor verhalen en discussies. Waar mensen onder loodzware werkdruk moeten presteren, als in een voetbalspel opgejaagd worden, moeten scoren, wetend dat er altijd iemand op de bank zit om je positie te bedreigen of je te vervangen’. Er wordt geen engagement of visie gevraagd alleen meetbare resultaten. ‘Dan moet je al heel erg koppig en vastberaden zijn om in zo’n klimaat te werken aan een solidaire samenleving’.

Het stemde alweer een beetje tot nadenken. Analyses OK! … maar hoe zit het met acties? Oplossingen?

Floreanne

Voor hem was het ‘de ziel’, de zinzoekende en zingevende ziel, de energie in alles. Die op verscheiden wijzen doolt door tijd en universum op zoek naar zijn opdrachten in een lange tocht van cyclisch herboren worden. Die spiegels voorgehouden wordt en kansen krijgt om uiteindelijk verlicht het ultieme meesterschap te bereiken.

Voor haar was het ‘de liefhebbende God’ die zin geeft aan kleine levens die voor hem groot zijn. Een zingeving verpersoonlijkt als een almachtige goedertieren vader, die aan het begin stond, alles schiep en die je ontmoet in het hiernamaals. Een bron van liefde die afdaalt in de wereld en afstraalt in ieder mens die zijn beeld meedraagt. Een God met al zijn eigenheden beschreven in de bijbel, profetische of andere boodschapperverhalen, geduid door leiders en vertegenwoordigers van geloofsgemeenschappen op aarde.

Voor mij is het ‘het leven’. Een levensbeginsel, met diepte-energie, in evolutieproces met een voor ons onbekende veerkracht die alles gaande houdt, overal in zit en is. Het verschijnt in een variatie aan vormen en verschijningswijzen. Het heelal is haar speeltuin, de eetzaal en het kerkhof. Het zijn de cirkels, lijnen, stippen, cycli, netwerken, chaos, … van het leven en de dood in het klein en in het groot. Het komt van het onbekende en is op weg naar het onbekende. Het leven… boeiend om ons in de verdiepen, om er van te genieten maar vermoeiend als je zin zoekt.

Floreanne

Waar zijn de verstandige economisten? Waar spreken de agogen en inspiratoren? Waar doceren de slimme profs die jonge academici opleiden om van deze wereld een betere plaats te maken? Waar zijn daadkrachtige creatievelingen die verbetering kunnen uitwerken?

Omdat er nu vooral in economische termen gepraat wordt en de andere wereldbeelden op de achtergrond zijn, wil ik toch maar in die woorden spreken, in de hoop beter begrepen te worden.

Wie legt me eens uit waarom we niet kunnen leven zonder extreem ongepast en steeds escalerend winstbejag of zonder constante ‘groei’ of zonder machtscentralisatie en globalisering.

Ik denk dat het mogelijk is een economie te baseren op ‘in evenwicht’ blijven met de natuur en met elkaar. Waarbij de uitkomst gedoseerde en eerlijk verdeelde ‘winsten’ zijn met een evenwichtige verdeling van goederen. Een ontginning, productie en verdeling van grondstoffen, voedsel en basisproducten op een milieuvriendelijke, billijke, moreel aanvaardbare en respectvolle manier. Een licht fluctuerende economie, met winsten binnen de grenzen van het welvoeglijke. Waar niet enkelen rijk worden en anderen uitgebuit. Waar iedereen in zijn levensonderhoud en basisbehoeften kan voorzien. Waar geen hongersnood is en geen perverse luxe. Waar duurzame producten worden gemaakt en voor elk goed dat uit de natuur komt een nieuw goed de kans krijgt om zich te ontwikkelen. Elk product dat uit een boom gemaakt wordt moet minstens even lang mee gaan als de tijd die nodig is om een even grote nieuwe boom te laten groeien. Als we iets stelen uit de natuur moeten we dat op de een of andere manier kunnen terug geven …. En anders moeten we het niet stelen en laten zoals het is. Kent iemand wijze mensen of boeken die me kunnen uitleggen waarom dit niet gebeurt?

Floreanne

Ik heb een weids extern geheugen

De lijstjes dwarrelen door mijn huis

Mijn laptop kan ook niet vergeten

wat in mijn hoofd al snel vergrijst

Ik heb een drukte om te stressen

Mijn levens willen veel van mij

Mijn hersenpan blijft warrig weten

Hoe ongeremd ik ooit kon leven

Ach heimwee blijft een beetje knagen

en lichte nijd om ’t jong geweld

verloren in de loop der jaren

Ik ben nu even klein, geveld

De knie och arme, geeft geen steun

De rug ai ai wanneer ik leun

Mijn darmen jammer, hoor ze zeuren

Mijn denkvermogen smal, te weinig kleuren

KLEUREN!

Floreanne

Op dit moment lees ik ‘Identiteit’ een boek van Paul Verhaeghe over het postmodernisme, de meritocratie, het neoliberale gedachtegoed … en de gevolgen ervan voor onderwijs, zorgsector en onszelf als mens. Het is boeiende literatuur waar ik vooral van overhoud hoe we ons laten ringeloren en misvormen door de huidige economische ‘verhalen’, het winstbejag, de globalisering, het egocentrisme, de valse ideeën van maakbaarheid van onszelf, de anderen, de wereld … Een aanrader voor personen die het soms met lede ogen aanzien hoe er niet meer echt gezorgd wordt voor elkaar.

Floreanne

Hier gaan we dan, de laatste loodjes. De planning is gemaakt, de ijskast gevuld, de afspraken rond, de mensen verwacht, … 2012 afsluiten. Tijd en leven nemen ons gestaag mee. Minder en minder kijken we naar een te maken toekomst, meer en meer leven we vandaag en koesteren we het verleden en de mensen die ons dierbaar zijn.

Nog even genieten… van het onverwachte, van kleine levensvreugdes, de liefde in momenten van samen zijn, korte flitsen geluk… van welke aard dan ook. Laat dit maar rustig gebeuren en laat ons hopen dat we mogen blijven dromen en verlangen.

Floreanne