De eerste drie
Hele kleine hapjes
brood en koekjes op de mat
Hele kleine stapjes
door het gras en op het pad
Broertje zusje kom en zie
Mama papa kijk ook snel
‘k Zet mijn eerste stapjes drie!
Ben ik nu niet fel?
Floreanne
zachte passie
Stil en alleen kijk ik
naar de lichte sneeuw
De kale knotwilg staat
eenzaam wachtend op kou
Dan hunker ik naar
de geur van groen gras
de geelheid van
blinkende boterbloemen
En weet dat het vroeger was
Terwijl een duifje
komt en weer gaat
ben ik er en droom
een veld van korenbloemen
een blauwe zon die roept
om vers zweet
verhalen aan de stroom
Dan ruik ik jou en mij
in de zachte passie
van weleer en denk
Ik wil alleen maar
niet eenzaam zijn
Floreanne
Legionairs
Zo sluit zich deze dag
met de bewegende stoet
van luie legionairs
van slavendrijvers
en van lome ezels
die in hun duffe vacht
het slagveld traag verlaten
hun geld gaan tellen
loon voor de molen
die ze draaiend houden
De pendelaar
die niet meer lacht
is moe
Hij dut in en boert
Ruikend naar het zweet
van de voorbije dag
laat hij alles achter
en slaapt even
Straks sneert zijn vrouw
Hij vraagt wat ze gaan eten
Ik kijk en wacht
Ik zucht en lach
Ik denk aan jou
aan een kuise zoen even
vóór de nacht me omhelst
en ook ik alles vergeten mag
De laatste doet het licht uit
Floreanne
Kom hier jij!
Je stroomt binnen
Als een waterval van woorden
Als een vol glas wijn van zinnen
Je roert aan mij
Als een nieuw zonnig landschap
Als een waanzinnig geluk
Je bent me na
Als een man een vrouw
Als een vrouw een man
Floreanne
Alleen
De nacht komt
weer te snel
nu mijn ziel
nog wakker is
al vallen
mijn ogen toe
Laat me even
rustig waken
Ik ben van slapen
en leven te moe
De nieuwe dag
komt alras met
een te veel van
het gedoe
Laat me dus
nog even alleen
om te denken
aan jou
Floreanne
Bomen
De oude boom
heelt van zijn wonden
kwetsuren groeien toe
De oude vrouw
huilt om haar zonden
van liefde is ze moe
Floreanne
Dan
Dan lach ik weer
als je me schrijft en zoent
Dan weet ik dat
je bij me bent en meer
We puzzelen de stukken
samen één voor één
het leven in kleuren
en brokken lief en leed
Dan lach ik weer
als je me belt en fluistert
dat je van me houdt
en zonder zien
ons toch samen weet
Floreanne
Te ver om te zoenen
De pen die je me gaf
houdt bij het schrijven
mijn hand steeds vast
Ik koester ze genadig
bij elke letter
in elk gedicht
Warm gaat jouw adem
dan als liefdessluier
door mijn haren
Over mijn schouder
kijk je mee
in de verhalen
die komen en gaan
Ze blijven vloeiend
nachtzoenen
en vinden vrede in
jouw ijle woorden
en broze stem
die komt van ver
uit de andere wereld
en vertelt over de dood
Opnieuw herleven
de woorden van jou
Ik koester ze genadig
Floreanne