Het blijft de liefde
Het is de zee
die heen en weer
mijn golven leeft
Het is de tijd
die dag aan dag
mijn uren slijt
Het is een god
die telkens roept
vertrek sta op
Het blijft de liefde
die me levend
houdt en kust
Floreanne
moe even maar
Ik ben zo moe van leven
Ik ben het leven moe
dus vraag me niet te leven
geen leven lacht me toe
geef me een hand
geef me een voet
dan wandel ik door lanen
dan leef ik dagen door en toe
niets leidt, niets doet,
leeg is mijn gemoed
er is slechts idee
even maar
iets lief
Floreanne
Passie
Als een vloedgolf
energie stroomt ze
door mijn aderen
Als een wilde draak
wrikt ze in
mijn hersenpan
Als warme opwellingen
bruist ze op mijn huid
Als hete lucht
vloeit ze door mijn vingers
De passie die me
levend houdt
laat van zich
zo heftig horen
en boeit en briest
en knevelt en kluistert
mijn hart en ziel
Blijf!
Floreanne
Katten
Misschien ben jij
streng voor jezelf
en ik een doetje
Misschien is het goed
zo braaf te zijn
en wringt slechts
af en toe het leven
aan deze kant
Maar misschien
is het niet voor
elkeen zo lacherig
gemakkelijk en leuk
om gelukkig te zijn
en draven de spoken
door het levensveld
ongevraagd
Zeker is dat ze
wild tekeer gaan
elkaar het licht
in de ogen
niet gunnen
als ik toekijk
De te geselen katten
ontmoeten elkaar
telkens weer
aan deze zijde
De wolfsklemmen
en schietgeweren
ze zijn er
Ontkennen is dwaas
Is het makkelijker
gelukkig te zijn
als je dom bent
Of is oppervlakkig
zijn genoeg
Ik vroeg het me
gewoon even af
Floreanne
Magda
Magda ging
zonder wenen
zonder vloeken
verwacht
Kristien kwam
verrassend lief
kinderlijk open
vernieuwd
Magda ging
Kristien kwam
Het werk week en
dagen sloten
zorgeloos aan
Kristien kwam
onaangekondigd
Heimwee verging
schijnbaar snel
Kristien kwam
We speelden
en stoeiden
We lachten
hevig onbesuisd
Kristien kwam
lustig hectisch
koken eten gillen
in uren van genot
Magda ging
Intens geroerd
mis ik haar
nog steeds
Floreanne
Bestek
Kameraadschap
vriendschap
liefde
Wie vertelt me
over het verschil
Het blijven
menselijke invullingen
van onvolmaakte
beelden en
verhoopte banden
Dan mis ik alleen
de korte momenten
van ogenschijnlijke
verbondenheid
en daarbij passende
vreugde
een vork en een mes
Floreanne
Hersenspinsels
De dag dringt zich op
roert aan mijn dons en benen
er moet gewaakt
De zon wringt zich en
priemt door het gordijn
Zonder te zien weet ik
ze schijnt nog mistig door de wolken
Wat verlost me dan van heimwee
en melige tristesse de vie
nu de kleuren van de herfst
in bruin en rood de aarde verroesten
Dan zoek ik naar het land
van onbegane wegen
doorlopende paden
oneindige bronnen van rust
ontvluchte dagen van ooit
de vreugde van beelden
de warmte van jou
de stroming van alles
de geuren van gras en groen
Daar ligt het prentenkabinet
van wat had kunnen zijn
lustige tijden spelend
jong fris bloeiend
lachend wenend
zoenend
hersenspinsels
Floreanne
Even ...
Bij het ophangen van de was overkwam het me. De zon scheen, het gras was nat verzadigd en groener dan ooit rond deze tijd. De lucht was blauw, echt blauw, zoals zij deze zomer nog niet geweest was. Warmte doortrok me, niet een vrijblijvend zomers warm, maar een koele warmte die, met een trui aan, niet deugddoender kan voelen. En daarom misschien dacht ik aan God, aan iets als een onvoorwaardelijke zaligheid. En ik vroeg me af… vragen komen altijd snel het is sterker dan mezelf… Wat is dat een goddelijke ervaring? Hoe ontstaat het in onze hersenpan? Waar doet het zich voor. Ik kwam kort bij verlangen, hunkeren, dagdromen, een roes, bijna slapen, amnesie, licht comateus en hoopvol denken, een bijna ondraaglijk licht orgasme, … als een toestand voorbij de pijn, in de hoop op iets onbedaarlijk goeds, het genot ontdaan van verdriet, een bijna dood ervaring. En ik moest even wenen.
Floreanne
Niemand en het kind
En?
Natuurlijk kan ik
huppelend denken
bellen blazen
en blaadjes tellen
zonder de vrees
dat tranen
zullen kwellen
of mijn ziel wegsmelten
Het is nog mogelijk
een nietig kruidje
tussen stenen
te bewonderen
en te lachen
onbedaarlijk
schuddebuikend
lopend op mijn tenen
met het jolige kind
Maar slechts
tot diep in de nacht
de duffe steen weer op
het muffe deken ligt
en niemand wacht
Floreanne
Een boek?
Zo ben ik
doende
zwanger van een missie
Één seconde
zei ik ja!
en het was geschied
Nu draag ik
dag aan dag
de vreugde en
de verzwarende last
Ver aan de horizon
verzucht het eindpunt
De vrucht van ploeteren
en zwoegen
Mijn keuze
inderdaad
Maar toch
Het zal verlichten
als ik mijn kind
in de hand houd
P.S. Dan hoop ik samen met hem te kunnen lezen…
Floreanne
Stug
Het weegt in de lucht
een grijze steen op het juk
Het drukt op de vrucht
een doffe pijn in de rug
En het gras kijkt niet om
En de boom verzuurt stug
De poes besluipt de laatste mus
De dag bekruipt een trage zucht
Floreanne
Paralympics
Ik denk aan jou
bij zonsonder- en –opgang
Ik leef met jou
in gedachten en dromen
Ik koester jou
en herinner de dagen
van onmacht en relatie
de Paralympics van de liefde
Floreanne