Magda

Kameraadschap

vriendschap

liefde

Wie vertelt me

over het verschil

Het blijven

menselijke invullingen

van onvolmaakte

beelden en

verhoopte banden

Dan mis ik alleen

de korte momenten

van ogenschijnlijke

verbondenheid

en daarbij passende

vreugde

een vork en een mes

Floreanne

De dag dringt zich op

roert aan mijn dons en benen

er moet gewaakt

De zon wringt zich en

priemt door het gordijn

Zonder te zien weet ik

ze schijnt nog mistig door de wolken

Wat verlost me dan van heimwee

en melige tristesse de vie

nu de kleuren van de herfst

in bruin en rood de aarde verroesten

Dan zoek ik naar het land

van onbegane wegen

doorlopende paden

oneindige bronnen van rust

ontvluchte dagen van ooit

de vreugde van beelden

de warmte van jou

de stroming van alles

de geuren van gras en groen

Daar ligt het prentenkabinet

van wat had kunnen zijn

lustige tijden spelend

jong fris bloeiend

lachend wenend

zoenend

hersenspinsels

Floreanne

Bij het ophangen van de was overkwam het me. De zon scheen, het gras was nat verzadigd en groener dan ooit rond deze tijd. De lucht was blauw, echt blauw, zoals zij deze zomer nog niet geweest was. Warmte doortrok me, niet een vrijblijvend zomers warm, maar een koele warmte die, met een trui aan, niet deugddoender kan voelen. En daarom misschien dacht ik aan God, aan iets als een onvoorwaardelijke zaligheid. En ik vroeg me af… vragen komen altijd snel het is sterker dan mezelf… Wat is dat een goddelijke ervaring? Hoe ontstaat het in onze hersenpan? Waar doet het zich voor. Ik kwam kort bij verlangen, hunkeren, dagdromen, een roes, bijna slapen, amnesie, licht comateus en hoopvol denken, een bijna ondraaglijk licht orgasme, … als een toestand voorbij de pijn, in de hoop op iets onbedaarlijk goeds, het genot ontdaan van verdriet, een bijna dood ervaring. En ik moest even wenen.

Floreanne

En?

Natuurlijk kan ik

huppelend denken

bellen blazen

en blaadjes tellen

zonder de vrees

dat tranen

zullen kwellen

of mijn ziel wegsmelten

Het is nog mogelijk

een nietig kruidje

tussen stenen

te bewonderen

en te lachen

onbedaarlijk

schuddebuikend

lopend op mijn tenen

met het jolige kind

Maar slechts

tot diep in de nacht

de duffe steen weer op

het muffe deken ligt

en niemand wacht

Floreanne

Zo ben ik

doende

zwanger van een missie

Één seconde

zei ik ja!

en het was geschied

Nu draag ik

dag aan dag

de vreugde en

de verzwarende last

Ver aan de horizon

verzucht het eindpunt

De vrucht van ploeteren

en zwoegen

Mijn keuze

inderdaad

Maar toch

Het zal verlichten

als ik mijn kind

in de hand houd

P.S. Dan hoop ik samen met hem te kunnen lezen…

Floreanne

Het weegt in de lucht

een grijze steen op het juk

Het drukt op de vrucht

een doffe pijn in de rug

En het gras kijkt niet om

En de boom verzuurt stug

De poes besluipt de laatste mus

De dag bekruipt een trage zucht

Floreanne 

Ik denk aan jou

bij zonsonder- en –opgang

Ik leef met jou

in gedachten en dromen

Ik koester jou

en herinner de dagen

van onmacht en relatie

de Paralympics van de liefde

Floreanne

Blijkbaar staat er geen leeftijd op trouwen met de liefde van je leven.

Waarom is het geen verrassing dat Miet en Wilfried nu in het huwelijksbootje stappen? Ik lees nochtans geen ‘Story’, geen ‘Privé’ of geen ‘Dag allemaal’ en toch lijkt het huwelijk tussen die twee iets evident met het gevoel van ‘eindelijk’! Waar hebben ze tot nu toe op gewacht? Spijtig van de voorbije vergissingen of moeilijke keuzes… of zijn het boeiende leerpaden geweest, … keuzes ingegeven door verkeerde motieven? Hoe loopt een leven, waarom en kan het toch soms een happy end krijgen? Ik hoop het voor Miet. Ze zag er erg ontspannen en gelukkig uit!

Meestal kiest het leven

het gangbare pad voor ons

Niet alles is maakbaar

Dan moet je berusten

Nochtans soms doet het raar

Dan heeft het iets

van een sprookje

Dan is er frivolité

spanning en pret

gelukkig zijn?

Er wordt een grens verlegd

en er is hoop nog meer
geloof en verlangen

naar een happy end

Floreanne 

Ook zonder dat je

van het woord bent

kan je me spreken

Ook zonder dat je spreekt

kan je me bereiken

Ik hou van je

Ik hou van je

Maar de echo komt niet

zelfs niet tot jou

Het was kil en koud

in de gang van emoties

En de avond lengde

en sliep

Een pulletje licht

Een sprankeltje hoop

Stilte

Stilte

Ik sprak niet

Ook zonder woorden

kon je met me spreken

Floreanne 

Alhoewel het niet bijzonder goed geschreven is, qua structuur (veel herhalingen) en idee-uitwerking (niet consequent chronologisch noch thematisch), heb ik de biografie van Piet Vroon door Vittorio Busato in no time verslonden. Al jaren zit deze psycholoog, vak- en tijdgenoot in de achtergrond van mijn gedachten. Na het lezen van zijn boek ‘Tranen van de krokodil’ en later ‘De ziel te lijf’ voelde ik intuïtief een sterke verbondenheid met wat hij schreef, met hem tussen de regels en met iets dat ik niet kon duiden. Pas onlangs kwam ik er achter dat er van deze bijzondere wetenschapper-schrijver een biografie is geschreven. Deze voedde de laatste dagen mijn nieuwsgierigheid naar de levensloop en persoonlijkheid van deze man. Ik ben het nog even aan het verwerken!

Je kwam als een rots, koppig en trots uit het as van de aarde. Als een rijpe vrucht werd je geperst door het mensenspel van eerzucht, macht en manipulatie. Uiteindelijk kwam je ondanks je spitse intelligentie gekwetst en verslagen uit de catacomben van jouw geschiedenis. Een macabere dood maakte een einde aan jouw gewroet met kennis en emoties, met wetenschap en leven. Je hebt de zoektocht naar inzicht opgegeven en de strijd om authentieke kennis moeten staken. Niemand is je tegemoet gekomen. Te pijnlijk, te herkenbaar? Zo hard is het, ook onder ‘psychologen’!

Floreanne

De vakantie is nu

definitief voorbij

Achter de rug zijn

opruim en grote kuis,

klussen en karweien

We klampen weer aan

werkknop op ‘on’

Klassement en inventaris,

planning en afspraken

we draven en bellen

De herfst is in zicht

Blaadjes verkleuren

Niesbuien vragen

om zakdoek en warmte

Jassen en truien

verlaten de kast

Wacht toch heel even

Ik ben aan ‘t verpoppen

kom zonne-energie tekort

en zit verlegen om

lustig spel en vermaak

grollen en grappen

Ik verlang intens naar

overstelpend licht

en innig gekoester

Floreanne

Er is die ene vraag die me direct opviel en die ik meeneem uit de uitvaartplechtigheid van erebisschop Paul Schruers… “Hoe zit het met jouw vreugde?” ... En ik probeer me zijn stem opnieuw te herinneren, zijn diepe timbre en zijn zachte toon, zijn warme woorden. Hij was in alle contacten steeds ‘aanwezig’, hier en nu, met een authentiek gevoel dat simpel uit de buik kwam, direct, eenvoudig, zonder afstandelijke eis tot protocol, vip-benadering of idolatrie. Neen, hij was echt, zonder franje of valse schijn, eenvoudig en tegelijk zo wijs, arm met de armen, kwetsbaar met de kwetsbaren. Voor hem paste geen hoogmoedige stijl die hij moest ophouden, geen claims tot onecht eerbetoon of wereldse verering. Ik hoop hem altijd opnieuw daar te zien zitten, in onze kathedraal, in alle sterkte en rust. Hij blijft voor mij steeds de warme bisschop met sandalen! “Hoe is het met mijn vreugde?” Een terechte vraag!

De zwaarte tast me aan

als zuur op een roestig lemmet

Ook deze dag stokt stroef

als hoge adem bij het zingen

Ik droom dan de zon

het bladerdak van bomen

een rond en lachend gezicht

Ik herinner me helder

zittend op een bank

het uitzicht over de stroom

een koe in groen weiland

Dan denk ik weer aan witte

wilde beken en bergen

een cliché van een maan

en zachte stemmen in het bos

Ik ken ze nog die dagen

dat niets kon gebeuren

dat tijd voor altijd

stil had moeten staan

Floreanne

Verbeten zoek ik standvastigheid

de schakel die me bindt

Verkrampt herken ik

onthechte banden

in de chaos van de dag

De stekker waardoor liefde stroomt

verliest zijn slot

En in zijn draden

knoopt zich verward

de hoop op verbondenheid

Al volg ik hun weg

al houd ik me vast aan hun loop

mijn handen glijden

mijn voeten schuiven uit

mijn hart valt aan diggelen

Scherven brengen geluk

fluister jij

Floreanne

Jij bent mijn verleden

zonder toekomst te zijn

Jij bent mijn hart

dat niet kan spreken

Jij bent de strijd

die taant en woelig blijft

Jij bent de woorden

die ik noestig schrijf

Jij bent de grond

waarop wij wonen

Jij bent mijn levend

en mijn kreupel lijf

Floreanne

De wind is opgestoken

De lucht is donkergrijs

De dag eindigt zonder meer

De uren gleden traag

Het bier smaakt naar niets

De zomer is voorbij

We werkten weer

Het programma ligt vast

De haag wacht op een laatste knip

De kastdeur kraakt en piept

De hond ronkt in zijn hoek

De vuilbak staat buiten

De deuren zijn gesloten

De kinderen slapen

De nacht wacht op mij

Ik verlang naar jou

Stilletjes warm

Floreanne

Het verleden lost zich op in grijs

De tijd is gestopt met feiten tellen

Voorbije dagen pruttelen niet meer tegen

Alleen heimwee blijft en vage beelden

verdampte passie die oud en rimpelig

traag krimpend zijn pijnscheuten krijgt

Diepe dromen plagen en plezieren nauwelijks

Ze drijven op de achtergrond van oude glorie

in loze hoop op wedergeboorte

Waar is die lichte lach die knipoogt

de dolle pret die wegkruipt in gulle armen

Hoe vind ik de wondere woorden terug

die dat schetsten en waarderen

Hoe wil je dat ik nog leef en bemin

Nu je me wegdenkt en onbesproken laat

Nu mijn lijf als afgesneden leden

aan fantoompijnen lijdt?

Floreanne

Is stoppen met willen een te vinden weg

of stilletjes sterven en volgzaam groeten?

Is niet meer zoeken een te beminnen staat

en gelaten aanvaarden een opluchting voor de geest?

Wat is er dat haar hier rebels doet weigeren

dat soort van verlichting na te streven

Wat houdt haar tegen hier gewoon op in te gaan.

Ze peilt diep in het oude geheugen

en vindt slechts het beeld van de flinke meid

die ondanks aanvallen, kwetsuren en pijn

worstelt, zoekt, koppig doorzet en toch nooit aflaat

Maar zeker is ze niet dat meisje…

Floreanne

Ze zaten aan een tafeltje op het brede zonnige terras, tegenover elkaar achter een biertje van hoge gisting. In de tuin van de ‘kindvriendelijke’ taverne speelden kinderen op de speeltuigen. Rond een rustig waterpartijtje bestond het decor uit vrolijk gevulde tafeltjes, met andere bieren van hoge gisting, gezellige ronde buiken en passionele rode wangen, eilandjes van druk gepraat en caférituelen. Zij keek hem vragend aan. Haar ogen stonden een beetje moe. Hij leek vastberaden, klaar voor een frisse dronk. Hadden ze een lange wandeling achter de rug of waren ze hier voor een rustig gesprek? Een eigenaardige sfeer was voelbaar. Hadden ze gewacht op een gepast moment en het juiste entourage om van gedachten te wisselen rond een heikel onderwerp? Haar ogen stonden uitnodigend op hem gericht. Hij glimlachte een beetje gespannen en keek liever in de kaart. Zij vroeg iets met een zenuwachtige trek rond de lippen. Hij keek verveeld op, maar zijn blik stond gesloten. Ze nipten in een lange stilte om de beurt aan hun glazen. Ze stelde opnieuw een vraag. Hij kwam van ver en antwoordde met expliciete gebaren en blikken die wisselden van uitdrukkelijk tot vlak. Zij gaf wederwoord en bleef erg vragende partij. Ze dronken weer. De tijd liep. Zijn blik werd grimmiger. Haar gelaat trok gelaten weg. Af en toe keek ze naar de kinderen. Er was geen kind van hen bij. Na de laatste slok stonden de twee glazen lange tijd te wachten. Zij hoopte dat er opnieuw zou ingeschonken worden. Hij gaf plots te kennen dat hij verder wilde. Ze stonden op. Hij keek verbolgen. Zij keek teleurgesteld. De glazen bleven staan.

Floreanne