Berichten van 1 februari 2013 tot 28 februari 2013

In het interview met Eric Corijn in ‘De Morgen’ lees ik een herkenbare analyse en enkele inspirerende zinnen. ‘Een sterk identiteitsdiscours is… ook altijd een uitsluitingsdiscours’. Of wie zichzelf ongelooflijk ‘beter’ en ‘belangrijker’ vindt, vindt anderen te mijden. Of wie meent dat hijzelf meer rechten heeft dan de anderen, loopt risico die zinloos agressief te verdedigen. Of wie egocentrisch aan eigen belang en winst denkt kan moeilijk komen tot solidair verdelen van goederen. ‘En dan zitten we weer aan de discussie kapitalisme of marxisme, vrije markt of regulatie, privé-initiatief of openbare dienst. In een samenleving die ondertussen doorgaat in de ratrace. Waar niet veel tijd is voor verhalen en discussies. Waar mensen onder loodzware werkdruk moeten presteren, als in een voetbalspel opgejaagd worden, moeten scoren, wetend dat er altijd iemand op de bank zit om je positie te bedreigen of je te vervangen’. Er wordt geen engagement of visie gevraagd alleen meetbare resultaten. ‘Dan moet je al heel erg koppig en vastberaden zijn om in zo’n klimaat te werken aan een solidaire samenleving’.

Het stemde alweer een beetje tot nadenken. Analyses OK! … maar hoe zit het met acties? Oplossingen?

Floreanne

Voor hem was het ‘de ziel’, de zinzoekende en zingevende ziel, de energie in alles. Die op verscheiden wijzen doolt door tijd en universum op zoek naar zijn opdrachten in een lange tocht van cyclisch herboren worden. Die spiegels voorgehouden wordt en kansen krijgt om uiteindelijk verlicht het ultieme meesterschap te bereiken.

Voor haar was het ‘de liefhebbende God’ die zin geeft aan kleine levens die voor hem groot zijn. Een zingeving verpersoonlijkt als een almachtige goedertieren vader, die aan het begin stond, alles schiep en die je ontmoet in het hiernamaals. Een bron van liefde die afdaalt in de wereld en afstraalt in ieder mens die zijn beeld meedraagt. Een God met al zijn eigenheden beschreven in de bijbel, profetische of andere boodschapperverhalen, geduid door leiders en vertegenwoordigers van geloofsgemeenschappen op aarde.

Voor mij is het ‘het leven’. Een levensbeginsel, met diepte-energie, in evolutieproces met een voor ons onbekende veerkracht die alles gaande houdt, overal in zit en is. Het verschijnt in een variatie aan vormen en verschijningswijzen. Het heelal is haar speeltuin, de eetzaal en het kerkhof. Het zijn de cirkels, lijnen, stippen, cycli, netwerken, chaos, … van het leven en de dood in het klein en in het groot. Het komt van het onbekende en is op weg naar het onbekende. Het leven… boeiend om ons in de verdiepen, om er van te genieten maar vermoeiend als je zin zoekt.

Floreanne

Waar zijn de verstandige economisten? Waar spreken de agogen en inspiratoren? Waar doceren de slimme profs die jonge academici opleiden om van deze wereld een betere plaats te maken? Waar zijn daadkrachtige creatievelingen die verbetering kunnen uitwerken?

Omdat er nu vooral in economische termen gepraat wordt en de andere wereldbeelden op de achtergrond zijn, wil ik toch maar in die woorden spreken, in de hoop beter begrepen te worden.

Wie legt me eens uit waarom we niet kunnen leven zonder extreem ongepast en steeds escalerend winstbejag of zonder constante ‘groei’ of zonder machtscentralisatie en globalisering.

Ik denk dat het mogelijk is een economie te baseren op ‘in evenwicht’ blijven met de natuur en met elkaar. Waarbij de uitkomst gedoseerde en eerlijk verdeelde ‘winsten’ zijn met een evenwichtige verdeling van goederen. Een ontginning, productie en verdeling van grondstoffen, voedsel en basisproducten op een milieuvriendelijke, billijke, moreel aanvaardbare en respectvolle manier. Een licht fluctuerende economie, met winsten binnen de grenzen van het welvoeglijke. Waar niet enkelen rijk worden en anderen uitgebuit. Waar iedereen in zijn levensonderhoud en basisbehoeften kan voorzien. Waar geen hongersnood is en geen perverse luxe. Waar duurzame producten worden gemaakt en voor elk goed dat uit de natuur komt een nieuw goed de kans krijgt om zich te ontwikkelen. Elk product dat uit een boom gemaakt wordt moet minstens even lang mee gaan als de tijd die nodig is om een even grote nieuwe boom te laten groeien. Als we iets stelen uit de natuur moeten we dat op de een of andere manier kunnen terug geven …. En anders moeten we het niet stelen en laten zoals het is. Kent iemand wijze mensen of boeken die me kunnen uitleggen waarom dit niet gebeurt?

Floreanne

Ik heb een weids extern geheugen

De lijstjes dwarrelen door mijn huis

Mijn laptop kan ook niet vergeten

wat in mijn hoofd al snel vergrijst

Ik heb een drukte om te stressen

Mijn levens willen veel van mij

Mijn hersenpan blijft warrig weten

Hoe ongeremd ik ooit kon leven

Ach heimwee blijft een beetje knagen

en lichte nijd om ’t jong geweld

verloren in de loop der jaren

Ik ben nu even klein, geveld

De knie och arme, geeft geen steun

De rug ai ai wanneer ik leun

Mijn darmen jammer, hoor ze zeuren

Mijn denkvermogen smal, te weinig kleuren

KLEUREN!

Floreanne