Berichten van 1 september 2008 tot 30 september 2008

Blijkbaar staat er geen leeftijd op trouwen met de liefde van je leven.

Waarom is het geen verrassing dat Miet en Wilfried nu in het huwelijksbootje stappen? Ik lees nochtans geen ‘Story’, geen ‘Privé’ of geen ‘Dag allemaal’ en toch lijkt het huwelijk tussen die twee iets evident met het gevoel van ‘eindelijk’! Waar hebben ze tot nu toe op gewacht? Spijtig van de voorbije vergissingen of moeilijke keuzes… of zijn het boeiende leerpaden geweest, … keuzes ingegeven door verkeerde motieven? Hoe loopt een leven, waarom en kan het toch soms een happy end krijgen? Ik hoop het voor Miet. Ze zag er erg ontspannen en gelukkig uit!

Meestal kiest het leven

het gangbare pad voor ons

Niet alles is maakbaar

Dan moet je berusten

Nochtans soms doet het raar

Dan heeft het iets

van een sprookje

Dan is er frivolité

spanning en pret

gelukkig zijn?

Er wordt een grens verlegd

en er is hoop nog meer
geloof en verlangen

naar een happy end

Floreanne 

Ook zonder dat je

van het woord bent

kan je me spreken

Ook zonder dat je spreekt

kan je me bereiken

Ik hou van je

Ik hou van je

Maar de echo komt niet

zelfs niet tot jou

Het was kil en koud

in de gang van emoties

En de avond lengde

en sliep

Een pulletje licht

Een sprankeltje hoop

Stilte

Stilte

Ik sprak niet

Ook zonder woorden

kon je met me spreken

Floreanne 

Alhoewel het niet bijzonder goed geschreven is, qua structuur (veel herhalingen) en idee-uitwerking (niet consequent chronologisch noch thematisch), heb ik de biografie van Piet Vroon door Vittorio Busato in no time verslonden. Al jaren zit deze psycholoog, vak- en tijdgenoot in de achtergrond van mijn gedachten. Na het lezen van zijn boek ‘Tranen van de krokodil’ en later ‘De ziel te lijf’ voelde ik intuïtief een sterke verbondenheid met wat hij schreef, met hem tussen de regels en met iets dat ik niet kon duiden. Pas onlangs kwam ik er achter dat er van deze bijzondere wetenschapper-schrijver een biografie is geschreven. Deze voedde de laatste dagen mijn nieuwsgierigheid naar de levensloop en persoonlijkheid van deze man. Ik ben het nog even aan het verwerken!

Je kwam als een rots, koppig en trots uit het as van de aarde. Als een rijpe vrucht werd je geperst door het mensenspel van eerzucht, macht en manipulatie. Uiteindelijk kwam je ondanks je spitse intelligentie gekwetst en verslagen uit de catacomben van jouw geschiedenis. Een macabere dood maakte een einde aan jouw gewroet met kennis en emoties, met wetenschap en leven. Je hebt de zoektocht naar inzicht opgegeven en de strijd om authentieke kennis moeten staken. Niemand is je tegemoet gekomen. Te pijnlijk, te herkenbaar? Zo hard is het, ook onder ‘psychologen’!

Floreanne

De vakantie is nu

definitief voorbij

Achter de rug zijn

opruim en grote kuis,

klussen en karweien

We klampen weer aan

werkknop op ‘on’

Klassement en inventaris,

planning en afspraken

we draven en bellen

De herfst is in zicht

Blaadjes verkleuren

Niesbuien vragen

om zakdoek en warmte

Jassen en truien

verlaten de kast

Wacht toch heel even

Ik ben aan ‘t verpoppen

kom zonne-energie tekort

en zit verlegen om

lustig spel en vermaak

grollen en grappen

Ik verlang intens naar

overstelpend licht

en innig gekoester

Floreanne

Er is die ene vraag die me direct opviel en die ik meeneem uit de uitvaartplechtigheid van erebisschop Paul Schruers… “Hoe zit het met jouw vreugde?” ... En ik probeer me zijn stem opnieuw te herinneren, zijn diepe timbre en zijn zachte toon, zijn warme woorden. Hij was in alle contacten steeds ‘aanwezig’, hier en nu, met een authentiek gevoel dat simpel uit de buik kwam, direct, eenvoudig, zonder afstandelijke eis tot protocol, vip-benadering of idolatrie. Neen, hij was echt, zonder franje of valse schijn, eenvoudig en tegelijk zo wijs, arm met de armen, kwetsbaar met de kwetsbaren. Voor hem paste geen hoogmoedige stijl die hij moest ophouden, geen claims tot onecht eerbetoon of wereldse verering. Ik hoop hem altijd opnieuw daar te zien zitten, in onze kathedraal, in alle sterkte en rust. Hij blijft voor mij steeds de warme bisschop met sandalen! “Hoe is het met mijn vreugde?” Een terechte vraag!