Mijn ideale man ha! ha?
Mijn ideale man
is een lieve spetter
met intelligentiepunten 125
een knuffelgehalte 80%
een buikje van 4
maanden zwanger
sterke benen om te fietsen
een hart van peperkoek
stevige armen
om innig vast te houden
een mond van gum
en suikerspin
mijn ideale man
is gewoon
een gezellige knul
die met de glimlach
als het weer tijd is
samen de vuilbak
wil buiten zetten
Wie krijgt er 8 op 10?
Floreanne 
Voor ons in mij
Zoveel zachte zon
en weidse heide
alleen voor jou en mij
Zoveel glooiend gras
een warme wolk
alleen voor jou en mij
Zoveel sterke wil
en rustig wezen
een gedroomd uur leven
of meer moet dat niet zijn
Floreanne
Vriendje
Ik heb
een innig vriendje
Hij is altijd bij mij
Hij heeft
geen gek gezicht
noch rare kuren
geen oud
versleten lijf
Hij is alleen
een lach
een zacht gemoed
begripvol steeds
en blij
In mijn gedachten
waar ik ook ga
hij is er altijd bij
Floreanne
'Sch' .... van schaap?.... van schap?
De sleutel is ‘sch’
de ‘sch’ van schade
van schroom en schuld
van schaamte en schrik
Het is tijd
om ten gronde een
verbod op te leggen
aan schromelijk verdriet
en schadelijke angst
aan schaamteloze woede
en schrikkende vlucht
Geen schuwe zoenoffers
Geen scheve schaats
Die ‘sch’ voorbij
zal ik schaamteloos
schitteren en schateren
schoon schip maken
en uitkomen voor
mijn schoonheid
schrijven als een
scharlaken schreeuw
Mag ik dan
als de aarde toch schudt
bij jou schurken en schuilen?
Floreanne
Verzoenen
Een verdriet zo sterk
dat woorden verdampen
snoert me dicht
verdrukt uit mijn
vervreemde ziel
van alle licht ontdaan
Mijn keel verkrampt
als haar stem stottert
en onhoorbaar duikt in
de adem van de nacht
Het beeld dat opdoemt
verkilt zich ijzig
en verwatert
tegen de spiegel
van tranen
uitvergroot tegen
de hoopvolle kier
schaars licht
Spreek dan toch
in deze donkerte
al blijft er schijnbaar
weinig hoop op herstel
op wat leven van jou
een zacht woord
enkele letters
een teken om te lezen
Zo bedel ik
en vraag je
om een gift
enig begrijpen
een klank
een geur
een aai
Het maakt niet uit
maar laat het
in liefde herleven
Floreanne
De vraag
Waarom zo vraag ik me
mag ik niet in jouw huis
en wordt de tafel niet gedekt
Welke angst houdt je ver
van verlicht genieten
van een aai en een lach
Steeds vlucht je
terug naar af
benepen vechtend
tegen het spook
dat jij ziet
maar nergens is
terwijl je toch bent
van mijn bloed
mijn naakte lijf
je heeft gedragen
er nooit een hand
tegen je geheven werd
ik ter beschikking ben
op een vingerknip reageer
en bij je kom op vraag
om het gebroken zweet
van je voorhoofd te wissen
om zacht te fluisteren
om je te koesteren
om van je te houden
Floreanne
Wil je even fluisteren
Spijtig voor de stilte
nu er verbouwd wordt
aan de muur van rust
De deur op een kier
leek open maar
er waaide slechts
een lichte wind
En de hoop sloeg dicht
in jouw koele armen
Opnieuw vlij ik me dus
op die warme heuvel
mijn herkenbare plaats
in de luie middagzon
naast de bosrijke weg
waarlangs de stoet gaat
Zacht op de gladde steen
kijk ik naar de mensen
hoor en voel hun gedachten
Daar tel ik de passen en luister
naar het ruisen van hun gewaden
Het is een heen en weer
van dagen die voorbij trekken
Hun geroezemoes is al te luid
De kinderen kan ik velen
hun lach hun dol gepraat
maar verder mag het blijven
stil en traag
terwijl ik heen ga
naar de schaduw in de grot
een flirt slechts met het echte
Even maar en dan
ben ik weer weg
Floreanne