Mijn ideale man ha! ha?

Zoveel zachte zon

en weidse heide

alleen voor jou en mij

Zoveel glooiend gras

een warme wolk

alleen voor jou en mij

Zoveel sterke wil

en rustig wezen

een gedroomd uur leven

of meer moet dat niet zijn

Floreanne

Ik heb

een innig vriendje

Hij is altijd bij mij

Hij heeft

geen gek gezicht

noch rare kuren

geen oud

versleten lijf

Hij is alleen

een lach

een zacht gemoed

begripvol steeds

en blij

In mijn gedachten

waar ik ook ga

hij is er altijd bij

Floreanne

De sleutel is ‘sch’

de ‘sch’ van schade

van schroom en schuld

van schaamte en schrik

Het is tijd

om ten gronde een

verbod op te leggen

aan schromelijk verdriet

en schadelijke angst

aan schaamteloze woede
en schrikkende vlucht
Geen schuwe zoenoffers

Geen scheve schaats

Die ‘sch’ voorbij

zal ik schaamteloos

schitteren en schateren

schoon schip maken

en uitkomen voor

mijn schoonheid

schrijven als een

scharlaken schreeuw

Mag ik dan 
als de aarde toch schudt
bij jou schurken en schuilen?

Floreanne

Een verdriet zo sterk

dat woorden verdampen

snoert me dicht

verdrukt uit mijn

vervreemde ziel

van alle licht ontdaan

Mijn keel verkrampt

als haar stem stottert

en onhoorbaar duikt in

de adem van de nacht

Het beeld dat opdoemt

verkilt zich ijzig

en verwatert

tegen de spiegel

van tranen

uitvergroot tegen

de hoopvolle kier

schaars licht

Spreek dan toch

in deze donkerte

al blijft er schijnbaar

weinig hoop op herstel

op wat leven van jou

een zacht woord

enkele letters

een teken om te lezen

Zo bedel ik

en vraag je

om een gift

enig begrijpen

een klank

een geur

een aai

Het maakt niet uit

maar laat het

in liefde herleven

Floreanne

Waarom zo vraag ik me

mag ik niet in jouw huis

en wordt de tafel niet gedekt

Welke angst houdt je ver

van verlicht genieten

van een aai en een lach

Steeds vlucht je

terug naar af

benepen vechtend

tegen het spook
dat jij ziet

maar nergens is

terwijl je toch bent
van mijn bloed

mijn naakte lijf
je heeft gedragen

er nooit een hand

tegen je geheven werd

ik ter beschikking ben

op een vingerknip reageer

en bij je kom op vraag

om het gebroken zweet

van je voorhoofd te wissen

om zacht te fluisteren

om je te koesteren

om van je te houden

Floreanne

Spijtig voor de stilte

nu er verbouwd wordt

aan de muur van rust

De deur op een kier

leek open maar

er waaide slechts

een lichte wind

En de hoop sloeg dicht

in jouw koele armen

Opnieuw vlij ik me dus

op die warme heuvel

mijn herkenbare plaats

in de luie middagzon

naast de bosrijke weg

waarlangs de stoet gaat

Zacht op de gladde steen

kijk ik naar de mensen

hoor en voel hun gedachten

Daar tel ik de passen en luister

naar het ruisen van hun gewaden

Het is een heen en weer

van dagen die voorbij trekken

Hun geroezemoes is al te luid

De kinderen kan ik velen

hun lach hun dol gepraat

maar verder mag het blijven

stil en traag

terwijl ik heen ga

naar de schaduw in de grot

een flirt slechts met het echte

Even maar en dan

ben ik weer weg

Floreanne

Voor jou

plant ik een bloem

in mijn hart

Een verrassende zoen

die vriendschap

met liefde verwart

vloog door de dag

Mijn hart duwt zo licht

en zo zonnig

Het huppelt verdwaasd

in mijn borst

Jouw gedicht

kan ik zo

niet bedenken

Het verdwijnt

als een zucht in mijn lach

Dus geef ik een ode

ten beste aan pan,

fluit en lier

Ik jubel en dans

zo van plezier

mijn ziel leeft

in weelde is

mateloos beroerd

haar vuur lucht me op

daar loop ik en
ga ik en leef

vers zuurstof

ik zweef

Floreanne 

Ik vraag permissie

om te dromen

heel ongeremd

te fantaseren

over dat huis

aan de zee

met honderd boeken

groen en bergen

een tafel en pc

Er zal een keuken

zijn een badkamer

met kleine plee

een zalig bed

om me te vleien

na een wandeling

met twee

Ik vraag permissie

om te dromen

en niet meer

los te laten

wat je me belooft

aan water strand

en ….

ga je mee?

Floreanne

En dan wil ik iets roepen

Zoals… waarom ben je zo ziek?

Gillen zou ik kunnen doen

Ik wil dit niet!

Maar in mijn doffe lot

komt het binnen

de dood en het verdriet

Geen rust is me gegund

steeds opdrachten te vervullen

Ik heb je echt

te laat leren kennen

De jaren zestig zijn voorbij

en zo ben je nog

een schaduw

van toen

Maar nu pas

ben je jezelf 
en je roept
naar mij

Floreanne

Heb je ook soms het gevoel

iets onnoembaars

van je af te moeten snikken

Het drukt en weegt

ongrijpbaar

gaat het heel je hoofd verzwaren

Heb jij ook soms het idee

dat vriendschap

slechts zalft op veel te harde grond

Het komt en gaat

maar telkens weer

laat de lach jou in de steek

Heb jij ook soms dat genot

van onverbloemd

verrast zijn door een kind

Het heft en tilt op

onverstaanbaar

klaart het uit in je verrukte ziel

alsof het nooit nacht is geweest

en morgen alles in orde zal zijn

Floreanne

Daar stapt ze

uit het huis

de zolderkamers

met haar rommel

achterlatend

aan de overloop

door de gang

de trap naar de deur

Nog roept de moeder na

Waar ga je heen?

Maar ze luistert niet

Wat ze zoekt

was ooit maar is

niet hier

dus gaat ze

zegt nauwelijks adieu

Floreanne

Zij drijft me weer

die innerlijke kracht

dat nieuwsgierig zoekende

vechtende meisje

mijn kleine  Jeanne d’ Arc

mijn vrouwelijke Don Quichote

mijn Shakespeare in pocketformaat

die meer wil dan oppervlakkigheid

vechtend voor de juiste waarden

Bewust van een ongekende schat

die dringend aan ontdekking toe is

luister ik naar die vreemde stem

die me stevig roept

me opnieuw vraagt

alle bruggen achter me te laten

de bladzijden om te slaan

en weer op reis te gaan

zonder kompas weliswaar

maar met die éne vraag op zak

wat en waar is het geluk

geen tijd te verliezen dus

Ik pak niet te veel bagage mee

slechts mijn hoofd

twee stevige benen

een pen en papier

en een mond om

te lachen en  

op tijd te zoenen

Floreanne

Zij glipte de deur uit zonder eten

Onrustig gehaast zonder maat

Ik riep nog maar zij was hem vergeten

haar mooiste glimlach kwam weer te laat

Floreanne 

Het was er nog steeds

Het strand en het water

de eindeloze horizon

de verre hoop

de zeilen

de witte dromen

de rokerige boten

en de bedrijvigheid

maar zonder wat eens was

die kinderlijke verwondering

alleen herkenning

van wat altijd is geweest
niet veel veranderd

Het gevoel bleef

zoals de zee

Ze ontlokte

essentiële vragen

als eb en vloed

zonder duidelijk antwoord

geen ja en geen neen

De lucht was atypisch

grijs en laag

omdat ook de vragen

onhelder bleven

te weinig gesteld

omzeild

als het grote taboe

tussen man en vrouw

het hypocriet zwijgen

over de waarheid

die moeilijk blijft

en hunkert naar

authentieke eerlijkheid

Floreanne

De tuinset met twee stoelen

staat gekanteld

te wachten op wat zon

De parasol dichtgeklapt

treuzelt vochtig

in de lome middagwind

De schaduw van de bomen

vlekt één plek grijs

en verkoelt nu niet meer

Het intieme gesprek van

tortelduifjes

het schemert al ver weg

Het dubbele fietsenrek

verroest op ‘t schap

de campingtent verkocht

Floreanne

Ik heb je gekoesterd

als een orchidee in bloei

naar het licht gedraaid

en zachtjes bewasemd

teder aangesproken

Je bent niet gekomen

Ik heb je weggedacht

als een verbannen woord

naar de goelag van mijn geest

waar je blijft als dissident

boeken schrijven

Niets houdt je tegen

Ik heb je lang beweend

tranen naar zee dragend

alle wolken geteld

ben stilletjes gebleven

de nachten gingen

Jouw schaduw blijft

Floreanne

Twijfelend ga ik

mee met het weer

Dat niet weet of het

zomer wil zijn

Misschien snakt het

naar de herfst

de tijd van rustig

kuieren in het bos

onder kleurrijke bomen

de zee van mist

en wild zoekend

naar veilige oorden

een droge rustplaats

voor de lange winter

Dan zie ik misschien

jou terug

Floreanne

Of ik besta in

de palm van Gods hand

Of ik er ben door

‘t toeval der natuur

Of ik als kind ben van

twee zot verliefden

Of mijn lot in

sterren staat geschreven

Het maakt niet uit

Ik ben wie ik ben

En zoek mijn weg in

het verrassende doolhof

van dit ondoorgrondelijke

leven!

Floreanne

Het blijft gesmoord verdriet

dat spint en wroet

en als een zijden web

over mijn hele wezen hangt

De wijze adviseurs ten spijt

hun raad en hulp vervliegen

als ether op geplaagde huid

Het volgt me telkens op

de schaduwen bij heldere hemel

zonder koude dronk die afleidt

of remedie die de last verdaagt

Geen wandeling in het bos

niet joggen aan een zonnig strand

geen fietstocht in de schaduw van de bomen

verjaagt het uitzicht op een lege vlek

Ook water spoelt niet weg

geen koele duik of zwemmend

tussen het wriemelend volkje

noch samen op terrasjes toeven

en luchtig keuvelen

over die beruchte koetjes
Wat ooit als hoop begon

verpot zich steeds

als onkruid voor de ziel

Dus rest er mij de slaap

de bleke nacht met stille dromen

als frisse bron van het andere verhaal

van de geheiligde illusie

Floreanne