Berichten van 1 juni 2007 tot 30 juni 2007

Er woei een droeve wind

door het laatste uur

De sneeuw speelde

wispelturig golf

met het zachte straatlicht

dat aan de andere kant

nog enkel eenzaam was

Gedachten aan oude bergen

namen haar ziel met zich mee

Nauwelijks was er een woord

dat overbleef of het huilde

te lang gewacht

op wat nooit komen zou

Een vreemd getrokken leegte

brak haar ogen

Ze praatten verder

de mensen rond de tafel

Zij tuurde door het raam

en wilde weg

hier vandaan

naar hoogten wijds verlangd

Zij luisterde niet meer

de stemmen waren al

te stil te ver weg

Floreanne

Er zit een vlieg in mijn keuken

Ze plaagt me in mijn bord

Ze snelt van hot naar haar

Ik mep en veeg en klop
Ze laat zich niet verrassen

en laat mij ook niet los

Er vliegt een vlieg door mijn keuken

Ze speelt arrogant met mijn haar

Ze proeft ongegeneerd van mijn eten

en botst ongekwetst tegen het raam

Ze test me ongeweten

Er zoemt een vlieg in mijn keuken

Dat beest dat moet er aan

Ik verdraag geen bloed noch vegen

dus open ik dociel het raam

Ik zwiep met armen en met benen

Ik maan haar vriendelijk aan

Er vloog een vlieg in mijn keuken

bevrijd gevlucht door het open raam

volgt ze gelukkig een nieuwe baan

Floreanne

Ik heb 'het stokje' doorgekregen van Michelly, met de vraag even op 'papier' te zetten wat ik nog zou willen doen vóór ik het tijdelijke met het eeuwige ruil. Wat een vraag! Ik voel me een beetje gepushed om hierop te antwoorden terwijl ik lig te peinzen wat dat wel zou kunnen zijn. Ik heb geen materiële ambities. Ik moet niet noodzakelijk de halve wereld rondgereisd hebben om me gelukkig te voelen. Ik wil niet perse iets groots doen... Gewoon de essentie kunnen overhouden tot het einde. Gezond blijven, een dak boven mijn hoofd, gezonde lucht en eten en drinken, een beetje groen... Dat mijn zoon gezond blijft en gelukkig wordt... Maar dat zijn wensen geen dingen die ik wil doen. Wat wil ik nog doen? Toch een poging... niet noodzakelijk in volgorde van belangrijkheid:
- Mijn huidig werk in tevredenheid afsluiten.
- Mijn liefde mogen geven aan iemand die ook van mij houdt en waarbij ik liefdevol mag thuis komen zodat we niet eenzaam hoeven te sterven.
- Nog één keer een relatief hoge berg beklimmen om het panorama van besneeuwde bergtoppen, zoals dat ergens ver weg in mijn herinnering zit, nog eens aan den lijve te ondervinden.
- Mijn ultieme gedicht schrijven... dat waarvan ik denk ok, dat was meer dan goed nu hoeft er niet meer 'gezocht' te worden.
- Een groot feest (of verschillende kleintjes) geven om al de mensen die me nauw aan het hart liggen eens samen te krijgen...
- Eens helemaal alleen, voor onbeperkte tijd (tot ik het niet meer kan houden en toch een onbedaarlijke zin heb om terug te komen) in retraite gaan met een stapel boeken, mijn pc, mijn vulpen en schrijfpapier in een gezellig huisje aan het water in de natuur om het kluizenaarschap tot op het bot te beleven en dan te voelen wat het met me doet en wat dat eventueel aan schrijfsels oplevert....

Oeps, misschien is er toch méér dat ik wil dan ik zelf dacht!

Floreanne

Ze komen me tegemoet

als oude geuren

vochtig fris

in ‘t zomers avondlicht

herkenbaar en vertrouwd

Nog net kan ik

de laatste woorden

leggen op hun blad

Daar staan ze

weelderig wit

in bolle wolken

te stralen en tonen fier

overweldigend bloemig

meer dan hun blad

hun hele buiken blaadjes

in statig struikse pronk

Tweekleurig ongegeneerd

roze en blauw gebald

zijn mijn hortensia’s

verwend in regen

en eerlijke warmte

zonnig gevlamd

gekoesterd en gevormd

aanwezig present

Wat betekent een liefdeslied

als ik tomeloos

van jullie houd

mijn bonte bende

bollig en rond

en stoer gebladerd

Ik ben hier

en jullie daar

Wij zijn

slechts simpel

Floreanne 

Blauw en rood

kleurt de nacht

traag weent

het doffe licht

zijn laatste sluier

en valt over de stille

ogen van de dag

het glas is leeg

nog twijfelt

de ingehouden stap

en zonder kussen

voelt de laatste steun

te oud te kil te hard

nergens fluistert

een bekende mond

in het veilige bed

daar ontbreken

witte lakens

nauwelijks beweegt

zacht vloeiend

een vragend hart

Floreanne

Onverwacht

Een stem als zoete kussen

en warme bliksemschichten

verrassend in een blauwe lucht

Woorden als snelle duiven

met zilveren vleugels

in scherende vlucht

Zinnen die me grepen

en mij gewillig meenamen

als een traag mes in zacht biscuit

Ik keek of jij keek

ik voelde of jij voelde

en genoot ongeremd van

een lik van zoet slagroom

Ik wist het weer

ik heb een hart dat springen kan

zoals een vrucht in moeders schoot

En soms dan springt het ook

zoals vandaag toen even maar

de tijd stil stond en die trein

nooit had moeten stoppen

Floreanne

Je ogen zijn

weer groter

dan je mond

zei de moeder

en in het liedje

was de deur

veel groter

dan het huis

de avond sloeg

een kruisje

op haar voorhoofd

het antwoord kwam

al stil en zacht

maar niemand

die het hoorde

voor ze het wist

was het al nacht

Floreanne

Nog zoveel tranen

als ijs achter mijn ogen

Nog zoveel kussen

die niet hebben gediend

Nog zoveel woorden

alsof ze zijn gelogen

Nog zoveel liefde

Wie heeft dat zo verdiend?

En als dan toch

de zon weer schijnt

een lach zich laat verteren

en fouten roemloos zijn vergeven

Is het alsof

mijn ziel verdwijnt

in duizend diepe meren

waarin geen vis kan overleven

Floreanne 

Ik ben toe

aan iets lichts

dus wil ik

aan jou denken

Zo zonder meer

kan ik het voelen

Een snelle knipoog

vang ik op

Als een warm vlammetje

komt het me tegemoet

Dan zie ik weer

dat vriendelijk lachje

een korte flits

hapjes liefs

dat kleine moment

een positieve glimp

mijn fakkeltje in het bos

kusje!

Floreanne