Vlei je
Laat me zoet
jouw namen noemen
Rust je uit
en noem mijn naam
Warm je handen
aan mijn handen
Kus me even
zacht terloops
Lach en gniffel
spreek en zwijg
Hou een beetje
een beetje van mij
Leun voorover licht
en vlei je zacht
tegen de avond
Vlei je zacht tegen mij
floreanne
Een nieuw project?
Sla het blad om
houd me stevig vast
laat me niet zoals ik ben
Het is te veel gevraagd
Ik weet het
Een mens kan niet zoveel
als hij beweert
Hij kan alleen verlangen
En als er iets komt
een kleine attentie
een greintje positiefs
dan maakt hij er
een cadeau van
of een show
of een heel TV-programma
Misschien dient hij
een nieuw project in
Maar het is alleen een
sprankel energie
een portie gewone liefde
de hoop op iets nieuws
iets oprecht
dat blijft
Floreanne
Ik lach
Het is tijd
voor barbecues en feestjes
Ze sluiten het schooljaar
en bereiden het verlof
De zon toont zich
met horten en stoten
Het zal goed zijn
als straks de stress rust
en wekkers zwijgen
met de fiets uit de stal
te vertrekken zonder jas
Er zal geverfd en geschilderd
geklust en geklungeld worden
Ja bijna vakantie
dan is er hoop op nieuw
en vrolijk waait de wind
door de oude haren
en ik lach
Floreanne
Dierenleed
Je hebt me een haas in de schoot gelegd
Die holen graaft en ondergrondse gangen
Zonder schroom kweekt hij verdriet als konijnen
Je hebt me gemeen een rat laten baren
Die alles beknaagt wat me heilig is
Hij vernielt als een wind heel dit huishouden
Het wordt dringend dat ik de uitgang wijs
die dieren onverwijld het leven in jaag
Het zure gedacht dient ontruimd en gekuist
En ontdaan van zijn legers jongen
Floreanne
Kookles
Het stof zit diep in mij
Het vocht bevloeit mijn wezen
De modder van het leven
kneed ik tot deeg en verdriet
Ik wil daar liefde slijten!
Het stof wordt afgeklopt
en vocht dient afgewassen
Dat brood jij lust het niet
dus wordt er niet gebakken
Wil jij wel liefde krijgen?
Floreanne
Blind?
Hoe gehandicapt kan liefde zijn
Als ze valt en niet opstaat
Als ze spreekt en niet luistert
Als ze doet en niet is gezien
Als ze proeft en niet kan eten
Als ze streelt en niet meer voelt
Des te eenzamer is een mens
Als hij praat en niet wordt gehoord
Als hij schrijft en niet is gelezen
Als hij hoopt en niet wordt geloofd
Liefde kan erg doof zijn
Floreanne
Roestig getik
De klok met de wijzers verloren
leeft slechts in zijn roestig getik
Mijn hart bewoog even nog pover
verschrikt als een eenzame hik
En dagen gaan over in nachten
hun zonnen verzoeten een traan
De liefde verwarmt maar laat wachten
in hoop verliest zij de oude waan
Waters ze golven in ‘t wit gerand
Het licht schittert gul in hun vonken
Te traag verzet 'n geloof taaie bergen
slechts deugddoend droomt het een overkant
Floreanne