Blind?
Hoe gehandicapt kan liefde zijn
Als ze valt en niet opstaat
Als ze spreekt en niet luistert
Als ze doet en niet is gezien
Als ze proeft en niet kan eten
Als ze streelt en niet meer voelt
Des te eenzamer is een mens
Als hij praat en niet wordt gehoord
Als hij schrijft en niet is gelezen
Als hij hoopt en niet wordt geloofd
Liefde kan erg doof zijn
Floreanne
Roestig getik
De klok met de wijzers verloren
leeft slechts in zijn roestig getik
Mijn hart bewoog even nog pover
verschrikt als een eenzame hik
En dagen gaan over in nachten
hun zonnen verzoeten een traan
De liefde verwarmt maar laat wachten
in hoop verliest zij de oude waan
Waters ze golven in ‘t wit gerand
Het licht schittert gul in hun vonken
Te traag verzet 'n geloof taaie bergen
slechts deugddoend droomt het een overkant
Floreanne
Een andere lat
Ik meet met emotionele maten
Dat wisselt als water en wind
'k Beoordeel naar goeden en kwaden
als ‘k liefde of haat ondervind
De norm is te voelen
‘t Is veilig of verdriet
Mijn hart zal het vragen
en ik doe het of ik doe niet
Floreanne
Leiderschap
Hij is laf
de generaal die voorwaarts gilt
zijn jongens in de dood
terwijl hij toekijkt
in zijn veilige tent
de troepen over schouwt
Hij is knap
De man die sorry zegt
en ‘k heb me vergist
Hij keert op zijn stappen terug
en brengt zijn kind thuis
in kalmte en rust
Liefde is God
die van zijn kinderen houdt
hoe ze ook zijn
Hij koestert ze
en prijst wat goed is
Hij roept op tot vrede
en heelt alle wonden
Floreanne
Afbraak
Zij twijfelde of ogen konden spreken
geloofde prompt al wat hij zei
Nu weet ze pas dat woorden kunnen wreken
en blijft er slechts mooidoenerij
Hij liet haar gaan nog voor ze was geboren
Een mens zijn was hem dit niet waard
De waarheid moest ze toen wel horen
Hij onderschreef zijn ware aard
Floreanne
Helikopter blues
Ambulance en helikopter
waren niet het ergste
Prikken, kramp, het zuur
alles overleefde zich
Wat bleef en pijnigde
was loze plicht
met doen alsof
gemiste echte liefde
Een stoer verhaal van kijk
wat ik toch doe
ben ik niet flink
natuurlijk maar
Daar stond zij
naast de morfine
haar lach was sterker
Warm omhelsde ze
de bebloede borst
het bijna stille hart
Verraad me niet in harde
klinische woede
kus me kus me
en bloed samen
naar de eeuwigheid
Verschuil je lafheid niet
achter euthanasie
Floreanne
Hoe kan ik?
Waar moet mijn ziel zich laven
nu beken lief zijn uitgedroogd
en ‘t hart zich blijft bevragen
weer ‘t antwoord neen gedoogt
Hoe kan mijn lijf weer vluchten
en los van jou vergaan
de tegenzin verdraaien
onklare taal verstaan
Nog liever bleef ik doof
en blind mijn lot verdragen
dan weten dat jij nooit
in liefde kan behagen
Floreanne
Als...
Als er plots geen woorden zijn
alle kanalen dichtslibben
en liefde overblijft
als droog poeder in de wind
Dan is het tijd
om een vraag te stellen
zomaar voor de vuist weg
echt tussen de soep en …
Ben je nog een mens
of slechts een toeschouwer
onzichtbaar aan de rand
van een levensweg
Dus poets ik even
borstel poeders weg
en zet mijn linkervoet
één stap voor de rechter
ziezo
Floreanne
'Verpoezen'
De mens in verschillende gedaanten
krijgt hij zich nooit in evenwicht
Moet hij alles nemen
telkens vernietigend
pijnlijk zoals het is
Ik zoek de zachtheid weer
verdraag geen agressie
geen vernedering meer
Ik word de poes
met aaibaarheidsfactor tien
Maar dan ben ik weg
en word niet meer gezien
Er bij horen is naar voren gaan
zich opdringen
Het is er zijn en er staan
Ben ik alleen of
word ook jij daar
zo amechtig van
Floreanne
Testosteron
Ik probeer een aantal onder hen alweer te verstaan… en lees over ‘De pikorde. Mannen en testosteron’ van Marleen Finoulst en Dirk Vanderschueren. Dan trek ik alweer een ‘vrouwelijke’ conclusie zoals de schrijvers dat ook doen: ‘Menselijke verhoudingen zijn veel belangrijker voor een goed seksleven dan hormonen”. Psychosociale factoren… omgangsstijl, respect voor elkaars eigenheid, vriendelijkheid, waardering, onvoorwaardelijke acceptatie, empathie… is dat niet belangrijker dan assertief vechten voor jouw mening, omdat jij meent de eerste te moeten zijn in de pikorde? Bekvechten, vooral willen winnen, wild om je heen slaan als dat in vraag wordt gesteld, roepen en argumenteren, opeisen van je zogenaamde rechten, rationele eenzijdigheid, dominantie en opdringen van één zogenaamde waarheid… Haantjes gedrag is hoe langer hoe meer overal agressief aanwezig… en opgehemeld... bij Tomtesterom (!), in het verkeer, in de politiek, in de sport, op het werk, in relaties,… Gedrag dat ook ingeleid wordt door datzelfde mannelijk hormoon. Geduld en zachtmoedigheid is hoe langer hoe meer zeer ver te zoeken in dit testosteron tijdperk… En dat mag gerust langs twee kanten komen… En is het dan niet wat pathetisch hypocriet om meer dan overgeëmotioneerd als groep het kind uit te hangen in een voetbalstadion als iemand van hen een ongeval krijgt in het midden van de nacht. Zij, de straffe kerels, die anders vinden dat er gerust snel gereden mag worden met blitse wagens, … er sterven dagelijks mensen in het verkeer… en ze rijden daarom niet trager, al die felle mannen met hun sportwagens …. dezelfden die elkaar straks weer verrot stampen in een spel (?) en hun supporters die ongegeneerd de lelijkste dingen schreeuwen naar de groene arena... Dan zijn ze och zo stoer!
Floreanne
Bron
Het boek is gelezen
de dagen zijn geteld
Zo opent zich tijd
voor nieuwe
doelen en daden
De zon verheft mijn hart
De lente staat volop
te stralen in de knoppen
van het betreden woud
Zelfs in de stilste hoeken
van mijn huis komt leven
Alle groen is in de weer
om volop te hernieuwen
Niet talmen dus zegt mijn tuin
Niet treuren om een verloren winter
Laat de boze koude
ver achter je uitsterven
Geen energie te verliezen
aan afbrekende krachten
aan dezelfde loze dromen
Geen nood geen vertwijfeling
want de weelde breekt door
zodra je kan zijn wie je bent
een bron van beminnen
eindelijk!
Floreanne
Nicole Krauss
Een heel leuk boek... een aanrader... is: 'De geschiedenis van de liefde' van Nicole Krauss. Ik heb het nu bijna uit, dus lang blijf ik hier niet zitten want mijn tuin, thee en het boek wachten in de zon. Maar onderstaand stukje was even zo van toepassing dat ik het niemand wil onthouden.
‘Nu dat van mij bijna voorbij is, kan ik zeggen dat wat me het meest aan het leven is opgevallen het vermogen tot verandering is. De ene dag ben je een mens en de volgende dag zeggen ze tegen je dat je een hond bent. Eerst is dat moeilijk te verdragen, maar na een tijdje leer je het niet als een verlies te beschouwen. Er is zelfs een moment waarop het iets prikkelends krijgt om te beseffen dat er voor jou maar heel weinig hetzelfde hoeft te blijven om door te kunnen gaan met de verrichting die ze, bij gebrek aan een beter woord, mens-zijn noemen.’
Zo en nu duik ik weer in dat boek.
Floreanne
Niets blijft
De lijn tussen ons is
te kort om iets te bereiken
De woorden te stil
om ‘ja’ te kunnen verstaan
Wat drijft ons door de dagen
als liefde is versmacht
De vlucht naar jouw land
is nog steeds niet betaalbaar
De brieven blijven liggen
ongelezen in het zand
Wat drijft ons door de dagen
als warmte zich niet toont
Het heimwee naar je stem
is een pathetisch verlangen
de hitte gloed op onze wang
al te koud in de nacht
Wat drijft ons door de dagen
als passie dromen blijft
Floreanne
Bergen
Er gaat veel door me heen
straten van beweging
bruggen van eenrichtingsverkeer
pleinen van eenzaamheid
Er schijnt een leven te zijn
achter de koude bergen
over de heuvels van hoop
binnen cirkels van inkeer
Maar waar ben jij gebleven
in diepe kloven vergeten
onder bergen verdriet
verdrukt in het duister
Floreanne
Zoeken of vinden
Hij wou zijn wereld begrijpen
vermaken tot een zinvol woord
Hij zocht naar beelden naast leegte
een creatief exploot
Zij wou haar wereld bevoelen
laten zijn als authentiek besef
Zij vond onuitsprekelijk genot
een geraakte ziel
Floreanne
Wacht nog even
Ze wacht op de dood
die ongetwijfeld komt
En aarzelt tussen
de groep zoeken of
rustig alleen blijven
terugtrekken
Ze kijkt door het raam
waar alles eender blijft
Het is al gezien
geen verrassing meer
af en toe een lichte
huivering
maar verder onmacht
Ze wacht op de dood
die ’t langzaam over neemt
Ze twijfelt wil ze
leven spelen of
zijn als ijs
ongenaakbaar
eenzaam
Floreanne
Stil
Ik geniet vanavond van de stilte… ijzig kalm is het hier in mijn bureautje …. Alsof de sneeuw alle geluid heeft bevroren. Dat kan me zo ontzettend rustig maken. Geen geluid! Een verademing. Als ik joggers, wandelaars, fietsers of medetreinreizigers met hun oortjes en ipods zie, begrijp ik het niet. Oorvervuiling is niet aan mij besteed. Hoe verschillend kunnen mensen zijn. Toch boeiend. Maar wat ben ik blij dat ik even niet moet luisteren.
Floreanne
Pasen in een ijzig kleed
Een witte Pasen, wie had dat verwacht? Mijn lentebloemen staan in de sneeuw te rillen. Een mens zou voor minder in de war zijn en vooral geen zin hebben om zijn veilig nest, hier binnen, te verlaten. Dus bak ik taart, naai een beetje, strijk en kijk naar de witte vlokken die mijn tuintje verlichten en mijn moeë ziel zacht troosten. Ik denk aan hen die mij lief zijn en, ver van hier, waarschijnlijk ook naar de grijze wolken en de witte vlokjes hemels manna turen.
Floreanne
Verlost
Zoek mij
Volg mij
Vind mij
Roep mij
Fluit mij
Zing mij
Zie mij
Hoor mij
Voel mij
Mail mij
Schrijf mij
Bel mij
Noem mij
Schets mij
Film mij
Houd mij
Kus mij
Streel mij
Vorm mij
Laat mij
Los mij
Floreanne
Een eerste portie
Vandaag kwam een eerste portie lente
De zon verscheen over de daken
Een eerste frisse schaduw in de tuin
De forsythia bloeit en de rozen schieten uit
De donkere bomen staan gesnoeid
Dat ademt weer een stuk lichter
Floreanne
3 reacties op dit bericht
Liefde.
Matha Nussbaum
Ja inderdaad,
Warme groet van mij.
WirWar,mooi gedicht
De wortel der dingen zien:
dat is intelligentie.
(Chinees gezegde)