Als...

De mens in verschillende gedaanten

krijgt hij zich nooit in evenwicht
Moet hij alles nemen

telkens vernietigend

pijnlijk zoals het is

Ik zoek de zachtheid weer

verdraag geen agressie

geen vernedering meer

Ik word de poes

met aaibaarheidsfactor tien

Maar dan ben ik weg

en word niet meer gezien

Er bij horen is naar voren gaan

zich opdringen

Het is er zijn en er staan

Ben ik alleen of

word ook jij daar

zo amechtig van

Floreanne

Ik probeer een aantal onder hen alweer te verstaan… en lees over ‘De pikorde. Mannen en testosteron’ van Marleen Finoulst en Dirk Vanderschueren. Dan trek ik alweer een ‘vrouwelijke’ conclusie zoals de schrijvers dat ook doen: ‘Menselijke verhoudingen zijn veel belangrijker voor een goed seksleven dan hormonen”. Psychosociale factoren… omgangsstijl, respect voor elkaars eigenheid, vriendelijkheid, waardering, onvoorwaardelijke acceptatie, empathie… is dat niet belangrijker dan assertief vechten voor jouw mening, omdat jij meent de eerste te moeten zijn in de pikorde? Bekvechten, vooral willen winnen, wild om je heen slaan als dat in vraag wordt gesteld, roepen en argumenteren, opeisen van je zogenaamde rechten, rationele eenzijdigheid, dominantie en opdringen van één zogenaamde waarheid… Haantjes gedrag is hoe langer hoe meer overal agressief aanwezig… en opgehemeld... bij Tomtesterom (!), in het verkeer, in de politiek, in de sport, op het werk, in relaties,…  Gedrag dat ook ingeleid wordt door datzelfde mannelijk hormoon. Geduld en zachtmoedigheid is hoe langer hoe meer zeer ver te zoeken in dit testosteron tijdperk… En dat mag gerust langs twee kanten komen… En is het dan niet wat pathetisch hypocriet om meer dan overgeëmotioneerd als groep het kind uit te hangen in een voetbalstadion als iemand van hen een ongeval krijgt in het midden van de nacht. Zij, de straffe kerels, die anders vinden dat er gerust snel gereden mag worden met blitse wagens, … er sterven dagelijks mensen in het verkeer… en ze rijden daarom niet trager, al die felle mannen met hun sportwagens …. dezelfden die elkaar straks weer verrot stampen in een spel (?) en hun supporters die ongegeneerd de lelijkste dingen schreeuwen naar de groene arena... Dan zijn ze och zo stoer!

Floreanne 

Het boek is gelezen

de dagen zijn geteld

Zo opent zich tijd

voor nieuwe

doelen en daden

De zon verheft mijn hart

De lente staat volop

te stralen in de knoppen

van het betreden woud

Zelfs in de stilste hoeken

van mijn huis komt leven

Alle groen is in de weer

om volop te hernieuwen

Niet talmen dus zegt mijn tuin

Niet treuren om een verloren winter

Laat de boze koude

ver achter je uitsterven

Geen energie te verliezen

aan afbrekende krachten

aan dezelfde loze dromen

Geen nood geen vertwijfeling

want de weelde breekt door

zodra je kan zijn wie je bent

een bron van beminnen

eindelijk!

Floreanne

Een heel leuk boek... een aanrader... is: 'De geschiedenis van de liefde' van Nicole Krauss. Ik heb het nu bijna uit, dus lang blijf ik hier niet zitten want mijn tuin, thee en het boek wachten in de zon. Maar onderstaand stukje was even zo van toepassing dat ik het niemand wil onthouden.

‘Nu dat van mij bijna voorbij is, kan ik zeggen dat wat me het meest aan het leven is opgevallen het vermogen tot verandering is. De ene dag ben je een mens en de volgende dag zeggen ze tegen je dat je een hond bent. Eerst is dat moeilijk te verdragen, maar na een tijdje leer je het niet als een verlies te beschouwen. Er is zelfs een moment waarop het iets prikkelends krijgt om te beseffen dat er voor jou maar heel weinig hetzelfde hoeft te blijven om door te kunnen gaan met de verrichting die ze, bij gebrek aan een beter woord, mens-zijn noemen.’

Zo en nu duik ik weer in dat boek.

Floreanne

De lijn tussen ons is

te kort om iets te bereiken

De woorden te stil

om ‘ja’ te kunnen verstaan

Wat drijft ons door de dagen

als liefde is versmacht

De vlucht naar jouw land

is nog steeds niet betaalbaar

De brieven blijven liggen

ongelezen in het zand

Wat drijft ons door de dagen

als warmte zich niet toont

Het heimwee naar je stem

is een pathetisch verlangen

de hitte gloed op onze wang

al te koud in de nacht

Wat drijft ons door de dagen

als passie dromen blijft

Floreanne

Er gaat veel door me heen

straten van beweging

bruggen van eenrichtingsverkeer

pleinen van eenzaamheid

Er schijnt een leven te zijn

achter de koude bergen

over de heuvels van hoop

binnen cirkels van inkeer

Maar waar ben jij gebleven

in diepe kloven vergeten

onder bergen verdriet

verdrukt in het duister

Floreanne

Hij wou zijn wereld begrijpen

vermaken tot een zinvol woord

Hij zocht naar beelden naast leegte

een creatief exploot

Zij wou haar wereld bevoelen

laten zijn als authentiek besef

Zij vond onuitsprekelijk genot

een geraakte ziel

Floreanne

Ze wacht op de dood

die ongetwijfeld komt

En aarzelt tussen

de groep zoeken of

rustig alleen blijven

terugtrekken

Ze kijkt door het raam

waar alles eender blijft

Het is al gezien

geen verrassing meer

af en toe een lichte

huivering

maar verder onmacht

Ze wacht op de dood

die ’t langzaam over neemt

Ze twijfelt wil ze 

leven spelen of

zijn als ijs

ongenaakbaar

eenzaam

Floreanne

Ik geniet vanavond van de stilte… ijzig kalm is het hier in mijn bureautje …. Alsof de sneeuw alle geluid heeft bevroren. Dat kan me zo ontzettend rustig maken. Geen geluid! Een verademing. Als ik joggers, wandelaars, fietsers of medetreinreizigers met hun oortjes en ipods zie, begrijp ik het niet. Oorvervuiling is niet aan mij besteed. Hoe verschillend kunnen mensen zijn. Toch boeiend. Maar wat ben ik blij dat ik even niet moet luisteren.

Floreanne

Een witte Pasen, wie had dat verwacht? Mijn lentebloemen staan in de sneeuw te rillen. Een mens zou voor minder in de war zijn en vooral geen zin hebben om zijn veilig nest, hier binnen, te verlaten. Dus bak ik taart, naai een beetje, strijk en kijk naar de witte vlokken die mijn tuintje verlichten en mijn moeë ziel zacht troosten. Ik denk aan hen die mij lief zijn en, ver van hier, waarschijnlijk ook naar de grijze wolken en de witte vlokjes hemels manna turen.

Floreanne

Zoek mij

Volg mij

Vind mij

Roep mij

Fluit mij

Zing mij

Zie mij

Hoor mij

Voel mij

Mail mij

Schrijf mij

Bel mij

Noem mij

Schets mij

Film mij

Houd mij

Kus mij

Streel mij

Vorm mij

Laat mij

Los mij

Floreanne

Vandaag kwam een eerste portie lente

De zon verscheen over de daken

Een eerste frisse schaduw in de tuin

De forsythia bloeit en de rozen schieten uit

De donkere bomen staan gesnoeid

Dat ademt weer een stuk lichter

Floreanne

De stormvogels vliegen over

Het waait alles schudt

heen en weer

donderwolken, wolfijzers

en schietgeweren

En ik die dacht

dat het lente werd?

Dus trek ik me terug

in rustige snoezelhoeken

bibliotheken en boeken

waar ik mag verdwalen

in dromen van een

andere wereld

Liever alleen ongestoord

denk ik aan jou

kleine prins

in lieve zuiverheid

onbevlekt nog

open hoopvol

met toekomst!

Floreanne

Ik ben niet
romantisch

Soms lijkt dat
een zonde te zijn

Ik ben praktisch
te realist

Sommigen
vinden dat niet fijn

Toch ben ik een vrouw

in lief en in leed

Maar was ik
liever een man

verliefd en verweerd

Ik werk en
ik sloof

me uit

Waarom?

Floreanne

Vandaag, het is bijna lente

Door het raam zie ik slechts

tranen en schemergrijs

Nog steeds geen nieuws

Er is geen zon

verwachting neen

Gisteren, was er nog hoop

Het klonk fris, je zei dan

ik kom naar jou en blijf

Nog steeds ben je nergens

De tuin ligt er

verwaarloosd bij

Floreanne

Er is liefde nodig

om ijs te smelten

om muren van wantrouwen te slopen

Er is warmte nodig

om ijzer te breken

om alles los te maken dat bindt

aan wrange vooroordelen

Er is begrip nodig

om vreugde te laten

om open armen te zien

als hoopvol teken voor een toekomst

Er is geduld nodig

om stilte te verdragen

om woorden te koesteren

die zwijgen maar alles zeggen

Floreanne

Als diepte

niet aanvoelbaar is

Als slechts schijn

het oog beneemt

Is het als ijs

boven grenzeloos water

als blindheid

aan een ravijn

Het woord blijft leeg

als je niet luistert

De inhoud voos

en liefde koud

Floreanne

Zo, het jaar is pas begonnen en er gebeuren al hippe dingen. Mijn huisarts heeft vanaf nu een ‘digitale wachtkamer’. Ik kende het fenomeen nog niet en ben gaan uitpluizen hoe het werkt. Nieuwe dingen intrigeren me altijd wel. Het komt er op neer dat je je eerst moet registreren op zijn website (met al je persoonlijke gegevens) en op het ogenblik dat je een afspraak wilt (en ziek bent en je niet goed voelt dus) moet je inloggen. Je krijgt een persoonlijke code teruggemaild die je dan moet sms’en naar een bepaald nummer dat je ook per mail meegedeeld wordt. Dan krijg je een sms’je terug met het uur dat je kan komen. Dan moet je niets doen als de gegeven dag en het uur passen. Past het niet dan moet je terug sms’en met “neen, het past niet”. Ik neem aan dat je dan een ander voorstel krijgt of de hele procedure moet herhalen (zo ver ben ik als niet-zieke niet gegaan). Als het past krijg je 20 minuten voor je afspraak eventueel terug een sms om te verwittigen dat je kan komen of nog niet en/of krijg je een ander uur…. Hoe dan ook …. het lijkt mij erg ingewikkeld en vooral vervreemdend. Dat hele sms gedoe ligt me zo al niet en nu, als je ziek bent (ziek genoeg om dringend een dokter nodig te hebben) wordt het een hele procedure om je dokter te kunnen spreken over je ellende. Ah ja, je mag ook via de computer al ingeven wat je symptomen zijn… Worden we binnenkort via de computer geholpen en krijgen we ook elektronisch het voorschrift?  Het is nog maar een kleine stap naar de consultatie per pc! Gaan we er op vooruit in het nieuwe jaar?!

Floreanne

Plots merk ik, ik was er me niet van bewust, dat mijn blogje vandaag precies duizend dagen on line staat.... hé dat doet me toch wel iets... 1000 lijkt al vreselijk lang .... Maar het voelt zo niet aan.

Dat is een moment waarop ik het niet kan laten even stil te staan…

Ik ben met dit blog begonnen zonder veel nadenken, gewoon het leek op dat ogenblik iets nieuw en leuk om te doen. Het heeft me verrast in het zeer aangename effect ervan. Via dit blog heb ik immers heel lieve en leuke mensen leren kennen. Vooral heel lieve eigenlijk! Bedankt daarom aan alle trouwe blogbezoekers, bedankt voor al die deugddoende feedback, bedankt dat jullie er waren en zijn.

Jullie vormen een rode draad van vriendschap doorheen duizend dagen!

Floreanne