Vals plat
Moeizaam wring ik
mij door de zomer
grijs en vochtig
winderig zwoel
Langzaam werk ik
aan menig klusje
traag en ouwig
geduldig moe
Heimwee voert me
naar vroeger dagen
toen en jonger
lacherig koel
Floreanne
Open deuren
Waarom fluister ik
jouw naam nog…
zindert het
door mijn hoofd
terwijl ik door ga
Hoor ik nog steeds
jouw stem…
‘t Klinkt smartlap
sterk in mij
Jij bent nu ver
aan de overkant
Het afscheid is geweest
en toch blijft
jouw geur
me achtervolgen
De ongesloten deuren
van leven en dood
scharnieren tegendraads
Laat af leg neer
zodat deze geest
genoeglijk kan rusten
Floreanne
Zot spook
Ik spreek je aan
als persoon
Je bent slechts idee
Ik vergeef je
dat je niets doet
voor me
Ik weet wel dat
je niet aanwezig bent
en nooit zal zijn
Ik heb met je te doen
dat je niets kan
Dus droom ik je
en weet
Je voelt niet lijfelijk
Je bestaat niet
Je bent er gewoon
Je bent het gevoel
het onwillekeurige
Je bent de hoop
en het verlangen
Je bent het doel
de onbereikbare illusie
Je bent
een onnoemelijke plaaggeest
misschien mijn zot spook?
Floreanne
Probeersels hoop
Regen is gestopt
De zon komt schuchter loensen
Ik ween nog altijd
De dagen vloeien
Uren van verdriet plagen
Jij blijft afwezig
Groener spriet het gras
Lichter schijnt de hemellamp
Mijn hart blijft bezwaard
Een gesprek verwondert
Een open tra in het bos
Hoop doet verlangen
Floreanne
Tijdzone
Ik wil tijd voelen
zeeën van tijd
stromend en oeverloos
geen blitse ervaringen
geen verkapte momenten
of slechts fracties
van uurtjes en minuten
neen dagen weken maanden
allen ter beschikking
om te zijn
om niets te moeten
om gewoon mezelf
te vinden
te ervaren zonder meer
wat leven betekent
Wat of wie
zal me dat gunnen
Geduld?
Floreanne
Wensdromen
Jij bent bij mij
Maar niet fysiek aanwezig
Jij doet me wat
Maar laat me weer alleen
Ik hoop niet meer
Dat jij nog ooit zal komen
Ik denk al lang
Dit is verloren tijd
Dus zoek ik weer
Een opening herleven
Dus voel ik lief
Een nieuwe kracht in mij
Floreanne
Verbonden
Wij vormen een tragische samenhang
Omdat het geen geluk
maar onomkeerbaar is
Het zal er altijd zijn
omdat het intens was
Wij vormen een subjectieve samenhang
Omdat er in liefde
naar elkaar gekeken is
Al zal er nooit liefde zijn
omdat het alleen was
Wij vormen een eigenste samenhang
Omdat er een band die
nooit meer slijt is
En jij bent jij en ik
ben ik en samen zullen wij
Floreanne
Wilhelm Schmid
Wilhelm Schmid is op dit moment - het is weer vakantie en leestijd - volop bezig me ogen te openen. Hoe overleef je met de melancholie van het leven? De man weet in zijn filosofische beschouwingen over het geluk wel iets te vertellen waarmee ik inzichten krijg die me zeer van pas komen.
En dan is de vraag waarom ontdek ik deze man slechts bij toeval en lees ik die schrijfsels nu pas? Waarom heb ik eerst zo moeten wroeten en roeien zonder stuur. ‘Geluk en waarom het niet het belangrijkste in het leven is’ … een aanrader voor de prijs van slechts twee chimaykes… niet te versmaden en dat als korte synthese van zijn ‘Handboek voor de levenskunst’ voor wie graag eens knabbelt op een filosofische kluif!
Floreanne
Moordgriet
Beroof me niet van tranen
Ze zijn mijn diep geluk
Lach niet te flauw
wanneer ik huil
Veeg dit verdriet niet
als een grapje schielijk weg
Is leven niet die moordkuil
waarin we wroeten
tot op het tandvlees toe
Zo ben ik toch een moordgriet
die de tragiek niet schuwt
Ik wentel me in melancholie
en geniet ze ten volle uit
Vooral als dit theaterstuk
zich toch laat leven
en af en toe
jouw lach
mijn dag verlicht
Floreanne
OVT
Ik zoek jouw ogen
Jij wendt de blik
uit lafheid af
en ik weet
Het eerste woord is gezegd
de slotzin nooit gekend
De laatste kerk is niet bezocht
de eerste wensen met
gebeden niet gepreveld
De nar is dood
Leve de nar
Maar de waarheid blijft
werkelijk en hard
Dat zal ik steeds toegeven
Ik hield van jou
dat is altijd zo geweest
Maar naast de kardinaal
staat de keizer al
op het spreekgestoelte
zijn rede dooft uit in de massa
En in stilte alleen
merk ik de tranen wel
nog voor ze zijn geweend
Floreanne
Lintjes
Ik houd van
boeken met lintjes
zulke gladde vurig gekleurde
Ze glijden zonder enige ergernis
over elk nog nieuwe blad
En laten je zalig terugvinden
waar je stopte met lezen
Ik ben niet voor
zo‘n harde boekenwijzer
die altijd valt en je
op het meest ongelegen moment
toch weer de juiste pagina
doet verliezen
Neen lintjes!
Ze fluisteren mee
door je vingers suizelend
Ze volgen steeds gedwee
jouw dromen in het verhaal
Ik schrijf als ik zal schrijven
een boekje met een lintje
Zodat ik er altijd mee prullen kan
En steeds weet waar ik begon
en waar ik ben gebleven
Floreanne
mom tel
Een telefoontje
dat wonderen doet
Ik laat het graag zo werken
en bedank hem
die me in stilte laat huilen
want wonderbaarlijker wijze
is mijn echte lach
dan het dichtst bij mij
Floreanne
Vrede
Soms rusten ze
de spoken
als het zomer is
met temperaturen
beneden vijfentwintig
Als het gras is gemaaid
en de hagen geknipt
Als de wekker niet roept
en iedereen zwijgt
Soms glijdt de schuld
langs de veren
als de regen warm valt
en ‘t plenzen niet
aan tranen denkt
als het licht ondraaglijk is
en ik je aanwezig voel
terwijl het niemand spijt
Dan kan het vredig zijn
Floreanne
Zomer?
En dan gaat er toch weer
een zucht door mijn buik
De vogels krijsen ijzig
in de scherpe ochtendzon
Het is zomer juichen ze
Het is zomer
En de blaadjes op hun groenst
witte wolken als wollige dekens
De laatste gedachten pijnigen mij
Het is zomer wenen ze
Het is zomer
Floreanne
Laveloos
Ik ben slechts een kruimel
aan de rand van jouw brood
En zoek nog de smaak
van jouw speeksel
Ik ben slechts de korst
een rits in de sloot
en reik naar je hals om wat liefde
Dus zoek me niet koortsig
maar vind me in nood
En laaf me met oeverloos water
Voel me en houd me
Ik ben wie ik ben
En ‘k kus je nog voor je het weet
Laveloos, laveloos, laveloos, …
Floreanne
Ademen
Word ik verhit uit assem herboren
Ik geeuw snak amechtig of zucht
Dan vlieg ik op wolken gedreven
Ik zoek hap verloren naar lucht
Streng leef ik door littekens heen
als klimop door de rottende pannen
Dan strek ik verwoed de pijlen
en ruk aan de harde steen
Met stengels als houten stijlen
versleep ik al hortend mijn been
Versplinter mijn roestige stemmen
verkrampt in het geluid van mijn hart
Steeds die gedachten niet te remmen
verjaag ze uit dit hoofd verward
floreanne