mom tel
Een telefoontje
dat wonderen doet
Ik laat het graag zo werken
en bedank hem
die me in stilte laat huilen
want wonderbaarlijker wijze
is mijn echte lach
dan het dichtst bij mij
Floreanne
Vrede
Soms rusten ze
de spoken
als het zomer is
met temperaturen
beneden vijfentwintig
Als het gras is gemaaid
en de hagen geknipt
Als de wekker niet roept
en iedereen zwijgt
Soms glijdt de schuld
langs de veren
als de regen warm valt
en ‘t plenzen niet
aan tranen denkt
als het licht ondraaglijk is
en ik je aanwezig voel
terwijl het niemand spijt
Dan kan het vredig zijn
Floreanne
Zomer?
En dan gaat er toch weer
een zucht door mijn buik
De vogels krijsen ijzig
in de scherpe ochtendzon
Het is zomer juichen ze
Het is zomer
En de blaadjes op hun groenst
witte wolken als wollige dekens
De laatste gedachten pijnigen mij
Het is zomer wenen ze
Het is zomer
Floreanne
Laveloos
Ik ben slechts een kruimel
aan de rand van jouw brood
En zoek nog de smaak
van jouw speeksel
Ik ben slechts de korst
een rits in de sloot
en reik naar je hals om wat liefde
Dus zoek me niet koortsig
maar vind me in nood
En laaf me met oeverloos water
Voel me en houd me
Ik ben wie ik ben
En ‘k kus je nog voor je het weet
Laveloos, laveloos, laveloos, …
Floreanne
Ademen
Word ik verhit uit assem herboren
Ik geeuw snak amechtig of zucht
Dan vlieg ik op wolken gedreven
Ik zoek hap verloren naar lucht
Streng leef ik door littekens heen
als klimop door de rottende pannen
Dan strek ik verwoed de pijlen
en ruk aan de harde steen
Met stengels als houten stijlen
versleep ik al hortend mijn been
Versplinter mijn roestige stemmen
verkrampt in het geluid van mijn hart
Steeds die gedachten niet te remmen
verjaag ze uit dit hoofd verward
floreanne
Vlei je
Laat me zoet
jouw namen noemen
Rust je uit
en noem mijn naam
Warm je handen
aan mijn handen
Kus me even
zacht terloops
Lach en gniffel
spreek en zwijg
Hou een beetje
een beetje van mij
Leun voorover licht
en vlei je zacht
tegen de avond
Vlei je zacht tegen mij
floreanne
Een nieuw project?
Sla het blad om
houd me stevig vast
laat me niet zoals ik ben
Het is te veel gevraagd
Ik weet het
Een mens kan niet zoveel
als hij beweert
Hij kan alleen verlangen
En als er iets komt
een kleine attentie
een greintje positiefs
dan maakt hij er
een cadeau van
of een show
of een heel TV-programma
Misschien dient hij
een nieuw project in
Maar het is alleen een
sprankel energie
een portie gewone liefde
de hoop op iets nieuws
iets oprecht
dat blijft
Floreanne
Ik lach
Het is tijd
voor barbecues en feestjes
Ze sluiten het schooljaar
en bereiden het verlof
De zon toont zich
met horten en stoten
Het zal goed zijn
als straks de stress rust
en wekkers zwijgen
met de fiets uit de stal
te vertrekken zonder jas
Er zal geverfd en geschilderd
geklust en geklungeld worden
Ja bijna vakantie
dan is er hoop op nieuw
en vrolijk waait de wind
door de oude haren
en ik lach
Floreanne
Dierenleed
Je hebt me een haas in de schoot gelegd
Die holen graaft en ondergrondse gangen
Zonder schroom kweekt hij verdriet als konijnen
Je hebt me gemeen een rat laten baren
Die alles beknaagt wat me heilig is
Hij vernielt als een wind heel dit huishouden
Het wordt dringend dat ik de uitgang wijs
die dieren onverwijld het leven in jaag
Het zure gedacht dient ontruimd en gekuist
En ontdaan van zijn legers jongen
Floreanne
Kookles
Het stof zit diep in mij
Het vocht bevloeit mijn wezen
De modder van het leven
kneed ik tot deeg en verdriet
Ik wil daar liefde slijten!
Het stof wordt afgeklopt
en vocht dient afgewassen
Dat brood jij lust het niet
dus wordt er niet gebakken
Wil jij wel liefde krijgen?
Floreanne
Blind?
Hoe gehandicapt kan liefde zijn
Als ze valt en niet opstaat
Als ze spreekt en niet luistert
Als ze doet en niet is gezien
Als ze proeft en niet kan eten
Als ze streelt en niet meer voelt
Des te eenzamer is een mens
Als hij praat en niet wordt gehoord
Als hij schrijft en niet is gelezen
Als hij hoopt en niet wordt geloofd
Liefde kan erg doof zijn
Floreanne
Roestig getik
De klok met de wijzers verloren
leeft slechts in zijn roestig getik
Mijn hart bewoog even nog pover
verschrikt als een eenzame hik
En dagen gaan over in nachten
hun zonnen verzoeten een traan
De liefde verwarmt maar laat wachten
in hoop verliest zij de oude waan
Waters ze golven in ‘t wit gerand
Het licht schittert gul in hun vonken
Te traag verzet 'n geloof taaie bergen
slechts deugddoend droomt het een overkant
Floreanne
Een andere lat
Ik meet met emotionele maten
Dat wisselt als water en wind
'k Beoordeel naar goeden en kwaden
als ‘k liefde of haat ondervind
De norm is te voelen
‘t Is veilig of verdriet
Mijn hart zal het vragen
en ik doe het of ik doe niet
Floreanne
Leiderschap
Hij is laf
de generaal die voorwaarts gilt
zijn jongens in de dood
terwijl hij toekijkt
in zijn veilige tent
de troepen over schouwt
Hij is knap
De man die sorry zegt
en ‘k heb me vergist
Hij keert op zijn stappen terug
en brengt zijn kind thuis
in kalmte en rust
Liefde is God
die van zijn kinderen houdt
hoe ze ook zijn
Hij koestert ze
en prijst wat goed is
Hij roept op tot vrede
en heelt alle wonden
Floreanne
Afbraak
Zij twijfelde of ogen konden spreken
geloofde prompt al wat hij zei
Nu weet ze pas dat woorden kunnen wreken
en blijft er slechts mooidoenerij
Hij liet haar gaan nog voor ze was geboren
Een mens zijn was hem dit niet waard
De waarheid moest ze toen wel horen
Hij onderschreef zijn ware aard
Floreanne
Helikopter blues
Ambulance en helikopter
waren niet het ergste
Prikken, kramp, het zuur
alles overleefde zich
Wat bleef en pijnigde
was loze plicht
met doen alsof
gemiste echte liefde
Een stoer verhaal van kijk
wat ik toch doe
ben ik niet flink
natuurlijk maar
Daar stond zij
naast de morfine
haar lach was sterker
Warm omhelsde ze
de bebloede borst
het bijna stille hart
Verraad me niet in harde
klinische woede
kus me kus me
en bloed samen
naar de eeuwigheid
Verschuil je lafheid niet
achter euthanasie
Floreanne
Hoe kan ik?
Waar moet mijn ziel zich laven
nu beken lief zijn uitgedroogd
en ‘t hart zich blijft bevragen
weer ‘t antwoord neen gedoogt
Hoe kan mijn lijf weer vluchten
en los van jou vergaan
de tegenzin verdraaien
onklare taal verstaan
Nog liever bleef ik doof
en blind mijn lot verdragen
dan weten dat jij nooit
in liefde kan behagen
Floreanne
Als...
Als er plots geen woorden zijn
alle kanalen dichtslibben
en liefde overblijft
als droog poeder in de wind
Dan is het tijd
om een vraag te stellen
zomaar voor de vuist weg
echt tussen de soep en …
Ben je nog een mens
of slechts een toeschouwer
onzichtbaar aan de rand
van een levensweg
Dus poets ik even
borstel poeders weg
en zet mijn linkervoet
één stap voor de rechter
ziezo
Floreanne
'Verpoezen'
De mens in verschillende gedaanten
krijgt hij zich nooit in evenwicht
Moet hij alles nemen
telkens vernietigend
pijnlijk zoals het is
Ik zoek de zachtheid weer
verdraag geen agressie
geen vernedering meer
Ik word de poes
met aaibaarheidsfactor tien
Maar dan ben ik weg
en word niet meer gezien
Er bij horen is naar voren gaan
zich opdringen
Het is er zijn en er staan
Ben ik alleen of
word ook jij daar
zo amechtig van
Floreanne
Testosteron
Ik probeer een aantal onder hen alweer te verstaan… en lees over ‘De pikorde. Mannen en testosteron’ van Marleen Finoulst en Dirk Vanderschueren. Dan trek ik alweer een ‘vrouwelijke’ conclusie zoals de schrijvers dat ook doen: ‘Menselijke verhoudingen zijn veel belangrijker voor een goed seksleven dan hormonen”. Psychosociale factoren… omgangsstijl, respect voor elkaars eigenheid, vriendelijkheid, waardering, onvoorwaardelijke acceptatie, empathie… is dat niet belangrijker dan assertief vechten voor jouw mening, omdat jij meent de eerste te moeten zijn in de pikorde? Bekvechten, vooral willen winnen, wild om je heen slaan als dat in vraag wordt gesteld, roepen en argumenteren, opeisen van je zogenaamde rechten, rationele eenzijdigheid, dominantie en opdringen van één zogenaamde waarheid… Haantjes gedrag is hoe langer hoe meer overal agressief aanwezig… en opgehemeld... bij Tomtesterom (!), in het verkeer, in de politiek, in de sport, op het werk, in relaties,… Gedrag dat ook ingeleid wordt door datzelfde mannelijk hormoon. Geduld en zachtmoedigheid is hoe langer hoe meer zeer ver te zoeken in dit testosteron tijdperk… En dat mag gerust langs twee kanten komen… En is het dan niet wat pathetisch hypocriet om meer dan overgeëmotioneerd als groep het kind uit te hangen in een voetbalstadion als iemand van hen een ongeval krijgt in het midden van de nacht. Zij, de straffe kerels, die anders vinden dat er gerust snel gereden mag worden met blitse wagens, … er sterven dagelijks mensen in het verkeer… en ze rijden daarom niet trager, al die felle mannen met hun sportwagens …. dezelfden die elkaar straks weer verrot stampen in een spel (?) en hun supporters die ongegeneerd de lelijkste dingen schreeuwen naar de groene arena... Dan zijn ze och zo stoer!
Floreanne