Vrede

En dan gaat er toch weer

een zucht door mijn buik

De vogels krijsen ijzig

in de scherpe ochtendzon

Het is zomer juichen ze

Het is zomer

En de blaadjes op hun groenst

witte wolken als wollige dekens

De laatste gedachten pijnigen mij

Het is zomer wenen ze

Het is zomer

Floreanne

Ik ben slechts een kruimel

aan de rand van jouw brood

En zoek nog de smaak
van jouw speeksel

Ik ben slechts de korst

een rits in de sloot

en reik naar je hals om wat liefde

Dus zoek me niet koortsig

maar vind me in nood

En laaf me met oeverloos water

Voel me en houd me

Ik ben wie ik ben

En ‘k kus je nog voor je het weet

Laveloos, laveloos, laveloos, …

Floreanne

Word ik verhit uit assem herboren

Ik geeuw snak amechtig of zucht

Dan vlieg ik op wolken gedreven

Ik zoek hap verloren naar lucht

Streng leef ik door littekens heen

als klimop door de rottende pannen

Dan strek ik verwoed de pijlen

en ruk aan de harde steen

Met stengels als houten stijlen

versleep ik al hortend mijn been

Versplinter mijn roestige stemmen

verkrampt in het geluid van mijn hart

Steeds die gedachten niet te remmen

verjaag ze uit dit hoofd verward

floreanne

Laat me zoet

jouw namen noemen

Rust je uit

en noem mijn naam

Warm je handen

aan mijn handen

Kus me even

zacht terloops

Lach en gniffel

spreek en zwijg

Hou een beetje

een beetje van mij

Leun voorover licht

en vlei je zacht

tegen de avond
Vlei je zacht tegen mij

floreanne

Sla het blad om

houd me stevig vast

laat me niet zoals ik ben

Het is te veel gevraagd

Ik weet het

Een mens kan niet zoveel

als hij beweert
Hij kan alleen verlangen

En als er iets komt

een kleine attentie

een greintje positiefs

dan maakt hij er

een cadeau van

of een show

of een heel TV-programma

Misschien dient hij

een nieuw project in

Maar het is alleen een

sprankel energie 

een portie gewone liefde

de hoop op iets nieuws

iets oprecht

dat blijft
 

Floreanne

Het is tijd

voor barbecues en feestjes

Ze sluiten het schooljaar 

en bereiden het verlof
De zon toont zich
met horten en stoten

Het zal goed zijn

als straks de stress rust
en wekkers zwijgen
met de fiets uit de stal

te vertrekken zonder jas

Er zal geverfd en geschilderd

geklust en geklungeld worden

Ja bijna vakantie

dan is er hoop op nieuw

en vrolijk waait de wind

door de oude haren

en ik lach

Floreanne

Je hebt me een haas in de schoot gelegd

Die holen graaft en ondergrondse gangen

Zonder schroom kweekt hij verdriet als konijnen

Je hebt me gemeen een rat laten baren

Die alles beknaagt wat me heilig is

Hij vernielt als een wind heel dit huishouden

Het wordt dringend dat ik de uitgang wijs

die dieren onverwijld het leven in jaag

Het zure gedacht dient ontruimd en gekuist

En ontdaan van zijn legers jongen

Floreanne

Het stof zit diep in mij

Het vocht bevloeit mijn wezen

De modder van het leven

kneed ik tot deeg en verdriet

Ik wil daar liefde slijten!

Het stof wordt afgeklopt

en vocht dient afgewassen

Dat brood jij lust het niet

dus wordt er niet gebakken

Wil jij wel liefde krijgen?

Floreanne

Hoe gehandicapt kan liefde zijn

Als ze valt en niet opstaat

Als ze spreekt en niet luistert

Als ze doet en niet is gezien

Als ze proeft en niet kan eten

Als ze streelt en niet meer voelt

Des te eenzamer is een mens

Als hij praat en niet wordt gehoord

Als hij schrijft en niet is gelezen

Als hij hoopt en niet wordt geloofd

Liefde kan erg doof zijn

Floreanne

De klok met de wijzers verloren

leeft slechts in zijn roestig getik

Mijn hart bewoog even nog pover

verschrikt als een eenzame hik

En dagen gaan over in nachten

hun zonnen verzoeten een traan

De liefde verwarmt maar laat wachten

in hoop verliest zij de oude waan

Waters ze golven in ‘t wit gerand

Het licht schittert gul in hun vonken

Te traag verzet 'n geloof taaie bergen

slechts deugddoend droomt het een overkant

Floreanne

Ik meet met emotionele maten

Dat wisselt als water en wind

'k Beoordeel naar goeden en kwaden

als ‘k liefde of haat ondervind

De norm is te voelen

‘t Is veilig of verdriet

Mijn hart zal het vragen

en ik doe het of ik doe niet

Floreanne

Hij is laf

de generaal die voorwaarts gilt

zijn jongens in de dood

terwijl hij toekijkt

in zijn veilige tent

de troepen over schouwt

Hij is knap

De man die sorry zegt

en ‘k heb me vergist

Hij keert op zijn stappen terug

en brengt zijn kind thuis

in kalmte en rust

Liefde is God

die van zijn kinderen houdt

hoe ze ook zijn

Hij koestert ze

en prijst wat goed is

Hij roept op tot vrede

en heelt alle wonden

Floreanne

Zij twijfelde of ogen konden spreken

geloofde prompt al wat hij zei

Nu weet ze pas dat woorden kunnen wreken

en blijft er slechts mooidoenerij

Hij liet haar gaan nog voor ze was geboren

Een mens zijn was hem dit niet waard

De waarheid moest ze toen wel horen

Hij onderschreef zijn ware aard

Floreanne

Ambulance en helikopter

waren niet het ergste

Prikken, kramp, het zuur

alles overleefde zich

Wat bleef en pijnigde

was loze plicht
met doen alsof

gemiste echte liefde

Een stoer verhaal van kijk

wat ik toch doe

ben ik niet flink

natuurlijk maar
Daar stond zij

naast de morfine

haar lach was sterker

Warm omhelsde ze

de bebloede borst

het bijna stille hart

Verraad me niet in harde

klinische woede

kus me kus me

en bloed samen

naar de eeuwigheid

Verschuil je lafheid niet

achter euthanasie

Floreanne

Waar moet mijn ziel zich laven

nu beken lief zijn uitgedroogd

en ‘t hart zich blijft bevragen

weer ‘t antwoord neen gedoogt

Hoe kan mijn lijf weer vluchten

en los van jou vergaan

de tegenzin verdraaien

onklare taal verstaan

Nog liever bleef ik doof

en blind mijn lot verdragen

dan weten dat jij nooit

in liefde kan behagen

Floreanne

Als er plots geen woorden zijn

alle kanalen dichtslibben

en liefde overblijft

als droog poeder in de wind

Dan is het tijd

om een vraag te stellen

zomaar voor de vuist weg

echt tussen de soep en …

Ben je nog een mens

of slechts een toeschouwer

onzichtbaar aan de rand

van een levensweg

Dus poets ik even

borstel poeders weg

en zet mijn linkervoet

één stap voor de rechter

ziezo

Floreanne

De mens in verschillende gedaanten

krijgt hij zich nooit in evenwicht
Moet hij alles nemen

telkens vernietigend

pijnlijk zoals het is

Ik zoek de zachtheid weer

verdraag geen agressie

geen vernedering meer

Ik word de poes

met aaibaarheidsfactor tien

Maar dan ben ik weg

en word niet meer gezien

Er bij horen is naar voren gaan

zich opdringen

Het is er zijn en er staan

Ben ik alleen of

word ook jij daar

zo amechtig van

Floreanne

Ik probeer een aantal onder hen alweer te verstaan… en lees over ‘De pikorde. Mannen en testosteron’ van Marleen Finoulst en Dirk Vanderschueren. Dan trek ik alweer een ‘vrouwelijke’ conclusie zoals de schrijvers dat ook doen: ‘Menselijke verhoudingen zijn veel belangrijker voor een goed seksleven dan hormonen”. Psychosociale factoren… omgangsstijl, respect voor elkaars eigenheid, vriendelijkheid, waardering, onvoorwaardelijke acceptatie, empathie… is dat niet belangrijker dan assertief vechten voor jouw mening, omdat jij meent de eerste te moeten zijn in de pikorde? Bekvechten, vooral willen winnen, wild om je heen slaan als dat in vraag wordt gesteld, roepen en argumenteren, opeisen van je zogenaamde rechten, rationele eenzijdigheid, dominantie en opdringen van één zogenaamde waarheid… Haantjes gedrag is hoe langer hoe meer overal agressief aanwezig… en opgehemeld... bij Tomtesterom (!), in het verkeer, in de politiek, in de sport, op het werk, in relaties,…  Gedrag dat ook ingeleid wordt door datzelfde mannelijk hormoon. Geduld en zachtmoedigheid is hoe langer hoe meer zeer ver te zoeken in dit testosteron tijdperk… En dat mag gerust langs twee kanten komen… En is het dan niet wat pathetisch hypocriet om meer dan overgeëmotioneerd als groep het kind uit te hangen in een voetbalstadion als iemand van hen een ongeval krijgt in het midden van de nacht. Zij, de straffe kerels, die anders vinden dat er gerust snel gereden mag worden met blitse wagens, … er sterven dagelijks mensen in het verkeer… en ze rijden daarom niet trager, al die felle mannen met hun sportwagens …. dezelfden die elkaar straks weer verrot stampen in een spel (?) en hun supporters die ongegeneerd de lelijkste dingen schreeuwen naar de groene arena... Dan zijn ze och zo stoer!

Floreanne 

Het boek is gelezen

de dagen zijn geteld

Zo opent zich tijd

voor nieuwe

doelen en daden

De zon verheft mijn hart

De lente staat volop

te stralen in de knoppen

van het betreden woud

Zelfs in de stilste hoeken

van mijn huis komt leven

Alle groen is in de weer

om volop te hernieuwen

Niet talmen dus zegt mijn tuin

Niet treuren om een verloren winter

Laat de boze koude

ver achter je uitsterven

Geen energie te verliezen

aan afbrekende krachten

aan dezelfde loze dromen

Geen nood geen vertwijfeling

want de weelde breekt door

zodra je kan zijn wie je bent

een bron van beminnen

eindelijk!

Floreanne