Dierenleed

Het stof zit diep in mij

Het vocht bevloeit mijn wezen

De modder van het leven

kneed ik tot deeg en verdriet

Ik wil daar liefde slijten!

Het stof wordt afgeklopt

en vocht dient afgewassen

Dat brood jij lust het niet

dus wordt er niet gebakken

Wil jij wel liefde krijgen?

Floreanne

Hoe gehandicapt kan liefde zijn

Als ze valt en niet opstaat

Als ze spreekt en niet luistert

Als ze doet en niet is gezien

Als ze proeft en niet kan eten

Als ze streelt en niet meer voelt

Des te eenzamer is een mens

Als hij praat en niet wordt gehoord

Als hij schrijft en niet is gelezen

Als hij hoopt en niet wordt geloofd

Liefde kan erg doof zijn

Floreanne

De klok met de wijzers verloren

leeft slechts in zijn roestig getik

Mijn hart bewoog even nog pover

verschrikt als een eenzame hik

En dagen gaan over in nachten

hun zonnen verzoeten een traan

De liefde verwarmt maar laat wachten

in hoop verliest zij de oude waan

Waters ze golven in ‘t wit gerand

Het licht schittert gul in hun vonken

Te traag verzet 'n geloof taaie bergen

slechts deugddoend droomt het een overkant

Floreanne

Ik meet met emotionele maten

Dat wisselt als water en wind

'k Beoordeel naar goeden en kwaden

als ‘k liefde of haat ondervind

De norm is te voelen

‘t Is veilig of verdriet

Mijn hart zal het vragen

en ik doe het of ik doe niet

Floreanne

Hij is laf

de generaal die voorwaarts gilt

zijn jongens in de dood

terwijl hij toekijkt

in zijn veilige tent

de troepen over schouwt

Hij is knap

De man die sorry zegt

en ‘k heb me vergist

Hij keert op zijn stappen terug

en brengt zijn kind thuis

in kalmte en rust

Liefde is God

die van zijn kinderen houdt

hoe ze ook zijn

Hij koestert ze

en prijst wat goed is

Hij roept op tot vrede

en heelt alle wonden

Floreanne

Zij twijfelde of ogen konden spreken

geloofde prompt al wat hij zei

Nu weet ze pas dat woorden kunnen wreken

en blijft er slechts mooidoenerij

Hij liet haar gaan nog voor ze was geboren

Een mens zijn was hem dit niet waard

De waarheid moest ze toen wel horen

Hij onderschreef zijn ware aard

Floreanne

Ambulance en helikopter

waren niet het ergste

Prikken, kramp, het zuur

alles overleefde zich

Wat bleef en pijnigde

was loze plicht
met doen alsof

gemiste echte liefde

Een stoer verhaal van kijk

wat ik toch doe

ben ik niet flink

natuurlijk maar
Daar stond zij

naast de morfine

haar lach was sterker

Warm omhelsde ze

de bebloede borst

het bijna stille hart

Verraad me niet in harde

klinische woede

kus me kus me

en bloed samen

naar de eeuwigheid

Verschuil je lafheid niet

achter euthanasie

Floreanne

Waar moet mijn ziel zich laven

nu beken lief zijn uitgedroogd

en ‘t hart zich blijft bevragen

weer ‘t antwoord neen gedoogt

Hoe kan mijn lijf weer vluchten

en los van jou vergaan

de tegenzin verdraaien

onklare taal verstaan

Nog liever bleef ik doof

en blind mijn lot verdragen

dan weten dat jij nooit

in liefde kan behagen

Floreanne

Als er plots geen woorden zijn

alle kanalen dichtslibben

en liefde overblijft

als droog poeder in de wind

Dan is het tijd

om een vraag te stellen

zomaar voor de vuist weg

echt tussen de soep en …

Ben je nog een mens

of slechts een toeschouwer

onzichtbaar aan de rand

van een levensweg

Dus poets ik even

borstel poeders weg

en zet mijn linkervoet

één stap voor de rechter

ziezo

Floreanne

De mens in verschillende gedaanten

krijgt hij zich nooit in evenwicht
Moet hij alles nemen

telkens vernietigend

pijnlijk zoals het is

Ik zoek de zachtheid weer

verdraag geen agressie

geen vernedering meer

Ik word de poes

met aaibaarheidsfactor tien

Maar dan ben ik weg

en word niet meer gezien

Er bij horen is naar voren gaan

zich opdringen

Het is er zijn en er staan

Ben ik alleen of

word ook jij daar

zo amechtig van

Floreanne

Ik probeer een aantal onder hen alweer te verstaan… en lees over ‘De pikorde. Mannen en testosteron’ van Marleen Finoulst en Dirk Vanderschueren. Dan trek ik alweer een ‘vrouwelijke’ conclusie zoals de schrijvers dat ook doen: ‘Menselijke verhoudingen zijn veel belangrijker voor een goed seksleven dan hormonen”. Psychosociale factoren… omgangsstijl, respect voor elkaars eigenheid, vriendelijkheid, waardering, onvoorwaardelijke acceptatie, empathie… is dat niet belangrijker dan assertief vechten voor jouw mening, omdat jij meent de eerste te moeten zijn in de pikorde? Bekvechten, vooral willen winnen, wild om je heen slaan als dat in vraag wordt gesteld, roepen en argumenteren, opeisen van je zogenaamde rechten, rationele eenzijdigheid, dominantie en opdringen van één zogenaamde waarheid… Haantjes gedrag is hoe langer hoe meer overal agressief aanwezig… en opgehemeld... bij Tomtesterom (!), in het verkeer, in de politiek, in de sport, op het werk, in relaties,…  Gedrag dat ook ingeleid wordt door datzelfde mannelijk hormoon. Geduld en zachtmoedigheid is hoe langer hoe meer zeer ver te zoeken in dit testosteron tijdperk… En dat mag gerust langs twee kanten komen… En is het dan niet wat pathetisch hypocriet om meer dan overgeëmotioneerd als groep het kind uit te hangen in een voetbalstadion als iemand van hen een ongeval krijgt in het midden van de nacht. Zij, de straffe kerels, die anders vinden dat er gerust snel gereden mag worden met blitse wagens, … er sterven dagelijks mensen in het verkeer… en ze rijden daarom niet trager, al die felle mannen met hun sportwagens …. dezelfden die elkaar straks weer verrot stampen in een spel (?) en hun supporters die ongegeneerd de lelijkste dingen schreeuwen naar de groene arena... Dan zijn ze och zo stoer!

Floreanne 

Het boek is gelezen

de dagen zijn geteld

Zo opent zich tijd

voor nieuwe

doelen en daden

De zon verheft mijn hart

De lente staat volop

te stralen in de knoppen

van het betreden woud

Zelfs in de stilste hoeken

van mijn huis komt leven

Alle groen is in de weer

om volop te hernieuwen

Niet talmen dus zegt mijn tuin

Niet treuren om een verloren winter

Laat de boze koude

ver achter je uitsterven

Geen energie te verliezen

aan afbrekende krachten

aan dezelfde loze dromen

Geen nood geen vertwijfeling

want de weelde breekt door

zodra je kan zijn wie je bent

een bron van beminnen

eindelijk!

Floreanne

Een heel leuk boek... een aanrader... is: 'De geschiedenis van de liefde' van Nicole Krauss. Ik heb het nu bijna uit, dus lang blijf ik hier niet zitten want mijn tuin, thee en het boek wachten in de zon. Maar onderstaand stukje was even zo van toepassing dat ik het niemand wil onthouden.

‘Nu dat van mij bijna voorbij is, kan ik zeggen dat wat me het meest aan het leven is opgevallen het vermogen tot verandering is. De ene dag ben je een mens en de volgende dag zeggen ze tegen je dat je een hond bent. Eerst is dat moeilijk te verdragen, maar na een tijdje leer je het niet als een verlies te beschouwen. Er is zelfs een moment waarop het iets prikkelends krijgt om te beseffen dat er voor jou maar heel weinig hetzelfde hoeft te blijven om door te kunnen gaan met de verrichting die ze, bij gebrek aan een beter woord, mens-zijn noemen.’

Zo en nu duik ik weer in dat boek.

Floreanne

De lijn tussen ons is

te kort om iets te bereiken

De woorden te stil

om ‘ja’ te kunnen verstaan

Wat drijft ons door de dagen

als liefde is versmacht

De vlucht naar jouw land

is nog steeds niet betaalbaar

De brieven blijven liggen

ongelezen in het zand

Wat drijft ons door de dagen

als warmte zich niet toont

Het heimwee naar je stem

is een pathetisch verlangen

de hitte gloed op onze wang

al te koud in de nacht

Wat drijft ons door de dagen

als passie dromen blijft

Floreanne

Er gaat veel door me heen

straten van beweging

bruggen van eenrichtingsverkeer

pleinen van eenzaamheid

Er schijnt een leven te zijn

achter de koude bergen

over de heuvels van hoop

binnen cirkels van inkeer

Maar waar ben jij gebleven

in diepe kloven vergeten

onder bergen verdriet

verdrukt in het duister

Floreanne

Hij wou zijn wereld begrijpen

vermaken tot een zinvol woord

Hij zocht naar beelden naast leegte

een creatief exploot

Zij wou haar wereld bevoelen

laten zijn als authentiek besef

Zij vond onuitsprekelijk genot

een geraakte ziel

Floreanne

Ze wacht op de dood

die ongetwijfeld komt

En aarzelt tussen

de groep zoeken of

rustig alleen blijven

terugtrekken

Ze kijkt door het raam

waar alles eender blijft

Het is al gezien

geen verrassing meer

af en toe een lichte

huivering

maar verder onmacht

Ze wacht op de dood

die ’t langzaam over neemt

Ze twijfelt wil ze 

leven spelen of

zijn als ijs

ongenaakbaar

eenzaam

Floreanne

Ik geniet vanavond van de stilte… ijzig kalm is het hier in mijn bureautje …. Alsof de sneeuw alle geluid heeft bevroren. Dat kan me zo ontzettend rustig maken. Geen geluid! Een verademing. Als ik joggers, wandelaars, fietsers of medetreinreizigers met hun oortjes en ipods zie, begrijp ik het niet. Oorvervuiling is niet aan mij besteed. Hoe verschillend kunnen mensen zijn. Toch boeiend. Maar wat ben ik blij dat ik even niet moet luisteren.

Floreanne

Een witte Pasen, wie had dat verwacht? Mijn lentebloemen staan in de sneeuw te rillen. Een mens zou voor minder in de war zijn en vooral geen zin hebben om zijn veilig nest, hier binnen, te verlaten. Dus bak ik taart, naai een beetje, strijk en kijk naar de witte vlokken die mijn tuintje verlichten en mijn moeë ziel zacht troosten. Ik denk aan hen die mij lief zijn en, ver van hier, waarschijnlijk ook naar de grijze wolken en de witte vlokjes hemels manna turen.

Floreanne