Berichten van 1 augustus 2008 tot 31 augustus 2008

De zwaarte tast me aan

als zuur op een roestig lemmet

Ook deze dag stokt stroef

als hoge adem bij het zingen

Ik droom dan de zon

het bladerdak van bomen

een rond en lachend gezicht

Ik herinner me helder

zittend op een bank

het uitzicht over de stroom

een koe in groen weiland

Dan denk ik weer aan witte

wilde beken en bergen

een cliché van een maan

en zachte stemmen in het bos

Ik ken ze nog die dagen

dat niets kon gebeuren

dat tijd voor altijd

stil had moeten staan

Floreanne

Verbeten zoek ik standvastigheid

de schakel die me bindt

Verkrampt herken ik

onthechte banden

in de chaos van de dag

De stekker waardoor liefde stroomt

verliest zijn slot

En in zijn draden

knoopt zich verward

de hoop op verbondenheid

Al volg ik hun weg

al houd ik me vast aan hun loop

mijn handen glijden

mijn voeten schuiven uit

mijn hart valt aan diggelen

Scherven brengen geluk

fluister jij

Floreanne

Jij bent mijn verleden

zonder toekomst te zijn

Jij bent mijn hart

dat niet kan spreken

Jij bent de strijd

die taant en woelig blijft

Jij bent de woorden

die ik noestig schrijf

Jij bent de grond

waarop wij wonen

Jij bent mijn levend

en mijn kreupel lijf

Floreanne

De wind is opgestoken

De lucht is donkergrijs

De dag eindigt zonder meer

De uren gleden traag

Het bier smaakt naar niets

De zomer is voorbij

We werkten weer

Het programma ligt vast

De haag wacht op een laatste knip

De kastdeur kraakt en piept

De hond ronkt in zijn hoek

De vuilbak staat buiten

De deuren zijn gesloten

De kinderen slapen

De nacht wacht op mij

Ik verlang naar jou

Stilletjes warm

Floreanne

Het verleden lost zich op in grijs

De tijd is gestopt met feiten tellen

Voorbije dagen pruttelen niet meer tegen

Alleen heimwee blijft en vage beelden

verdampte passie die oud en rimpelig

traag krimpend zijn pijnscheuten krijgt

Diepe dromen plagen en plezieren nauwelijks

Ze drijven op de achtergrond van oude glorie

in loze hoop op wedergeboorte

Waar is die lichte lach die knipoogt

de dolle pret die wegkruipt in gulle armen

Hoe vind ik de wondere woorden terug

die dat schetsten en waarderen

Hoe wil je dat ik nog leef en bemin

Nu je me wegdenkt en onbesproken laat

Nu mijn lijf als afgesneden leden

aan fantoompijnen lijdt?

Floreanne

Is stoppen met willen een te vinden weg

of stilletjes sterven en volgzaam groeten?

Is niet meer zoeken een te beminnen staat

en gelaten aanvaarden een opluchting voor de geest?

Wat is er dat haar hier rebels doet weigeren

dat soort van verlichting na te streven

Wat houdt haar tegen hier gewoon op in te gaan.

Ze peilt diep in het oude geheugen

en vindt slechts het beeld van de flinke meid

die ondanks aanvallen, kwetsuren en pijn

worstelt, zoekt, koppig doorzet en toch nooit aflaat

Maar zeker is ze niet dat meisje…

Floreanne

Ze zaten aan een tafeltje op het brede zonnige terras, tegenover elkaar achter een biertje van hoge gisting. In de tuin van de ‘kindvriendelijke’ taverne speelden kinderen op de speeltuigen. Rond een rustig waterpartijtje bestond het decor uit vrolijk gevulde tafeltjes, met andere bieren van hoge gisting, gezellige ronde buiken en passionele rode wangen, eilandjes van druk gepraat en caférituelen. Zij keek hem vragend aan. Haar ogen stonden een beetje moe. Hij leek vastberaden, klaar voor een frisse dronk. Hadden ze een lange wandeling achter de rug of waren ze hier voor een rustig gesprek? Een eigenaardige sfeer was voelbaar. Hadden ze gewacht op een gepast moment en het juiste entourage om van gedachten te wisselen rond een heikel onderwerp? Haar ogen stonden uitnodigend op hem gericht. Hij glimlachte een beetje gespannen en keek liever in de kaart. Zij vroeg iets met een zenuwachtige trek rond de lippen. Hij keek verveeld op, maar zijn blik stond gesloten. Ze nipten in een lange stilte om de beurt aan hun glazen. Ze stelde opnieuw een vraag. Hij kwam van ver en antwoordde met expliciete gebaren en blikken die wisselden van uitdrukkelijk tot vlak. Zij gaf wederwoord en bleef erg vragende partij. Ze dronken weer. De tijd liep. Zijn blik werd grimmiger. Haar gelaat trok gelaten weg. Af en toe keek ze naar de kinderen. Er was geen kind van hen bij. Na de laatste slok stonden de twee glazen lange tijd te wachten. Zij hoopte dat er opnieuw zou ingeschonken worden. Hij gaf plots te kennen dat hij verder wilde. Ze stonden op. Hij keek verbolgen. Zij keek teleurgesteld. De glazen bleven staan.

Floreanne

Wat zoek je nog steeds

als het licht op de sleutel valt

maar geen deur zich aanbiedt

Wat wil je vinden

als er geen doel is aan dit zijn

en elk antwoord is gezegd

Wat is van belang

als het woord snakt naar begrip

maar lippen verslappen bij iedere kus

Zwijg dan stil in alle talen

Geef het innige vuur door

Bid tot de heilige Antonius

Slaap de slaap der dwaze maagden

Vind de stok om niet te slaan

En houd de lamp brandend

zodat het morgen duidelijk wordt

wellicht als jij terug bij me bent

Floreanne

Floreanne

Samen met mijn vakantieliteratuur, met Rik op dit moment, zit ik op de glijbaan van het leven en verzamel kracht en kennis om moedig naar boven te kruipen. Ook al weet ik dat ik op het sterkste punt van de helling al weer snel naar beneden glijd. Ondertussen stel ik mij de vragen, zoals Torfs ze zich ook stelt, zonder antwoord te krijgen… Over geloof, hoop en liefde gaat het dan en uiteindelijk over moraal en weerkerend berouw. Beschouwend evalueer ik met de vliedende dagen de voornemens die ik me maak en de genomen of verbroken engagementen. Hoe blijft het luchtig als op het einde steeds de dood wacht? Als eens boven, je het gewroet zonder meer ontdaan en abrupt achter je laat?

Floreanne