Tijd
Zo suizelt de tijd
snel en vluchtig
doorheen de dagen
van nu en ze zijn
nauwelijks te vangen
De agenda is blank
en bepaalt niet meer
Alles wordt anders
Belangrijke dingen
staan stil
Onbelangrijke
treden naar voor
In mijn hoofd
moet ik feiten
herdenken
En ik baal
En ik wring
En ik weiger
Maar ik moet
terug aannemen
dat leven plots
kan veranderen
Was jij nu maar hier
Floreanne
Op de achtergrond
De morgen is er maar ik nog niet
Blauwe manen draaien om mijn hoofd
En nemen mijn dromen niet mee
Ze plagen mij als storm in de bomen
Ze jagen mij op al draaiend in bed
Dan spied ik zuchtend door mijn dichte ogen
Wrijf op het kussen van de lege plek
En mis de ochtenddauw in jouw gelaat
Ik tuur naar een leeg plafond
Traag komt mijn bloed weer op gang
De buren rukken aan de luiken
Een trein rijdt in de verte al langs
De dag roept me op en nodigt
Ik antwoord ik kom ik kom
Gelukkig herleeft dan de okeren zon
Zijn stralen verwarmen mijn zinnen
De stramme spieren sputteren
minder en minder tegen
Ze laten zich beheersen
stilaan maar zeker
En onbewust heel voorzichtig
zingt een nieuw lied in mij
en noem ik nog zacht
op de achtergrond
jouw naam jouw naam
Floreanne
Gips
Als plots alles lijkt mis te gaan
of iets toch meer dan een beetje
Dan weet je wel dat anderen
nog meer lijden dan jezelf
dat jouw pech relatief is
Maar toch wil je ietsepietsie getroost worden
Zomaar even omdat het pijn deed
het kind uithangen en vragen
Houd me even vast
Knuffel me een keer
Laat me even uithuilen in jouw armen
en wees gerust
dan ga ik wel weer
Floreanne
Beschroomd
Ja, ze zijn er weer de vogels,
in mijn tuin en in de wind
Wispelturig, ongedurig
vliegen ze beweeglijk
zo gezwind
doorheen de takken
kaal nog
heen en weer
Zij, roodborst, vink
en mus en lijster
merel, duif
en vlaamse gaai
Straks als verheugd
de knoppen breken
zal ook ik aan ‘t maaien gaan
Nu nog even hoop op lente
kriebels al, maar nog beschroomd
Als de zon mijn hart
welwillend zal verwarmen
is de zomer welgekomen
en luidt ze ‘t nieuwe
misschien in
Floreanne