Berichten van 1 augustus 2007 tot 31 augustus 2007

Voor jou

plant ik een bloem

in mijn hart

Een verrassende zoen

die vriendschap

met liefde verwart

vloog door de dag

Mijn hart duwt zo licht

en zo zonnig

Het huppelt verdwaasd

in mijn borst

Jouw gedicht

kan ik zo

niet bedenken

Het verdwijnt

als een zucht in mijn lach

Dus geef ik een ode

ten beste aan pan,

fluit en lier

Ik jubel en dans

zo van plezier

mijn ziel leeft

in weelde is

mateloos beroerd

haar vuur lucht me op

daar loop ik en
ga ik en leef

vers zuurstof

ik zweef

Floreanne 

Ik vraag permissie

om te dromen

heel ongeremd

te fantaseren

over dat huis

aan de zee

met honderd boeken

groen en bergen

een tafel en pc

Er zal een keuken

zijn een badkamer

met kleine plee

een zalig bed

om me te vleien

na een wandeling

met twee

Ik vraag permissie

om te dromen

en niet meer

los te laten

wat je me belooft

aan water strand

en ….

ga je mee?

Floreanne

En dan wil ik iets roepen

Zoals… waarom ben je zo ziek?

Gillen zou ik kunnen doen

Ik wil dit niet!

Maar in mijn doffe lot

komt het binnen

de dood en het verdriet

Geen rust is me gegund

steeds opdrachten te vervullen

Ik heb je echt

te laat leren kennen

De jaren zestig zijn voorbij

en zo ben je nog

een schaduw

van toen

Maar nu pas

ben je jezelf 
en je roept
naar mij

Floreanne

Heb je ook soms het gevoel

iets onnoembaars

van je af te moeten snikken

Het drukt en weegt

ongrijpbaar

gaat het heel je hoofd verzwaren

Heb jij ook soms het idee

dat vriendschap

slechts zalft op veel te harde grond

Het komt en gaat

maar telkens weer

laat de lach jou in de steek

Heb jij ook soms dat genot

van onverbloemd

verrast zijn door een kind

Het heft en tilt op

onverstaanbaar

klaart het uit in je verrukte ziel

alsof het nooit nacht is geweest

en morgen alles in orde zal zijn

Floreanne

Daar stapt ze

uit het huis

de zolderkamers

met haar rommel

achterlatend

aan de overloop

door de gang

de trap naar de deur

Nog roept de moeder na

Waar ga je heen?

Maar ze luistert niet

Wat ze zoekt

was ooit maar is

niet hier

dus gaat ze

zegt nauwelijks adieu

Floreanne

Zij drijft me weer

die innerlijke kracht

dat nieuwsgierig zoekende

vechtende meisje

mijn kleine  Jeanne d’ Arc

mijn vrouwelijke Don Quichote

mijn Shakespeare in pocketformaat

die meer wil dan oppervlakkigheid

vechtend voor de juiste waarden

Bewust van een ongekende schat

die dringend aan ontdekking toe is

luister ik naar die vreemde stem

die me stevig roept

me opnieuw vraagt

alle bruggen achter me te laten

de bladzijden om te slaan

en weer op reis te gaan

zonder kompas weliswaar

maar met die éne vraag op zak

wat en waar is het geluk

geen tijd te verliezen dus

Ik pak niet te veel bagage mee

slechts mijn hoofd

twee stevige benen

een pen en papier

en een mond om

te lachen en  

op tijd te zoenen

Floreanne

Zij glipte de deur uit zonder eten

Onrustig gehaast zonder maat

Ik riep nog maar zij was hem vergeten

haar mooiste glimlach kwam weer te laat

Floreanne 

Het was er nog steeds

Het strand en het water

de eindeloze horizon

de verre hoop

de zeilen

de witte dromen

de rokerige boten

en de bedrijvigheid

maar zonder wat eens was

die kinderlijke verwondering

alleen herkenning

van wat altijd is geweest
niet veel veranderd

Het gevoel bleef

zoals de zee

Ze ontlokte

essentiële vragen

als eb en vloed

zonder duidelijk antwoord

geen ja en geen neen

De lucht was atypisch

grijs en laag

omdat ook de vragen

onhelder bleven

te weinig gesteld

omzeild

als het grote taboe

tussen man en vrouw

het hypocriet zwijgen

over de waarheid

die moeilijk blijft

en hunkert naar

authentieke eerlijkheid

Floreanne

De tuinset met twee stoelen

staat gekanteld

te wachten op wat zon

De parasol dichtgeklapt

treuzelt vochtig

in de lome middagwind

De schaduw van de bomen

vlekt één plek grijs

en verkoelt nu niet meer

Het intieme gesprek van

tortelduifjes

het schemert al ver weg

Het dubbele fietsenrek

verroest op ‘t schap

de campingtent verkocht

Floreanne

Ik heb je gekoesterd

als een orchidee in bloei

naar het licht gedraaid

en zachtjes bewasemd

teder aangesproken

Je bent niet gekomen

Ik heb je weggedacht

als een verbannen woord

naar de goelag van mijn geest

waar je blijft als dissident

boeken schrijven

Niets houdt je tegen

Ik heb je lang beweend

tranen naar zee dragend

alle wolken geteld

ben stilletjes gebleven

de nachten gingen

Jouw schaduw blijft

Floreanne

Twijfelend ga ik

mee met het weer

Dat niet weet of het

zomer wil zijn

Misschien snakt het

naar de herfst

de tijd van rustig

kuieren in het bos

onder kleurrijke bomen

de zee van mist

en wild zoekend

naar veilige oorden

een droge rustplaats

voor de lange winter

Dan zie ik misschien

jou terug

Floreanne

Of ik besta in

de palm van Gods hand

Of ik er ben door

‘t toeval der natuur

Of ik als kind ben van

twee zot verliefden

Of mijn lot in

sterren staat geschreven

Het maakt niet uit

Ik ben wie ik ben

En zoek mijn weg in

het verrassende doolhof

van dit ondoorgrondelijke

leven!

Floreanne

Het blijft gesmoord verdriet

dat spint en wroet

en als een zijden web

over mijn hele wezen hangt

De wijze adviseurs ten spijt

hun raad en hulp vervliegen

als ether op geplaagde huid

Het volgt me telkens op

de schaduwen bij heldere hemel

zonder koude dronk die afleidt

of remedie die de last verdaagt

Geen wandeling in het bos

niet joggen aan een zonnig strand

geen fietstocht in de schaduw van de bomen

verjaagt het uitzicht op een lege vlek

Ook water spoelt niet weg

geen koele duik of zwemmend

tussen het wriemelend volkje

noch samen op terrasjes toeven

en luchtig keuvelen

over die beruchte koetjes
Wat ooit als hoop begon

verpot zich steeds

als onkruid voor de ziel

Dus rest er mij de slaap

de bleke nacht met stille dromen

als frisse bron van het andere verhaal

van de geheiligde illusie

Floreanne