Vergeet niet ....
Zij glipte de deur uit zonder eten
Onrustig gehaast zonder maat
Ik riep nog maar zij was hem vergeten
haar mooiste glimlach kwam weer te laat
Floreanne
Een dagje aan zee
Het was er nog steeds
Het strand en het water
de eindeloze horizon
de verre hoop
de zeilen
de witte dromen
de rokerige boten
en de bedrijvigheid
maar zonder wat eens was
die kinderlijke verwondering
alleen herkenning
van wat altijd is geweest
niet veel veranderd
Het gevoel bleef
zoals de zee
Ze ontlokte
essentiële vragen
als eb en vloed
zonder duidelijk antwoord
geen ja en geen neen
De lucht was atypisch
grijs en laag
omdat ook de vragen
onhelder bleven
te weinig gesteld
omzeild
als het grote taboe
tussen man en vrouw
het hypocriet zwijgen
over de waarheid
die moeilijk blijft
en hunkert naar
authentieke eerlijkheid
Floreanne
Een goede deal!
De tuinset met twee stoelen
staat gekanteld
te wachten op wat zon
De parasol dichtgeklapt
treuzelt vochtig
in de lome middagwind
De schaduw van de bomen
vlekt één plek grijs
en verkoelt nu niet meer
Het intieme gesprek van
tortelduifjes
het schemert al ver weg
Het dubbele fietsenrek
verroest op ‘t schap
de campingtent verkocht
Floreanne
Orchidee
Ik heb je gekoesterd
als een orchidee in bloei
naar het licht gedraaid
en zachtjes bewasemd
teder aangesproken
Je bent niet gekomen
Ik heb je weggedacht
als een verbannen woord
naar de goelag van mijn geest
waar je blijft als dissident
boeken schrijven
Niets houdt je tegen
Ik heb je lang beweend
tranen naar zee dragend
alle wolken geteld
ben stilletjes gebleven
de nachten gingen
Jouw schaduw blijft
Floreanne
Misschien
Twijfelend ga ik
mee met het weer
Dat niet weet of het
zomer wil zijn
Misschien snakt het
naar de herfst
de tijd van rustig
kuieren in het bos
onder kleurrijke bomen
de zee van mist
en wild zoekend
naar veilige oorden
een droge rustplaats
voor de lange winter
Dan zie ik misschien
jou terug
Floreanne
Even nog vóór zon en boek
Of ik besta in
de palm van Gods hand
Of ik er ben door
‘t toeval der natuur
Of ik als kind ben van
twee zot verliefden
Of mijn lot in
sterren staat geschreven
Het maakt niet uit
Ik ben wie ik ben
En zoek mijn weg in
het verrassende doolhof
van dit ondoorgrondelijke
leven!
Floreanne
De open plek
Het blijft gesmoord verdriet
dat spint en wroet
en als een zijden web
over mijn hele wezen hangt
De wijze adviseurs ten spijt
hun raad en hulp vervliegen
als ether op geplaagde huid
Het volgt me telkens op
de schaduwen bij heldere hemel
zonder koude dronk die afleidt
of remedie die de last verdaagt
Geen wandeling in het bos
niet joggen aan een zonnig strand
geen fietstocht in de schaduw van de bomen
verjaagt het uitzicht op een lege vlek
Ook water spoelt niet weg
geen koele duik of zwemmend
tussen het wriemelend volkje
noch samen op terrasjes toeven
en luchtig keuvelen
over die beruchte koetjes
Wat ooit als hoop begon
verpot zich steeds
als onkruid voor de ziel
Dus rest er mij de slaap
de bleke nacht met stille dromen
als frisse bron van het andere verhaal
van de geheiligde illusie
Floreanne
Ogen
Ik glunder niet
naar diamanten
Jouw rijkdom
interesseert mij niet
Je moet voor mij
geen berg beklimmen
geen zeven opdrachten
en geen draak verslaan
Ik eis slechts
mogelijke zaken
dingen die mannen
kunnen verstaan
Je hoeft voor mij
geen prins te spelen
Ook klussen
krijg ik alleen gedaan
Maar zou ik
één ding mogen vragen
Het zou me verrassen
ik geef het toe
en mateloos plezieren
méér dan
alle schatten op aard
Praat een beetje met mij
Laat onze gedachten
samen varen en houd
mijn handen vast
terwijl ik
in je ogen kijk
Floreanne
Voor merel, mus en vogels die zich herkennen!
Het is vandaag een illusie te hopen op droog weer en de kans op tijd voor verfwerk buiten. Dus zit ik achter mijn computer en schrijf wat voor me uit. Sinds gisterenavond ging het trouwens niet al te best meer. Mijn hersenen dirigeren mijn lichaam niet meer ad rem. Ik mors met de siliconen, vergeet een potje houtlijm goed te sluiten, laat natte verfborstels vallen in het zand, mistrap me op het laddertje,… als er iets mis kan gaan gaat het mis… “Geen twintig meer!” crasht het dan door mijn hoofd. Ben ik er nu al aan toe om zulke dagelijkse karweien uit te geven? Alweer een confrontatie die me ongemakkelijk in de buik valt. Angst en boosheid om de ouderdom die aankomt en waarvan ik me afvraag hoe ik die zal dragen. Ik weer me. Ik wil niet. Ik heb nog zoveel dat me te doen staat. Zal ik nu al mijn werk afbouwen? Of net niet toegeven aan het verzoek van die oude vriend die ongevraagd op visite komt.
Nog altijd is hij er die oude merel
die jaren geleden arriveerde in mijn tuin
De jonge vogel herkende ik uit de duizend
aan zijn doffe flanken met de sprietige witte veren
Hij nestelde zich jaar na jaar
in de haag aan het terras
De jonge durfal werd een vaste waarde
uren kon hij me plezieren met zijn gekke luchtdansen
Geboeid volgde ik zijn speelse capriolen over het gazon
en bleef gekluisterd aan het op en aan vliegen
aan dit unieke voorbeeld van beouderingslust
die zachte pluizen voor en voedselhapjes na
het broeden rusteloos aansleepte
Nu kijk ik naar de tamme huisvogel
die uit mijn handen eet
Dit is zijn tuin geworden
Ik ben maar een aangename bijkomstigheid
Daar zit hij ongegeneerd voor mijn keukendeur
en bedelt korstjes kaas en brood
Hij vraagt of hij mag binnenkomen
Hoe oud kan zo’n vogel worden?
Floreanne
Een zee van...
Ik laat gedwee
mijn tranen aan de zee
waar de schaduw
van mijn hart
zweemt naar iedere golf
Daar laat ik
gekoesterd door de wind
mijn herinneringen
aan de meeuwen
Ze mogen gieren
schreeuwend meenemen
alle weemoed
en verloren zoenen
Ik laat gedwee
mijn lachen spiegelen
in de diepte
van jouw ogen
die ik me verbeeld
donker en warm
Kijkend in jou naar mij
weet ik dat ze
zich daar ooit veilig
zullen wegbergen
Floreanne
Vleugjes gember
Het weerzien
van de onmacht
mocht meer pijnloos zijn
De herkenning van
de figurant in elkaars leven
verbittert niet meer
Maar wranger ongezoet
als gember in de smaak
van lusten zoekt zij
nog steeds ongeremd
de rare hoop op jou
Het gestage werk
verplicht niet meer
maar leidt slechts af
naar schimmige beelden
voor de getrunte ziel
Dan kan de dag
weer stiller uitgaan
Zonder melig effect
waamt mijn hart
van onderen omhoog
zijn leed verteerd
in een verre droom
Floreanne
Geen werkwoord
Ontiegelijk vroeg
schrikken kille zonnestralen
me terug naar de realiteit
Mijn hoofd gaat pijnlijk
ruw tekeer en wil
alweer antwoorden
op dezelfde oude vragen
Maar alle vogels zwijgen
Ze schuilen met beton
in de vleugels
tussen het gebladerte
van mijn morgentuin
Niets zingt of fluistert
Met zware benen
wandelt de dag
opnieuw mijn leven binnen
Bekende gedachten verdringen
zich voor droomloze slapen
Liefde is geen werkwoord
volgens mij
maar machteloos en
slechts verrast
een tomeloos
lijdend voorwerp
Floreanne
Vakantieklusjes
De zomer en de vakantie geven me tijd om te klussen. Het lokt me naar buiten naar praktisch constructief bezig zijn met mijn huis-, tuin-en verfwerkjes. De geest luchten en niet aan schrijven, werk en piekeren denken. Even heel praktisch bezig zijn… het heelt!
De verfflo...
Barbecue-time
Goed nieuws vandaag
De zon is er
De zomer begint
De rok mag korter
De zonnecrème is niet verjaard
De vakantie lijkt op vakantie
Het barbecuestel mag boven gehaald
Niemand twijfelt
Geluk ligt voor het grijpen
Het bezoek komt langs
De warmte verdrijft elke vraag
Alles is ok
Er hoeft niets gezegd
Alles loopt
Floreanne
Kleurverschil
Verschillen zitten dieper
dan in het naakte vel
De buitenkant is enkel schijn
verpakking van een kostbaar goed
Gevoelens en waarden
genieten en willen
zijn vervlochten
met liefde en pijn
met deugddoende warmte
en zinloze angst
met sterk alleen zijn
en onveilig verdrietig
Daar gaan weer wegen splijten
met de kerende roep tot vrede
in een onvoorspelbare realiteit
De hoop op verbondenheid vervliegt
Bij elk gesprek of aanraking
wordt toenadering tweespalt
Er wordt in groep
van man tot man
op alle fronten
gevochten voor behoud
van rust en evenwicht
Maar ook de zielen strijden
een mentale oorlog met
psychische doodslag
Daar wordt verdedigd
wat ons met moeders bond
de ruggengraat die schraagt
en recht houdt wat
onnoembaar kwetsbaar is
Geef me dan handen
om samen naar
de horizon te lopen
Geef me ogen
om wat bedekt is
helder te zien
Geef me oren
om voor altijd
stil te kunnen zijn
Floreanne
Analyse?
Lees me niet
met de ogen
van een analist
Mijn woorden
zijn slechts
mijn gedachten
Lees me niet
alsof ik
werkelijk ben
Ik droom en tracht
ze te verharden
of te verzachten
Ik praat in stukken
eigen puzzels
wilde vormen
in kleuren en beelden
verkleind en vergroot
in geuren die
ik steeds wil vatten
in vreugde en leed
Ik focus op de pijn
verbreed details
van mij versmald
maar innig gevoeld
Dus wel naar jou
en ook voor mij
maar op de grens
van weten en verlangen
Floreanne
Omzichtig
De herfst start
in de zomer
grijs laat niet los
De hunker blijft
naar warmte
zon en open luchten
Het vraagt om
nabije zinnen
zacht te bewaren
voorzichtig ze
te koesteren
Maar in het spel
van schrijven
en behoedzaam
spreken
verlies ik vele
woorden
Floreanne
Och, waarom?
Waarom staat blijdschap
kort bij huilen
Wat maakt dat
ik nu huilen wil
Na blijdschap
komen altijd tranen
Na zon
de regen als begin
Ik weet niet meer
wat hier te denken
Ik voel niet meer
of ’t is het begin
van ‘t einde en
van nog meer tranen
Och kon ik maar
jouw lachen zien
Floreanne
de reden
Je bent mijn
ultieme utopie
je bent mijn
sterk verlangen
mijn vrede en mijn liefde
mijn woede en mijn ergernis
je bent er wel en
je bent er niet
je bent de reden
waarom ik niet spring
je bent de reden
waarom ik wel spring!
Floreanne
moeziek
Gras is groener nu
warme regen eenzaam huilt
en jij niet meer bent
En blauw pijnt de zon
bij ’t wiegen van mijn droom
als jij zwijgt als dood
Mijn blik wijds vergaan
de ogen wild verslagen
keer ik weer naar huis
Floreanne
1 reactie op dit bericht
Telkens