Barbecue-time
Goed nieuws vandaag
De zon is er
De zomer begint
De rok mag korter
De zonnecrème is niet verjaard
De vakantie lijkt op vakantie
Het barbecuestel mag boven gehaald
Niemand twijfelt
Geluk ligt voor het grijpen
Het bezoek komt langs
De warmte verdrijft elke vraag
Alles is ok
Er hoeft niets gezegd
Alles loopt
Floreanne
Kleurverschil
Verschillen zitten dieper
dan in het naakte vel
De buitenkant is enkel schijn
verpakking van een kostbaar goed
Gevoelens en waarden
genieten en willen
zijn vervlochten
met liefde en pijn
met deugddoende warmte
en zinloze angst
met sterk alleen zijn
en onveilig verdrietig
Daar gaan weer wegen splijten
met de kerende roep tot vrede
in een onvoorspelbare realiteit
De hoop op verbondenheid vervliegt
Bij elk gesprek of aanraking
wordt toenadering tweespalt
Er wordt in groep
van man tot man
op alle fronten
gevochten voor behoud
van rust en evenwicht
Maar ook de zielen strijden
een mentale oorlog met
psychische doodslag
Daar wordt verdedigd
wat ons met moeders bond
de ruggengraat die schraagt
en recht houdt wat
onnoembaar kwetsbaar is
Geef me dan handen
om samen naar
de horizon te lopen
Geef me ogen
om wat bedekt is
helder te zien
Geef me oren
om voor altijd
stil te kunnen zijn
Floreanne
Analyse?
Lees me niet
met de ogen
van een analist
Mijn woorden
zijn slechts
mijn gedachten
Lees me niet
alsof ik
werkelijk ben
Ik droom en tracht
ze te verharden
of te verzachten
Ik praat in stukken
eigen puzzels
wilde vormen
in kleuren en beelden
verkleind en vergroot
in geuren die
ik steeds wil vatten
in vreugde en leed
Ik focus op de pijn
verbreed details
van mij versmald
maar innig gevoeld
Dus wel naar jou
en ook voor mij
maar op de grens
van weten en verlangen
Floreanne
Omzichtig
De herfst start
in de zomer
grijs laat niet los
De hunker blijft
naar warmte
zon en open luchten
Het vraagt om
nabije zinnen
zacht te bewaren
voorzichtig ze
te koesteren
Maar in het spel
van schrijven
en behoedzaam
spreken
verlies ik vele
woorden
Floreanne
Och, waarom?
Waarom staat blijdschap
kort bij huilen
Wat maakt dat
ik nu huilen wil
Na blijdschap
komen altijd tranen
Na zon
de regen als begin
Ik weet niet meer
wat hier te denken
Ik voel niet meer
of ’t is het begin
van ‘t einde en
van nog meer tranen
Och kon ik maar
jouw lachen zien
Floreanne
de reden
Je bent mijn
ultieme utopie
je bent mijn
sterk verlangen
mijn vrede en mijn liefde
mijn woede en mijn ergernis
je bent er wel en
je bent er niet
je bent de reden
waarom ik niet spring
je bent de reden
waarom ik wel spring!
Floreanne
moeziek
Gras is groener nu
warme regen eenzaam huilt
en jij niet meer bent
En blauw pijnt de zon
bij ’t wiegen van mijn droom
als jij zwijgt als dood
Mijn blik wijds vergaan
de ogen wild verslagen
keer ik weer naar huis
Floreanne
Ik weet niet of je me kent
Ik weet niet of je mij kent
Ik kan aardappelen koken
en ramen lappen
Ik kan auto rijden en
witte hemden strijken
Ik kan ramen verven en
kelders poetsen
Ik kan bedden maken en
vloeren boenen
Ik weet niet of je me kent
Ik kan brieven typen en
hagen knippen
Ik kan zacht praten en
roepen als het brandt
Ik kan beleefd
groeten naar de buren
Ik weet niet of je me kent
Ik ga werken en
ontsmet wonden
Ik kan de kalk uit het bad
verwijderen en blij
gezind blijven
Ik ontvang rijkelijk familie
jouw vrienden amuseer ik
Ik weet niet of je me kent
Ik heb niets gevraagd
Maar heb je me ooit iets
gegeven?
Floreanne
Vraagje?!
Wat kijk je liefje?
Je ogen vallen toe!
Wat zoek je liefje?
Je handen voelen moe!
Wat wil je liefje?
Je kussen zweven licht!
Wat proef je liefje?
Het zoet is al verdicht!
Floreanne
Oude ogen
Er woei een droeve wind
door het laatste uur
De sneeuw speelde
wispelturig golf
met het zachte straatlicht
dat aan de andere kant
nog enkel eenzaam was
Gedachten aan oude bergen
namen haar ziel met zich mee
Nauwelijks was er een woord
dat overbleef of het huilde
te lang gewacht
op wat nooit komen zou
Een vreemd getrokken leegte
brak haar ogen
Ze praatten verder
de mensen rond de tafel
Zij tuurde door het raam
en wilde weg
hier vandaan
naar hoogten wijds verlangd
Zij luisterde niet meer
de stemmen waren al
te stil te ver weg
Floreanne
Vervelende vlieg
Er zit een vlieg in mijn keuken
Ze plaagt me in mijn bord
Ze snelt van hot naar haar
Ik mep en veeg en klop
Ze laat zich niet verrassen
en laat mij ook niet los
Er vliegt een vlieg door mijn keuken
Ze speelt arrogant met mijn haar
Ze proeft ongegeneerd van mijn eten
en botst ongekwetst tegen het raam
Ze test me ongeweten
Er zoemt een vlieg in mijn keuken
Dat beest dat moet er aan
Ik verdraag geen bloed noch vegen
dus open ik dociel het raam
Ik zwiep met armen en met benen
Ik maan haar vriendelijk aan
Er vloog een vlieg in mijn keuken
bevrijd gevlucht door het open raam
volgt ze gelukkig een nieuwe baan
Floreanne
het 'stokje'
Ik heb 'het stokje' doorgekregen van Michelly, met de vraag even op 'papier' te zetten wat ik nog zou willen doen vóór ik het tijdelijke met het eeuwige ruil. Wat een vraag! Ik voel me een beetje gepushed om hierop te antwoorden terwijl ik lig te peinzen wat dat wel zou kunnen zijn. Ik heb geen materiële ambities. Ik moet niet noodzakelijk de halve wereld rondgereisd hebben om me gelukkig te voelen. Ik wil niet perse iets groots doen... Gewoon de essentie kunnen overhouden tot het einde. Gezond blijven, een dak boven mijn hoofd, gezonde lucht en eten en drinken, een beetje groen... Dat mijn zoon gezond blijft en gelukkig wordt... Maar dat zijn wensen geen dingen die ik wil doen. Wat wil ik nog doen? Toch een poging... niet noodzakelijk in volgorde van belangrijkheid:
- Mijn huidig werk in tevredenheid afsluiten.
- Mijn liefde mogen geven aan iemand die ook van mij houdt en waarbij ik liefdevol mag thuis komen zodat we niet eenzaam hoeven te sterven.
- Nog één keer een relatief hoge berg beklimmen om het panorama van besneeuwde bergtoppen, zoals dat ergens ver weg in mijn herinnering zit, nog eens aan den lijve te ondervinden.
- Mijn ultieme gedicht schrijven... dat waarvan ik denk ok, dat was meer dan goed nu hoeft er niet meer 'gezocht' te worden.
- Een groot feest (of verschillende kleintjes) geven om al de mensen die me nauw aan het hart liggen eens samen te krijgen...
- Eens helemaal alleen, voor onbeperkte tijd (tot ik het niet meer kan houden en toch een onbedaarlijke zin heb om terug te komen) in retraite gaan met een stapel boeken, mijn pc, mijn vulpen en schrijfpapier in een gezellig huisje aan het water in de natuur om het kluizenaarschap tot op het bot te beleven en dan te voelen wat het met me doet en wat dat eventueel aan schrijfsels oplevert....
Oeps, misschien is er toch méér dat ik wil dan ik zelf dacht!
Floreanne
Hortensia
Ze komen me tegemoet
als oude geuren
vochtig fris
in ‘t zomers avondlicht
herkenbaar en vertrouwd
Nog net kan ik
de laatste woorden
leggen op hun blad
Daar staan ze
weelderig wit
in bolle wolken
te stralen en tonen fier
overweldigend bloemig
meer dan hun blad
hun hele buiken blaadjes
in statig struikse pronk
Tweekleurig ongegeneerd
roze en blauw gebald
zijn mijn hortensia’s
verwend in regen
en eerlijke warmte
zonnig gevlamd
gekoesterd en gevormd
aanwezig present
Wat betekent een liefdeslied
als ik tomeloos
van jullie houd
mijn bonte bende
bollig en rond
en stoer gebladerd
Ik ben hier
en jullie daar
Wij zijn
slechts simpel
Floreanne
Zonder pijnstiller
Blauw en rood
kleurt de nacht
traag weent
het doffe licht
zijn laatste sluier
en valt over de stille
ogen van de dag
het glas is leeg
nog twijfelt
de ingehouden stap
en zonder kussen
voelt de laatste steun
te oud te kil te hard
nergens fluistert
een bekende mond
in het veilige bed
daar ontbreken
witte lakens
nauwelijks beweegt
zacht vloeiend
een vragend hart
Floreanne
Springend hart
Onverwacht
Een stem als zoete kussen
en warme bliksemschichten
verrassend in een blauwe lucht
Woorden als snelle duiven
met zilveren vleugels
in scherende vlucht
Zinnen die me grepen
en mij gewillig meenamen
als een traag mes in zacht biscuit
Ik keek of jij keek
ik voelde of jij voelde
en genoot ongeremd van
een lik van zoet slagroom
Ik wist het weer
ik heb een hart dat springen kan
zoals een vrucht in moeders schoot
En soms dan springt het ook
zoals vandaag toen even maar
de tijd stil stond en die trein
nooit had moeten stoppen
Floreanne
een kruisje moeder?
Je ogen zijn
weer groter
dan je mond
zei de moeder
en in het liedje
was de deur
veel groter
dan het huis
de avond sloeg
een kruisje
op haar voorhoofd
het antwoord kwam
al stil en zacht
maar niemand
die het hoorde
voor ze het wist
was het al nacht
Floreanne
Als een vis
Nog zoveel tranen
als ijs achter mijn ogen
Nog zoveel kussen
die niet hebben gediend
Nog zoveel woorden
alsof ze zijn gelogen
Nog zoveel liefde
Wie heeft dat zo verdiend?
En als dan toch
de zon weer schijnt
een lach zich laat verteren
en fouten roemloos zijn vergeven
Is het alsof
mijn ziel verdwijnt
in duizend diepe meren
waarin geen vis kan overleven
Floreanne
'Knufs'
Ik ben toe
aan iets lichts
dus wil ik
aan jou denken
Zo zonder meer
kan ik het voelen
Een snelle knipoog
vang ik op
Als een warm vlammetje
komt het me tegemoet
Dan zie ik weer
dat vriendelijk lachje
een korte flits
hapjes liefs
dat kleine moment
een positieve glimp
mijn fakkeltje in het bos
kusje!
Floreanne
Foute spiegels?
Wat als mensen menen je een spiegel te moeten voorhouden en je in die spiegel een totaal verwrongen beeld ziet verschijnen van wat verondersteld wordt jezelf te moeten voorstellen? Het beeld van een persoon die je volkomen vreemd is, met onbekende trekken en een persoonlijkheid die je helemaal niet bent en zelfs nooit wil zijn?
Wat als zij beweren dat het spiegelbeeld wel degelijk klopt met de realiteit? Hoe zal je bewijzen dat het iemand anders is die ze zien? Hoe kunnen ze weten dat wat ze zien eerder stukken zijn van zichzelf, dat de blinde vlekken overheersen en dat wat zij menen te zien enkel het resultaat is van hun subjectieve blik of vooroordeel? Het is vreemd te worden beoordeeld op iets dat je niet bent, niet gedacht, niet bedoeld of niet gedaan hebt.
Maar wat 'niet is' of 'niet geweest is' kan je nooit bewijzen! Dus moet je leven met die verkeerde inschatting en het proberen naast je neer te leggen. Want proberen blinde ogen en dove oren te overtuigen, is als een stofzuiger verkopen aan mensen die in de verste verte geen stofzuiger nodig hebben, een transactie gedoemd om te mislukken.
Pinksteren... Een Heilige Geest zou moeten neerdalen als vurige tongen. De verlichtende wijsheid, de open blik, de hernieuwde kracht waarmee je alles aankan en elke plankenkoorts overwint. Laat die genade maar even aards worden... Het zou welkom zijn.
Maar de wonderen van vroeger zijn nog niet geactualiseerd. Of is deze tijd te zakelijk geworden om nog wonderen toe te laten? Wat te denken van ...
Een heel klein wondertje??? Please!
Ik heb de vrouw in mij
steeds zachtjes laten leven
Ik ben niet op de markt gaan staan
Ik heb met stukken
slechts mezelf gegeven
en hoopte zo authentiek
te blijven bestaan
Kijk rustig naar mijn daden
en luister naar mijn mond
voeg niets toe en laat niets weg
combineer het vooral niet
in nieuwe of verkorte vormen
Kijk en voel gewoon
en laat zoals het is
Je hoeft niets te veranderen
Het is zoals het is
Floreanne
Lieve tante,
Gisteren heb ik na de werkuren de hoge ligusterhaag geknipt. Vandaag na een dag Brussel het gras gemaaid en anti-mos gestrooid... in het weekend gaat het regenen dus moest ik mijn tuinagenda flexibel aanpassen. Maar is er iets opwekkender dan bezig zijn in de tuin? Alleszins de beste herstelremedie na lange vergaderingen, stil zitten en computertaken.
Morgen zal ook nog goed gevuld zijn en dan komt een langer weekend... we raken er nog aan gewend.
Maar op deze doodgewone weekdag is mijn oud tanteke gestorven. Ze was al bijna tien jaar bedlegerig, praatte niet meer, leefde als een teer plantje van de ene zit- en lighouding in de andere. Zonder meer. Het was niet te achterhalen of ze nog enig besef had en indien ja welk. Ik kan alleen vragen hebben bij zo'n situatie, geen antwoorden.
Lieve tante,
Ben je nu eindelijk verlost?
Wat was de zin van dit lijden
Wat heb je ons al die jaren willen zeggen
en hebben we niet begrepen
Wat ging er door je heen
en kon je nooit uiten
Waarom huilde je niet
Waarom gilde je niet
Hoe kwam het dat je met zo weinig
toch overleefde
Je bent een deel mijn vlees en bloed
de zuster van mijn moeder
een goed hart waar we altijd welkom waren
een mooi mens met een bewogen verleden
een vrouw die te vroeg geboren is
en te veel te vaak met eenzaamheid moest kampen
nu ben je gestorven alleen
zomaar op een mooie warme lentedag
stilletjes heengegaan
Wat laat je ons na
aan wijsheid
en filosofische erfenis
Wat wilde je ons
zonder woorden
toch vertellen?
Floreanne
4 reacties op dit bericht
een
Vandaag is het hier precies weer minder...
Waar is die beloofde zon..? Kom ondertussen gerust nog een kijkje nemen op mijn blog, want ook tijdens de Gentse feesten zal ik proberen om er dagelijks enkele sfeerbeelden te plaatsen… telkens in het bericht “
Há Feste na Gante“… kwestie van chronologie, nietwaar…nog een lieve groet…
Als
Dat is