Och, waarom?

Je bent mijn

ultieme utopie

je bent mijn

sterk verlangen

mijn vrede en mijn liefde

mijn woede en mijn ergernis

je bent er wel en

je bent er niet

je bent de reden

waarom ik niet spring

je bent de reden

waarom ik wel spring!

Floreanne

Gras is groener nu

warme regen eenzaam huilt

en jij niet meer bent

En blauw pijnt de zon

bij ’t wiegen van mijn droom

als jij zwijgt als dood

Mijn blik wijds vergaan

de ogen wild verslagen

keer ik weer naar huis

Floreanne

Ik weet niet of je mij kent

Ik kan aardappelen koken

en ramen lappen

Ik kan auto rijden en

witte hemden strijken

Ik kan ramen verven en

kelders poetsen

Ik kan bedden maken en

vloeren boenen

Ik weet niet of je me kent

Ik kan brieven typen en

hagen knippen

Ik kan zacht praten en

roepen als het brandt

Ik kan beleefd

groeten naar de buren

Ik weet niet of je me kent

Ik ga werken en

ontsmet wonden

Ik kan de kalk uit het bad

verwijderen en blij

gezind blijven

Ik ontvang rijkelijk familie

jouw vrienden amuseer ik

Ik weet niet of je me kent

Ik heb niets gevraagd

Maar heb je me ooit iets

gegeven?

Floreanne

Wat kijk je liefje?

Je ogen vallen toe!  

Wat zoek je liefje?

Je handen voelen moe!    

Wat wil je liefje?

Je kussen zweven licht!

Wat proef je liefje?

Het zoet is al verdicht!

Floreanne

Er woei een droeve wind

door het laatste uur

De sneeuw speelde

wispelturig golf

met het zachte straatlicht

dat aan de andere kant

nog enkel eenzaam was

Gedachten aan oude bergen

namen haar ziel met zich mee

Nauwelijks was er een woord

dat overbleef of het huilde

te lang gewacht

op wat nooit komen zou

Een vreemd getrokken leegte

brak haar ogen

Ze praatten verder

de mensen rond de tafel

Zij tuurde door het raam

en wilde weg

hier vandaan

naar hoogten wijds verlangd

Zij luisterde niet meer

de stemmen waren al

te stil te ver weg

Floreanne

Er zit een vlieg in mijn keuken

Ze plaagt me in mijn bord

Ze snelt van hot naar haar

Ik mep en veeg en klop
Ze laat zich niet verrassen

en laat mij ook niet los

Er vliegt een vlieg door mijn keuken

Ze speelt arrogant met mijn haar

Ze proeft ongegeneerd van mijn eten

en botst ongekwetst tegen het raam

Ze test me ongeweten

Er zoemt een vlieg in mijn keuken

Dat beest dat moet er aan

Ik verdraag geen bloed noch vegen

dus open ik dociel het raam

Ik zwiep met armen en met benen

Ik maan haar vriendelijk aan

Er vloog een vlieg in mijn keuken

bevrijd gevlucht door het open raam

volgt ze gelukkig een nieuwe baan

Floreanne

Ik heb 'het stokje' doorgekregen van Michelly, met de vraag even op 'papier' te zetten wat ik nog zou willen doen vóór ik het tijdelijke met het eeuwige ruil. Wat een vraag! Ik voel me een beetje gepushed om hierop te antwoorden terwijl ik lig te peinzen wat dat wel zou kunnen zijn. Ik heb geen materiële ambities. Ik moet niet noodzakelijk de halve wereld rondgereisd hebben om me gelukkig te voelen. Ik wil niet perse iets groots doen... Gewoon de essentie kunnen overhouden tot het einde. Gezond blijven, een dak boven mijn hoofd, gezonde lucht en eten en drinken, een beetje groen... Dat mijn zoon gezond blijft en gelukkig wordt... Maar dat zijn wensen geen dingen die ik wil doen. Wat wil ik nog doen? Toch een poging... niet noodzakelijk in volgorde van belangrijkheid:
- Mijn huidig werk in tevredenheid afsluiten.
- Mijn liefde mogen geven aan iemand die ook van mij houdt en waarbij ik liefdevol mag thuis komen zodat we niet eenzaam hoeven te sterven.
- Nog één keer een relatief hoge berg beklimmen om het panorama van besneeuwde bergtoppen, zoals dat ergens ver weg in mijn herinnering zit, nog eens aan den lijve te ondervinden.
- Mijn ultieme gedicht schrijven... dat waarvan ik denk ok, dat was meer dan goed nu hoeft er niet meer 'gezocht' te worden.
- Een groot feest (of verschillende kleintjes) geven om al de mensen die me nauw aan het hart liggen eens samen te krijgen...
- Eens helemaal alleen, voor onbeperkte tijd (tot ik het niet meer kan houden en toch een onbedaarlijke zin heb om terug te komen) in retraite gaan met een stapel boeken, mijn pc, mijn vulpen en schrijfpapier in een gezellig huisje aan het water in de natuur om het kluizenaarschap tot op het bot te beleven en dan te voelen wat het met me doet en wat dat eventueel aan schrijfsels oplevert....

Oeps, misschien is er toch méér dat ik wil dan ik zelf dacht!

Floreanne

Ze komen me tegemoet

als oude geuren

vochtig fris

in ‘t zomers avondlicht

herkenbaar en vertrouwd

Nog net kan ik

de laatste woorden

leggen op hun blad

Daar staan ze

weelderig wit

in bolle wolken

te stralen en tonen fier

overweldigend bloemig

meer dan hun blad

hun hele buiken blaadjes

in statig struikse pronk

Tweekleurig ongegeneerd

roze en blauw gebald

zijn mijn hortensia’s

verwend in regen

en eerlijke warmte

zonnig gevlamd

gekoesterd en gevormd

aanwezig present

Wat betekent een liefdeslied

als ik tomeloos

van jullie houd

mijn bonte bende

bollig en rond

en stoer gebladerd

Ik ben hier

en jullie daar

Wij zijn

slechts simpel

Floreanne 

Blauw en rood

kleurt de nacht

traag weent

het doffe licht

zijn laatste sluier

en valt over de stille

ogen van de dag

het glas is leeg

nog twijfelt

de ingehouden stap

en zonder kussen

voelt de laatste steun

te oud te kil te hard

nergens fluistert

een bekende mond

in het veilige bed

daar ontbreken

witte lakens

nauwelijks beweegt

zacht vloeiend

een vragend hart

Floreanne

Onverwacht

Een stem als zoete kussen

en warme bliksemschichten

verrassend in een blauwe lucht

Woorden als snelle duiven

met zilveren vleugels

in scherende vlucht

Zinnen die me grepen

en mij gewillig meenamen

als een traag mes in zacht biscuit

Ik keek of jij keek

ik voelde of jij voelde

en genoot ongeremd van

een lik van zoet slagroom

Ik wist het weer

ik heb een hart dat springen kan

zoals een vrucht in moeders schoot

En soms dan springt het ook

zoals vandaag toen even maar

de tijd stil stond en die trein

nooit had moeten stoppen

Floreanne

Je ogen zijn

weer groter

dan je mond

zei de moeder

en in het liedje

was de deur

veel groter

dan het huis

de avond sloeg

een kruisje

op haar voorhoofd

het antwoord kwam

al stil en zacht

maar niemand

die het hoorde

voor ze het wist

was het al nacht

Floreanne

Nog zoveel tranen

als ijs achter mijn ogen

Nog zoveel kussen

die niet hebben gediend

Nog zoveel woorden

alsof ze zijn gelogen

Nog zoveel liefde

Wie heeft dat zo verdiend?

En als dan toch

de zon weer schijnt

een lach zich laat verteren

en fouten roemloos zijn vergeven

Is het alsof

mijn ziel verdwijnt

in duizend diepe meren

waarin geen vis kan overleven

Floreanne 

Ik ben toe

aan iets lichts

dus wil ik

aan jou denken

Zo zonder meer

kan ik het voelen

Een snelle knipoog

vang ik op

Als een warm vlammetje

komt het me tegemoet

Dan zie ik weer

dat vriendelijk lachje

een korte flits

hapjes liefs

dat kleine moment

een positieve glimp

mijn fakkeltje in het bos

kusje!

Floreanne

Wat als mensen menen je een spiegel te moeten voorhouden en je in die spiegel een totaal verwrongen beeld ziet verschijnen van wat verondersteld wordt jezelf te moeten voorstellen? Het beeld van een persoon die je volkomen vreemd is, met onbekende trekken en een persoonlijkheid die je helemaal niet bent en zelfs nooit wil zijn?
Wat als zij beweren dat het spiegelbeeld wel degelijk klopt met de realiteit? Hoe zal je bewijzen dat het iemand anders is die ze zien? Hoe kunnen ze weten dat wat ze zien eerder stukken zijn van zichzelf, dat de blinde vlekken overheersen en dat wat zij menen te zien enkel het resultaat is van hun subjectieve blik of vooroordeel? Het is vreemd te worden beoordeeld op iets dat je niet bent, niet gedacht, niet bedoeld of niet gedaan hebt.
Maar wat 'niet is' of 'niet geweest is' kan je nooit bewijzen! Dus moet je leven met die verkeerde inschatting en het proberen naast je neer te leggen. Want proberen blinde ogen en dove oren te overtuigen, is als een stofzuiger verkopen aan mensen die in de verste verte geen stofzuiger nodig hebben, een transactie gedoemd om te mislukken.

Pinksteren... Een Heilige Geest zou moeten neerdalen als vurige tongen. De verlichtende wijsheid, de open blik, de hernieuwde kracht waarmee je alles aankan en elke plankenkoorts overwint. Laat die genade maar even aards worden... Het zou welkom zijn.
Maar de wonderen van vroeger zijn nog niet geactualiseerd. Of is deze tijd te zakelijk geworden om nog wonderen toe te laten? Wat te denken van ...
Een heel klein wondertje??? Please!

Ik heb de vrouw in mij
steeds zachtjes laten leven
Ik ben niet op de markt gaan staan
Ik heb met stukken 
slechts mezelf gegeven
en hoopte zo authentiek
te blijven bestaan
Kijk rustig naar mijn daden
en luister naar mijn mond
voeg niets toe en laat niets weg
combineer het vooral niet
in nieuwe of verkorte vormen
Kijk en voel gewoon
en laat zoals het is
Je hoeft niets te veranderen
Het is zoals het is

Floreanne

Gisteren heb ik na de werkuren de hoge ligusterhaag geknipt. Vandaag na een dag Brussel het gras gemaaid en anti-mos gestrooid... in het weekend gaat het regenen dus moest ik mijn tuinagenda flexibel aanpassen. Maar is er iets opwekkender dan bezig zijn in de tuin? Alleszins de beste herstelremedie na lange vergaderingen, stil zitten en computertaken.
Morgen zal ook nog goed gevuld zijn en dan komt een langer weekend... we raken er nog aan gewend.

Maar op deze doodgewone weekdag is mijn oud tanteke gestorven. Ze was al bijna tien jaar bedlegerig, praatte niet meer, leefde als een teer plantje van de ene zit- en lighouding in de andere. Zonder meer. Het was niet te achterhalen of ze nog enig besef had en indien ja welk. Ik kan alleen vragen hebben bij zo'n situatie, geen antwoorden.

Lieve tante,

Ben je nu eindelijk verlost?
Wat was de zin van dit lijden
Wat heb je ons al die jaren willen zeggen
en hebben we niet begrepen
Wat ging er door je heen
en kon je nooit uiten
Waarom huilde je niet
Waarom gilde je niet
Hoe kwam het dat je met zo weinig
toch overleefde
Je bent een deel mijn vlees en bloed
de zuster van mijn moeder
een goed hart waar we altijd welkom waren
een mooi mens met een bewogen verleden
een vrouw die te vroeg geboren is
en te veel te vaak met eenzaamheid moest kampen
nu ben je gestorven alleen
zomaar op een mooie warme lentedag
stilletjes heengegaan
Wat laat je ons na
aan wijsheid
en filosofische erfenis
Wat wilde je ons
zonder woorden
toch vertellen?

Floreanne

Het is stil in en om het huis, heel stil. Af en toe slechts rijdt een bijna geruisloze wagen langs mijn bureauvenster voorbij. Verder beweegt er niets, enkel mijn vingers op het klavier. Heel wat taken liggen nochtans als plichten op mij te wachten. De zin om er aan te beginnen ontbreekt bijna gewild. Ik zou de tijd willen stil leggen en even wachten tot ik opnieuw mijn startknop wil aanzetten. Rust, laat me betijen bij het lichtvoetige gebrek aan moed. Laat me minstens genieten van deze stressloze leegte. Ik wil ze niet invullen. Waarom voelt het toch aan als onwennig, een licht verbitterde eenzame gelatenheid en niet als een moment van mildheid? Ik wil niets doen, inert blijven, enkel voelen hoe mijn lichaam doorleeft. Ik snak tegelijk naar iets, naar een soort aanwezigheid van iemand die alleen luistert, die er is, kijkt en zachtjes praat of zelfs zwijgt en enkel hoort en voelt wat in de lucht hangt. En ik wacht in de hoop dat er niets anders overblijft dan het zuiver verlangen. Hopend op een concreet beeld van een gedeelde rust.

Roekeloos speel ik

met de leegte van nu

en denk alle verlangen weg

Maar je dringt je op

verraderlijk gemoed

als doem van plicht en schuld

Je kruipt in mijn gevoel

houdt me ongewild

wakker en alert

Laat me laat me

Ga en verdwijn

Laat me eerlijk achter

zonder dwang en pijn

zonder oud venijn

Nestel je niet verder

in mijn gedachten

Ik wil alleen en helder zijn

Floreanne

Twee kleine voetjes

met rode teentjes tien

twee even handjes

de vingertjes om te zien

twee felle oogjes

met blauwe iris kijken

en zachte wenkbrauwboogjes

die schuin de haartjes strijken

zo ook het mondje wekt

met lipjes hel en rood

een kleine grimas gestrekt

een eerste geeuw zo groot!

Floreanne

Een oude jas

aan de kapstok

en een stel geruite

herenzakdoeken

was wat ons bond

De oude jas

hing er nog steeds

de zakdoeken

gewassen en gestreken

ik keek er naar

met regelmaat

De oude jas

rook nog naar jou

de zakdoeken

dienden

bij werken in de tuin

Ik dacht aan jou

aan resten

van een onaffe geschiedenis

Ze bleven

feitelijk aanwezig

in gedachten verbonden

te laat

te ver weg

te verdrietig

Floreanne

Je hebt gelijk

van niet te wachten

niet meer

op wat niet is

tijd is vluchtig

kort en oneigenlijk

gebruikt

dus ben ik maar

hier en met mij

met jou als je wilt

Je hebt gelijk

er valt niets mee

niet meer

de tijd is op

al lang geleefd

dus hoop ik slechts

voor jou en mij

dat ik zal zijn

als jij het wilt

Floreanne