Een zee van...

Het weerzien

van de onmacht

mocht meer pijnloos zijn

De herkenning van

de figurant in elkaars leven

verbittert niet meer

Maar wranger ongezoet

als gember in de smaak

van lusten zoekt zij

nog steeds ongeremd

de rare hoop op jou

Het gestage werk

verplicht niet meer

maar leidt slechts af

naar schimmige beelden

voor de getrunte ziel

Dan kan de dag

weer stiller uitgaan

Zonder melig effect

waamt mijn hart

van onderen omhoog

zijn leed verteerd

in een verre droom

Floreanne

Ontiegelijk vroeg

schrikken kille zonnestralen

me terug naar de realiteit

Mijn hoofd gaat pijnlijk

ruw tekeer en wil

alweer antwoorden

op dezelfde oude vragen

Maar alle vogels zwijgen

Ze schuilen met beton

in de vleugels

tussen het gebladerte

van mijn morgentuin

Niets zingt of fluistert

Met zware benen

wandelt de dag

opnieuw mijn leven binnen

Bekende gedachten verdringen

zich voor droomloze slapen

Liefde is geen werkwoord
volgens mij
maar machteloos en

slechts verrast

een tomeloos

lijdend voorwerp

Floreanne 

De zomer en de vakantie geven me tijd om te klussen. Het lokt me naar buiten naar praktisch constructief bezig zijn met mijn huis-, tuin-en verfwerkjes. De geest luchten en niet aan schrijven, werk en piekeren denken. Even heel praktisch bezig zijn… het heelt!

De verfflo...

Goed nieuws vandaag

De zon is er

De zomer begint

De rok mag korter

De zonnecrème is niet verjaard

De vakantie lijkt op vakantie

Het barbecuestel mag boven gehaald

Niemand twijfelt

Geluk ligt voor het grijpen

Het bezoek komt langs

De warmte verdrijft elke vraag

Alles is ok
Er hoeft niets gezegd

Alles loopt

Floreanne

Verschillen zitten dieper

dan in het naakte vel

De buitenkant is enkel schijn

verpakking van een kostbaar goed

Gevoelens en waarden

genieten en willen

zijn vervlochten

met liefde en pijn

met deugddoende warmte

en zinloze angst

met sterk alleen zijn

en onveilig verdrietig

Daar gaan weer wegen splijten

met de kerende roep tot vrede
in een onvoorspelbare realiteit

De hoop op verbondenheid vervliegt

Bij elk gesprek of aanraking
wordt toenadering tweespalt

Er wordt in groep
van man tot man
op alle fronten
gevochten voor behoud

van rust en evenwicht

Maar ook de zielen strijden
een mentale oorlog met

psychische doodslag

Daar wordt verdedigd

wat ons met moeders bond

de ruggengraat die schraagt

en recht houdt wat

onnoembaar kwetsbaar is

Geef me dan handen

om samen naar

de horizon te lopen

Geef me ogen

om wat bedekt is

helder te zien

Geef me oren

om voor altijd

stil te kunnen zijn

Floreanne 

Lees me niet

met de ogen

van een analist

Mijn woorden

zijn slechts

mijn gedachten

Lees me niet

alsof ik

werkelijk ben

Ik droom en tracht

ze te verharden

of te verzachten

Ik praat in stukken

eigen puzzels

wilde vormen

in kleuren en beelden

verkleind en vergroot

in geuren die

ik steeds wil vatten

in vreugde en leed

Ik focus op de pijn

verbreed details

van mij versmald

maar innig gevoeld

Dus wel naar jou

en ook voor mij

maar op de grens

van weten en verlangen

Floreanne

De herfst start

in de zomer

grijs laat niet los

De hunker blijft

naar warmte

zon en open luchten

Het vraagt om

nabije zinnen

zacht te bewaren

voorzichtig ze

te koesteren

Maar in het spel

van schrijven

en behoedzaam

spreken

verlies ik vele

woorden

Floreanne 

Waarom staat blijdschap

kort bij huilen

Wat maakt dat

ik nu huilen wil

Na blijdschap

komen altijd tranen

Na zon

de regen als begin

Ik weet niet meer

wat hier te denken

Ik voel niet meer

of ’t is het begin

van ‘t einde en

van nog meer tranen

Och kon ik maar

jouw lachen zien

Floreanne 

Je bent mijn

ultieme utopie

je bent mijn

sterk verlangen

mijn vrede en mijn liefde

mijn woede en mijn ergernis

je bent er wel en

je bent er niet

je bent de reden

waarom ik niet spring

je bent de reden

waarom ik wel spring!

Floreanne

Gras is groener nu

warme regen eenzaam huilt

en jij niet meer bent

En blauw pijnt de zon

bij ’t wiegen van mijn droom

als jij zwijgt als dood

Mijn blik wijds vergaan

de ogen wild verslagen

keer ik weer naar huis

Floreanne

Ik weet niet of je mij kent

Ik kan aardappelen koken

en ramen lappen

Ik kan auto rijden en

witte hemden strijken

Ik kan ramen verven en

kelders poetsen

Ik kan bedden maken en

vloeren boenen

Ik weet niet of je me kent

Ik kan brieven typen en

hagen knippen

Ik kan zacht praten en

roepen als het brandt

Ik kan beleefd

groeten naar de buren

Ik weet niet of je me kent

Ik ga werken en

ontsmet wonden

Ik kan de kalk uit het bad

verwijderen en blij

gezind blijven

Ik ontvang rijkelijk familie

jouw vrienden amuseer ik

Ik weet niet of je me kent

Ik heb niets gevraagd

Maar heb je me ooit iets

gegeven?

Floreanne

Wat kijk je liefje?

Je ogen vallen toe!  

Wat zoek je liefje?

Je handen voelen moe!    

Wat wil je liefje?

Je kussen zweven licht!

Wat proef je liefje?

Het zoet is al verdicht!

Floreanne

Er woei een droeve wind

door het laatste uur

De sneeuw speelde

wispelturig golf

met het zachte straatlicht

dat aan de andere kant

nog enkel eenzaam was

Gedachten aan oude bergen

namen haar ziel met zich mee

Nauwelijks was er een woord

dat overbleef of het huilde

te lang gewacht

op wat nooit komen zou

Een vreemd getrokken leegte

brak haar ogen

Ze praatten verder

de mensen rond de tafel

Zij tuurde door het raam

en wilde weg

hier vandaan

naar hoogten wijds verlangd

Zij luisterde niet meer

de stemmen waren al

te stil te ver weg

Floreanne

Er zit een vlieg in mijn keuken

Ze plaagt me in mijn bord

Ze snelt van hot naar haar

Ik mep en veeg en klop
Ze laat zich niet verrassen

en laat mij ook niet los

Er vliegt een vlieg door mijn keuken

Ze speelt arrogant met mijn haar

Ze proeft ongegeneerd van mijn eten

en botst ongekwetst tegen het raam

Ze test me ongeweten

Er zoemt een vlieg in mijn keuken

Dat beest dat moet er aan

Ik verdraag geen bloed noch vegen

dus open ik dociel het raam

Ik zwiep met armen en met benen

Ik maan haar vriendelijk aan

Er vloog een vlieg in mijn keuken

bevrijd gevlucht door het open raam

volgt ze gelukkig een nieuwe baan

Floreanne

Ik heb 'het stokje' doorgekregen van Michelly, met de vraag even op 'papier' te zetten wat ik nog zou willen doen vóór ik het tijdelijke met het eeuwige ruil. Wat een vraag! Ik voel me een beetje gepushed om hierop te antwoorden terwijl ik lig te peinzen wat dat wel zou kunnen zijn. Ik heb geen materiële ambities. Ik moet niet noodzakelijk de halve wereld rondgereisd hebben om me gelukkig te voelen. Ik wil niet perse iets groots doen... Gewoon de essentie kunnen overhouden tot het einde. Gezond blijven, een dak boven mijn hoofd, gezonde lucht en eten en drinken, een beetje groen... Dat mijn zoon gezond blijft en gelukkig wordt... Maar dat zijn wensen geen dingen die ik wil doen. Wat wil ik nog doen? Toch een poging... niet noodzakelijk in volgorde van belangrijkheid:
- Mijn huidig werk in tevredenheid afsluiten.
- Mijn liefde mogen geven aan iemand die ook van mij houdt en waarbij ik liefdevol mag thuis komen zodat we niet eenzaam hoeven te sterven.
- Nog één keer een relatief hoge berg beklimmen om het panorama van besneeuwde bergtoppen, zoals dat ergens ver weg in mijn herinnering zit, nog eens aan den lijve te ondervinden.
- Mijn ultieme gedicht schrijven... dat waarvan ik denk ok, dat was meer dan goed nu hoeft er niet meer 'gezocht' te worden.
- Een groot feest (of verschillende kleintjes) geven om al de mensen die me nauw aan het hart liggen eens samen te krijgen...
- Eens helemaal alleen, voor onbeperkte tijd (tot ik het niet meer kan houden en toch een onbedaarlijke zin heb om terug te komen) in retraite gaan met een stapel boeken, mijn pc, mijn vulpen en schrijfpapier in een gezellig huisje aan het water in de natuur om het kluizenaarschap tot op het bot te beleven en dan te voelen wat het met me doet en wat dat eventueel aan schrijfsels oplevert....

Oeps, misschien is er toch méér dat ik wil dan ik zelf dacht!

Floreanne

Ze komen me tegemoet

als oude geuren

vochtig fris

in ‘t zomers avondlicht

herkenbaar en vertrouwd

Nog net kan ik

de laatste woorden

leggen op hun blad

Daar staan ze

weelderig wit

in bolle wolken

te stralen en tonen fier

overweldigend bloemig

meer dan hun blad

hun hele buiken blaadjes

in statig struikse pronk

Tweekleurig ongegeneerd

roze en blauw gebald

zijn mijn hortensia’s

verwend in regen

en eerlijke warmte

zonnig gevlamd

gekoesterd en gevormd

aanwezig present

Wat betekent een liefdeslied

als ik tomeloos

van jullie houd

mijn bonte bende

bollig en rond

en stoer gebladerd

Ik ben hier

en jullie daar

Wij zijn

slechts simpel

Floreanne 

Blauw en rood

kleurt de nacht

traag weent

het doffe licht

zijn laatste sluier

en valt over de stille

ogen van de dag

het glas is leeg

nog twijfelt

de ingehouden stap

en zonder kussen

voelt de laatste steun

te oud te kil te hard

nergens fluistert

een bekende mond

in het veilige bed

daar ontbreken

witte lakens

nauwelijks beweegt

zacht vloeiend

een vragend hart

Floreanne

Onverwacht

Een stem als zoete kussen

en warme bliksemschichten

verrassend in een blauwe lucht

Woorden als snelle duiven

met zilveren vleugels

in scherende vlucht

Zinnen die me grepen

en mij gewillig meenamen

als een traag mes in zacht biscuit

Ik keek of jij keek

ik voelde of jij voelde

en genoot ongeremd van

een lik van zoet slagroom

Ik wist het weer

ik heb een hart dat springen kan

zoals een vrucht in moeders schoot

En soms dan springt het ook

zoals vandaag toen even maar

de tijd stil stond en die trein

nooit had moeten stoppen

Floreanne

Je ogen zijn

weer groter

dan je mond

zei de moeder

en in het liedje

was de deur

veel groter

dan het huis

de avond sloeg

een kruisje

op haar voorhoofd

het antwoord kwam

al stil en zacht

maar niemand

die het hoorde

voor ze het wist

was het al nacht

Floreanne