Wensdromen
Jij bent bij mij
Maar niet fysiek aanwezig
Jij doet me wat
Maar laat me weer alleen
Ik hoop niet meer
Dat jij nog ooit zal komen
Ik denk al lang
Dit is verloren tijd
Dus zoek ik weer
Een opening herleven
Dus voel ik lief
Een nieuwe kracht in mij
Floreanne
Verbonden
Wij vormen een tragische samenhang
Omdat het geen geluk
maar onomkeerbaar is
Het zal er altijd zijn
omdat het intens was
Wij vormen een subjectieve samenhang
Omdat er in liefde
naar elkaar gekeken is
Al zal er nooit liefde zijn
omdat het alleen was
Wij vormen een eigenste samenhang
Omdat er een band die
nooit meer slijt is
En jij bent jij en ik
ben ik en samen zullen wij
Floreanne
Wilhelm Schmid
Wilhelm Schmid is op dit moment - het is weer vakantie en leestijd - volop bezig me ogen te openen. Hoe overleef je met de melancholie van het leven? De man weet in zijn filosofische beschouwingen over het geluk wel iets te vertellen waarmee ik inzichten krijg die me zeer van pas komen.
En dan is de vraag waarom ontdek ik deze man slechts bij toeval en lees ik die schrijfsels nu pas? Waarom heb ik eerst zo moeten wroeten en roeien zonder stuur. ‘Geluk en waarom het niet het belangrijkste in het leven is’ … een aanrader voor de prijs van slechts twee chimaykes… niet te versmaden en dat als korte synthese van zijn ‘Handboek voor de levenskunst’ voor wie graag eens knabbelt op een filosofische kluif!
Floreanne
Moordgriet
Beroof me niet van tranen
Ze zijn mijn diep geluk
Lach niet te flauw
wanneer ik huil
Veeg dit verdriet niet
als een grapje schielijk weg
Is leven niet die moordkuil
waarin we wroeten
tot op het tandvlees toe
Zo ben ik toch een moordgriet
die de tragiek niet schuwt
Ik wentel me in melancholie
en geniet ze ten volle uit
Vooral als dit theaterstuk
zich toch laat leven
en af en toe
jouw lach
mijn dag verlicht
Floreanne
OVT
Ik zoek jouw ogen
Jij wendt de blik
uit lafheid af
en ik weet
Het eerste woord is gezegd
de slotzin nooit gekend
De laatste kerk is niet bezocht
de eerste wensen met
gebeden niet gepreveld
De nar is dood
Leve de nar
Maar de waarheid blijft
werkelijk en hard
Dat zal ik steeds toegeven
Ik hield van jou
dat is altijd zo geweest
Maar naast de kardinaal
staat de keizer al
op het spreekgestoelte
zijn rede dooft uit in de massa
En in stilte alleen
merk ik de tranen wel
nog voor ze zijn geweend
Floreanne
Lintjes
Ik houd van
boeken met lintjes
zulke gladde vurig gekleurde
Ze glijden zonder enige ergernis
over elk nog nieuwe blad
En laten je zalig terugvinden
waar je stopte met lezen
Ik ben niet voor
zo‘n harde boekenwijzer
die altijd valt en je
op het meest ongelegen moment
toch weer de juiste pagina
doet verliezen
Neen lintjes!
Ze fluisteren mee
door je vingers suizelend
Ze volgen steeds gedwee
jouw dromen in het verhaal
Ik schrijf als ik zal schrijven
een boekje met een lintje
Zodat ik er altijd mee prullen kan
En steeds weet waar ik begon
en waar ik ben gebleven
Floreanne
mom tel
Een telefoontje
dat wonderen doet
Ik laat het graag zo werken
en bedank hem
die me in stilte laat huilen
want wonderbaarlijker wijze
is mijn echte lach
dan het dichtst bij mij
Floreanne
Vrede
Soms rusten ze
de spoken
als het zomer is
met temperaturen
beneden vijfentwintig
Als het gras is gemaaid
en de hagen geknipt
Als de wekker niet roept
en iedereen zwijgt
Soms glijdt de schuld
langs de veren
als de regen warm valt
en ‘t plenzen niet
aan tranen denkt
als het licht ondraaglijk is
en ik je aanwezig voel
terwijl het niemand spijt
Dan kan het vredig zijn
Floreanne
Zomer?
En dan gaat er toch weer
een zucht door mijn buik
De vogels krijsen ijzig
in de scherpe ochtendzon
Het is zomer juichen ze
Het is zomer
En de blaadjes op hun groenst
witte wolken als wollige dekens
De laatste gedachten pijnigen mij
Het is zomer wenen ze
Het is zomer
Floreanne
Laveloos
Ik ben slechts een kruimel
aan de rand van jouw brood
En zoek nog de smaak
van jouw speeksel
Ik ben slechts de korst
een rits in de sloot
en reik naar je hals om wat liefde
Dus zoek me niet koortsig
maar vind me in nood
En laaf me met oeverloos water
Voel me en houd me
Ik ben wie ik ben
En ‘k kus je nog voor je het weet
Laveloos, laveloos, laveloos, …
Floreanne
Ademen
Word ik verhit uit assem herboren
Ik geeuw snak amechtig of zucht
Dan vlieg ik op wolken gedreven
Ik zoek hap verloren naar lucht
Streng leef ik door littekens heen
als klimop door de rottende pannen
Dan strek ik verwoed de pijlen
en ruk aan de harde steen
Met stengels als houten stijlen
versleep ik al hortend mijn been
Versplinter mijn roestige stemmen
verkrampt in het geluid van mijn hart
Steeds die gedachten niet te remmen
verjaag ze uit dit hoofd verward
floreanne
Vlei je
Laat me zoet
jouw namen noemen
Rust je uit
en noem mijn naam
Warm je handen
aan mijn handen
Kus me even
zacht terloops
Lach en gniffel
spreek en zwijg
Hou een beetje
een beetje van mij
Leun voorover licht
en vlei je zacht
tegen de avond
Vlei je zacht tegen mij
floreanne
Een nieuw project?
Sla het blad om
houd me stevig vast
laat me niet zoals ik ben
Het is te veel gevraagd
Ik weet het
Een mens kan niet zoveel
als hij beweert
Hij kan alleen verlangen
En als er iets komt
een kleine attentie
een greintje positiefs
dan maakt hij er
een cadeau van
of een show
of een heel TV-programma
Misschien dient hij
een nieuw project in
Maar het is alleen een
sprankel energie
een portie gewone liefde
de hoop op iets nieuws
iets oprecht
dat blijft
Floreanne
Ik lach
Het is tijd
voor barbecues en feestjes
Ze sluiten het schooljaar
en bereiden het verlof
De zon toont zich
met horten en stoten
Het zal goed zijn
als straks de stress rust
en wekkers zwijgen
met de fiets uit de stal
te vertrekken zonder jas
Er zal geverfd en geschilderd
geklust en geklungeld worden
Ja bijna vakantie
dan is er hoop op nieuw
en vrolijk waait de wind
door de oude haren
en ik lach
Floreanne
Dierenleed
Je hebt me een haas in de schoot gelegd
Die holen graaft en ondergrondse gangen
Zonder schroom kweekt hij verdriet als konijnen
Je hebt me gemeen een rat laten baren
Die alles beknaagt wat me heilig is
Hij vernielt als een wind heel dit huishouden
Het wordt dringend dat ik de uitgang wijs
die dieren onverwijld het leven in jaag
Het zure gedacht dient ontruimd en gekuist
En ontdaan van zijn legers jongen
Floreanne
Kookles
Het stof zit diep in mij
Het vocht bevloeit mijn wezen
De modder van het leven
kneed ik tot deeg en verdriet
Ik wil daar liefde slijten!
Het stof wordt afgeklopt
en vocht dient afgewassen
Dat brood jij lust het niet
dus wordt er niet gebakken
Wil jij wel liefde krijgen?
Floreanne
Blind?
Hoe gehandicapt kan liefde zijn
Als ze valt en niet opstaat
Als ze spreekt en niet luistert
Als ze doet en niet is gezien
Als ze proeft en niet kan eten
Als ze streelt en niet meer voelt
Des te eenzamer is een mens
Als hij praat en niet wordt gehoord
Als hij schrijft en niet is gelezen
Als hij hoopt en niet wordt geloofd
Liefde kan erg doof zijn
Floreanne
Roestig getik
De klok met de wijzers verloren
leeft slechts in zijn roestig getik
Mijn hart bewoog even nog pover
verschrikt als een eenzame hik
En dagen gaan over in nachten
hun zonnen verzoeten een traan
De liefde verwarmt maar laat wachten
in hoop verliest zij de oude waan
Waters ze golven in ‘t wit gerand
Het licht schittert gul in hun vonken
Te traag verzet 'n geloof taaie bergen
slechts deugddoend droomt het een overkant
Floreanne
Een andere lat
Ik meet met emotionele maten
Dat wisselt als water en wind
'k Beoordeel naar goeden en kwaden
als ‘k liefde of haat ondervind
De norm is te voelen
‘t Is veilig of verdriet
Mijn hart zal het vragen
en ik doe het of ik doe niet
Floreanne
Leiderschap
Hij is laf
de generaal die voorwaarts gilt
zijn jongens in de dood
terwijl hij toekijkt
in zijn veilige tent
de troepen over schouwt
Hij is knap
De man die sorry zegt
en ‘k heb me vergist
Hij keert op zijn stappen terug
en brengt zijn kind thuis
in kalmte en rust
Liefde is God
die van zijn kinderen houdt
hoe ze ook zijn
Hij koestert ze
en prijst wat goed is
Hij roept op tot vrede
en heelt alle wonden
Floreanne